२८ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ सतिनाम सिँघ दे गृह पिण्ड दबड़ी ख़ाना ज़िला फ़रीदकोट
धरनी कहे प्रभ बख्श दे अमृत बूँद स्वांती, सतिगुर दाते पुरख बिधाते दया कमाईआ। आत्म परमात्म दीन दुनी समझा दे आपणी ज़ाती, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा भेव खुल्हाईआ। निझर झिरना अमृत रस बख्श दे बूँद स्वांती, नाभी कवल कवल उलटाईआ। मैं तेरा खेल तकदी रही सदा बहु भांती, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख्या चाँईं चाँईंआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले कलयुग मेरे उत्तों मेट क्रांती, क्रिया कूड़ रहिण कोए ना पाईआ। मेरा पवित्र सीना कर दे कर दे ठण्डी छाती, छत्रधारीआ तेरे अगे मंग मंगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप निरगुण जोत जगा दे बाती, बिन तेल बाती डगमगाईआ। सति धर्म दी मेरे उत्ते होवे प्रभाती, प्रभू आपणा रंग देणा रंगाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर मेरी पुछ वाती, लाशरीक तेरे अगे वास्ता पाईआ। माया ममता मोह विकार कूड़ कुड़यार रहिण देणी कोई ना हाटी, झूठा वणज जगत ना कोए कराईआ। सच दुआर एकँकार आपणी मंज़ल दस्स दे घाटी, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों मेट दे मेरा शंक, सहिसा अन्तर रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड सुहा दे मेरा बंक, सत्त दीप तेरे नाम दी वजे वधाईआ। इक्को रंग रंगा दे राउ रंक, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। सच प्यार दी हर हिरदे ला दे तनक, जगत जिज्ञासुआं सोई सुरती दे जगाईआ। मानस
ज़ाती अन्दरों फेर दे मन का मणक, मनसा कूड़ ना होए हल्काईआ। तूं परमात्म आत्म धार सब दा कन्त, कन्तूहल इक्को इक अख्वाईआ। सतिजुग साची सति धर्म मेरे उत्ते बणा दे बणत, घड़न भन्न्हणहार तेरी ओट तकाईआ। तेरा भविख्तां विच इशारा दे के गए अवतार पैग़म्बर गुरु धुर दे सन्त, भगत भगवन्त तेरी ओट तकाईआ। मेरे उत्ते तेरा इक्को नाम निधाना होवे मंत, पुरख अकाल इक्को तेरा इष्ट मनाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते मेहर कर दे आपणी धारा वखा दे निहकलंक, कलि कल्की आपणी कल वरताईआ। मेहरवान महबूब अमाम अमामा मेरा सुहा दे बंक, बंक दुआर मिले वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा हर हिरदे उपजे छंत, साचा ढोला इक्को इक गाईआ। चार वरन अठारां बरन दीन मज़्हब सब होवे तेरी धर्म दी संगत, सगले संगी बहुरंगी आपणी खेल वखाईआ। दीन दुनी दा गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म सब नूं दे दृढ़ाईआ। मैं तेरे दुआर परवरदिगार सांझे यार एकँकार होई मंगत, दर ठांडे ख़ाली झोली रही वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले मेरी आसा वेख बहु पुराणी, पुनह पुनह करके सीस निवाईआ। तूं शहिनशाह शाहो भूप सुल्तानी, सचखण्ड निवासी अगम्म अथाहीआ। मेरी कलयुग अन्तिम दुक्खां वाली कहाणी, धर्म निशानी नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म मेल मिले किसे ना हाणी, सुरती शब्द ना कोए समाईआ। मनुआ कूड़ मनसा विच करे शैतानी, शरीअत शरअ चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। तूं मालक ख़ालक दो जहानां नूर अलाह असमानी, इस्म आज़म आपणा दे दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेरे अन्दरों कढ हैरानी, हैरत विच तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी दो जहानी, दो जहानां मालक ख़ालक तेरी आस रखाईआ।
२८ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ हरचन्द सिँघ दे गृह पिण्ड हरिराए पुर ज़िला बठिंडा
धरनी कहे प्रभ मेरे उत्ते किरपा कर, किरपा निधान श्री भगवान दया कमाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी मेरे अगम्मे हरि, करते पुरख कुदरत दे कादर तेरी इक सरनाईआ। मेहरवाना नौजवाना मेरा सुहञ्जणा कर दे घर, गृह मन्दिर नव सत्त अन्दर वजे वधाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी मेरा पवित्र कर दे सर, सरोवर इक्को इक वखाईआ। तूं मेरा मालक ख़ालक नरायण नर, दो जहानां वाली धुरदरगाहीआ। मेरा कलयुग कूड़ कुड़यारे चुका दे भय डर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं जुग चौकड़ी तेरा भाणा रही जर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरा धर्म दुआरा एका खोल्ह, वस्त सति सच वरताईआ। शब्द अगम्मा इक्को बोल, अनबोलत दे दृढ़ाईआ। दो जहानां वजा दे धुर दा ढोल, डंका इक्को कर शनवाईआ। हभे वस्त तेरे कोल, हमसाजण देणी वरताईआ। जिस दा भेव पा सके ना कोई पंडत पांधा रौल, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। हर घट अन्दर अन्तष्करन जा मौल, मौला हो के आपणा खेल वरताईआ। चार जुग दा लहिणा देणा मेरा पूरा कर दे कौल, इकरार तेरे चरण टिकाईआ। मैं मिन्नतां करदी दीनन हो के धौल, दयाल देणी माण वड्याईआ। परम पुरख परमात्म तेरे उत्तों आपा आप देवां घोल, हउँ घोली घोल घुमाईआ। मेरे उत्तों आ के कूड़ दा तत विरोल, बाबल हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा धर्म दुआरा कर दे उजला, उगण आथण तेरी वजे वधाईआ। मेरा भेव खुल्हा दे आदि जुगादि मुढला, मध दा पर्दा रहे ना राईआ। नव नव चार दे मालक खोल्ह दे गुंझला, गोबिन्द पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। तूं मोहण माधव अकाल मूर्त मधसूदन इक अगम्मी मुंदरा, मुदतां दा मालक नज़री आईआ। मेरा कोना गोशां वेख लै कुंदरा, समुंद सागराँ फोल फुलाईआ। मेरा लेखा जगत धार नहीं कोई उंगला, हिन्दसिआं गणत ना कोए गणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख पुरखोतम दया निध, ठाकर स्वामी तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सुदी वदी दा लेखा नज़र कोए ना आईआ। परम पुरख परमात्म तेरे कोल अनोखी बिध, बिधना दा लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आसा तक लै अगम्म, अगम्मड़े तेरे चरण टिकाईआ। मेरा रूप नहीं ततां वाला ब्रह्म, पारब्रह्म पर्दा देणा उठाईआ । मेरा हड्ड मास नाड़ी नहीं चर्म, चम्मदृष्टी ना कोए रखाईआ। मेरा दीन दुनी वाला नहीं कोई कर्म, कर्म कांड ना कोए जणाईआ। मेरा दीनां मज़्हबां वाला नहीं धर्म, हिस्से दीन दुनी रखाईआ। मैनूं इक्को तेरी ओट सहारा तेरे चरण, चरणोदक तेरा लै के ख़ुशी बणाईआ। मैनूं आदि जुगादि तेरे नाल वायदा तेरे नाल प्रण, परम पुरख परमात्म दयां दृढ़ाईआ। जोबनवन्ते श्री भगवन्ते मेरा आपे फड़ लै लड़न, पल्लू आपणे नाल बंधाईआ । मैं सच दुआर एकँकार तेरी मंज़ल लग्गी चढ़न, चौथे जुग दे मालक होणा आप सहाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी हार भन्न्हण घड़न, समरथ पुरख तेरी बेपरवाहीआ। मेरे उत्तों झगड़ा मुका दे सीस धड़न, धड़ेबाज़ी दीन दुनी नज़र कोए ना आईआ। जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म तेरा ढोला पढ़न, परम पुरख तेरा नाम ध्याईआ। मेरे उत्ते ना कोई
ज़ात ना कोई पात ना कोई होवे वरन बरन, दीन मज़्हब तेरा नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं आदि जुगादि रहें हमेश, हमसाजण इक अख्वाईआ। मेरे उत्तों कलि कल्की हो के मेट कलेश, कल कातीआं कर सफ़ाईआ। गोबिन्द सूरे तेरा संग होवे दस दस्मेश, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। मैं सुणदी की महिमा तेरी करे सहँसर मुख शेष, दो सहँसर जिह्वा नाल मिलाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मैं तेरा दर्शन करना चाहुंदी सम्बल देश, साढे तिन्न हथ्थ वजदी वेखां वधाईआ। तूं शाह सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना जोती जाता इक नरेश, नर नरायण तेरी वड वड्याईआ। मैं तेरे दुआरे निरगुण दाते होई पेश, पेशीनगोईआं तेरे चरण टिकाईआ। तेरा इक्को हुक्म सुणना चाहुंदी विशेष, विषयां तों बाहर देणा दृढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर तेरे ठांडे दरगाह साची निरगुण धार होई पेश, पिछला लेखा नाल मिलाईआ।
२९ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ बसंत कौर दे गृह पिण्ड समालसर ज़िला बठिंडा
धरनी कहे प्रभू मैं तेरी घालण रही घाल, घायल हो के जुग जुग सेव कमाईआ। जोती जाते मेरी आ के सुरत संभाल, सम्बल निवासी आपणी दया कमाईआ। सति वस्त मैनूं दे दे आपणा धन माल, अमोलक इक्को इक वरताईआ। मेरी बेनन्ती मंन सवाल, आरज़ू तेरे चरण टिकाईआ। धर्म दा फल लगा दे दीन दुनी दे डाल, पत्त टहणी मानस ज़ाती आप महकाईआ। निरगुण दाते आत्म परमात्म हो के सब दे वस नाल, इक इकल्ले आपणा मेल मिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। दीनां बंधप हो दयाल, दीन दुनी दे मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं अन्त अख़ीर होई बेहाल, बेहबल हो के वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी कलयुग अन्त मेट बेचैनी, धीरज धर्म धार दृढ़ाईआ। नव खण्ड रहे ना रात अन्धेरी रैणी, कलयुग कूड़ कुड़यार मिटाईआ। तूं मेरा आदि जुगादि साक सैणी, सज्जण इक अख्वाईआ। ओह आशा तक लै जो इशारा दिता गंगा यमुना सरस्वती त्रबैणी, त्रैगुण अतीते तेरे चरण टिकाईआ। कलयुग अन्तिम नदी कूड़ दी वहिणी, सति धर्म जाए रुढ़ाईआ। जो कूक के किहा भगत सैणी, आप आपणा हाल सुणाईआ। तूं मालक नर नरायणी, हरि करता धुरदरगाहीआ। साडी बेनन्ती इक्को इक कहिणी, धरनी धरत धवल धौल हो के दयां सुणाईआ। मेरे उत्तों तेरे हुक्म नाल कलयुग कूड़ कुड़यार
कंध ढहणी, छप्पर छन्न नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तष्करन उठा दे सोता, सुती लै जगाईआ। मेरा दुरमति पाप कलेवर जाए धोता, पापां होए सफ़ाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मेरा अन्तष्करन तेरे चरण रोता, रो रो दयां दुहाईआ। ओह लेखा याद कर लै जिस वेले नानक धार मारया गोता, गौतम दी धार की दृढ़ाईआ। मैं पै गई कलयुग अन्तिम विच सोचां, सोच समझ चले ना कोए चतुराईआ। मैं इक्को सतिजुग सच सच नूं लोचां, लोचन नैण आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं निरगुण धार तैनूं तकदी, तकदीर दे मालक ध्यान लगाईआ। मैं खेल वेखणा चाहुंदी इक्को यक दी, जो यके बाद दीगरे आपणा ध्यान लगाईआ। मेरी आशा आदि जुगादि पक्क दी, कूड़ा रंग ना कोए रंगाईआ। मैं कथा कहाणी दस्सां सच दी, सुनेहड़ा सच सच दृढ़ाईआ। मेरे उत्ते दीन दुनी कलयुग अग्नी दे विच मचदी, अमृत मेघ सके ना कोए बरसाईआ। मैं तेरी धार वेखणा चाहुंदी परमेश्वर पति दी, पारब्रह्म प्रभ होणा आप सहाईआ। तेरे चरण कवल धवल हो के वास्ता घतदी, निम्रता विच सीस झुकाईआ। तूं इक्को धार बख्श दे ब्रह्म मति दी, पारब्रह्म ब्रह्म पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी खेल सदा सति दी, सति सतिवादी हो के वेख वखाईआ।
२९ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ जसवन्त सिँघ दे गृह पिण्ड राजेआणा ज़िला फ़रीदकोट
नारद कहे धरनीए मैं सचखण्ड दुआरयों आया दौड़ा, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। सच संदेशा सुण लै की देवे ब्राह्मण गौड़ा, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा एथे ओथे निरगुण सरगुण इक्को पौड़ा, पौड़ी डण्डा जगत नज़र किसे ना आईआ। जिस दा मार्ग रस्ता दीन दुनी तों सौड़ा, जगत जिज्ञासू लँघ सके कोए ना राईआ। जिस मैनूं इक्को वस्त दिती सस्से उपर वखाया होड़ा, सो पुरख निरञ्जण भेव खुल्हाईआ। हाहे उपर टिप्पी हँ ब्रह्म बणाया जोड़ा, जोड़ी जगत जगदीस बणाईआ। जिस दी कोझीए कमलीए तैनूं अन्तिम लोड़ा, लुड़ींदा साजण धुरदरगाहीआ। ओन हस के किहा मेरा वक्त रह गया थोड़्हा, थुड़ीए थिड़कीए तेरा लेखा दयां मुकाईआ। इक्को बोध अगाधा याद कर लै शब्दी धार गोबिन्द वाला दोहरा, दो अक्खरां जिस दी वंड वंडाईआ। उह पारब्रह्म पति परमेश्वर जोती जाता बांका छोरा, शौहर सब दा
नूर अलाहीआ। जिस तेरा कलयुग अन्त लेखा मुकाउणा अन्ध घोरा, घोरी हो के वेखे थांउँ थाँईंआ। लहिणा देणा मुकाए ठग चोरा, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ । तेरे उत्ते जन भगतां भाग करे मथोरा, मिथ्या दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। उस दा वेस होणा अवर दा औरा, होर दा होर रूप वटाईआ। जिस दा हुक्म फ़रमान संदेश चार जुग तों बाहर वखरा कोरा, जगत मिलावट नज़र कोए ना आईआ। जिस दा शब्द अगम्मी दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां बिना तन वजूद फिरे दौड़ा, आदि जुगादी भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे धरनीए मेरा दरगाह साची दा सुण पैग़ाम, पैग़म्बरां तों बाहर दयां दृढ़ाईआ। जिस विच सजदा नहीं कोई सलाम, सलामअलैकम कहि के सीस निवाईआ। नी उह मालक ख़ालक नूर अलाह अगम्म अमाम, ममता मोह ना कोए जणाईआ। जिस तेरे उत्ते दीन दुनी वेखणी अवाम, आम भेव समझे कोए ना राईआ । जो कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे अन्धेरी रैण शाम, शमअ नूर जोत करे रुशनाईआ। चौदां तबकां लेखा रहिण ना देवे तमाम, तमअ लालच वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा इक्को कलमा कायनात होणा नाम, नाम निधाना इक दृढ़ाईआ। ओसे दे गीत ढोले सारे गाण, गा गा शुकर मनाईआ। जो मालक ख़ालक होवे दो जहान, वाली ज़मीं असमान अख्वाईआ। जो शरअ मेटे जगत जुगत शैतान, शरीअत आपणे रंग रंगाईआ। मुहम्मद लहिणा देणा करे परवान, चार यारी बैठी सीस निवाईआ। सदी चौधवीं मेट निशान, निशाना धर्म धार झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे धरनीए मैनूं ख़बर अगम्मी दिती निहकलंक, भेव अभेद आपणे विच छुपाईआ। जिस दा इक्को नाम दमामा वजणा डंक, फ़तिह गोबिन्द रंग रंगाईआ। जिस तेरा सुहाउणा दुआर बंक, नव सत्त वेखे चाँईं चाँईंआ। भेव खुल्हाए राउ रंक, ऊँच नीच गंढ्ढ पुआईआ। तेरे अन्दरों कढ्ढे शंक, संसा रहिण कोए ना पाईआ। इक्को नाम दी लाए तनक, चारों कुण्ट खिच्चे वाहो दाहीआ। दीन दुनी दा मन का मणका फेरे मनक, मनसा मनसा विच्चों बदलाईआ। जिस दा शब्द अणयाला तीर समझ सके ना कोए धनुष, कमान वेखण कोए ना पाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी गाउंदे साध सन्त सहस, अगणत बैठे ध्यान लगाईआ। उस ने तेरे उत्ते चार वरन अठारां बरन दीन दुनी बणाए इक्को बंस, बंसाँवली आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे धरनीए मैनूं ख़बर दिती अगम्मे कल्गी, जिस नूं कल्की कहि के सारे गाईआ। जिस दी खेल नहीं किसे वरगी, वरग सके कोए ना लाईआ। उहदी धार आपणे अगम्मे घर दी, घराना वेखण कोए ना पाईआ। जिस दी धार आदि जुगादि हभ कुछ करदी,
करता पुरख नूर अलाहीआ। उस दे कोलों लख चुरासी डरदी, सिर सके ना कोए उठाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं आशा ओसे कोलों पढ़दी, निरअक्खर दए समझाईआ। ओसे दी खेल तन वजूद सीस धड़ दी, पंज तत आपणा रंग रंगाईआ। उह लहिणा देणा अन्त तेरी झोली पाए बाकी रहे ना चेतन जड़ दी, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। नारद कहे धरनी सुण लै शब्द सतिगुरु संदेश, शब्द सतिगुर की जणाईआ। मैं आदि जुगादी नर नरेश, नर नरायण दिती वड्याईआ। मेरा ना मुच्छ ना दाढ़ी केस, मूंड मुण्डाया ना रूप बणाईआ। मेरा नाता गोबिन्द धार नाल दस दस्मेश, दहि दिशा खेल खिलाईआ। मैं आदि जुगादि रहां हमेश, जीवण मरन ना रूप बदलाईआ । मेरा अन्तिम वासा होणा सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाईंआ। धरनी कहे नारदा मैं सुणया सर्ब अहिवाल, जो निरगुण धार दिता दृढ़ाईआ। तूं निक्का नन्हा नढ्ढा बाल, जुग जुग भज्जें वाहो दाहीआ। तेरे अगे करां सुआल, जवाबतल्बी विच मंग मंगाईआ। सच दस्स किस बिध प्रभ लेखा मुकावे शाह कंगाल, पातशाह आपणा लेख चुकाईआ। धरनी उत्ते मेरी करे संभाल, किस बिध सम्बल सोभा पाईआ। किस बिध अवतार पैग़म्बर गुरु रखे नाल, विष्न ब्रह्मा शिव जोड़ जुड़ाईआ। किस बिध हुक्म जणाए काल महाकाल, राय धर्म चित्रगुप्त लए उठाईआ। लाड़ी मौत किस बिध करे हाल हाल, भज्जे वाहो दाहीआ। कवण वक्त सुहञ्जणा केहड़ी थित आ के वेखे मुरीदां हाल, मेरा मुर्शद धुरदरगाहीआ। कवण कूटे पहलों करे ज़वाल, ज़ाहर हो के दए दृढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर किस बिध आपणा भविख्त देण वखाल, पेशीनगोईआं बिन हथ्थां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए सो पुरख निरञ्जण रूप बदलावेगा। हरि पुरख निरञ्जण वेस वटावेगा। एकँकारा नूर दरसावेगा। जोती जाता डगमगावेगा। अबिनाशी करता सोभा पावेगा। श्री भगवान हुक्म वरतावेगा। पारब्रह्म आप सुणावेगा। शब्दी शब्द डंक वजावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव उठावेगा। धुर दा हुक्म संदेश इक्को इक दृढ़ावेगा। एका जोत एका धार एका शब्द गंढ्ढ पुआवेगा। एका रूप आप निरँकार, दूसर वेस ना कोए वटावेगा। जोती जाता हो के ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणावेगा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां करके पार, धरनी धरत धवल धौल तेरा दुआरा बंक वडयावेगा। साढे तिन्न हथ्थ वेख मन्दिर अपार, सोहणा आपणा रूप जणावेगा। सम्बल बहि सची सरकार, साचा सोहला ढोला राग जणावेगा। तूं कोझीए कमलीए करीं निमस्कार, तेरा सीस जगदीस आपणे लेखे लावेगा। उस दे चरण जावीं बलिहार, बलिहारी
तेरा दर्द दु:ख मिटावेगा। कलयुग कूड़ा तेरे विच्चों कढ्ढे बाहर, धवले तेरा भार दूर करावेगा। जो आसा रख के गया रवीदास चमार, चम्मदृष्टी सब दा डेरा ढावेगा। इक्को रंग रंगावे पुरख नार, नार कन्त आपणी खेल खिलावेगा। तेरे उत्ते बसन्त करे बहार, भगत सुहेले गुलशन बाग़ आप महकावेगा। तूं वेखणा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप एका दीप होए उज्यार, जोती जाता डगमगावेगा। एको अमृत रस देवे ठंडा ठार, तेरी तृष्ना भुख मिटावेगा। इक्को शब्द देवे धुन्कार, अनहद नादी नाद सुणावेगा। इक्को मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ होए गुरुदुआर, इक्को पुरख अकाला दीन दयाला इष्ट इष्ट सुहावेगा। तूं मेरा मैं तेरा सब ने करना जैकार, दूजा राग ना कोए अलावेगा। नारद कहे धरनीए मेरी डण्डावत बन्दना सजदयां विच निमस्कार, सो स्वामी अन्तरजामी तेरे उत्ते आपणा हुक्म वरतावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी निरगुण सरगुण सद पावणहारा सार, महासार्थी हो के तेरा संग निभावेगा।
२९ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाल ज़िला फ़रीदकोट
सतिगुर नानक जणाई इक गल्ल, होर हउमे झखणा झाख। जो बावन दस्सी दुआरे बलि, बिन अक्खरां निरअक्खर धार आख। राम जणाई लंका धार विच जल, हनूवन्त समझाया साख। कृष्ण भेव खुल्हाया पल, अर्जन पर्दा लाह परताख। मूसा ओसे धार विच गया रल, जिस गल्ल दी होर नहीं कोई शाख़। ईसा ओसे मंज़ल प्या चल, जेहड़ी गल्ल अन्दरों गई भाख। मुहम्मद ओहो दुआरा ल्या मल, जिथ्थे इक गल्ल दा यवले ज़ू जमता ज़वी अर्शे नविज़ योज़ू ज़मा रहमते ख़ुदा नूरे निज़ा इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। नानक गल्ल जगत धार अगम्मी, अक्खर लेख ना कोए बणाईआ। गाई जाए ना किसे पवण स्वामी दमी, रसना जिह्वा ना कोए चतुराईआ। किसे कलम शाही दी धार विच्चों नहीं जम्मीं, काग़ज़ां रंग ना कोए रंगाईआ। जिस दी जोबन जवानी पुराणी नहीं नवीं, नव नौ चार समझ कोए ना पाईआ। ओह लिखी जाए ना कदी शास्त्रां वाले पंनी, हरूफ़ां वंड ना कोए वंडाईआ। बद्धी जाए किसे ना कन्नी, हथ्थो हथ्थ ना कोए टिकाईआ। वसे कदे ना किसे छप्पर छन्नी, जगत दुआरयां डेरा कदे ना लाईआ। उहदा लेखा नहीं वजूद तत तनी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश ना वेस वटाईआ। ओह सुणी जाए कदे ना कन्नी, सरवणां चले ना कोए चतुराईआ। ओह जगत माया वाली नहीं कोई धनी, धनाढ रूप ना कोए दरसाईआ।
शरअ विच जाए कदे ना डंनी, मज़्हबां संग ना कोए रखाईआ। ना घड़ी जाए ना भन्नी, दोहां तों बाहर आपणा रूप दरसाईआ। ओह बणी नहीं किसे दी वंनी, नार हो के कन्त ना कोए हंढाईआ। किसे दी दुख़तर बणी नहीं चन्नी, गोदी गोद ना कोए उठाईआ। ओहदी धार नहीं कोई उच्ची लम्मी, नीकण नीका नज़र कोए ना आईआ। ओह आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना होए निकम्मी, निहकर्मण रूप ना कोए अख्वाईआ। ओह गगन गगनंतर ज़िमीं असमान दे सके ना थम्म्ही, सहारे दी लोड़ ना कोए रखाईआ। ओह हथ्थ ना आवे किसे विद्या वाली गल्लीं, बुद्धी नाल चले ना कोए चतुराईआ। ओह छल विच किसे कोलों जाए ना छली, अछल अछल्ल आपणी खेल खिलाईआ। ओहनूं खोजदे गए कोटन कोटि पैग़म्बर पीर वली, वलीऐहद ध्यान लगाईआ। ओह इशारा दे के गया मुहम्मद धार अली, अबूबकर नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ओहदा सीस कदे किसे रखया नहीं तली, तल्बां दी वंड ना कोए वंडाईआ। नानक दी इक गल्ल जदों आवे ते आवे भगतां दी साची गली, नौ दुआरयां दे उत्ते आपणा हुक्म सुणाईआ। जिथ्थे जोत दी धार आपे फुली आपे फली, पत्त टहणी वंड ना कोए वंडाईआ। उह गल्ल सतिगुर शब्द दी इक प्रेम धार दी कली, कलम्यां तों बाहर आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। इक गल्ल नानक धार सदा नादन, अनाद अनादी धुंन जणाईआ। ब्रह्म धार सदा ब्रह्मादन, ब्रह्मण्डां वेखे सदा चाँईं चाँईंआ। जिस दी ख़बर आदि जुगादिन, जुग चौकड़ी मेटण कोए ना पाईआ। ओह इक गल्ल अवतार पैग़म्बर गुरु सदा अराधण, बिन मन मनसा ढोले गाईआ। ओह भगतां नाल सदा भगती धार दस्से साधन, सिदक सबूरी आपणा संग जणाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द मार के अवाज़न, सोई सुरती लए उठाईआ। ओह वेखो नूर नुराना शाह सुल्ताना शाहो भूप राज राजन, नर निरँकारा नूर अलाहीआ। जिस ने आदि जुगादि साची साजी साजन, साजणहार इक अख्वाईआ। उस दा भेव इक्को बातन, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। साची गल्ल अगम्म अथाह, सतिगुर नानक नाम विच्चों दृढ़ाईआ। जिस दा सतिगुर शब्द सदा मलाह, जुग जुग बेड़ा आपणे कंध उठाईआ । जिस दी अक्ल बुद्धी दे सके ना कोए सलाह, मशवरे विच कदे ना आईआ। ओह हथ्थ ना आवे थल अस्गाह, महीअल खोजण चाँईं चाँईंआ। उस दा मालक इक्को बेपरवाह, जो बेपरवाही विच समाईआ। जिस उत्ते सतिगुर दया देवे कमा, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। बिना जगत शास्त्रां तों इक गल्ल दए समझा, गल्ल गल्ल विच्चों प्रगटाईआ। जिस गल्ल विच्चों नज़री आवे नूर अलाह, नूर नुराना धुरदरगाहीआ। भेव खुल्हाए पर्दा लाह, ओहला रहिण कोए ना पाईआ।
ओह गल्ल कहे वाह वाह, वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, सच दा संग आप निभाईआ। गल्ल कहे मैं नानक धारा, धर्म धर्म जणाईआ। मेरा लहिणा देणा विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी समझ ना पाईआ। मेरा नाता नाल निरगुण जोत जोत निरँकारा, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। जिस दी शब्द आवाज़ बिन रसना जिह्वा ते राग सुणाए बिन तन्द सितारा, आप आपणा नाद दृढ़ाईआ। उस दा खेल अपर अपारा, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। जिस दा अन्त ना पारावारा, बेअन्त कहि के सारे सीस निवाईआ। धुर दे शब्द दी धुर दी सिख्या जिस दा अक्खरां नाल नहीं तकरारा, झगड़ा दीन दुनी ना कोए जणाईआ। उस गल्ल दा मालक इक्को एकँकारा, जो जुग जुग जन भगतां दए समझाईआ। काया मन्दिर अन्दर खोल के बन्द किवाड़ा, त्रैगुण अतीता पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ । नानक धार इक गल्ल सुणी सन्त कुमार, ब्राह सुण के ख़ुशी बणाईआ। यगै पुरुष होया ख़बरदार, हावग़रीव गा गा ढोले गाईआ। नर नरायण बिन रसना दए उच्चार, कपलमुन कहि कहि आपणा रंग रंगाईआ। पृथू पिृथम गल्ल सुण के अपर अपार, मत्तस मिल के ख़ुशी बणाईआ। कच्छप ने पाई इक गल्ल दी सार, समुंद सागर रिड़के चाँईं चाँईंआ। धनंतर सुण के अपर अपार, खेल खिलाया ख़लक ख़ुदाईआ। बावन हो के आप हुशियार, प्रहलाद इक गल्ल दिती समझाईआ। हरी हरि खेल कीता अपार, धरू दा पर्दा अन्दरे अन्दर उठाईआ। गज दा लहिणा देणा दिता उतार, तन्दवा तन्द तन्द कटाईआ। राम हनूवन्त इक्को गल्ल ते कर विचार, गलवकड़ी लई पाईआ। इक गल्ल दा खेल अपार, वेद व्यासा सुण सुण ख़ुशी बणाईआ। कृष्ण इक गल्ल अर्जन दिती प्रेम नाल आधार, उदर दा लेखा दिता मुकाईआ। चार जुग दे शास्त्र इक गल्ल उत्ते करन इज़हार, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। सतिगुर नानक दी इक गल्ल जिस गल्ल विच मिल जाए इक एकँकार, इक इकल्ला मिले धुर दा माहीआ। दूजी लोड़ रहे ना विच संसार, सतिगुर शब्द जिस दी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ । इक गल्ल सतिगुर नानक दी अंगद सुणी नाल प्यार, प्रीती विच समाईआ। अमरदास पाई सार, बिन सरवणां वजी वधाईआ। रामदास कीता ख़बरदार, राम रामा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर अर्जन इक गल्ल दा बण के लेख लिखार, गुरु ग्रन्थ गुरदेव दिता बणाईआ। गुरु हरि गोबिन्द इक गल्ल सुण के हो तैयार, शस्त्र आपणे तन पहनाईआ। हरिराए गल्ल सुणी बिन रसना जिह्वा अन्तर आई धुन्कार, जगत नादां बाहर वजी वधाईआ। हरिकृष्ण सुण के अगम्मी गल्ल छड गया संसार, बाल अवस्था इक्को गल्ल विच समाईआ।
जिस गल्ल नाल गुर तेग़ बहादर आपणा सीस दिता वार, जगदीश नाल मिल के वजी वधाईआ। इक गल्ल दा गोबिन्द बणया पहरेदार, खण्डा आपणे हथ्थ उठाईआ। इक गल्ल पिच्छे धर्म दी रख्या कीती बण आप करतार, कुदरत दा कादर हो के वेख वखाईआ। इक गल्ल दा भेव खुल्हाया आपणे पंज प्यार, प्रेम प्रेम विच्चों जणाईआ। इक गल्ल सुण के पुरख अकाल, पंथ ख़ालसा दिता रचाईआ। सतिगुर दी इक गल्ल जे कोई मंने ना उह डुब्बे विच संसार, चुरासी विच कदे ना आईआ। उह इक गल्ल एह सदा सदा उस प्रभू नूं करो निमस्कार, डण्डावत विच ओसे नूं सीस निवाईआ। जिस दे जुग चौकड़ी अनेक अनन्त अगणत नाम कलम शाही काग़ज़ां नाल लिखे बण लिखार, कातब हो के कलम दिती चलाईआ। उस इक नाम तों आदि जुगादि जुग चौकड़ी कोई नहीं बाहर, जिस गल्ल विच्चों दो जहान सतिगुर नानक धार दिते प्रगटाईआ। सो इक गल्ल सिक्खां दे हिरदे अन्दर गुर गोबिन्द रख के गया आप नाल प्यार, बंस सरबंस दीन दुनी विच जगत भेंट कराईआ। अकसर अख़ीर कलयुग दी धार विच उस गल्ल नूं मंनेगा सर्ब संसार, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ओसे गल्ल दी कीमत पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्मादि जुग चौकड़ी खेल शब्द शब्द दी धार, सति सति दा सति आपणा खेल खिलाईआ।
३० कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाल ज़िला फ़रीदकोट
धरनी कहे प्रभू तूं वसणहारा घट घट, लख चुरासी आपणा डेरा लाईआ। नूर नुराने शाह सुल्ताने मेरे उत्ते हो प्रगट, परगणे दीन दुनी मज़्हब मज़्हब वेख वखाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते आपणी जोत कर लट लट, नूर नुराने शाह सुल्ताने आपणा रंग वखाईआ। मेरे उत्तों शरअ शरीअत मेट फट्ट, दुवैती रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार दी डोरी कट, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। भाग लगा के काया पंज तत, बुतख़ानयां कर सफ़ाईआ। सच दुआर एकँकार तेरा एका वेखां हट्ट, हटवाणे आपणा पर्दा देणा उठाईआ । इक्को सरोवर इक्को वखा दे तीर्थ तट, किनारा इक्को नज़री आईआ। इक्को नाम निधाना श्री भगवाना सृष्टी तेरा लए रट, कलमा कायनात इक समझाईआ। इक्को अमृत रस निझर झिरनिउँ देणा झट्ट, झटके हलाली दा लेखा देणा मुकाईआ। दीन मज़्हब दी धार एकँकार रहे कोई ना वट्ट, मानस मानव मानुख इक्को रंग रंगाईआ । मैं तेरे चरण कवल धवल हो के रही ढठ, निव निव लागां पाईआ। निगाह मार लै मेरे उत्ते मन्दिर
मस्जिद शिवदुआले मठ, चर्चां गुरुदुआरयां फोल फुलाईआ। दरोही फिर गई तीर्थ अठसठ, जलधारा बिन नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं मेरा कुदरत दा कादर, रहीम करीम इक अख्वाईआ। सच दुआरे बख्श दे आदर, अदल इन्साफ़ मेरी झोली पाईआ। सचखण्ड निवासी योद्धा सूरबीर बहादर, बलधारी तेरी ओट तकाईआ। झगड़ा मेट दे जगत मक्तूल कातिल, शरअ दी वंड ना कोए रखाईआ। आपणा गृह वखा दे धाम मुक्दस बैतुल, बेवतनां आपणे संग रखाईआ। कलयुग मेट रैण अन्धेरी रातन, सतिजुग नूरी चन्द चन्द चमकाईआ । मैं इक्को बेनन्ती दर तेरे आई आखण, बिन रसना जिह्वा दयां सुणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मैनूं बख्श दे साचा साथन, सगला संगी आप हो जाईआ। दया कमा दे नाथ अनाथन, दीनन हो के तेरे अगे वास्ता पाईआ। झगड़ा मेट दे ज़ात अज़ातन, मानव इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आसा पूरन होवे जग, युगती आपणी दे दृढ़ाईआ। कलयुग जीव हँस बणा लै कग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। त्रैगुण माया साड़ सके ना अग्ग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जन भगतां दर्शन दे उपर शाहरग, शहिनशाह आपणा पर्दा दे उठाईआ। नाम ख़ुमारी बख्श दे मदि, मधुर धुन दे सुणाईआ। जगत वासना मेट के हद्द, हद्द हदूद आपणी इक वखाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले होवण गद गद, गदागर दा लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी धार होवे ना कदे अलग, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ।
३० कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ जुगिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाल ज़िला फ़रीदकोट
धरनी कहे प्रभू जन भगतां बख्श दे अमृत रस, निझर झिरना निरँकार आप प्रगटाईआ। मनुआ मन सब दा होवे वस, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। शब्द अणयाला तीर मार कस, तन वजूदां पार कराईआ। अन्दर रहे ना रैण अन्धेरी मस, नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। तेरा मेला होवे हस हस, हस्ती वेखण नूर अलाहीआ । सद भगत भगवान दा इक्को होवे जस, सिफ्त सलाही ढोले गाईआ। मैं वी वेखां नस्स नस्स, नौवां खण्डां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां बख्श सच प्रीत, प्रीतम हो के दया कमाईआ। आत्म परमात्म सब दा होवे गीत, ढोला गावण चाँईं चाँईंआ। अन्दरों पवित्र कर दे नीत, नीतीवान
हो के वेख वखाईआ। काया माटी कर दे ठांडी सीत, अग्नी तत तत बुझाईआ। मानस जन्म लैण जीत, जग जीवण दाते होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां बख्श दे टेक, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। अन्दरों कर दे बुध बिबेक, पतित पुनीत दुरमति मैल धुआईआ। तूं आदि जुगादी एकँकारा एक, इक इकल्ला धुरदरगाहीआ। त्रैगुण माया लग्गण ना देणा सेक, ततव तत ना कोए तपाईआ। दर्शन देणा नेतन नेत, निज लोचन नैण कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म बख्श दे हेत, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। तन वजूद अन्दर खोल्ह दे भेत, भाण्डा भरम भरम भनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं मंगती होई वैरागण, बिरहों विच कुरलाईआ। मैनूं कर दे वड वड भागण, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां नाल होवां सुहागण, रंडेपा मात रहे ना राईआ। हरिजन सन्त सुहेले तेरे मेरे उत्ते जागण, जागरत जोत कर रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब दे हिरदिउँ सुणां रागण, दूसर अवर ना कोए शनवाईआ। हरिजन हँस बणा लै कागण, कुदरत दे कादर आपणा रंग रंगाईआ। तूं शाहो भूप वड राज राजण, शहिनशाह शाह पातशाह इक अख्वाईआ। तूं आदि जुगादि ग़रीब निवाज़ण, ग़रीब निमाणयां हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन आप संवारने काजन, करनी दे करते तेरे हथ्थ वड्याईआ।