२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ जगजीत सिँघ दे गृह जम्मू शहर
नारद कहे धरनीए अज्ज ख़ुशीआं नाल मैनूं आई हासी, हसमुख हो के तैनूं दयां जणाईआ। चार जुग दी मेरे अन्दरों निकली उदासी, हैरानी परेशानी आपणा रूप बदलाईआ। फेर बिना मुख तों आई खांसी, बिन ज़बान तों स्वास तों आपणा रूप बदलाईआ। झट मैनूं इशारा दिता शंकर कैलाशी, कला आपणी अगम्म प्रगटाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म धार दवाया विश्वाशी, विषयां तों बाहर समझाईआ। विष्नूं आपणी धार कर प्रकाशी, मेरा पर्दा दिता चुकाईआ। सतिगुर शब्द इशारा दिता नारदा तक लै बावन वाले रिषी तेरां सौ सतासी, सतह बुलंदी धरनी धरत ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए धवले खोल्ह लै अक्खीआं, बिन
नेत्र नैण उठाईआ। तेरे उत्ते खेल होणा अलखणा अलखीआ, अलख अगोचर की आपणी कार कमाईआ। नाले हस के किहा मैं तैनूं ख़बरां अगम्मीआं दस्सीआं, दहि दिशा समझ कोए ना पाईआ। जेहड़ीआं आशा जुग चौकड़ी मेरे अन्दर वसीआं, वास्ता निरगुण नाल रखाईआ। ओह बध्धीआं गईआं नहीं किसे नाल तारां रस्सीआं, गंढ्ढ सके ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। नारद कहे धरनीए सतिगुर शब्द कोलों कर जाणकारी, अणजाणे तैनूं दयां जणाईआ। जिस दी खेल आदि जुगादि न्यारी, निरगुण सरगुण हो के आपणा हुक्म वरताईआ। उह सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सद पावणहारा सारी, महासार्थी हो के आपणा खेल खिलाईआ। उह शाहो भूप शहिनशाह सिक्दारी, राज राजाना नौजवाना इक अख्वाईआ। जो लहिणा देणा जाणे सदा जुग चारी, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं बावन धार लग्गी प्यारी, बलि दुआर सोभा पाईआ। उह नूर नुराना शाह सुल्ताना जोती जाता एकँकारी, अकल कल आपणी खेल खिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे धरनीए आह वेख पुराणीआं कापीआं, कपल मुन की गया जणाईआ। जेहड़ीआं बिन अक्खरां तों छापीआं, शाही वंड ना कोए वंडाईआ। बिन अक्खां मार लै झाकीआं, बिन नैणां नैण तकाईआ। एहदे विच्चों दिसण अगम्मीआं पातीआं, पत्रका गुर अवतार पैग़म्बर जो जणाईआ। कलयुग होणीआं अन्त अन्धेरीआं रातीआं, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा पैणा ज़ात पातीआं, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। नाम कलमा इक दूजे मारे कातीआं, शरअ शरीअत संग बणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया खेल होणा डूँग्घे खातीआ, ख़तरा होवे ख़लक ख़ुदाईआ। उस वेले पुरख अकाला दीन दयाला पुछे वातीआ, वारस हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे नारद तूं बहु पुराणा पांधा, पंडता दयां समझाईआ। किधरों आया थक्का मांदा, जगत जहान पन्ध मुकाईआ। क्यों तूं मेरा मैं तेरा ढोला गांदा, बिन अक्खरां सिफ्त सलाहीआ। नारद कहे धरनीए मैं वणजारा बणया इक्को नाँ दा, नाउँ निरँकार इक सुणाईआ। जिस झगड़ा मेटणा कलयुग अन्तिम सूर गाँ दा, ढोरां पशूआं खल्ल ना कोए लुहाईआ। नी तेरा लहिणा देणा पूरा करना धरनी माँ दा, ममता वालीए तैनूं दयां सुणाईआ। उहदा वक्त सुहञ्जणा ख़ुशीआं वाला चा दा, चाउ घनेरा इक प्रगटाईआ। जिस दा गोबिन्द ढोला गाया वाह वाह दा, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। ओह ख़सम ख़समाना अगम्म अथाह दा, अलख अगोचर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे धरनीए मेरे कोल बेख़बरां दीआं ख़बरां, बेख़बरे तैनूं दयां
जणाईआ। जिस नूं सुण के रहे नाँ कोए बेसबरा, सबर सबूरी इक दरसाईआ। जिस विच दीन दुनिया दीआं धारां मेटे ग़दरां, झगड़ा रहे ना ख़लक ख़ुदाईआ। आत्म परमात्म पावे कदरां, कुदरत दा कादर नूर अलाहीआ। तेरीआं पूरीआं करे सधरां, सदमे तेरे दए मिटाईआ। मेहरवान हो के मेहर दीआं करे नज़रां, नज़रीआ आपणा इक जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा इक्को वेखे शजरा, शहिनशाह हो के ध्यान लगाईआ। तूं याद कर लै जो मुहम्मद नूं संदेशा दिता ईलजबरा, जबराईल की जणाईआ। सदी चौधवीं नूर नुराना उतरे उत्तों अम्बरा, ज़मीं ज़मां ध्यान लगाईआ। आवाज़ सुणाए अगम्मे मम्बरा, महिराबां वंड ना कोए वंडाईआ। निगाह मारे जूहां कंदरां, काया काअबे फोल फुलाईआ। दीन दुनी शरअ दा तोड़े जंदरा, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। मनुआ दहि दिशा ना उठ उठ धावे बन्दरा, बन्दगी आपणी इक वखाईआ। झगड़ा मेट मसीतां मन्दिरां, दुआरा इक्को इक दरसाईआ। मानव ज़ाती झगड़ा रहे ना पशूआं डंगराँ, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। पर इक गल्ल याद रख जिस खेल वेखणा जूहां जंगलां, टिल्ले पहाड़ां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। नारद कहे धरनीए, आह वेख लै लाइनां दो चार, चार जुग दा भेव खुल्हाईआ। तेरां सौ सतासी रिषीआं दी पुकार, पुनह पुनह करके सीस निवाईआ। बावन ख़ुशीआं नाल सुणे सुणनेहार, आप आपणी ख़ुशी बणाईआ। नाले चरणां नाल धूड़ उडा के छार, सब दे उत्ते दिती सुटाईआ। नाले अक्खर अक्खर दस्स के वेद चार, ब्रह्मा दा लेखा पूर कराईआ। अथर्बण उत्ते हथ्थ फेरया नौ वार, बिन हथ्थां हथ्थ टिकाईआ। रिषीओ होणा ख़बरदार, आलस निंद्रा रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम कलि कल्की होए अवतार, निहकलंक नाउँ रखाईआ। तुहाडा लहिणा देणा उस दे नाल होवे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी देण गवाहीआ। जुग जुग विछड़े आपे मेले मेलणहार, विछोड़ा पूरब दए चुकाईआ। नाल हस के किहा तुसां सम्मत शहिनशाही वेखणा इक इक दी धार, एका एके नाल मिलाईआ। सम्बल दा मालक हो के पावे तुहाडी सार, सतिगुर शब्द शब्द वड्याईआ। नाले ख़ुशीआं नाल बावन कीता इशार, सैनत दिती लगाईआ। जिस भोजन दा तुसीं वेख के आए भण्डार, अन्न खा खा ख़ुशी बणाईआ। उन्हां विच्चों ख़ुशीआं विच बहुतयां किहा पुकार, कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। बावन फेर ख़ुशीआं नाल तेरां सौ सतासी धार तकी, रिषी ·षीशरां वेख वखाईआ। सब नूं हुक्म दिता आपणे हिरदे करो पक्की, कच्ची गंढ्ढ ना कोए रखाईआ। अक्खां मीटो ध्यान धरो केहड़ी रोटी खाधी पक्की, पकवान केहड़ा नज़री आईआ। जां सब ने ध्यान धरया यूगोसलावीआ दी नज़र आई मक्की, जो नौ
दाणे ल्यांदे चाँईं चाँईंआ। जिस दा रस प्यार विच सब ने ल्या छकी, शिकवा अवर रिहा ना राईआ। झट बावन ने आवाज़ दिती हकी, हकीकत दिती दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। तेरां सौ सतासी रिषी होए ख़ामोश, मुख दन्द जिह्वा ना कोए हिलाईआ। सब ने आपणी आपणी बदली होश, मनसा मन दी दूर कराईआ। फेर हथ्थ मारया आपणे काया माटी वाले पोश, तन वजूद वेख वखाईआ। फेर बिना बुद्धी तों पै गए विच सोच, समझ जगत ना कोए जणाईआ। झट बावन ने अन्दरों भावना बदली लोच, आसा आसा विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। झट नौ दाणे हस के लग्गे कहिण, रिषीआं अन्दर ढोले गाईआ । तुहाडा कुछ लेखा लिख्या जाणा विच रमायण, बाल्मीक दए गवाहीआ। तुहाडा काहन ने बणना सैण, सज्जण इक अख्वाईआ। पैग़म्बरां बणना मुहायण, सोहणा संग बणाईआ। गुरुआं देणा देण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया वहिणा वहिण, नव सत्त आपणा रूप बदलाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला तुहाडा लेखा लहिणा आवे देण, दीन दुनी विच्चों खोज खुजाईआ। तुसां बैठणा नाल चैन, खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। झट इशारा दिता उठके चौदां रत्नां विच्चों कामधेन, ऐराप्त हाथी की सुणाईआ। की लहिणा देणा तुहाडा विच हिन्दवायण, भारत भावना नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नौ दाणे कहिण रिषीओ प्रभू ने तुहाडे उत्ते करनी मेहर, मेहरवान हो के दया कमाईआ। तुहानूं मानस जन्म मिलणा फेर, फेरी कलयुग नाल मिलाईआ। लेखा जाणे सतिगुर शब्द हो के शेर, सिँघ आपणा हुक्म बदलाईआ। तुहाडा चुरासी वाला मूल ना होवे गेड़, जूनी जून ना कोए भुआईआ। अन्तिम लहिणा देणा दए नबेड़, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सम्मत शहिनशाही ग्यारां हिसाब रहे ना ज़बर ज़ेर, हिन्दसा हिन्दसा ना कोए बदलाईआ। उस वेले तुहाडा पकवान तेरां सौ सतासी होवे सेर, मक्की मक्का काअबा धार बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। तेरां सौ सतासी सेर कहे असीं सच रूप बदलावांगे। रूप अनूप आप दरसावांगे। शाहो भूप संग रखावांगे। अंग अंग नाल मिलावांगे। भुजंग हो के ढोले गावांगे। मृदंग धुर दा नाम सुणावांगे। माझा मालवा दुआबा लँघ, जम्मू आपणी गंढ्ढ पुआवांगे। चार जुग दी डोरी इक पतंग, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जोड़ जुड़ावांगे। आत्म परमात्म धार होवे ब्रह्म हँ, हँ ब्रह्म आपणा खेल खिलावांगे। जो पिछली पिच्छे गई लँघ, अगला लहिणा जन भगतां झोली पावांगे। साडा लहिणा देणा लेखा होवे नाल पंज, पंचम पर्दा आप उठावांगे। ना
कोई हरख़ सोग रंज, रंजश विच कदे ना आवांगे। फेर ख़ुशीआं नाल दीन दुनी दा वेखीए जंग, झगड़े विच आपणी ख़ुशी मनावांगे। छब्बी पोह दी साडी वंड, अन्तिम लोहां उत्ते आपणा आप तपावांगे। फेर खेल वेखणा विच नवखण्ड, सत्तां दीपां पर्दा लाहवांगे। चारे कूट पवे डण्ड, डण्डावत सब दी फोल फुलावांगे। फिरे दरोही विच वरभण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमावांगे। छब्बी पोह कहे मैं शहिनशाही सम्मत ग्यारां, इक इक नाल मिल के वजे वधाईआ। मेरे एके नाल एका एके नाल मिलके तिन्नां दी होवे इक कतारा, त्रैलोकी धार जणाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव नाल दए इशारा, बिन सैनत सैनत समझाईआ। रजो तमो सतो नाल रोवे ज़ारो ज़ारा, बिन नैणां नीर वहाईआ। त्रैलोकी करे पुकारा, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे इक सौ ग्यारां गुरमुख फड़ के आवण सोटीआं, सज्जे खब्बे हथ्थ फड़ाईआ। इक सौ ग्यारां बध्धीआं होवण लंगोटीआं, ·षी रखीशर आपणी कार कमाईआ। इक सौ ग्यारां पाईआं होवण सीस टोपीआं, मस्तक टिक्के लाल लगाईआ। इक सौ ग्यारां बणीआं होवण गोपीआं, बिन काहन ख़ुशी बणाईआ। इक सौ ग्यारां कुच्छड़ चुकीआं होवण पोतीआं, सत्त साल तों वध उमर ना कोए जणाईआ। इक सौ ग्यारां जगाईआं होवण जोतीआं, दीपक चार मुख सुहाईआ। इक सौ ग्यारां तुरीआं आवण ना जागण ना सोतीआं, अक्ख अक्ख विच्चों बदलाईआ। इक सौ ग्यारां कोल ग्यारां ग्यारां होवण रोटीआं, सीस सीस उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। छब्बी पोह कहे इक सौ ग्यारां पाउंदे आवण भंगढ़ा, कपड़यां वंड ना कोए वंडाईआ। इक सौ ग्यारां रूप बणया होवे अन्धड़ा, डंगोरीआं हथ्थां विच फड़ाईआ। इक सौ ग्यारां गुरमुख बणया होवे लंगड़ा, सिध्धा पैर ना कोए रखाईआ। इक सौ ग्यारां करदा आवे झगड़ा, हथ्थों हथ्थ लड़ाईआ। इक सौ ग्यारां दे कोल कलयुग दा होवे खरड़ा, लेखा पिछला नाल मिलाईआ। इक सौ ग्यारां गुरमुख रूप बणया होवे बगला बपड़ा, अन्दरों होर बाहरों होर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप खिलाईआ। छब्बी पोह कहे इक सौ ग्यारां बीबीआं होवण गांदीआं, गीत धुर दे माहीआ। इक सौ ग्यारां लाल पाईआं होवण परांदीआं, सिंदूर मथ्थे विच छुहाईआ। इक सौ ग्यारां मिट्ठा रस होवण खांदीआं, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। इक सौ ग्यारां छल्ले पाए होवण चांदीआं, उंगल छोटी जगत सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। छब्बी पोह कहे मेरा वक्त दिहाढ़ा सोहणा होवे जग, मैनूं सोहणी मिले
वड्याईआ। ग्यारां लोहां हेठ बलेगी अग्ग, ग्यारां ग्यारां गुरमुख सेव कमाईआ। ग्यारां विच इक पाड़ के सुट्टी जाएगी पग्ग, पूरब लेखे लेख मुकाईआ। ग्यारां मार के कोल रखे जाणगे कग, नौ नौ फुट उच्चे देणे बंधाईआ। नौ नौ गुरमुख माझा मालवा दुआबा जम्मू बैठणगे अलग अलग, सोहणा रूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे मैनूं लेखा याद आ गया जो राम दी धार कीता नाल कैकेई, सहिज नाल समझाईआ। जिस दा लेखा जगत धार मतरई, मता समझ कोए ना पाईआ। जिस दा विशा लिख्या नहीं किसे उत्ते वही, काग़ज़ चले ना कोए चतुराईआ। नाले राम संदेशा दिता भरत भई, भईआ दयां दृढ़ाईआ। नाले हथ्थ नाल पाए सही, सहिज नाल सुणाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम सब दी पत गई, लज्जया नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द दा लँघणा ढईआ ढई, ढौंका जगत लगाईआ। उस वेले खेल होणा जो इशारा कीता दुर्गा अष्टभुज मई, मईआ हो के गई समझाईआ। छब्बी पोह शहिनशाही सम्मत ग्यारां जन भगतां लंगर पक्के मकई, मुकम्मल दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे पंजां प्यारयां आपणा आप लैणा संभाल, सम्बल दा वासी खेल खिलाईआ। सज्जे गुट नाल लाल रंग दा बध्धा होवे रुमाल, गंढ्ढां पंज पंज बंधाईआ। पंजां लिखारीआं आपणे खुल्ल्हे रखणे वाल, पगड़ीआं सीस उत्ते टिकाईआ। पंजां दरबारीआं इक कोल रखणी ढाल, पूरब लहिणा गोबिन्द संग बणाईआ। फेर कलयुग आ के करे सुआल, आपणा संग बणाईआ। किस बिध मेरा होवे ज़वाल, मैनूं दयो समझाईआ। सतिगुर शब्द बणे दलाल, विचोला धुरदरगाहीआ। भेव खुल्हाए पुरख अकाल, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। छब्बी पोह कहे मैं ख़ुशीआं नाल आया, जन भगतां दयां जणाईआ। जिस मेरा वक्त सुहाया, सोहणी दिती वड्याईआ। मैं कूड़ कुड़यारी गुरमुखां अन्दरों कढाउणी माया, ममता मोह विकार रहिण कोए ना पाईआ। इक संदेश नर नरेश दए सुणाया, काया मन्दिर अन्दर दृढ़ाईआ। सुरती शब्द मेल मिलाया, शब्द सुरत विच मिलाईआ। जिस ने अगला लेख देणा बदलाया, बदली करे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल रिहा खिलाया, खेलणहार एकँकार अगम्म अथाहीआ।
२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ उत्तम जीत सिँघ दे गृह जम्मू शहर
नौ दाणे कहिण साडा लेखा नाल नव खण्ड, नवां खण्डां विच्चों किंपुरख मिले वड्याईआ। हरवरख साडी होई वंड, भारत मेला ल्या मिलाईआ। असीं फिरना विच वरभण्ड, भज्जणा वाहो दाहीआ। दीन दुनी दा वेखणा कूड़ पाखण्ड, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जन भगतां अन्तर पाउणी ठण्ड, कलयुग अग्नी बाहर कढ्ढाईआ। आत्म परमात्म बंधाउणी गंढ्ढ, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। लेखा वेखणा सूर्या चन्द, मण्डल मण्डप ध्यान लगाईआ। साडा ख़ुशी होणा बन्द बन्द, बन्दगी सच विच समाईआ। साडा लेखा नाल गोबिन्द पुरी अनन्द, अनन्दपुर छडण लग्यां गया समझाईआ। साडे अन्तर निरंतर उह मंग, जो मांगत हो के दईए सुणाईआ। जो आशा रखी रवीदास दी धार सच किनारे गंग, गंगोत्री नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नौ दाणे कहिण साडा नाता नाल नौ गृह, ब्रहस्पत आपणा रंग रंगाईआ। शनी सानूं रिहा कहि, कूक कूक सुणाईआ। मंगल हस के मंगे अगम्मी सैअ, शहिनशाह अगे झोली डाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले दीन दुनी उत्तों मेट दुवै, दुवैश रहिण कोए ना पाईआ। तेरा हर थाँ होवे भय, भय विच ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाईआ। तेरा इक्को नाम निधाना श्री भगवाना दो जहानां रहै, रस्ता इक्को देणा वखाईआ। जगत दे मार्ग पूरब तकणे ग्रह, ग्रहां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नौ दाणे कहिण परम पुरख प्रभ सानूं बख्श दे नव निध, नव नव दा पन्ध मुकाईआ। जन भगतां कारज कर दे सिध, सुदी वदी वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे कोल अगम्मी बिध, बिधना दा लेखा दे चुकाईआ। अन्तर आत्म निरगुण धार हो के विध, विद्या दा लेखा रहे ना राईआ। अमृत धार वहा दे सागर सिन्ध, सिन्धू आपणी दया कमाईआ। मस्तक धूड़ रमा दे इंज, जो वृंदावन दा काहन गया समझाईआ। तूं जोती जाता पुरख बिधाता लहिणा देणा पूरा कर दे विच हिन्द, भारत खण्डी आपणा रंग रंगाईआ। असीं आदि जुगादी तेरी बिन्द, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तूं मेहरवान बख़शिंद, रहमत आपणी आप दरसाईआ। जन भगतां अन्दरों मेटणी चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर गवर तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।
२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ बागो देवी दे नवित जम्मू शहर वज़ारत रोड
धरनी कहे मेरा भाग होणा उदा, उदै असत मिले वड्याईआ। मैं ख़ुशीआं विच फिरां धवल हो वसुधा, बेसुध वेखां ख़लक ख़ुदाईआ। जो इशारा दे के गया समाधी विच बुध्धा, बुद्धी तों परे ध्यान लगाईआ। उस दा वक्त सुहञ्जणा पुज्जा, घड़ी पल थित वार दए गवाहीआ। कलयुग अन्तिम मेरे उत्ते क्रिया कूड़ दा उजड़ना झुग्गा, जगत दुआर नज़र कोए ना आईआ। इक्को धुर दा हुक्म होवणा उग्घा, चारों कुण्ट वजे वधाईआ। जिस विच्चों सति धर्म पवित्र निकलणा दुद्धा, निरगुण सरगुण आपणा भेव चुकाईआ। मेरा लेखा लहिणा पूरा होणा जो सतिगुर अर्जन इशारा दिता बाबा बुढ्ढा, बिन बुढ्ढेपओं गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मेरा होणा वड वड भाग, भगवन दए वड्याईआ। जन भगत सुहेले जगणे चराग़, चारों कुण्ट कुण्ट रुशनाईआ। मेरे अन्तर उपजे इक वैराग, बिरहों नाल सुणाईआ। प्रभू ने सब तों वखरा धर्म दा दस्सणा इक त्याग, त्रैगुण अतीता आप जणाईआ। जिस नाल हँस बणना काग, दुरमति मैल रहे ना राईआ। भगत फुलवाड़ी बगीचा महकणा बाग़, गुलशन आपणे रंग रंगाईआ। जो इशारा कीता विष्नूं बहि के बाशक शेषा नाग, बिन रसना ढोले गाईआ। प्रभ दा खेल होणा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बाद, जोती जाता हो के खेल खिलाईआ। मानस मानव करे आज़ाद, मानुख आपणे रंग रंगाईआ। सच वस्त दे के दाद, ख़ाली झोली आप भराईआ। सचखण्ड दुआर कर अबाद, दरगाह सच सच सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चुरासी विच होण ना देवे बर्बाद, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ।
२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ अजीत सिँघ दे गृह जम्मू शहर वज़ारत रोड
धरनी कहे मैनूं याद औंदा वक्त पुराणा, पुनह पुनह करके सीस निवाईआ। जो संदेशा दे के गया नर नरायणा, पंचम पंचम गंढ्ढ पुआईआ। कपल मुन दा याद इक कहिणा, जो बिन रसना गया सुणाईआ। दत्तात्रै वेखे प्रेम धार दे नैणा, नेत्र नेत्र विचों बदलाईआ। रिखव इशारा कीता विच हिन्दवायणा, भारत आपणी गंढ्ढ पुआईआ। पृथू किहा साक सज्जण सैणा, सतिगुर पुरख इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पृथू कहे मैं धरनी कीता मथन, धुर दे हुक्म मिली वड्याईआ। धवल दी झोली भरी सक्खण, वस्त सच प्रगटाईआ।
धौल नूं दान दिता हथ्थन, ख़ुशीआं झोली पाईआ। धरत दी पैज आया रखण, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पृथू कहे मैं धरनी विच्चों कढ्ढया अन्न, जगत धार धार समझाईआ। सृष्टी बेड़ा दिता बन्न्ह, सोहणा संग बणाईआ। जगत तृष्ना पूरी कीती मन, मनसा संग रखाईआ। जिस नूं खा के सारे कहिण धन्न धन्न, धन्न तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अन्न कहे मैं आया विच जग, प्रभ दिती माण वड्याईआ। मेरा लहिणा देणा नाल अग्ग, अग्नी मेरा तत तपाईआ। मैं रह ना सकां अलग, वखरा गृह ना कोए जणाईआ। मैनूं हुक्म दिता सूरे सरबग, हरि करते दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी मेरी रखी कोई ना हद्द, हदूदां वंड ना कोए वंडाईआ।
२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ राम कौर दे गृह जम्मू शहर वज़ारत रोड
अन्न कहे मेरा बिना बुद्धी तों इक ध्यान, धर्म धार जणाईआ। मेरा अक्खरां वाला नहीं कोई ज्ञान, जगत विद्या ना कोए पढ़ाईआ। मैनूं सब ने कीता परवान, मानस मानव आपणा संग बणाईआ। पशू पंछी जीव जंत सारे खाण, खा खा ख़ुशी बणाईआ। मैनूं सतिजुग विच राजे बलि कीता प्रधान, प्रधानगी मेरे अशवमेध यग विच मेरा पहली वार पक्कया पकवान, नव सत्त मेरी ख़ुशी बणाईआ। जगत जिज्ञासू तपस्सवी मुनी रिषी मैनूं देवण माण, मेरा साचा संग बणाईआ। मैं प्रसिद्ध होया विच जहान, दीन दुनी वजे वधाईआ। मेरे कारन बावन प्रगट होया भगवान, बालां बृद्धां आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सतिवादी दिता दान, दयावान हो के दया कमाईआ।
२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ फुम्मण सिँघ दे गृह जम्मू शहर वज़ारत रोड
पकवान कहे मैं अन्न हो के पकदा, भोजन मेरा नाम वड्याईआ। मैं सेवक बणया इक्को मालक यक दा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी मूल ना अकदा, ग़ुस्सा गिला ना कोए रखाईआ। मैनूं अमीर ग़रीब छकदा, बृद्ध बाल जवान मेरा संग रखाईआ। मैं संदेशा देवां इक्को हक दा, हकीकत विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पकवान कहे मेरा नाता नाल जिज्ञासू, जगत धार दृढ़ाईआ। मेरा लेखा पवण स्वासू, साह साह आपणा रंग रंगाईआ। मेरा वासा विच पृथ्मी आकासू, दोहां विच रह के आपणी ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पकवान कहे मैं पक्कण वाली रोटी, अग्नी तत तत जलाईआ। सड़ के मेरी वासना रहे ना खोटी, ख़ाहिश दीन दुनी बदलाईआ। मैं मंज़ल हकीकी वेखां अगम्मी चोटी, चोटा हो के ध्यान लगाईआ। मैनूं बावन सहिज नाल लाई सोटी, सुत्तयां दिता उठाईआ। नाल इशारा कीता तेरां सौ सतासी वेख रिषी जिन्हां बध्धी तेड़ लंगोटी, वस्त्र तन ना कोए रखाईआ। इक्को अन्न दी रख के आए ओटी, भगवन संग ना कोए रखाईआ। नवीं धार सोचणी सोची, सच सच सुणाईआ। कलयुग अन्तिम लहिणा देणा होणा नाल रविदास चमारे मोची, चमरेटा आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। फेर वट्टणी पए ख़ामोशी, मुख बचन ना कोए सुणाईआ। अन्तर रखणी पए मधहोशी, मधुर धुन ना कोए शनवाईआ। जिस दा लेखा लभ्भे किसे ना कोशी, कुशलता कहि ना कोए दृढ़ाईआ। उह खेल करे बण के अगम्मा ख़ानाफ़रोशी, फ़रिश्तयां बाहर आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने दीन दुनी तकणी दोषी, दोष आपणा ना किसे समझाईआ। जिसदा भेव पाए कोए ना जोशी, विद्या चले ना कोए चतुराईआ। उह दो जहानां बणे रूपोशी, पोशीदा आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी अन्तर निरंतर वेखणहार बेहोशी, होश हवस दीन दुनी वेख वखाईआ।
२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ भागने देवी दे गृह जम्मू शहर
धरनी कहे मैं हो के भागां भरी, धरत धवल धौल ख़ुशी मनाईआ। परम पुरख परमात्म किरपा करी, करनी दा करता कुदरत दा मालक होए सहाईआ। जो मेरा लहिणा देणा पूरा करे घर घरी, गृह मन्दिर अन्तर वेखे चाँईं चाँईंआ। मेरी अन्तष्करन धार ठरी, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। मैं इक स्वामी परम पुरख दी सरनी परी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर ढोले गाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान होया मेरा हरी, जो हर हिरदे वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरे अन्तर रस मिल्या अगम्मा भोग, भगवन देवे माण वड्याईआ। मेरा पूरन पूरा पिछला होया जोग, जुगती जगत नाल वड्याईआ। घर ठाकर मेला कीता
संजोग, जुग विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ। दर्शन दे आप अमोघ, अमृत रस दए चुआईआ। जन भगतां अन्तर निरंतर कट दे रोग, चिन्ता दु:ख दए मिटाईआ। कर्म दा रहे ना कोए सोग, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख कृपाल, किरपा निध इक अख्वाईआ। आदि जगादी दीन दयाल, दया निध अगम्म अथाहीआ। जुग जुग जन भगत सुहेले वेखे आपणे लाल, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। सब दी पूरी करे घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। दीननां मंन के बेनन्ती दर सवाल, आशा आपणे नाल मिलाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सतिगुर हो के करे संभाल, सम्बल दा मालक धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। दु:ख कहे मैं गृह मन्दिर जाणा छड, दलिद्र नज़र कोए ना आईआ। पवित्र करां सब दे हड, नाड़ी मास वंड ना कोए वंडाईआ। भाग लग्गे अन्धेरी खड्ड, सति सच होए रुशनाईआ। धर्म दी धार धर्म निशाना सतिगुर शब्द देवे गड्ड, कूड़ कुड़यारा रहिण कोए ना पाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा दिवस दिहाढ़ा अज्ज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सदा सदा सद पर्दे लए कज्ज, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन लहिणा देणा लेखा पूरा करे जग, जागरत जोत बिन वरन गोत आपणी इक दरसाईआ।
२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ ओम प्रकाश अम्बा राय अखनूर ज़िला जम्मू
धरनी कहे मैं ख़ुशीआं ढोला गावना, बिन रसना जिह्वा राग दृढ़ाईआ। मैनूं संदेशा दे के गया बावना, बलि दुआर अगम्म जणाईआ। तेरे उत्ते लहिणा देणा होणा राम रावना, रम्ईआ आपणा हुक्म वरताईआ। लेखा तक लै कृष्णा काहन्ना, घनईया की वड्याईआ। किस बिध पैग़म्बरां पकड़ना दामना, दामनगीर अख्वाईआ । गुरुआं मन्त्र जणाउणा सतिनामना, सति सति समझाईआ। अन्त कलयुग होणा अन्धेरा शामना, शमअ नूर ना कोए रुशनाईआ। चारों कुण्ट कूड़ी क्रिया वधणी कामना, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। दीन दुनी अन्धेरा होवे शामना, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। भाग लग्गे ना किसे ग्रामना, गृह मन्दिर ना कोए वड्याईआ। उस वेले किरपा करे श्री भगवानना, हरि करता नूर अलाहीआ। जिस दा दीपक जोत होवे रुशनानना, दो जहानां डगमगाईआ। जन भगतां हिरदे बख्शे चानना, चन्द सितार भेत चुकाईआ। धर्म दी धार
पूरी करे कामना, हिरस हवस ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते किरपा कीती आप भगवन्त, भगवन गया समझाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा पूरा होवे कलयुग अन्त, अन्तष्करन तक ख़लक ख़ुदाईआ। साचा नाम निधाना देवे मंत, मंतव सब दा हल कराईआ। नूर नुराना आप बणाए आपणी बणत, घड़न भन्न्हणहार वेख वखाईआ। हरिजन उपजाए आपणे सन्त, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्सके छंत, संसा अन्दरों दए गुआईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। सतिजुग सच बणाए बणत, घड़न भन्न्हणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे मेरा लहिणा देणा करे पूर, पूरन ब्रह्म दृढ़ाईआ। मेरा मालक ख़ालक बणे हज़ूर, हज़रतां दा मालक नूर अलाहीआ । चार जुग दा पिछला बख्श कसूर, कसर इशारीए नाल उडाईआ। सतिजुग सच दस्स दस्तूर, सिख्या देवे थांउँ थाँईंआ। मन मनसा मेट मग़रूर, ग़ुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। साचे नाम दा बख्श सरूर, सुरती शब्द शब्द मिलाईआ। जन भगत आसा मनसा करे पूर, तृष्ना दीन दुनी ना कोए रखाईआ। पन्ध मुका के नेड़ा दूर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरा मालक आदि निरञ्जणा, निरवैर पुरख अख्वाईआ। आदि जुगादी साक सज्जणा, सगला संग बणाईआ। चरण धूड़ कराए मजना, दुरमति मैल धुआईआ। मेरा पवित्र करे बदना, तन माटी ख़ाक रंग चढ़ाईआ। मेरे उत्ते लेखे लावे आहला अदना, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। कलयुग शरअ दी मेटे हद्दना, हदूद आपणी इक दृढ़ाईआ। जिस दा दीपक जोत जगणा, दो जहान करे रुशनाईआ। जिस जन भगतां सच दुआरे सद्दणा, सचखण्ड साचे दए टिकाईआ। उहदा नाम दमामा डंका अगम्मी वजणा, जिस नूं जगत सरवण सुणन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां रहिण ना देवे अलगणा, फड़ फड़ बाहों मेल मिलाईआ।
२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ सोमनाथ दे गृह पिण्ड अम्बाराए अखनूर ज़िला जम्मू
धर्म यग दी अगम्मी रुती, रुतड़ी सतिगुर शब्द नाल वड्याईआ। घृत दी देणी पए ना कोई अहूती, पवण संग ना कोए मिलाईआ। तन रमौणी पए ना ख़ाक भबूती, तिलक ललाट ना कोए वखाईआ। सति दी धार संदेशा देवे बण के
दूती, दो जहान हुक्म जणाईआ। जो भाग लगाए काया पंज तत कलबूती, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रंग रंगाईआ। जिस दी धार विच जोत निरँकार होवे छूती, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धर्म यग दी धर्म दी होवे क्रिया, जुगती भगतां नाल बणाईआ। भगत दुआरा प्रेम नाल होवे खिरया, मुहब्बत चारों कुण्ट सोभा पाईआ। अमृत रस सब दे अन्दर होवे सिरया, बिन रसना रस चखाईआ। सतिगुर शब्द वेखणहारा होवे घर थिरया, थिर घर देवे माण वड्याईआ। हरिजन मेल मिलावा होवे विछड़यां चिरया, चिरी विछुन्ने जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धर्म यग्ग दी भगतां नाल होवे रीती, जगत शरअ ना कोए रखाईआ। परम पुरख दी धार होवे प्रीती, प्रीतम इक्को नज़री आईआ। अन्तष्करन काया होवे ठांडी सीती, अग्नी तत ना कोए तपाईआ । हर हिरदे अन्दर तूं मेरा मैं तेरा होवे गीती, सोहँ ढोला सच पढ़ाईआ। मन मनसा त्रैगुण नालों होवे अतीती, त्रैभवन धनी नाल मिल के वजे वधाईआ। जन भगतां इक इक ख़ून दा तुपका कढणा आपणी चीची, दस्त दाइआं ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। चीची कहे मेरा सुहागी छाप छल्ला, कन्त भगवन्त दए वड्याईआ। मेरा पूरब लहिणा जिस वेले पहली वार याद कीता मुहम्मद अल्ला, अल्ला हक हू दा नाअरा लाईआ। बिन तेल बाती दीपक जोती बला, बलि बावन धार नज़री आईआ। चौदां तबकां तक्कया इक इकल्ला, नूर नुराना नज़री आईआ। जो वसे जल थला, महीअल रिहा समाईआ। जो हुक्म संदेशा रिहा घल्ला, पैग़ाम बेपरवाहीआ। जो वसणहारा धाम अटला, दरगाह साची सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। उह सम्बल सिँघासण इक्को मल्ला, अबिनासण हो के डेरा लाईआ। जिस दा खेल अछल अछल्ला, वल छल आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। यग कहे मेरा खाण दा सब तों वखरा होणा तरीका, जगत शास्त्र कहिण किछ ना पाईआ। मेरा असूल होणा नीकन नीका, निक्कयां वड्डयां इक्को रंग चढ़ाईआ। मेरा प्यार होणा जीव जीअ का, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के ख़ुशी बणाईआ। मैं लहिणा देणा मुकाउणा साढे तिन्न हथ्थ सीअ का, जो रविदास चमारा गया जणाईआ। मैं लेखा पूरा करना गुरदास दी धार वीह इकीह दा, एकँकारा आपणे संग रखाईआ। मैं देण देणा मुहम्मद रोज़े तीह दा, बतीस आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप निभाईआ। यग कहे मेरा चार जुग तों वखरा होणा जोग, जुगती प्रभ देणी समझाईआ। मेरा भगतां नाल होणा संयोग, दूसर संग
ना कोए बणाईआ। मेरा निरगुण धार लाउणा भोग, भोगीआं रस ना कोए चखाईआ। जिस नाल साचे सन्तां मिटणा वियोग, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। हर हिरदा अन्तर देणा सोध, सुदी वदी दी वंड ना कोए वंडाईआ। गुरमुखां अन्तर आत्म करना बोध, बुद्धी तों परे परे जणाईआ। गुरसिखां भेव खुलाउणा गोझ, सुरती शब्दी संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाता हो के देवे दरस अमोघ, आदर्श आपणा दए जणाईआ।
२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड झमां अखनूर ज़िला जम्मू जीवण सिँघ दे गृह
छब्बी पोह कहे मेरे यग दी वखरी होणी तासीर, जिस दा रस समझ सके कोए ना राईआ। जिस जन भगतां अन्दरों बदल देणी ज़मीर, ज़िमीं असमान दोवें वेख वखाईआ। जिस दी आशा रख के गया कबीर, भोजन साधूआं वाला दृढ़ाईआ। जिस दी अमरदास कीती तामीर, जगत जुगत नाल वड्याईआ। जिस नूं चार जुग दे शास्त्रां वन्डया विच खण्ड खीर, भोजन भगवान दिती वड्याईआ। जिस दी बलि नूं बावन दस्सी तदबीर, तरीका गया समझाईआ। कलयुग अन्त वेखणा अन्त अख़ीर, बिन नेत्र नैण उठाईआ। दीन दुनी शरअ दी चलणी उत्ते लकीर, मानव ज़ाती वंड वंडाईआ। फ़िकरयां विच वंडे जाण फ़कीर, फ़ाकयां विच ख़लक ख़ुदाईआ। शरअ दी बज्झ जाए ज़ंजीर, जगत सके ना कोए तुड़ाईआ। उस वेले किरपा करे बेनज़ीर, नज़रां तों ओहले बेपरवाहीआ। जो दो जहानां पैंडा आवे चीर, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह जन भगतां प्रेम दा होवे लंगर भोजन, यग जुगती वाला दृढ़ाईआ। काग भसुण्ड वेखण आवे अठाई हज़ार छड के योजन, ज़िमी असमानां विच ध्यान लगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तकण मौजन, बिन तन वजूद ख़ुशी बणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बिन तन वजूद सोचण, जगत बुद्धी ना संग बणाईआ। करोड़ तेतीसा वेखे आपणे लोचन, नेत्र नेत्र विच्चों बदलाईआ। ब्रह्मे दा लेखा पूरा करना जो लहिणा कपाल मोचन, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। जो आशा रख के गया भगत त्रिलोचन, तुरीआ तों बाहर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे मेरीआं सब तों वखरीआं होणीआं बलीआं, बलीदान समझ किसे ना आईआ। जो आशा रखीआं पैग़म्बरां वलीआं, वलीअहिद धुर दे हो के गए जणाईआ। जिन्हां नाल अन्तर निरंतर रूहां जाण सल्लीआं, आर पार तीर अणयाला नाम लगाईआ।
बिन बाग़ां तों महकण कलीआं, बिन फल फुल्ल महकाईआ। जिस कारन मन्दिरां विच वजदीआं रहीआं टल्लीआं, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। जिस धार विच जन भगतां तकीआं प्रभ दीआं गलीआं, कूचे धर्म धार फोल फुलाईआ। जिस लहिणे विच सूफ़ीआं पाईआं जल्लीआं, नच्चे टप्पे कुद्दे चाँईं चाँईंआ। जिस प्यार विच आत्मां होईआं झल्लीआं, झलक तक नूर अलाहीआ। उस दीआं खेलां जुग जुग अवल्लीआं, अवल अल्ला हो के खेल खिलाईआ। जिस ने सच दी धार विच साचीआं जगह मल्लीआं, सिँघासण आसण इक वड्याईआ। जिस अवतार पैग़म्बरां गुरुआं जगदीआं जोतां लोकमात घल्लीआं, शब्दी शब्द नाल कुड़माईआ। साचे प्रेम नाल फलीआं, फलीभूत दिता कराईआ। उह खेल खेले जल थलीआं, महीअल वेख वखाईआ। जन भगतां आत्मा रहिण ना देवे इकल्लीआं, दिवस रैण मिल के वजे वधाईआ। जिस दे प्यार विच नौ सौ चौरानवे ल्याउँदीआं होवण मक्की दीआं छल्लीआं, गिणती दाणे ना कोए गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी पावणहार तरथल्लीआं, थल अस्गाहां आपणा हुक्म वरताईआ।
२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ केसर सिँघ दे गृह पिण्ड झमां तहिसील अखनूर ज़िला जम्मू
छब्बी पोह कहे जन भगतो चड़ी्हआं होवण ख़ुमारीआं, मस्ती नाम वाली रखाईआ। आत्मा दीआं परमात्मा नाल लग्गीआं होवण यारीआं, यराना सके ना कोए तुड़ाईआ। जिथ्थे वंड नहीं पुरख नारीआं, निरगुण नूर जोत जोत रुशनाईआ। एह लहिणे देणे सतिजुग दे अधारीआ, कलयुग अन्त पूर कराईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों तुहाडी आई वारीआ, वारस हो के वेखे धुरदरगाहीआ। जेहड़ीआं रूहां अज्ज तक रहीआं कँवारीआं, छब्बी पोह सब नूं लए परनाईआ। फेर फिरना पए ना बंक दुआरीआं, चुरासी घर रहिण कोए ना पाईआ। लोड़ रहे ना विष्नूं भण्डारीआ, शंकर भय ना कोए जणाईआ। ब्रह्मे करनीआं ना पैण उसारीआं, ब्रह्म धार ना कोए वड्याईआ। जन भगतो तुसां करके आउणा हुशयारीआं, आप आपणी लै अंगड़ाईआ। तुहाडीआं प्रेम दीआं प्रेम विच्चों प्रगट होवण धारीआं, धरनी धरत धवल धौल वेख ख़ुशी बणाईआ। तुहाडा रूप अगम्मा होणा उस प्रभू दीआं लाड़ीआं, जो कन्त सुहाग आदि जुगादि अख्वाईआ। जिस पार कराउणा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां वालीआं खाड़ीआं, थल अस्गाहां पार कराईआ। प्रकाश देणा नाड़ नाड़ीआं, अन्ध अन्धेरा अन्दरों दए गुआईआ। जिस लेखे लाउणा जंगल जूहां वालीआं झाड़ीआं, पाहनां पत्थरां दए गवाहीआ। ओह वेखणहारा तुहाडे तन वजूद शरीर काया
वालीआं माढ़ीआं, अन्दर बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो चढ़ीआं होवण खरमस्तीआं, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। सब दीआं रूहां प्रभू दे प्यार विच होवण हसदीआं, हस्त कीट ना कोए वड्याईआ। अन्तर ख़ाहिशां भरीआं होवण जस दीआं, सिफ्तां नाल सलाहीआ। संगतां ख़ुशीआं नाल आवण हसदीआं, धुर दे ढोले गाईआ। सदा भगत दुआरे रहिण वसदीआं, वसल यार बख्शे नूर अलाहीआ। प्यार मुहब्बत विच फिरन नस्सदीआं, भज्जण वाहो दाहीआ। प्यासीआं होवण अमृत रस दीआ, बिन रसना रस दए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरन सरनाई होवण ढठदीआं, ढहि ढहि धूड़ी ख़ाक रमाईआ।