पुस्तकालयभाग २४

पहली मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

धरनी कहे चार जुग दे शास्त्रो मैनूं दस्सो आपणी कथा, कहाणी ख़ुशीआं नाल दृढ़ाईआ। पर्दा लाहवो यथार्थ यथा, यदी यदप दयो समझाईआ। की लहिणा देणा दीन दुनी दा तुहाडा हथ्थो हथ्था, लेखा कवण दर रखाईआ। क्यों दीन दुनी तुहानूं टेकदी मथ्था, मस्तक लेख की समझाईआ। की तुहाडी धार दा चलदा रथा, रथवाहीओ दयो समझाईआ। झट नारद आ के ज़ोर दी हस्सा, ताली बिन हथ्थां दिती वजाईआ। धरनीए मैं पुज्जा पन्ध मुका के मसां, मस्सया रैण अन्धेरी कलयुग नाल मिलाईआ। बिन कदमां आया नस्सा, भज्जया वाहो दाहीआ। मैं इक्को धार तकी होड़ा उत्ते ससा, सतिगुर शब्द शब्द वड्याईआ। हाहा टिप्पी तकी नाल अक्खां, सति नेत्र इक खुल्हाईआ। मैनूं भुल गया किशना शुक्ला पक्खा, इक्को नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। धरनी कहे चार जुग दे शास्त्रो मैनूं दस्सो आपणी कहाणी, कहावत जगत ना कोए जणाईआ। केहड़ा अक्खर केहड़ी बाणी, बाण अणयाला तीर लगाईआ। लहिणा देणा मुकाए चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लेख रहे ना राईआ। सुरती शब्द मिलाए हाणी, मेल मिलाणा सहिज सुभाईआ। लेखा रहे ना जीव प्राणी, आवण जावण गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ । धरनी कहे चार जुग दे शास्त्रो तुसीं अक्खरां वाले ग्रन्थ, पूजण योग नज़री आईआ। तुहाडा सब दा केहड़ा केहड़ा पंथ, पंथीओ मैनूं दयो समझाईआ। तुहाडा खेल केहड़ी धार विच बहु गिणती अगणत असंख, पर्दा पर्दा दयो उठाईआ। तुहाडा केहड़ा चिल्ला तीर कमान धनुख, जो अणयाला दिउँ चलाईआ। केहड़ा नाम निधाना शंख, जगत जुगत करे शनवाईआ। केहड़ा प्रेम प्यार वाला बंस, बंसाँवली कवण हो जाईआ। केहड़ी धार होवे हँस, काग हँस रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे चार जुग दे शास्त्रो आपणा ख़ुशीआं वाला दस्सो हाल, हालत बीती दयो दृढ़ाईआ। केहड़ा तुहाडा वजे ताल, कवण राग करे शनवाईआ। केहड़ी घालण रहे घाल, सेवक हो के सेव कमाईआ। केहड़ा मन्दिर सुहाया धर्मसाल, कवण बंक दिती वड्याईआ। कवण शाह बणाया कंगाल, भुक्खयां भुख मिटाईआ। कवण फल लगाया डाल, पत्त टहणी कवण महकाईआ। आपणी आपणी दस्सो चाल, किस बिध भज्जे वाहो दाहीआ। केहड़ी वस्त सच्चा धन माल, कवण दुआर दयो वरताईआ। किस बिध पोह ना सके काल, महाकाल ना भय रखाईआ। किस बिध मुर्शद हो के मुरीदां पुछो हाल, हालात वेखों थांउँ थाँईंआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे

खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। शास्त्र कहिण धरनीए असीं पुरातन पुराणे चार जुग, युगती नाल प्रभ ने दिता प्रगटाईआ। अन्त साडी औध रही पुग, पूजणयोग आपणा हुक्म वरताईआ। सानूं पढ़ के कलयुग जीवां पवित्र होवे ना बुद्ध, बिबेक नज़र कोए ना आईआ । सति विच दिसे किसे ना सुध, सुरती शब्द ना कोए समाईआ। मनुआ मन रिहा कुद्द, भज्जे वाहो दाहीआ। पंच विकारा करे युद्ध, घर घर वेख लड़ाईआ। सानूं आपणी रही ना सुध, वसुधा तैनूं दईए समझाईआ। साडा धर्म दा दीपक गया बुझ, जोती नूर नूर ना कोए चमकाईआ। धर्म निशाना गया उड, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ । साडी सब दी दीन दुनी नूं मारनिंग ईवनिंग गुड्ड, गाॅड दे हुक्म विच सीस निवाईआ। असीं बेशक सड़ना नहीं नाल किसे वुड, तन वजूद ना कोए वखाईआ। साडा लहिणा देणा इक्को पुरख अकाल नाल शुड, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ । चार जुग दे शास्त्र कहिण धरनीए असीं की दस्सीए आपणी सध्धर, सदमे विच दईए दुहाईआ। साडी रही कोई ना कदर, कुदरत दे कादर दईए सुणाईआ। साडी सुणे धुन कोए ना मधर, आत्मक नाद सुणन कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे पाया ग़दर, नव सत्त आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। चार जुग दे शास्त्र कहिण धरनीए तूं साडा अन्तष्करन चार जुग चीना, खोज कीती चाँईं चाँईंआ। साडे विच्चों दिसे ना कोए कमीना, कोझा कमला नज़र कोए ना आईआ। साडा सब दा मालक इक्को राम रहीमा, मेहरवान श्री भगवान इक अख्वाईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कीती तरमीमा, तकसीम कीती ख़लक ख़ुदाईआ। उह अन्त श्री भगवन्त आ गया आपणी उत्ते सीमा, हद हदूदां वेख वखाईआ। जिस दा मार्ग जगत नज़र ना आवे महीना, महीना मग्घर दए गवाहीआ। उस दा हुक्म वरतणा लोक तीना, त्रैलोकी आपणा हुक्म वरताईआ। उस दा इक्को रंग चढ़दा भीना, भिन्नड़ी रैण दए गवाहीआ। उस दे प्यार विच सब दा होवे मरना जीणा, दूजी लोड़ ना कोए रखाईआ। जिस ने आत्मा करनी आपणे अधीना, परमात्मा हो के हुक्म सुणाईआ। नी साडा लहिणा देणा पूरबला प्राचीना, पिछला चार जुग दा चलया आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप वखाईआ। चार जुग दे शास्त्र कहिण धरनीए असीं प्रभू अगे करन वाले अरज़ोई, सच दईए सुणाईआ। सानूं मिले कोए ना ढोई, ढोलकीआं छैणयां नाल सानूं रहे परचाईआ। सानूं पढ़ के प्रभू तेरा प्यारा बणे कोई कोई, कोटां विच्चों कोई भगत सुहेला नज़री आईआ। साडी तेरे सचखण्ड दुआर दरोही, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। साडी पत गई खोही, ख़लक दे ख़ालक होणा आप सहाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। चार जुग दे शास्त्र कहिण धरनीए उह तक लै मग्घर महीना चढ़या, चढ़दा लहिंदा दक्खण पहाड़ आपणी ख़ुशी बणाईआ। उस दे विच जन भगतां इक्को अक्खर पढ़या, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। सब दे अन्दरों तुटे हँकारी गढ़या, हउमे हंगता रहे ना राईआ। त्रैगुण अग्न कोए ना सड़या, ततव तत ना कोए तपाईआ। आत्म धार हरिजन सन्त सुहेला जाए फड़या, परमात्म आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चार जुग दे शास्त्र कहिण धरनीए साडी इक्को इक अरदास, बिन हथ्थां सीस सीस निवाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सानूं सद्द लै आपणे पास, पासा दीन दुनी बदलाईआ। साडे उत्ते रिहा ना किसे विश्वास, विषयां विच ख़लक ख़ुदाईआ। साडा प्यार होया पाश पाश, टुकड़े टुकड़े दीन दुनी वखाईआ। साडे विच्चों प्रभू नूं करे ना कोए तलाश, खोजण वाला नज़र कोए ना आईआ। बिन हरि नामे सब दी ख़ाली दिसे लाश, लशकर पंच विकारा नज़री आईआ। तेरे नाल प्रेम नाल करीए बचन बलास, भावना तेरे अगे रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। चार जुग दे शास्त्र कहिण असीं कहीए धर्म नाल, सति सच जणाईआ। साडी प्रभू लेखे ला लै घाल, जो घायल हो के सेव कमाईआ। असीं नढ्ढे चार जुग दे ओहदे बाल, पिता पुरख अकाल बेपरवाहीआ। साडी सुरत कलयुग अन्त लै संभाल, सम्बल दा मालक हो के वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार लै जा आपणे नाल, लोकमात दी आस ना कोए रखाईआ। इक्को सतिगुर शब्द सब दा सांझा होवे बहाल, जिस नूं शरअ बन्द ना कोए रखाईआ। नौ खण्ड तेरे उत्ते वजावे ताल, तलवाड़ा इक्को इक समझाईआ। जन भगत सुहेले प्रगटाए आपणे लाल, लालन आपणा संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। चार जुग दे शास्त्र कहिण धरनी साडा रिहा कोई ना धर्म, धर्म दुआरयां वेख वखाईआ। साडा रिहा कोई ना कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। साडा ना कोई तन वजूद माटी चर्म, हड्ड मास नाड़ी संग ना कोए रखाईआ। साडे उत्ते दीन दुनी नूं पै गई भरम, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। प्यार रिहा ना वरन बरन, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश करे लड़ाईआ। असीं वी चाहुंदे अगे इक्को पुरख अकाल दी होवे सरन, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। इक्को ढोला मानव ज़ाती सारे पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। इक्को मंज़ल गृह घर स्वामी चढ़न, बाहर खोजण दी लोड़ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। चार जुग दे शास्त्र कहिण धरनीए प्रभू दे भगत सुहेले मित, मित्र

प्यारे आप प्रगटाईआ। अन्तर निरंतर करे हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। सति स्वामी वसे चित, चित वित ठगौरी रहिण मूल ना पाईआ। धुरदरगाही बणे पित, पति परमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस दा खेल आदि जुगादि नित, निरगुण सरगुण रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। चार जुग दे शास्त्र कहिण धरनीए परम पुरख खेल खिलावेगा। जोती जाता डगमगावेगा। दीन दुनी आप बदलावेगा। जन भगतां सोहँ चोग आप चुगावेगा। आत्म दरसी दस्स के जोग, जुगीशर इक्को इक अख्वावेगा। हउमे हंगता कट के रोग, निवुण-सु-अक्खर इक दृढ़ावेगा। जगत मोह विकारा मेट के सोग, चिन्ता ग़म दूर करावेगा। आत्म रहे ना किसे विजोग, विजोगी विछड़े जोड़ जुड़ावेगा। जन भगतां दर्शन देंदा रहे अमोघ, सोई सुरत सुरत उठावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकावेगा। चार जुग दे शास्त्र कहिण धरनीए प्रभ सुणाए इक्को गाथा, गहर गम्भीर आप सुणाईआ। तूं वी टेकणा उस नूं माथा, मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। उह सर्ब कला समराथा, अकल कलधारी नूर अलाहीआ। जो लहिणा देणा देवे हाथो हाथा, उधार नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां लेख बणाए मस्तक माथा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप प्रगटाईआ। चार जुग दे शास्त्र कहिण धरनीए साडी चले ना कोए दलील, दिलदार आपणा हुक्म वरताईआ। साडी सुणे ना कोए अपील, भेव सके ना कोए जणाईआ। साडा वुकला नहीं कोई वकील, वकालतां वंड ना कोए वंडाईआ। साडा शाहो भूप सुल्ताना कलयुग क्रिया कूड़ करे तबदील, तबदीली आपणे हथ्थ रखाईआ। उह शाह पातशाह शहिनशाह छैल छबील, नूर नुराना इक अख्वाईआ। जिस नूं ख्वार कर ना सकण ख़लील, ख़ादम हो के सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सच दा रंग रंगाईआ। मग्घर कहे चार जुग दे शास्त्रो प्रभू दा नाम होणा उच्चेरा, ऊचो ऊच दए वड्याईआ। जिस दा इक्को साजण होणा सईआ, सनमुख हो के वेख वखाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना गोबिन्द वाले ढईआ, ढौंका लावे चाँईं चाँईंआ। जिस ने प्रेम विच गाउणा थईआ थईआ, दईआ दईआ कर के ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा भेव कोए ना पईआ, निहकलंक आपणी कल वरताईआ।

२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ आत्मा सिँघ मलूवाल वाले दे नवित
हरि भगत दुआर पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

जन भगतां प्रभ तारदा, जुग जुग बेपरवाह। जन्म मरन संवारदा, चुरासी पन्ध मुका। आत्म परमात्म पैज संवारदा, जोती जाता आपणे विच मिला। जो मालक बणे सच्चे घरबार दा, सच दुआरा इक सुहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक अगम्म अथाह। भगत जनां प्रभ काया चोली रंगदा, चाढ़्हे रंग निरँकार। प्यार बणे साचे संग दा, दो जहानां पावे सार। प्रीतम होवे अंगीकार अंग दा, आपणा आप मेल मिलाए संसार। वणजारा होवे नाम शब्द मृदंग दा, सुणाए धुन आप करतार। जिस लेख मुकाउणा काया माटी तत पंज दा, पंचम पर्दा दए उतार। वक्त सुहाए सुवेर सञ्झ दा, अठ्ठे पहर पावे सार। वक्त रहे ना ग़मी रंज दा, ख़ुशीआं दस्से आप बहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक एकँकार। जन भगत प्रभ जुग जुग मेले, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। नित नवित आपणा खेल खेले, जुग जुग वेखे चाँईं चाँईंआ। सति सच बणा सुहेले, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दीन दुनिया नालों करके वेहले, सचखण्ड साचे दए टिकाईआ। नाता रहे ना धर्म राय दी जेले, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा संग आप बणाईआ । जन भगतां प्रभ मेटणहारा रंजा, रंजश रहिण कोए ना पाईआ। भेव खुल्हाए शब्द अनादी पंजा, पंचम देवे माण वड्याईआ। नेत्र वगण ना देवे अंझा, हंझूआं हार बणाईआ। माया धार लेखा मूल ना जाणे कारू गंजा, गणती गणत ना कोए गणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। जन भगतां मेले हरि आप, आपणी दया कमाईआ। सच प्रीती जोड़े नात, नातवां हो के वेख वखाईआ। सच सुहञ्जणी करे रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। प्रेम प्रीती विच मिले कमलापात, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दा निरगुण सरगुण लहिणा देणा विच लोकमात, मातृ भूमी उत्ते आपणा हुक्म वरताईआ।

जन भगतां प्रभ लेखे लाए जीवण, जीवण सिँघ मिली वड्याईआ। नाता तुट्टया साढे तिन्न हथ्थ सीवण, सीआं वंड ना कोए वंडाईआ। प्यार मिल्या निरअक्खर धार नीवण, सति सच वड्याईआ। नाम रस सचखण्ड दुआर, गुरमुख गुरमुखां नाल रल के पीवण, बिन रसना रस चक्खण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा

साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जन भगतां प्रभ नेत्र वगण ना देवे अंझा, हंझूआं हार ना कोए बणाईआ। चिन्ता ग़म मेटे रंजा, रंजश अन्दरों दए कढ्ढाईआ । सति धर्म दा एका दए अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। एका नाम सुणाए छन्दा, साचा ढोला धुरदरगाहीआ । जिस दी मस्ती विच ख़ुशी होवे बन्दा, बन्दगी विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। संन बिक्रमी उन्नी सौ अठवंजा, जगत जुगत मिली वड्याईआ । जो जगत दिहाढ़ा भगतां वाला चंगा, साचा दर इक्को इक सुहाईआ। जिस दी जनणी हर कौर आपणे लाया अंगा, सिर आपणे हथ्थ टिकाईआ। हीरा सिँघ माणया अनन्दा, पिता पूत एका रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। जीवण सिँघ कहे मैनूं जीवण मिल गया सुख दा, नाता तुट्टया जगत लोकाईआ। मेरा तन वजूद धरनी उत्ते दिसदा मुर्दा, मैं मुरीद मुर्शद विच मिल के आपणी ख़ुशी बणाईआ। मैं प्यारा होया इक्को शब्द सतिगुर दा, सतिगुर शब्द विच मिल के वजे वधाईआ । मेरा लेखा रिहा ना देवत सुर दा, सुरती जगत ना कोए भुआईआ। मेरा लहिणा देणा मुक्कया दीन दुनी अन्ध घोर दा, सच दुआर एकँकार दिती वड्याईआ। जो आदि जुगादि जन भगतां सदा लोड़दा, लुड़ींदा साजण अगम्म अथाहीआ। ओह अन्त कन्त भगवन्त हो के बौहड़दा, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। शाह अस्वार बणाए आपणे शब्दी घोड़ दा, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। आदि जुगादि जन भगतां फिरे लोड़दा, लुड़ींदा साजण धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। जीवण सिँघ कहे मैनूं मिल्या घर पुराणा, पूरब लेखा नाल मिलाईआ। मैं वेख के होया हैराना, चारे कुण्टां इक्को इक रुशनाईआ। झट चेत सिँघ ने मैनूं पहचाना, हस के दिता सुणाईआ। दस्स अमलीआ, अमली कोलों की पीणा खाणा, केहड़ी वस्त दयां टिकाईआ। झट पाल सिँघ ने दोहां दा इक्को रंग वखाणा, दूसर रूप ना कोए बदलाईआ। एह घर सुहञ्जणा जिथ्थे वसे श्री भगवाना, जगत तृष्ना रहे लोड़ ना राईआ। जन भगतां नाल मिल के इक्को गाउणा तराना, दूजा राग ना कोए दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म विच समाणा, तन वजूदां लेखा रहे ना राईआ। किरपा करी आप भगवाना, मेहरवान हो के दया कमाईआ। सचखण्ड दुआर दिता टिकाणा, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। दीन दुनी मुक गया आवण जाणा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहानां, दोहरी धार एकँकार आपणी खेल खिलाईआ।

६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुवर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
प्यारो जेठूवाल वाली दे नवित

आदि जुगादि खेल प्रभू अलख दा, लख सके कोए ना राईआ। निरगुण सरगुण रूप धरे प्रतख दा, पारब्रह्म प्रभ आपणा पर्दा लाहीआ। आत्म परमात्म भेव चुकाए वख दा, सगला संगी इक हो जाईआ। मालक बणे शाह सुल्तान कौडी कक्ख दा, कीमत आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। भगत जनां प्रभ तारनहारा, आदि जुगादी आप। सन्त जनां प्रभ उधारनहारा, एक जपाए जाप। गुरमुखां भेव खुल्हावणहारा, सच संदेशा देवे नाम अगम्मा पात। गुरसिखां हरि रंग चढ़ावणहारा, सच प्रीती एकँकारा बख्शे दात। सूफ़ीआं संग निभावणहारा, जल्वागर हो के पुछे वात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सरन सच स्वामी जोड़े नात। जन भगतां प्रभ मेलदा, निरगुण सरगुण खेल अपार। साचे सन्तां संग खेल दा, सुरती शब्द देवे धुन्कार। गुरमुखां धाम वखाए नवेल दा, जिथ्थे वसे आप शहिनशाह निरँकार। गुरसिखां खेल खिलाए गुरु गुर चेल दा, सुरती शब्द शब्द अधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे पैज संवार। भगत जनां प्रभ वेखदा, बिन नेत्र लोचन नैण उठा। सन्त जनां लेखा मुकाए पूरब लेख दा, लहिणा झोली पा। गुरमुखां पर्दा लाहे आपणे भेख दा, जोती जाता कर रुशना। गुरसिखां गृह गृह आपे वेखदा, वेखणहार नूर अलाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वा। भगत जनां प्रभ आदि जुगादी पित, पतिपरमेश्वर इक अख्वा। सन्त जनां करे साचा हित, हितकारी हो के आपणे अंग लगा। गुरमुखां दर्शन देवे नित, निज लोचन नैण कर रुशना। गुरसिखां आत्म परमात्म धार बणे मित, मेल मिलावा सहिज सुभा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वा। जन भगत जुग जुग रखदे ओट, ओड़क इक ध्यान लगाईआ। साचे सन्त नाम नगारा लावण चोट, चोटी चढ़ के ध्यान लगाईआ। गुरमुखां साचा बंक दुआरा तक कोट, किला एकँकारा आपणा वेख वखाईआ। गुरसिख आलणयों डिग ना सके बोट, फड़ बाहों सतिगुर चरण आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। जन भगतां प्रभ देवे नाम निधान, निरअक्खर विच्चों पढ़ाईआ। साचे सन्तां बख्शे अमृत रस अगम्मा पीण खाण, जगत तृष्ना भुख रहे ना राईआ। गुरमुखां सच संदेशा देवे आण, जुग जुग साची सेव कमाईआ। गुरसिखां लहिणा देणा

पूरा करे विच जहान, जागरत जोत बिन वरन गोत आप दरसाईआ। सतिगुर शब्द हो के देवे दान, दाता दानी इक अख्वाईआ। जन भगत सुहेले होण परवान, सन्तन संग आपणी गंढ्ढ पुआईआ। गुरमुख गुरसिख सच भूमिका दस्स अस्थान, गृह इक्को इक वेख वखाईआ। जिस घर वसे शाहो भूप सुल्तान, हरि करता धुरदरगाहीआ। उह वेखणहारा नौजवान, नौ खण्ड पृथ्मी नौबत नाम जणाईआ। जुग जुग लोकमात हो प्रधान, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा खेल खिलाईआ। सो पुरख बिधाता कलयुग मेटे अन्धेरी राता सतिजुग सच करे परवान, परम पुरख आपणा रंग रंगाईआ। जन भगत सुहेले सति सति विच मिल जाण, जोती जाते मिल के वजे वधाईआ। मानव ज़ाती फेर लेखा रहे ना आण जाण, पाँधीआं पन्ध देणे मुकाईआ। सचखण्ड दुआरे एकँकार होवे आप मेहरवान, महिबान आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग जुग भगत सन्त गुरमुख गुरसिख लए पहचान, पंचम तत लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ।

१४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ स्वर्गवासी निरञ्जण कौर दे नवित
पिण्ड जलालाबाद नथ्थू वाली खूही ज़िला अमृतसर

धरनी कहे चौदां लोक धरो ध्यान, बिन नेत्र लोचन नैणां अक्ख उठाईआ। चौदां तबक हो सवाधान, आलस निंद्रा ग़फ्लत रहिण कोए ना पाईआ। चौदां रत्न वेखो आपणा आपणा निशान, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ । चौदां विद्या सुण लओ बिना कान, बिन सरवणां शब्द जणाईआ। चौदां मग्घर खेल महान, हरि करता आप कराईआ। आदि जुगादी हो मेहरवान, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। अवतार पैग़म्बरां देवे दान, गुरुआं वस्त अमुल अतुल झोली आप भराईआ। सति सतिवादी दे के नाम निधान, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता वड बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। जन भगत सुहेले कर परवान, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे मैं वेख्या धर्म दुआर, प्रभ मेरे उत्ते दिती माण वड्याईआ। मैं निव निव करां निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। धूड़ी मस्तक लावां छार, टिक्के सच ख़ाक रमाईआ। निरगुण धार करां दीदार, बिन नेत्र लोचन नैण दर्शन पाईआ। ख़ुशीआं विच ढोले गा करां इज़हार, सिफ्तां विच सिफ्त सलाहीआ। तूं बख्शणहार इक करतार, कुदरत कादर इक अख्वाईआ। मेरे उत्ते लहिणा देणा जुग चौकड़ी लए विचार, विचरण

दी लोड़ रहे ना राईआ। जुग जुग जन भगत सुहेले देवे तार, तारनहार तेरी बेपरवाहीआ । मैं मांगत दर भिखार, भिखक हो के झोली डाहीआ। सन्त साजन लाउणे पार, गुरमुख गुरसिख गोद उठाईआ। तेरा हक दा हक होवे दरबार, मंज़ल सच सच सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा आपणा दर वखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे कोल तेरी तहरीर, सिफ्त सलाही ढोले गाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त खेल करे अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। जगत शरअ दी तोड़ ज़ंजीर, जागरत जोत बिन वरन गोत डगमगाईआ। जन भगत सुहेले आपे देवे धीर, धीरज धीर आप धराईआ। अमृत रस निझर दे के सीर, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। झगड़ा मुका के शाह हकीर, अमीर ग़रीब ना वंड वंडाईआ। भेव खुल्हा के बेनज़ीर, नज़रां तों ओहले पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे प्रभू तेरी शक्ती आदि जुगादि शवै, शबेरोज़ सीस निवाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला नित नवित है, होसी भी तेरा नाम इक्को इक जणाईआ। जन भगत सुहेले तेरा रखण भय, भउ अवर ना कोए जणाईआ। मैं ख़ुशीआं नाल सब नूं रही कहि, बिन रसना जिह्वा रही दृढ़ाईआ। जन भगतो जिस ने इक वार सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी बोली जै, जै जै कार दो जहान कराईआ। उहदा झगड़ा दीन दुनी मिटे दुवै, दुवैत रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म विच होवे लै, नूर नूर विच समाईआ। सच दुआर सचखण्ड जावे आपणे गृह, मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरा हुक्म संदेशा सच, साजणूआ सच तेरी वड्याईआ। मेरे लूं लूं अन्दर गया रच, तेरी रचना तकां चाँईं चाँईंआ। मैं जन भगतां काया माटी भाण्डे वेखण वाली कच्च, कंचन गढ़्ह तेरा प्यार नज़री आईआ। जिस दी धार विच इक्को इक मिले सच, सच समिग्री नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं नाल पावां शोर, छोहर बांके की तेरी बेपरवाहीआ। मेरे उत्ते दीन दुनी दा मार्ग बदल दिता होर दा होर, अवर दी अवर खेल खिलाईआ। जन भगतां प्रेम प्यार विच दिता तोर, मुहब्बत आपणी विच समाईआ । झगड़ा मुका के मढ़ी गोर, गहर गवर आपणा रंग रंगाईआ। जो जन पंखी पंछी ना खाए ढोर, पशूआं खल्ल ना कोए लुहाईआ। उस दा मानस जन्म तेरे चरण कवल जाए सौर, साचे दर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे जन भगतो भगत सुहेला कदे ना होवे मुर्दा, मुर्दा मुरीद मुर्शद विच समाईआ। जिस हुक्म मन्नया साचे सतिगुर

दा, गुर की कहिणी चले शब्द रज़ाईआ। उह मालक बणे सचखण्ड दुआरे धुर दा, दरगाह साची चले चाँईं चाँईंआ। शौह दरया कदे ना रुढ़दा, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। उहदा लेखा मुके अन्ध घोर दा, जोती जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते जन भगत सूफ़ी नाता रहे ना गोर मड़्ह, जल धार ना कोए वड्याईआ। जो तूं मेरा मैं तेरा ढोला गए पढ़, सोहँ अक्खर बेपरवाहीआ। उह नाता छड के सीस धड़, तन वजूद डेरा ढाहीआ। साची मंज़ल आत्म धार गए चढ़, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सतिगुर शब्द फड़ के लड़, सचखण्ड भज्जण वाहो दाहीआ। दरगाह साची जाण खड़्ह, सो पुरख निरञ्जण मिल के वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे जन भगतां आत्म करे हासी, हस हस ख़ुशी बणाईआ। लोकमात होवे बन्द ख़ुलासी, नाता शरअ ना कोए जणाईआ। लहिणा देणा मुके लख चुरासी, चारे खाणी ना कोए भुआईआ। मानस जन्म होवे रहरासी, रस्ता मिले धुरदरगाहीआ। लेखे लग्गे गाया शब्द स्वासी, साह साह प्रभ दे विच समाईआ। पन्ध मुके पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ । सच दुआर होवे वासी, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिथ्थे इक्को नूर जोत प्रकाशी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। लेखा रहे ना नाल शंकर कैलाशी, शम्भू शंकर भय ना कोए रखाईआ। धरनी कहे जन भगत आत्मा आपे करे तलाशी, खोजे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। आत्मा कहे मेरा घर सचखण्ड पुराणा, पुराण अठारां भेव कोए ना पाईआ। मेरा मालक ख़ालक शाह सुल्ताना, शहिनशाह नूर अलाहीआ। मेरा पिता पुरख अकाल नौजवाना, बृद्ध बाल ना रूप वटाईआ। मेरा सचखण्ड सच्चा सच टिकाणा, जिस नूं सके ना कोए बदलाईआ। मेरा बिस्तर बिन लेफ़ तलाई सिराणा, खटीआ खाट नज़र कोए ना आईआ। मेरा प्यार नाल श्री भगवाना, जो भगवन अगम्म अथाहीआ। जिस आपणे दर कीता परवाना, परम पुरख हो के दिती वड्याईआ। मैं ख़ुशीआं नाल करां बिश्ररामा, सुखआसण सोभा पाईआ। मेरे परवार दा मेरे प्यार विच्चों शुकराना, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जिस दा मातलोक दा बदल गया ज़माना, दरगाह साची मिली माण वड्याईआ। मेरा चुक्कया आवण जाणा, लेखा धरत रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर वखाया इक महाना, महिमा अकथ कथनी कथ सके ना राईआ।

१५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ स्वर्गवासी दातो दे नवित
पिण्ड रामपुर ज़िला अमृतसर

पंज तत कहिण सानूं मिली अगम्मी दात, दीन दयाल दिती वड्याईआ। मेहरवान होया लोकमात, धरनी धरत धवल धौल सोभा पाईआ। सतिगुर शब्द हो के पुछी वात, वारस हो के वेख वखाईआ। सच प्रीत जोड़ के नात, रिश्ता धुर दा आप समझाईआ। जुग चौकड़ी पिछला लेखा वेख खात, लहिणा पूरब नाल मिलाईआ। नाम निधाना रस दे बूँद स्वांत, अनरस आपणा दिता चखाईआ। सुरती अन्दर दर्शन देंदा रिहा इकांत, इक इकल्ला धुर दा माहीआ। खेल वखाउँदा रिहा बहु बिध भांत, भावना आपणे नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण साडे उत्ते कीता तरस, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। साडी जन्म जन्म दी मेटी हरस, हवस पूरब रही ना राईआ। इकताली साल दी सेवा ला के पूरे कीते बरस, दिवस रैण आपणी ख़ुशी बणाईआ। चिन्ता ग़म मिटा के हरख़, सोग अन्दरों दिता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। पंज तत कहिण साडा लेखा रिहा ना जग, जगजीवण दाते दिती वड्याईआ। बेशक दुनिया विच सानूं साड़या नाल अग्ग, लकड़ी काठ गंढ्ढ पुआईआ। साडा मालक इक सूरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस ने ततां नालों तत कर अलग, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश धरनी लेखा रहिण दिता ना राईआ। जिस गृह आत्मा दीपक गया जग, ओसे घर मिले वड्याईआ। मेहरवान होया सूरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिथ्थे दीपक नूर नुराना बिन तेल बाती रिहा जग, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण साडा पंजां दा इक्को नाम दातो, दाता मिल के ख़ुशी बणाईआ। जिस अन्तिम पुछी आपे वातो, मेल मिलाया चाँईं चाँईंआ। झगड़ा मुका के लोकमातो, सचखण्ड सच दिती सरनाईआ। लेखा लिखा के नाल कलम दवातो, शाही शहिनशाह आपणे रंग रंगाईआ। पन्ध मुकाया अधवाटो, चुरासी वंड ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर इक सुहाईआ। सचखण्ड दुआर पंज तत कहिण गए समा, लेखा चार जुग तों पहला नज़री आईआ। पुरख अकाले दीन दयाले जन भगतां वास्ते चलाया नवां राह, रैहबर हो के आपणा हुक्म वरताईआ। तत आत्मा होण ना दिती जुदा, सचखण्ड सच दिती वड्याईआ । दोहां इका दर बहा, एका गृह सोभा पाईआ। इका नूर नूर मिला, एका जोत जोत समाईआ। एका दर दुआर टिका, टिक्का धूड़ी

बिन ख़ाक मस्तक लाईआ। जिस दा सतिगुर शब्द गवाह, शहादत आपणा नाम भुगताईआ। धर्म दा मार्ग दिता जणा, जागरत जोत आप समझाईआ। जन भगतां पंजां ततां लेखा आत्मा नाल दए मुका, ततां विच तत फेर मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण सानूं मिल्या घर टिकाणा, गृह मन्दिर मिली वड्याईआ । साडा मुक्कया आवण जाणा, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। जोत नूर तक्कया महाना, जिस विच अप तेज वाए पृथ्मी आकाश हो के गए समाईआ। रूप रंग रेख रिहा ना विच जहाना, मिट्टी ख़ाक वंड ना कोए वंडाईआ। झगड़ा मुक्या ज़िमीं असमाना, गगन मण्डलां पन्ध रिहा ना राईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कीता परवाना, परम पुरख दिती सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण बेशक दातो नाम शरीर, पंज तत जगत वड्याईआ। जिस दे अन्दर नूर नुरानी इक तस्वीर, जिस नूं तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। जेहड़ी हथ्थ ना आवे किसे फ़कीर, जो फ़िकरयां वाले ढोले गाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल गहर गम्भीर, जो गवर हो के गया जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। दातो कहे मैनूं याद सम्मत बिक्रमी वीह सौ अठ्ठ, जेठ महीना नज़री आईआ। मैं साहिब सतिगुर चरणी गई ढठ, निव निव सीस झुकाईआ। मेरे हिरदे अन्दर रिहा ना हठ, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कल्पना अग्नी लग्गी मठ, जगत बिरहों अन्तर अन्तर आपणा रंग बदलाईआ। झट सतिगुर मेरे पुश्त पनाह ते मारया हथ्थ, सहिज नाल समझाईआ। तूं सुण शब्द अकथ, बिन रसना दयां सुणाईआ। जगत वासना जगत दी वथ, जिज्ञासुआं नाल रखाईआ। तेरा नूर तेरा आत्मा रूप पुरख समरथ, समरथ विच मिल के वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। तत कहिण अन्तर निरंतर आया धरवास, जगत ममता ना कोए रखाईआ। इक्को नाम इक विश्वास, इक्को शब्द विच समाईआ। जिस दी धार विच्चों पूरी होई आस, तृष्ना जगत दिती मिटाईआ। अन्त लेखा रिहा ना नाल शंकर कैलाश, कलाधारी ना कोए चतुराईआ। चित्रगुप्त लेख वखा सक्या ना कोए ख़ास, राय धर्म ना वेखण पाईआ। लाड़ी मौत फिरे उदास, ख़ुशी ग़मी नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द कर आप तलाश, हरिजन खोजया चाँईं चाँईंआ। जोती धार हो के आया पास, पासा दीन दुनी बदलाईआ। आत्म धार लेखा ला पवण स्वास, साह साह आपणे रंग रंगाईआ। पन्ध मुका पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतरां चरणां हेठ दबाईआ। सच दुआर दरगाह साची सचखण्ड टिकाया चरण पुरख अबिनाश, दूसर दर नज़र कोए ना आईआ। नाल लेखा मुका

ततां वाली लाश, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, जगत नाता मात तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मालक इक गुसाँईंआ। आत्मा कहे मेरा दर कर सुहञ्जणा, सोभावन्त आप सुहाईआ । दीपक जगे आदि निरञ्जणा, नूर नुराना डगमगाईआ। इक्को प्रेम प्यार प्रीती होवे मजना, दूसर लोड़ रही ना राईआ। घर स्वामी दिसे सज्जणा, हरि करता नूर अलाहीआ। जिस दा रूप अनूप गोपाल मूर्त मदना, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दी धार विच मिल के ना कोई बन्दगी रही ना भजना, सिमरन दी लोड़ ना कोए रखाईआ। जिथ्थे इक्को रूप आहला अदना, वड्डा छोटा वंड ना कोए वंडाईआ। जिथ्थे धन्ना जट्ट सैन नाई फिरे सदना, रवीदास आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा बंक इक सुहाईआ। आत्मा कहे मैं भगतां मिल्या जा, जाणकारी कीती चाँईं चाँईंआ। सब ने ख़ुशीआं विच कीता वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। पाल सिँघ ने आवाज़ मारी लै के नाँ, बिन रसना दिता सुणाईआ। चेत सिँघ हस के ताड़ी दिती ला, दोहां हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। बिशन कौर किहा दातो तूं किथों गई आ, केहड़ा पन्ध मुकाईआ। तेजा सिँघ हस के कहे ना मैं तेरा पुत बणया ना तूं मेरी बणी माँ, पैंती साल लारयां विच लँघाईआ। उस प्रभू दा खेल वेख लै जिस ने तेरा घर दिता वसा, पुत पोतरयां नाल सोभा पाईआ। सोहण सिँघ दा सोहणा रह जाए दुनिया विच नाँ, नाम निधाना प्रभ वस्त झोली दिती टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले अगे पिच्छे सारे सचखण्ड देवे पुचा, जगत दे विछड़े दरगाह साची लए मिलाईआ।