पुस्तकालयभाग २४

३० कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ सुरजीत कौर दे गृह पिण्ड नाथेवाल ज़िला फ़रीदकोट

धरनी कहे प्रभ मेरे एकँकार, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। दर ठांडे अर्ज़ रही गुज़ार, गुज़ारिश विच सीस झुकाईआ। तूं आदि जुगादी बख्शणहार, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। जोती जाते तूं देवणहार दातार, दयानिध इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरे अन्तष्करन आई विचार, बिन रसना जिह्वा दयां सुणाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले चरण कवल जावां बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जुग जुग जन भगतां रिहा पैज सुआर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। निगाह मार लै विच संसार, सति सतिवादी आपणी अक्ख खुल्हाईआ। मेहरवान हो के गुरदयाल सिँघ दा तारना सब परवार, गुरु दे लाल आपणी गोद टिकाईआ । जिस गृह विच सतिजुग साचे दीआ बाती होणा उज्यार, कमलापाती तेरी ख़ुशी दी वजे वधाईआ। सो गृह मन्दिर सोहे बंक दुआर, ख़ुशी ख़ुशी दे ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका

देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं करनहारा करतारा, मेरा मालक इक अख्वाईआ। मैं मांगत खड़्ही तेरे दुआरा, दर ठांडे झोली डाहीआ। तूं भरना सच भण्डारा, सति सतिवादी वस्त नाम वरताईआ। मैं तेरे चरण जावां बलिहारा, सिर सर तेरी भेंट चढ़ाईआ। तूं बख्शणा इक्को नाम अधारा, उदर दा लेखा रहे ना राईआ। जन भगतां बणना मीत मुरारा, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। अन्दरों मेटणा अन्ध अँधयारा, अन्ध अज्ञान देणा चुकाईआ। घर सुहञ्जणा फेर बणाउणा दोबारा, दोहरा आपणा खेल खिलाईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदि जुगादी सति सहारा, सहायक इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरी निमाणी वसुधा, बिहबल हो के दयां दुहाईआ। तूं जन भगतां पवित्र कर दे बुद्धा, बुध बिबेक आप बणाईआ। सच प्यार दा मार्ग कर दे सिध्धा, वदी सुदी वंड ना कोए वंडाईआ। मन कल्पणा मेट दे बुध्धा, तन वजूद ना कोए लड़ाईआ। आपणा भेव खोल्ह दे गुझा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तेरे प्यार दा इक्को होवे मुद्दा, मुदतां दे विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ । धरनी कहे प्रभू मेरा लेखा वेख पुराणा, सहिज सहिज नाल जणाईआ। रावी दा कन्ढ्ढा तक टिकाणा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जिथ्थे सुरजीत दा लेखा लिख्या ते लिख्या लेख महाना, महिमा अकथ अकथ सुणाईआ। ओस शब्द नूं किसे नहीं पहचाना, पर्दा सक्या ना कोए उठाईआ। ओसे हुक्म विच बदल गया ज़माना, ज़िमीं ज़मां दए गवाहीआ। अगला शब्द होर फ़रमाना, फ़ुरनयां तों बाहर समझाईआ। फेर ओहो मंज़ल ओहो हक ओहो टिकाणा, घर सच मिले वड्याईआ। माण ताण रहे विच ज़हाना, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी बेनन्ती करीं परवाना, परम पुरख प्रभ तेरी आस रखाईआ। तेरा भगत सन्त गुरमुख गुरसिख एथे ओथे होए ना कदे बेगाना, दूसर रूप ना कोए बदलाईआ। चरण कवल उपर धवल आपणा बख्श दे इक ध्याना, निगाह निगाह विच्चों बदलाईआ। सच परवार होवे परवाना, परम पुरख तेरी शमअ जोत आप आपणे विच जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी मेहरवान मेहरवाना, मेहर नज़र नज़र उठाईआ।

३० कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ गुरदयाल सिँघ दे गृह पिण्ड रामूवाला ज़िला फ़रीदकोट

धरनी कहे पुरख अकाले हथ्थ मेरे सीस टिकाउणा, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेरा लहिणा देणा पूर कराउणा, करनी दे करते कुदरत दे कादर तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द शब्दी धार हो के डंक वजाउणा, दो

जहानां नौजवाना आप सुणाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा अगम्म अथाह आप खुल्हाउणा, मन मति बुद्ध चले ना कोए चतुराईआ। परवरदिगार सांझे यार एका जल्वा नूर चमकाउणा, नूर अलाह आपणा आप प्रगटाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं लहिणा देणा सब दा वेख वखाउणा, भविख्त पेशीनगोईआं पर्दे परदयां विच्चों खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा किस बिध अन्त हटाउणा, नव सत्त रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा मेरी गोदी गोद कवण वार थित टिकाउणा, सम्मत सम्मती भेव चुकाईआ। मानव ज़ाती कवण वक्त सुहञ्जणा मेरे उत्ते वखाउणा, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। कवण नाम निहकाम हो के इक्को इक जपाउणा, बिन रसना जिह्वा ढोला सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी नज़र आप उठाईआ। धरनी कहे प्रभू किस बिध देवें वस्त अगम्म अथाह, अतोट अतुट वरताईआ। तूं मालक ख़ालक मेरा बेपरवाह, बेऐब नूर अलाहीआ। मैं नौ सत्त फिरां नाल चा, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरे भाग लगाउणा टिल्ले थल अस्गाह, जल थल महीअल रंग रंगाईआ। मैं दीन दुनी दी भागां वाली फेर बणां माँ, ममता कूड़ ना कोए रखाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते झगड़ा रहे ना सूर गाँ, पशू पंछीआं खल्ल ना कोए लुहाईआ। सारी सृष्टी दृष्टी अन्तर तेरा इक्को उपजे नाँ, नाउँ निरँकार देणा दृढ़ाईआ। कलयुग जीवां बुद्धी रहे ना काँ, हँस गुरमुख लैणे बणाईआ। मेरे मेहरवाना नौजुवाना श्री भगवाना मैं तेरा तकदी राह, बिन नेत्र लोचन नैणां नैण उठाईआ। तूं सच स्वामी मेरा बणना अन्त मलाह, खेवट खेटा हो के बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ । धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तष्करन अगम्मे तक, तकवा तेरे उत्ते रखाईआ। मेहरवाना मेरा कलयुग अन्तिम दे दे हक, हकीकत दे मालक होणा सहाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा मेरे उत्तों मेट दे शक्क, शिकवा दीन दुनी रहिण ना पाईआ। तूं मेरा ठाकर स्वामी परमेश्वर पति, पारब्रह्म नूर अलाहीआ। तेरे चरण कवल धवल हो के वास्ता रही घत, धरनी धरत धौल हो के मंग मंगाईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना जोती जाते मेरे उत्ते आ जाणा वत, बेवतनां दे मालक आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले बिन कदमां आ जा मेरे उत्ते, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेखण कोए ना पाईआ। सति स्वामी मेरे भाग जगा दे सुते, आलस निंद्रा दीन दुनी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ । मेरे परम पुरख अबिनाशी अचुते, चेतन सब नूं दे कराईआ। सति धर्म दी सुहा दे रुते, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तेरा सतिजुग सुत दुलारा पहला जुग तेरी धारों उठे, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। तेरा सतिगुर शब्द साहिब स्वामी तुठे, मेहरवान हो के मेरा लहिणा दए चुकाईआ। भाग

लगा दे मेरी चारे कूटे गुट्ठे, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण तेरी वजदी रहे वधाईआ। अमृत जाम रस प्या दे आपणा इक्को घुट्टे, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे कोलों मेरा पल्लू छुट्टे, बन्धन अगे ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। दर साचे अलख जगावांगी । सो पुरख निरञ्जण वास्ता पावांगी। अबिनाशी करते सीस निवावांगी। श्री भगवान धूड़ी ख़ाक रमावांगी। पारब्रह्म वेख वेख बिगसावांगी। सतिगुर शब्द शब्द आपणे अंग लगावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा तेरे चरण टिकावांगी। साची आशा इक रखावांगी। चरण भरवासा मंग मंगावांगी। मेरे उत्ते पाउणी अगम्मी रासा, एको तृष्ना तेरे चरण टिकावांगी। तूं मालक पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर तेरा खेल वेख वखावांगी। सतिजुग सति धर्म मेरा तेरे उत्ते होवे भरवासा, कलयुग अन्ध अन्धेरा तेरे कदम टिकावांगी। तूं मेरा शहिनशाह शाहो शाबासा, शाह पातशाह तेरे दुआरे आपणी ख़ाली झोली भरावांगी । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आसा तेरे अगे टिकावांगी। धरनी कहे प्रभ मेरा अन्त अख़ीरी समां, कलयुग धार धार जणाईआ। मैनूं लालच नहीं कोई तमा, मोह जगत ना कोए रखाईआ। ख़ुशी नहीं कोई ग़मा, तेरे भाणे विच समाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते कलयुग बदल दे नवां, नव सत्त दा पन्ध मुकाईआ। सति धर्म दी धार होवे रवां, रैहबर होवे इक्को नूर अलाहीआ। जोती जोत जगा दे इक्को शमअ, बिन तेल बाती कर रुशनाईआ। उह लेखा लहिणा पूरा कर दे जो भेव खुल्हाया चौदां सौ तीह अंक दा पन्ना, पारब्रह्म प्रभ आपणा पर्दा लाहीआ। जो इशारा दे के गया जट्ट धन्ना, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। जो रवीदास किहा पानहा गंढ्ढण वाले चम्मा, चम्मदृष्टी बाहर दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी मंग इक मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तेरा सतिजुग सुत दुलारा आवेगा। अबिनाशी अचुत तेरा ढोला गावेगा। मेरी सुहञ्जणी होवे रुत, रुतड़ी तेरे नाल महकावेगा। जिस दा मालक तेरा गोबिन्द दुलारा सुत, दूजा संग ना कोए रखावेगा। जो भाग लगावे काया माटी पंज तत बुत, बुतख़ानयां वेख वखावेगा। कलयुग कूड़ कुड़यारा मेरे उत्तों जावे छुप, लहिंदे चढ़दे दक्खण पहाड़ नज़र ना आवेगा। मेरे उत्ते रहे ना मूल अन्धेरा घुप, नूरी चन्द चन्द इक रुशनावेगा। मेरी चार जुग दी तृष्ना मेटे भुख, ममता मोह अवर ना कोए जणावेगा। तूं आत्म परमात्म सृष्ट सबाई देणा सुख, सुख सागर इक्को वेख वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग रंगाउणा मानस मानव मानुख, मानुखता आपणा धर्म धर्म समझावेगा।

३० कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ करतार सिँघ दे गृहपिण्ड चड़िक ज़िला फ़रीदकोट

नारद कहे धरनीए मैं तैनूं करन आया मख़ौल, मसख़री मसख़रा हो के दयां उडाईआ। नी मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी प्रभ दा पांधा रौल, पंडत बोध अगाधा इक अख्वाईआ। तूं मिट्टी ख़ाक धरत निमाणी धौल, धवले तैनूं दयां सुणाईआ। मेरे कोल चार जुग दा गुर अवतार पैग़म्बरां वाला कौल, इकरारनामा आपणे विच छुपाईआ। जिस नूं दुनीदार सके कोई ना फोल, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। उस विच इक्को अगम्मा प्रभू दा बोल, शब्द दी शब्द धार दृढ़ाईआ। तूं धरनी धवल रहिणा अडोल, अडुल हो के दयां जणाईआ। परम पुरख परमात्म दा इक्को सुणीं अगम्मा बोल, जो अनबोलत दए सुणाईआ। नी तेरे उत्ते दीन दुनी दा होवण वाला घोल, नव सत्त लए अंगड़ाईआ। दीनां मज़्हबां शरअ दी धार इक दूजे नाल करना कलोल, कलमा नाम नाल टकराईआ। जगत दुआरा जगत जगदीश्र देणा खोल्ह, ख़ालक ख़लक इक वखाईआ। जिथ्थे जोती जाता हो के जाए मौल, मौला आपणा भेव चुकाईआ। तूं उस दे उत्तों आपणा आप देवीं घोल, घोली घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए मैं आया बण के पाँधी राही, बिन कदमां कदम टिकाईआ। नी तूं दोवें भुजा उठा लै बाहीं, बिन बाहवां लै अंगड़ाईआ। उच्ची कूक के दे दुहाई, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरा होणा सहाई, सहायक नायक इक्को नज़री आईआ। मेरी कलयुग कूड़ कुड़यार दी धोणी शाही, शहिनशाह आपणा इक्को रंग रंगाईआ। लहिणा देणा पूरा करदे गोबिन्द दा लँघ गया ढईआ ढाई, ढौंके विच आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं तेरा खेल वेखणा चाहुंदी थल अस्गाही, जल धारा पर्दा देणा उठाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह अगम्म अथाही, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। मेरी सतिगुर शब्द दए गवाही, शहादत तेरे नाम भुगताईआ। मेहरवान हो के मेहर निगाह उठाई, बिन नैणां नैण तकाईआ। मैं तेरा जल्वा तकां नूर नुराने जिस दा नूर होवे अलाही, आलमीन कहि के सीस निवाईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना, मैनूं दस्स दे किस बिध कलयुग अन्तिम होवे तबाही, तोबा तोबा करे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप चढ़ाईआ। नारद कहे धरनीए नी तेरे उत्ते कत्तक महीना लँघया, कर्म कांड दा भेव ना कोए खुल्हाईआ। सच दस्स तूं की प्रभू तों मंगया, मांगत हो के झोली डाहीआ । की संदेशा देवे सूरा सरबंगया, शाह पातशाह आपणा हुक्म जणाईआ। किस बिध तेरा मेटे ग़म रंजया, रंजश अन्तर रहिण ना पाईआ। जिस लहिणा देणा मुकाउणा तारा चंदिआ, सदी चौधवीं लेखा लेखे विच्चों वखाईआ। जिन ईसा मूसा मुहम्मद मुकाउणा पन्ध्या,

मुसाफ़िर दीन दुनी रहिण कोए ना पाईआ। जिस दे हुक्म विच सब ने लाउणा आपणा पंजया, पंचम दा मालक की आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। औह वेख लै कलयुग मुसाफ़िर आपणा पन्ध मुका के तेरे उत्तों लँघया, भज्जे वाहो दाहीआ। नी वेख लै प्रभ तों पुछ लै तेरी केहड़ी कूटे होणा जंगया, झगड़ा होवे ख़लक ख़ुदाईआ। गुर अवतारां पैग़म्बरां दा हुक्म बिन जगत दुआर तों वेख लै टंगया, जगत सहारा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए तूं की कुझ कीता दिन तीस, मैनूं दे दृढ़ाईआ। केहड़ा पीसण ल्या पीस, सेवक हो के सेवा की कमाईआ। की हुक्म संदेशा सुणया हरि जगदीश, जगदीश्र की दृढ़ाईआ। किस बिध छत्र झुलणा अगम्मे सीस, जिस दा धड़ नज़र कोए ना आईआ। जिस लहिणा देणा मेटणा बीस बीस, इक इकीस आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे धरनीए कत्तक दिवस दिहाढ़ा अखीरी अज्ज दा, आजज़े तैनूं दयां सुणाईआ। जो पुरख अकाला दीन दयाला जुग जुग पर्दे कजदा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ओहदा नाम दमामा दो जहानां वजदा, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। नी तेरा वेला मिट्टी ख़ाके साचे हज्ज दा, हज़रतां दा मालक तक लै नूर अलाहीआ। जिस दा दीपक जोती इक्को जगदा, दो जहानां करे रुशनाईआ। ओह खेल खेलणवाला तेरे उत्ते कलयुग कूड़ कुड़यारी अग्ग दा, ततव ततां दए जलाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुरु गया सददा, होके शब्द वाले दृढ़ाईआ। ओहदा नूर नुराना वेख लै रूप सूरे सरबग दा, कुदरत दा कादर की आपणा वेस वटाईआ। जिस दे हुक्म विच आदि जुगादि जुग चौकड़ी बझदा, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। जिस नूं जगत जहान फिरे लभदा, टिल्ले पर्वत वेखण थांउँ थाँईंआ। ओहदा मेला कलयुग अन्त सबब दा, जिस दी समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। नारद कहे धरनीए कत्तक कोलों लै लै हक सलाह, हकीकत आपणा भेव चुकाईआ। नी तेरा पर्दा ओहला दए उठा, मुख घूँगट रहिण कोए ना पाईआ। तेरा मेल मिलाए नाल उस बेपरवाह, जो बेपरवाही विच समाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा ख़ुदा, ख़ुद मालक नूर अलाहीआ। जिस दे अगे सजदयां विच करदे गए दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। ओह नूर नुराना शाह सुल्ताना अमाम अमामा गया आ, जिस दी आमद विच सारे सीस निवाईआ। नी तैनूं केहड़ा चढ़या चा, चाउ घनेरा दे समझाईआ। उच्ची कूक सुणा दे नाल बांह, बाहूबल आप प्रगटाईआ। मेरा परवरदिगार सांझा यार नूर अलाह, आलमीन इक अख्वाईआ। जो मेरी आसा मनसा पूरी दए करा, तृष्ना जगत जुगत मिटाईआ। मेरे कर्म कांड दा डेरा देवे ढाह, कत्तक

दा कर्म मेरे लेखे पाईआ। मैनूं इक्को नाम दए सुणा, बिन रसना रसन समझाईआ। मैं चरण कवल हो निमाणी धवल सीस दयां टिका, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादी निरगुण निरगुण मेरा रहिनुमा, रहमतां दा मालक ख़ालक इक्को नज़री आईआ।

पहली मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ रणजीत कौर दे गृह पिण्ड चड़िक ज़िला फ़रीदकोट

सतिगुर सच्चा शाहो है, आदि जुगादी एक। वड दाता बेपरवाहो है, बख्शे चरण सरन सच टेक। मेहरवान अगम्म अथाहो है, खेले खेल वार अनेक। हुक्म संदेशा देवे धुरदरगाहों है, जन भगतां करे बुध बिबेक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, त्रैगुण माया मेटे सेक। सतिगुर सच्चा शाहो भूप, हरि करता धुरदरगाह। खेले खेल बिन रंग रूप, मालक हो के दो जहां। भाग लगाए काया पंज भूत, जन भगतां होए सहा। वेखणहारा चारे कूट, निरगुण निरवैर आपणा भेव लाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमा। सतिगुर साचा आदि है, आदि निरञ्जण पुरख अबिनाश। जो वसे ब्रह्म ब्रह्माद है, जुग जुग खेल खेले तमाश। वजावणहारा साचा नाद है, लेखा जाणे पवण स्वास। मेटणहारा वाद विवाद है, जन भगत सुहेले करे आपणे दास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन मानस जन्म करे रास। सतिगुर साचा आदि निरञ्जण, निरवैर इक अख्वाईआ। निरगुण सरगुण दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागर पार कराईआ। चरण धूड़ कराए साचा मजन, दुरमति मैल धुआईआ। नेत्र नाम निधाना पाए कजल, नूर नुराना कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संगी आप अख्वाईआ। सतिगुर साचा एकँकारा, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। जो वेखणहार सर्ब संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। जन भगतां देवणहार दातारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चरण प्रीती बख्श प्यारा, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोती कर उज्यारा, उजल आपणा आप कराईआ।

पहली मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ कपूर सिँघ दे गृह मोगा शहर ज़िला फ़रीदकोट

धरनी कहे प्रभू जन भगतां होवे गृह सुहञ्जणा, जोती जाते पुरख बिधाते निरगुण सरगुण देणी माण वड्याईआ । मेहरवान नौजवान श्री भगवान दीपक धार जगाउणा नूर दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर काया गागर विचों पार कराईआ। निज नेत्र नाम निधान पाउणा अगम्मा अंजणा, अन्ध अज्ञान विच जहान रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा सच स्वामी अकाल मूर्त मदना, मधसूदन इक अख्वाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक पवित्र करना बदना, शरीर बेनज़ीर आपणे रंग रंगाईआ। हरिजन लेखे लाउणा आहला अदना, ऊँच नीच वंड ना कोए वंडाईआ। तेरी चरण धूड़ी इक्को होवे मजना, दुरमति मैल देणी धुआईआ। तूं आदि जुगादी एथे ओथे दो जहानां सगला सज्जणा, सगला संगी बहुरंगी नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे भगत मेरा सुहाउण दुआरा बंक, गृह मन्दिर मेरे वजे वधाईआ। तेरे शब्द दी धार लग्गे तनक, सुरती शब्द विच समाईआ। तेरा खेल वेख्या वार अनक, अनक कलधारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा लहिणा देणा मेरे नाल जो संदेशा दिता जनक, देह बदेह आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। जो आशा रखी कुमार सन्त, ब्रह्मा बेटा भेव गया चुकाईआ। उस बिध मेरी बणाउणी बणत, घड़न भन्न्हणहार तेरी वड्याईआ। मैं सुणना चाहुंदी भगतां अन्तर इक्को मंत, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। तूं बोध अगाधा शब्दी धार अगम्मा पंडत, निरअक्खर अक्खर धार विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे भगत सुहेले आदि जुगादी मित, मित्र प्यारा हो के वेख वखाईआ। तेरा लहिणा देणा जुग चौकड़ी नित, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। परवरदिगार सांझे यार हो के करना हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ । ठगौरी रहे ना कोए मन चित, चेतन सुरती देणी कराईआ। तेरा लेखा आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित, निरगुण सरगुण तेरी बेपरवाहीआ। मेरे उत्ते सुहञ्जणी कर दे मग्घर दी पहली थित, थित वार आपणे रंग रंगाईआ। मेरे परम पुरख परमात्म सचखण्ड निवासी धुर दे पित, पिता पुरख अकाल तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगत सुहेले तेरे होवण उग्घे, उगण आथण मिले वड्याईआ। मैं करां पुकार हो बेसुधे, वसुधा हो के दयां जणाईआ। जिन्हां दे अन्तर निरंतर भेव खोल्हणे गुज्झे, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। भाउ रहिण नहीं देणे एका दूजे, दूआ एका एके विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आपणे नाल रखाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरी

आदि जुगादी जन भगतां नाल प्रीत, प्रीतम तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर चलाई अगम्मी रीत, रीतीवान तेरी बेपरवाहीआ। तेरा इक्को ढोला तूं मेरा मैं तेरा गीत, आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ। जिथ्थे लेखा रहे ना मन्दिर मसीत, काया काअबा इक्को नज़री आईआ। मेहरवान हो के मिले त्रैगुण अतीत, त्रैभवन धनी आपणा भेव चुकाईआ। जन भगतां काया रखणी सदा ठण्डी सीत, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सदी सदीवी रही बीत, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। तूं मालक ख़ालक त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी तेरी वड्याईआ। मेरा तेरे कदमां झुके सीस, जगदीस तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा बीस इकीस, वीह इकीह तेरा रंग जन भगतां अन्तर निरंतर नज़री आईआ।

ममां कहे मेरी सच धर्म दी धार विच्चों प्रगटे ओह, जिस दा रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। ओह प्रीतम हो के भगतां करे मोह, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ाईआ। नाम जणा के सोहँ सो, सतिगुर हो के वेख वखाईआ । जिस दा लेखा अगे रहे ना दो, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगतां नाम निधाना काया मन्दिर अन्दर ढोआ देवे ढो, वस्त अमुल अतुल वरताईआ। जिस नूं एथे ओथे सके कोई ना खोह, ठग चोर यार ना कोए चुराईआ । गृह गृह अन्दर बख्शे लो, लोयण आपणा इक खुल्हाईआ। जिस दा भेव ना जाणे को, जन भगतां दए समझाईआ । आत्म परमात्म जावे छोह, निरगुण निरगुण वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। घग्घा कहे जन भगत प्रभू दा बणे घराना, गृह गृह आपणा आसण लाईआ। हरिजन कदे ना करे बेगाना, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। दिवस रैण देवे नाम तराना, तुरीआ दी धार विच्चों प्रगटाईआ। आपणा भेव खुल्हा दे नौजवाना, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। वस्त अमोलक देवे दाना, धुर दी दात आप वरताईआ। नाम प्रीती प्रेम भगती ते नाम धन्न दौलत दा देवे ख़ज़ाना, जगत विच निखुट कदे ना जाईआ। जिस दे नाल जगत दी सृष्टी दृष्टी विच्चों भगतां दा बदल जाए ज़माना, जिस दी ज़मीं ज़मां दोवें देण गवाहीआ। अवतार पैग़म्बर वेखण उत्तों असमाना, सचखण्ड दुआरयों बिन नैणां नैण उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे प्रणामा, निव निव सीस झुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं भगतां संग निभाणा, सगला संगी इक हो आईआ। जिस ने दीन दुनी विच्चों दर्द दु:ख मिटाणा, मिट्टी ख़ाक देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। रारा कहे मेरा भगतां नाल प्रभू

बणाया रिश्ता, रिश्तेदारी नज़र कोए ना आईआ। जिस दा भेव पा सके ना जबराईल फ़रिश्ता, मेकाईल असराफ़ील बैठण सीस निवाईआ। जेहड़ा पुरख अकाला दीन दयाला जग नेत्र किसे नहीं दिसदा, उह भगतां अन्दर मिल मिल आपणी ख़ुशी बणाईआ। जो सच स्वामी अन्तरजामी हो के लेखा फिरे लिखदा, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले गोबिन्द धार गुरमुख बणना रूप साचे सिख दा, जिस सिक्खी विच्चों सिख्या साची लए प्रगटाईआ। भगत भगवान दा वेरवा नहीं कोई दूर नेड़े विथ दा, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। साचा बचन शब्द सतिगुर याद रखणा पहली मग्घर दी थित दा, थित वार जिस नूं सारे सीस निवाईआ। एह हुक्म अगम्मा ओस अबिनाशी अचुत दा, जो चेतन सब नूं दए कराईआ। भगत भगवान दा आत्म परमात्म अगे दा मेला जिउँ नाता पिता पुत दा, पूत सपूते आपणी गोद उठाईआ। जिस मेहरवान दा भण्डारा देंदयां कदे नहीं मुकदा, देवणहार धुरदरगाहीआ। उस दा लाया बूटा भगत कदे नहीं सुकदा, चार जुग दे शास्त्र ओसे दा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। मग्घर कहे प्रभू तेरे सतिगुर शब्द दा कौल इकरार, इकरारनामे चार जुग दे नाल मिलाईआ। दीन दुनी तों वखरी तेरी सति सच दी धार, धर्म दी धार तेरी बेपरवाहीआ। हरिजन सन्त सुहेले लैणे तार, तुरत आपणा भेव चुकाईआ। रातीं सुत्तयां देणा दीदार, दिने जागदयां आपणे रंग रंगाईआ। घर घर गृह गृह ग़रीब निमाणयां सति सच दे भरीं भण्डार, देंदयां तोट कदे ना आईआ। तूं देवणहारा एकँकार, इक इकल्ला धुर दा माहीआ। ग़रीब निमाणयां पैज देणी संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द धार उत्ते शब्द दी धार हो के रहिणा बरकरार, ऊणता विच ऊणता जगत ना कोए रखाईआ।

जन भगतो तुहाडे नाल नहीं होवेगा छल, सृष्टी छल विच सारी लैणी फसाईआ। तुहाडे नाल नहीं होवेगा वल, वलवल्यां विच दीन दुनी दए दुहाईआ। तुहाडे अन्दर जावे रल, झगड़ा वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। तुहाडा होवे ना विछोड़ा पल, पलकां दे पिच्छे नज़र आवे धुर दा माहीआ। एह अज्ज दी घड़ी सुलखणी कपूर सिँघ दे घर दी गल्ल, गलवकड़ी सब नाल लए पाईआ। भावें कोई जल वसे भावें वसे विच थल, जंगल पहाड़ां उत्ते वेखे चाँईं चाँईंआ। सम्राटा एह ओह वायदा ओह कौल इकरार जेहड़ा कीता सी नाल राजे बलि, बलि दा लहिणा फेर चौथे जुग झोली पाईआ। ओह लाल वस्त्र पहनण वाल्या ज़रा हुण बदल के वेख केहड़ा निहचल धाम अटल, तैनूं सुत्तयां सुत्तयां सब कुछ देणा वखाईआ। जिस दे नाल ज़िमीं

असमान रहे हल, थरथराहट विच ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ना छल रिहा ना छिद्र, शहिनशाह पूरब लेख चुकाईआ। भगतो ओह माण मिलणा, जेहड़ा तुहानूं अगे लगा दए बिदर, जिस दी सुदामा दए गवाहीआ। अगे प्रभू इधर जांदा सी उधर जांदा सी हुण आ गया तुहाडे प्यार वाली विच सिध्धर, सिध्धा हो के आपणा मार्ग दए वखाईआ। जिस दे कोल आदि जुगादि जुग चौकड़ी अनक कला दी बिधन, बिधां दा मालक धुरदरगाहीआ। भगतां दे तन वजूद सीने नाम निधाने नाल आए विधन, विद्या तों बाहर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। छल कहे प्रभू तेरी अछल अछल्ल दी आदि जुगादी धार, तेरी बेपरवाहीआ। पर अज्ज तों असीं तेरे भगत नूं करांगे निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। तेरे प्रेम दा हर हिरदे आवेगा प्यार, प्रेम प्रेम विच्चों प्रगटाईआ। ख़ुशीआं दी ख़ुशहाली वेखांगे बहार, पत्त टहणी फल फुल महकाईआ। जिस दा विछोड़ा झलया पिछले जुग विच संसार, उह कलयुग अन्तिम लहिणे दए मुकाईआ। भगतां दा भगती विच तेरे दर ते होवे अधिकार, दरगाह साची मिल के वजे वधाईआ। प्रमार्थ स्वार्थ दोहां विच पैज देणी संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सब दा धर्म ते धर्म दा जैकार, जै जैकार धुन वजदी रहे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छल वल कलयुग कल भगतां विच्चों वखरा दिता घल्ल, जो सृष्टी विच जा के जाए रल, महल गुरमुखां दे रहिण कोए ना पाईआ।

ओ यसू, ओ मसीह, आ के आपणा वेख लिबास, लबरेज़ वेख ख़लक ख़ुदाईआ। यौरोशलम दी धार विच्चों कर क्यास, बिना अक्ल बुद्धी तों खोज खुजाईआ। जिस धार विच तेरे गल विच पई फास, सलीब सलीब विच्चों प्रगटाईआ। उस नूं समझ ना सके शंकर कैलाश, कलाधारी की कल आपणे हथ्थ रखाईआ। की हुक्म देवे तेरा बाप उत्ते आकाश, असमानां दा मालक धुरदरगाहीआ। जिस दे उत्ते तैनूं विश्वास, विश्व दा पर्दा दिता खुल्हाईआ। ओह मसीह, जिस वेले तेरी सलीब तों अलग कीती सी लाश, तैनूं इहो चिट्टा वस्त्र दिता पहनाईआ । तूं हस के किहा मेरी वीहवीं सदी दे अन्त एह खेल होवेगा ख़ास, योरप दी धरती दए गवाहीआ। जिस दा लेख लिख्या सी बलगारीआ युगोसलावीआ दे पास, जुगती अक्खरां विच छुपाईआ। नाल लहिणा देणा सी बलि दा जिस दे यग विच ओथों वस्तू आई सी ख़ास, अस्वमेद यग विच टिकाईआ।

उस वेले बराड़ सी सम्राट, सूरबीर बहादुर योद्धा आपणा बल प्रगटाईआ। एह अज्ज दा नहीं एह चार जुग दा इतिहास, जुग चौकड़ी खेल धुर दी चली आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चिट्टा कहे मैं चिट्टा ते भगत लाल, लाल चिट्टा इक दूजे विच समाईआ। जिन्हां दा इक्को दुआरा ते इक्को धर्मसाल, गृह इक्को सोभा पाईआ। जिथ्थे जल्वा जोत ते नूर जलाल, जग वेखण नेत्र ते नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस दा बिना सतिगुर शब्द तों कोई होर नहीं दलाल, विचोला भेव ना कोए चुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दुआर इक सुहाईआ। चिट्टा कहे मैं कोई वस्त्र कपड़ा नहीं धागा सूत, सच सच दयां जणाईआ। मेरा नाता नहीं कोई तन वजूद कलबूत, हड्ड मास नाड़ी मिल के ख़ुशी बणाईआ। मैं ते सिर्फ़ भगत भगवान दा देण आया सबूत, पूरब लेखा लेखे विच्चों समझाईआ। भगवान नालों सदा भगत हुन्दा मज़बूत, जो दीन दुनी विच समाज राज दीआं टक्करां खा खा आपणा आप फेर लए उठाईआ। प्रभू जदों किरपा कीती भगतां दे सिर ते रख्या ताज, निरगुण बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। जदों मेहर कीती ते अन्दर मारी अवाज़, सुत्तयां ल्या जगाईआ। जदों किरपा कीती ते नवीं साजणा लई साज, साजण हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। गुरमुखो गुरसिखो सूफ़ीओ सन्तो भगत भगवान कदे नहीं हुन्दे नाराज़, जगत दे विहार विच आपणा खेल खेलण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। चिट्टा वस्त्र कहे मैं बिन बाहवां वाला चोगा, जिस नूं अल्फ़ी कहि के सारे गाईआ। मेरा रूप प्रगटया विच मोगा, मेरे जन्म नूं जन्म विच्चों मिली वड्याईआ। मैं हो गया उस दे जोगा, जिस दी जुगती समझ कोए ना पाईआ। मेरा लहिणा रिहा नहीं चौदां लोका, चौदां तबक ना कोए वड्याईआ। धन्न भाग पहली मग्घर मैनूं मिल गया मौका, जो मसीह अक्खरां तों बिना निर अक्खर धार गया समझाईआ। एह किसे नूं दस्सया नहीं सुणाया नहीं समझाया नहीं अन्दरों प्रभू दी धार दे प्यार ने पैदा कीता शौका, जो शौक ते सोग दोवें खेल वखाईआ। एस मंज़ल ते बिना भगतां तों होर कोई नहीं पहुँचा, दुआर नज़र किसे ना आईआ। इहो इशारा दिता गोबिन्द ने जिस वेले मेरा बीत गया ढईआ ते मैं ला के उठया ढौंका, आप आपणी लै अंगड़ाईआ। मेरा किसे नूं पता नहीं लगणा केहड़ा पटणा ते केहड़ा पौंटा, कवण दुआर आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण आपणी खेल खिलाए आपणे मार्ग दी आप चलाए रौंसा, रीती रीती रीती आपणे विच्चों प्रगटाईआ।