पुस्तकालयभाग २४

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ जीवण सिँघ दे नवित पिण्ड झमां तहसील अखनूर ज़िला जम्मू

जीवण सिँघ सदा जग जीउ, जीवत जी मरन तों बाद वी दए वड्याईआ। तेरा परम पुरख परमात्म बणया धुर दा पिउ, पुत पोतरयां दी थाँ तेरा नाम करे रुशनाईआ। तेरे प्रेम दा रस मिट्ठा ते सब तों वखरा घृत घिओ, जगत मधाणीआं तों बाहर नज़री आईआ। चार जुग तक तेरा नाम रहेगा त्यो दा त्यो, त्रैगुण अतीता होए सहाईआ। जे कोई पुछे तारया क्यों, केहड़ी कीती कमाईआ। तूं फ़रीद दा उह साथी जिस वेले बरसदा सी मिउँ, हथ्थ जोड़ के प्रभ दे अगे वास्ता पाईआ। जे इस दे नाल निहों, क्यों मैनूं विछोड़या बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। झट आवाज़ आई एह ततां वाला फ़रीद, अन्तर मेरा ध्यान लगाईआ। जे तूं वी मेरी करनी दीद, दीदा दानिस्ता दर्शन देवां चाँईं चाँईंआ। पर वड्डी आशा रखणी पैणी उम्मीद, तृष्ना तों बाहर समझाईआ। नाले हुक्म विच कीती ताकीद, ख़ुशीआं नाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा भेव खुल्हाईआ। शब्द किहा सुण वैरागी, वैरागीआ दयां दृढ़ाईआ। हुण दुनिया जाणी त्यागी, छडणी ख़लक ख़ुदाईआ। फेर किरपा करे तेरा कन्त सुहागी, मालक धुरदरगाहीआ। तेरा वड वड होवे भागी, भागवान तैनूं दए बणाईआ। तेरी आत्मा फेर होवे जागी, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। तेरे अन्दर उपजाए आपणा अगम्मा रागी, जगत रागां तों बाहर शनवाईआ। तेरा जीवण ज़िंदगी जगत होवे सादी, साधना तेरे विच रखाईआ। जिस वेले भारत दी भारत नालों बदली आबादी, कन्ढ्ढी घाट ते तेरा कन्ढ्ढा दए बदलाईआ । इहो खेल प्रभू दी होणी डाहढी, जिस नाल पाक हिन्द वंड दिती वंडाईआ।

उस वेले फ़रीद ने आपणा रूप बणा के इक बांदी, बन्दना विच सीस निवाईआ। झट संदेशा मिल्या एह खेल मेरे घरां दी, घराना मेरा धुरदरगाहीआ। इस दे पिच्छे मैं ज़रूर बणांगा पाँधी, पन्ध मुकाए मेला मिल्या चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड दुआर फेर वसावां जिथ्थे जा के आत्मा फेर कदे नहीं आंदी, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। उह आशा पूरी ते पूरन सतिगुर कीती धुरां दी, धुर दा लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो धार जाणे अन्तर आत्म ख़ाहिशां वाले सुरां दी, सुरती तों बाहर आपणा हुक्म वरताईआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ शांती देवी दे गृह पिण्ड अम्बा राय तहसील अखनूर ज़िला जम्मू

छब्बी पोह कहे मेरा लेखा अकथ कहाणी, कथनी कथ सके ना राईआ। मेरा लहिणा देणा नाल चार जुग दी बाणी, अक्खरां अक्खरां मिल के ख़ुशी बणाईआ। मेरा नाता जुड़या नाल चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज मिल के वजे वधाईआ। मेरी जुग चौकड़ी आशा दिसे पुराणी, पुराण अठारां जिस दा राह तकाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल सुरत शब्द हाणी, सगला संगी बहुरंगी इक अख्वाईआ। मैं संदेशा देवां हो के जाण जाणी, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जो भगत दुआर छब्बी पोह नूं व्याही आए सुआणी, आपणी ख़ुशी बणाईआ। गृह दुध रिड़क के आए नाल मधाणी, अगे दुध दी तोट रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा कलमा पढ़े कल्याणी, सोहँ ढोला साचा गाईआ। आत्मा प्रभू दे नाम दी बणे शाहणी, घाटा दीन दुनी चुकाईआ। जो निरगुण धार नानक ढोला गाया पठाणी, अठ्ठतरे सतानवे आपणा खेल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। छब्बी पोह कहे जन भगत घरों करके आवण बन्दन, बन्दगी विच सीस निवाईआ। मस्तक ला के आवण चन्दन, बिन्दी सोहणी सोभा पाईआ। अन्तर आत्म होवे अनन्दन, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। कल्पणा छडी होवे भेख पखण्डण, क्रिया कूड़ ना कोए हल्काईआ। जगत विकारा अन्दरों कढण, सति सतिवादी रंग चढ़ाईआ। खेल वेखण ब्रह्म ब्रह्मण्डण, ब्रह्मांड ध्यान लगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावण छन्दन, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। जगत जहान रिहा हद्द लँघण, शरअ मज़्हब ना कोए अटकाईआ। सतिगुर शब्द दे लागण अंगण, अंगीकार इक हो जाईआ। बिन रसना जिह्वा वस्तू मंगण, आशा आशा विच्चों बदलाईआ। इक इक छुहारा सब ने ल्याउणा जिस नाल लग्गे सगन, संगी करता आपणा रंग बणाईआ। जिस दा लहिणा देणा तत पंजण, पंचम मेला मेले

सहिज सुभाईआ। जन भगत धार होवे नाल बवंजण, बावन आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वस्त सच आवे अगम्मी वंडण, दानी हो के दया कमाईआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ बंती देवी दे गृह पिण्ड अम्बाराए तहिसील अखनूर ज़िला जम्मू

नारद कहे जन भगतो तुहानूं ब्रह्मण्ड खण्ड देण वधाईआं, ख़ुशीआं वाले ढोले गीत राग सुणाईआ। तुसां चार वरन अठारां बरन रूप बणना भाई भाईआं, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। चार जुग दीआं पिछलीआं धोणीआं शाहीआं, कालख टिक्का रहिण कोए ना पाईआ। ग्रन्थ शास्त्र तुहाडीआं देण गवाहीआं, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। तुहाडा इक्को रूप होवे जट्ट झीवर छींबे नाईआं, कमीना वंड ना कोए वंडाईआ। तुहाडा इक अंकड़ा बदल जाए विच दहाईआं, एके नाल ज़ीरो सिफ़रा मिल के वजे वधाईआ। तुहाडीआं लेखे लग्गणीआं तूं मेरा मैं तेरा तुकां गाईआं, आत्म परमात्म संग बणाईआ। तुहाडीआं प्रीतां प्रीतम आपणे नाल लाईआं, लावणहारा इक अख्वाईआ। एथे ओथे ना होवण जुदाईआं, जुज़ वखरा वंड ना कोए वंडाईआ। सब ने आपणीआं भुजां संवार के आउणीआं बाहींआं, बाहू बल प्रगटाईआ। निमस्कारां करके आउणा आपणीआं माईआं, जो भगतां जन्म देवण बणन धन्न जणेंदी माईआ। तुहाडीआं लेखे लग्गणीआं कीतीआं वाहीआं, वायदे पूरबले पूर कराईआ । तुसां लाल करके आउणीआं कलाईआं, कलम्यां वाल्यां दा लेखा देणा मुकाईआ। माझा मालवा दुआबा जम्मू खेल खिलाउणा ढाई ढाईआं, ढईआ गोबिन्द वाला नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ, थान थनंतर जगत निरंतर हो के वेख वखाईआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ किशन लाल दे गृह पिण्ड बम्मभड़वा तहिसील अखनूर ज़िला जम्मू

नारद कहे धरनीए मैं फिर के आया शरकन गरबी, मशरक मग़रब ध्यान लगाईआ। दीन दुनी दी हालत वेखी अन्दरों दरभी, माया ममता मोह विच हल्काईआ। मैं हिन्दस्यां नाल देंदा रिहा ज़रबी, अंकड़े अंकड़यां नाल मिलाईआ। फेर आवाज़ सुणी विच अरबी, अरब अरबानीआं की सुणाईआ। जिस विच रिहा किसे दा नहीं कोई दर्दी, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ।

जगत शरअ धार होई करदी, कत्लगाह दिसे लोकाईआ। दीन दुनी वेखी मरदी, मुर्दा मुरीद मुर्शद विच ना कोए समाईआ। इक होर ख़बर दस्सां कल दी, कलयुग की आपणी कला वरताईआ। जिस खेल बदलणी जल थल दी, महीअल पर्दा दए उठाईआ। जिस नाल आशा रली बलि दी, बावन हुक्म वरताईआ। किसे नूं ख़बर नहीं घड़ी पल दी, पलकां दे पिच्छे की आपणा हुक्म वरताईआ। मैं खेल तकी अगम्मी झल्ल दी, झलक तकी नूर अलाहीआ। जो सब नूं फिरे छलदी, अछल छल हो के खेल खिलाईआ। जन भगतां प्यार विच रलदी, रल मिल आपणा संग बणाईआ। जिस दी झौंपड़ी पंज तत काया माटी खल्ल दी, ख़ालक हो के आपणा डेरा लाईआ। उस दी मंज़ल हकीकी अटल दी, उच्च अगम्म अथाह नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे धरनीए मैं सच करां अदाब, बिन सजदयां सीस दयां झुकाईआ। मैं सुणी अगम्मी रबाब, जो बिन तन्द सितार करे शनवाईआ। मैनूं संदेशा दिता इक चनाब, चन्द तारयां विच्चों बाहर शनवाईआ । मेरा वहिणा विच वहिन्दा आब, जल धारा रूप प्रगटाईआ। मेरा पूरब लहिणा तक हिसाब, ख्वाजा खिजर नाल मिलाईआ। जिस दा पहला तीजा बाब, भाग दूजा सोभा पाईआ। जिस विच्चों इक्को पुरख अकाल दी मंगी अमदाद, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। जो मालक हो के वाहिद, वाजिअ करे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दी बहुती नहीं तादाद, इक इकल्ला धुरदरगाहीआ। जिस दी सति सच जायदाद, मालक इक्को नूर अलाहीआ। उह सब दा मंगण वाला जुआब, जुआब तल्बी आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए तूं सुण लै अगम्मी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। निगाह मार लै चारे खाणी, चारे कुण्ट वेख वखाईआ। अमृत रस तक लै पाणी, जलधारा खोज खुजाईआ। सुघड़ सुचज्जी बण सवाणी, लोकमात लै अंगड़ाईआ। तेरी पिछली कथा होई पुराणी, अगला पर्दा दयां उठाईआ। पुरख अकाला बणया जाण जाणी, जानणहार इक हो आईआ। तूं उस दे बणना दर सुआणी, निम्रता विच सीस निवाईआ। उह वसुधा तेरी करे पहचानी, पश्चाताप दए बणाईआ। जिस लहिणा देणा तकणा अञ्जील कुरानी, कुला खण्ड दा मालक हो के वेख वखाईआ। तूं उस दा नूर ज़हूर तकणा इक नुरानी, जोती जाता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे धरनीए चनाब की कुछ कहिंदा, कहि कहि की दृढ़ाईआ। की इशारा देवे दिशा लहिंदा, लहिणा पूरब नाल मिलाईआ। किस बिध चार यार संग मुहम्मद नाल बहिंदा, मक्का काअबा वंड ना कोए वंडाईआ। मक्का काअबा केहड़ी धार ढहन्दा, अगे हो

ना कोए अटकाईआ। ईसा मूसा केहड़ी धार खहन्दा, जगत लेखा लेख ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। चनाब कहे मेरी नारद सुण अगम्मी पुकार, बिन रसना ढोले गाईआ। तूं आदि जुगादी मीत मुरार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। सति सतिवादी सांझा यार, मेल मिल्या चाँईं चाँईंआ। मेरा लहिणा देणा वेख उधार, पूरब लेखा दे समझाईआ। मैनूं पृथू ने कीता स्वीकार, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। संदेसा दिता जिस वेले आवे चवीआं अवतार, जोती जाता डगमगाईआ। भगतां दी पैज देणी संवार, लहिणा तेरे नाल रखाईआ। तूं होणा ख़बरदार, आलस निंद्रा विच कदे ना आईआ। वेखणा नैण उग्घाड़, बिन लोचनां राह तकाईआ। उह आवे जंगल जूहां विच्चों पहाड़, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। चवी मग्घर ख़ुशीआं नाल कीती निमस्कार, चरण छोह के ख़ुशी बणाईआ। नाल आपणा करीं इज़हार, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। झट झनां रो प्या ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। मेरा मीत मुरारा एकँकार, इक इकल्ला इक अख्वाईआ। जिस चवी मग्घर पूरा कीता हरि भगत दुआर, थित वार सोहणी वंड वंडाईआ। भगतां दिता प्यार, प्रेम विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ । चनाब कहे मेरा इक्को मालक नूर अलाही चन्ना, जो चन्न-आब विच्चों नज़री आईआ। मेरा हद्द नहीं कोई बंना, वंडण वंड ना कोए रखाईआ। मेरा संदेशा दे के गया जट्ट धन्ना, पत्थर पाहना नाल सुणाईआ। जिस वेले गोबिन्द लाउणा इक्को कन्ना, कायनात तों बाहर पर्दा दयां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। चनाब कहे मेरी इक्को इक अरदास, बेनन्ती सच सुणाईआ। मैं जाणा चाहुंदा भगतां पास, ख़ुशी ख़ुशी पन्ध मुकाईआ। चवी मग्घर नौ गुरसिख मेरे विच्चों नौ भरन ग्लास, पाणी जिस नूं कहे लोकाईआ। छब्बी पोह नूं मेरा अमृत बणा के सतिगुर भगतां दी पावे विच रास, जल जल विच समाईआ। चन्न वेखे उत्तों आकाश, सूर्या आपणी अक्ख उठाईआ। शंकर ख़ुशी नाल तके बहि कैलाश, कल धारी आपणी कल वरताईआ। ब्रह्मा चल के आवे पास, ब्रह्म वेता हो के वेख वखाईआ। विष्नूं विश्व दी धार पावे रास, ख़ुशीआं राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा पूरा करे विश्वाश, विश्व दा मालक हो के साचा संग बणाईआ।

२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ शिव राम दे गृह अखनूर ज़िला जम्मू

धरनी कहे मेरे उत्ते बेनन्ती कहे झनां दा आब, आबे हयात देणा ख़लक ख़ुदाईआ। मेहरवान मेहर करनी मित्र अहबाब, मित्र प्यारे तेरे हथ्थ वड्याईआ। जिस विच लेखा रहे ना पुन्न सवाब, शरअ शरअ नज़र कोए ना आईआ। सति सतिवादी तेरी इक अमदाद, दूसर लोड़ ना कोए रखाईआ। तूं नूर नुराना शाह सुल्ताना मालक इक वाहिद, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। मेरा लहिणा देणा आदि जुगादि तेरे नाल अहद, अहदनामा वेखणा चाँईं चाँईंआ। उह वक्त सुहञ्जणा चवी मग्घर दा पुजया शायद, भुलेखा जगत ना कोए रखाईआ। जिस विच सति हुक्म होणा राइज, संदेश मिलणा धुरदरगाहीआ। भेव खुल्हाउणा आपणा आप सहिज, महव पर्दा आप चुकाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा होवे जाइज़, जाइज़ा लैणा ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी धवल दी धार वेख अखनूर, नूर नुराने ध्यान लगाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। तेरे शब्द नाद दी तूर, तुरीआ तों बाहर ढोले रही गाईआ। मेरी आसा मनसा पूरी करनी मेरे मालक हक हज़ूर, हज़रतां दे हज़रत तेरी ओट तकाईआ। जो आशा रख के गया मनसूर, मनसा दीन दुनी बाहर बदलाईआ । जो इशारा दिता मूसा उत्ते कोहतूर, कुदरत दे कादर वेखणा चाँईं चाँईंआ। तेरा जल्वागर इक्को होवे नूर, नूर नुराने नज़री आईआ। मेरा पन्ध रहे ना दूर, दूर दुराडे लहिणा देणा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। आब कहे मेरे ख़ुदा वलीउल ज़मू जुनुख़ते दुवा चश्मे चमी हरफ़े दवी मुनसफ़े अज़ा कुदरते ख़ुदा कुदरते कादर करीम तेरी बेपरवाहीआ। आब कहे मैं पर्वत चोटीआं वाला वहिण, जलधारा रूप बणाईआ। इक संदेशा धुर दा आया कहिण, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। सब दा मालक ख़ालक इक्को सज्जण सैण, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब दा देवे लहण देण, देवणहार इक गुसाँईंआ। उह नूर नुराना शाह सुल्ताना जन भगतां दर्शन दिखाए आपणे नैण, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। जिस दे हुक्म विच आदि जुगादि जुग चौकड़ी सारे बहण, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस दा लेखा विश्व दी धार बाल्मीक लिख्या विच रमायण, राम रामा धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। चनाब कहे मेरा लेखा नाल सन्त कुमार, ब्रह्मा सुत सुत वड्याईआ। बराह दे के गया इशार, बिन सैनत सैनत जगत समझाईआ। यज्ञ पुरुष कीता प्यार, हावग़रीब दिती वड्याईआ। नर नरायण दिता अधार, मेहर नज़र इक उठाईआ। कपल मुन बोल जैकार,

सांख योग दिता समझाईआ। दत्तात्रै खोल्ह किवाड़, मेरा पर्दा गया खुल्हाईआ। रिखव बख्श के धूड़ी छार, मस्तक टिक्का दिता रमाईआ। पृथू अमृत रस बणा के ठंडा ठार, जल धारा रूप समाईआ। मत्तस दूर दुराडा कहि के गया पुकार, समुंद सागराँ खोज खुजाईआ। कछप निगाह लई मार, मिन्दिरा आपणी पिठ उठाईआ। धनंतर मेरा कीता इज़हार, बिन सिफ्तां सिफ्त सलाहीआ। हँस हो के खेल कीता करतार, कुदरत मालक भेव खुल्हाईआ। बावन मेरा ल्या के जल धार, राजे बलि दिती वड्याईआ। मोहणी रूप मैनूं कीता ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। नर नरायण हरि हरी सच हुक्म दस्स सरकार, सहिज सहिज नाल समझाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरब लेखा मैं दस्सां नाल प्यार, प्रीतम तेरे अगे वास्ता पाईआ। शंकर कैलाशी मैनूं संदेशा दे के गया आपणी वार, वारस हो के गया दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। चनाब कहे मैं आदि जुगादी झल्ला, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरा रूप नहीं इकल्ला, पाहन पाथर मेरा संग बणाईआ। मैं फिरां विच थलां, अस्गाहां रंग रंगाईआ। मेरा इक्को इक स्वामी पकड़या पल्ला, पल्लू आपणे नाल बंधाईआ। गहर गम्भीर विच रला, रूप आपणा ल्या बदलाईआ। जिस ने शब्द संदेशा इक्को घल्ला, सुनेहड़ा धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। चनाब कहे मेरे पुकारदे इट्टां पत्थर, पाहना ध्यान लगाईआ। नेत्र वरोलण अथ्थर, हंझूआं हार बणाईआ। बिन रसना जिह्वा कथन, ढोले गावण धुर दे माहीआ। साडी पैज आवीं रखण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिउं वृंदावन वासी गोकल दी धार जमन किनारे खादा मक्खण, मक्खण मोहण माधव आपणा खेल खिलाईआ। असीं वी तेरा यारड़े बणना सथ्थर, सोहणी सेज बणाईआ। साडा लहिणा देणा देणा हथ्थो हथन, हथेलीआं तेरे अगे डाहीआ। तेरे दीपक भगत सुहेले मेरे कन्ढ्ढीं घाट जगण, आर पार करन रुशनाईआ। मैं तेरी मस्ती विच होणा मग्न, सच ख़ुमारी देणी चढ़ाईआ। जिस वेले मेरे उत्तों लग्गा लँघण, लग मातर डेरा ढाहीआ। मैनूं इयों जापदा दो चार साल विच लग्गण वाली अग्न, बिना तेरे आब तों प्रभू सके ना कोए बुझाईआ। तूं गोपाल मूर्त मोहण माधव मदन, मधसूदन इक अख्वाईआ। तेरे नाम दमामे नव खण्ड पृथ्मी वज्जण, बिन डंकयां होए शनवाईआ। मैं जल दी धार जोती जाते पुरख बिधाते सति सरूप तैनूं आवां सद्दण, सदके वारी घोल घुमाईआ। झट निगाह मार लै कुझ झगड़ा छिड़न वाला विच अदन, इन्साफ़ हथ्थ किसे ना आईआ। चीना रूसा सारे भज्जण, पतालीं वंड दिती वंडाईआ। इंगलैंड हालैंड इक दूजे नाल गज्जण, गज दा लेखा सतिजुग वाला पूर कराईआ। जो बावन बलि दुआरे शुकर प्रोहत किहा कलयुग अन्तिम वेले मानस मानव कूड़ी क्रिया नाल

होवे दजण, अग्नी अग्नी अग्ग तपाईआ। किसे दा पवित्र नहीं रहिणा बदन, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। चनाब कहे सुण मित्र प्यारे मग्घरा, तेरा प्रविष्टा चौबीसा नज़री आईआ। मेरीआं आदि आदि पुराणीआं सधरां, सजदा तैनूं दयां सुणाईआ। मेरीआं जगत आशकां पाईआ कदरां, कुदरत दा कादर अन्त मेरा लेखा पूर कराईआ। जो इशारा दिता मुन्ना बदरा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। पर मैं हैरान हो गया मेरे आर पार कन्ढ्ढी पैण वाला ग़दरा, गदागर दिसे जगत लोकाईआ। उह वेख लै कलयुग सब दा कढ्ढके बैठा शजरा, लैंड मारक ध्यान ध्यान विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। चनाब कहे जन भगतो भगती मार्ग सदा अनडिठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सफ़र पन्ध मुका सके कोई ना सवा गिठ्ठ, मारूडण्ड जिस दी दए गवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त हथ्थ रखे आप तुहाडी पिठ्ठ, पुश्त पनाह आप टिकाईआ। नाम निधाना अन्तर रस देवे मिठ, बिन रसना जिह्वा देवे चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी इक्को मात इक्को पित, पतिपरमेश्वर दूजा नज़र कोए ना आईआ।

२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ बारी राम दे गृह पिण्ड देई पुर तहसील अखनूर ज़िला जम्मू

धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते सच प्रगटा दे धर्म, सति दे मालक होणा सहाईआ। दीन दुनी दा बदल दे कर्म, कर्म कांड दा लेखा पूरब पूर कराईआ। अन्तर दृष्टी रहे किसे ना चर्म, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ । दीन मज़्हब दा मेट दे भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात बरन, वरनां वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को पारब्रह्म ब्रह्म तेरी होवे सरन, सरनगति इक्को इक रखाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर पूजे तेरे चरण, कायनात कदम बोसी करके शुकर मनाईआ। जन भगतां खोल्ह दे नेत्र हरन फरन, निज लोचन नैण कर रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला सारे पढ़न, आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ। सचखण्ड निवासी तेरी मंज़ल चढ़न, दरगाह साची मेल मेलणा चाँईं चाँईंआ। मैं कलयुग अन्त बेनन्ती आई करन, करते पुरख होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते लग्गे जुग सति, कलयुग कूड़ कुड़यार मिटाईआ। हर हिरदे उपजे ब्रह्म मति, पारब्रह्म पर्दा देणा उठाईआ। दीन मज़्हब शरअ दी धार ना उबले रत, मुतस्सब नज़र कोए ना आईआ। दीन

दयाल मेरी रखणी पत, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जाते आ जा वत, बेवतनां दे मालक फेरा पाईआ। मैं सदी चौधवीं वास्ता रही घत, निव निव सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते कलयुग मेट कूड़ कुड़यारा, माया ममता मोह मिटाईआ। चार कुण्ट रहे ना धूंआँधारा, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण इक्को रंग रंगाईआ। शरअ दा रहे ना कोए वणजारा, दीन मज़्हब वंड ना कोई वंडाईआ। तेरा इक्को नाम होवे जैकारा, जै जैकार करे ख़लक ख़ुदाईआ। तेरा इक्को होवे दुआरा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई जिथ्थे बैठ के सीस निवाईआ । तेरा इक्को नाम होवे भण्डारा, वस्त अमोलक इक टिकाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दारा, शहिनशाह नूर अलाहीआ। नौ खण्ड सत्त दीप पा सारा, आकाश पतालां आपणा ध्यान लगाईआ। तेरे हुक्म तों होए कोई ना बाहरा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जाते होणा ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। कलयुग कूड़ मेट पसारा, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे पैग़म्बर गुर अवतारा, अवतरी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू कलयुग वेख लै कन्ढ्ढी घाट, पत्थरां उत्ते ध्यान लगाईआ। जिस दी मुकदी दिसे ना वाट, अगला पन्ध ना कोए रखाईआ। औह वेख लै हज़रत ईसा करदा टाक, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। सब दा पूरा करना भविख्त वाक्, पेशीनगोईआं मुहम्मद नाल मिलाईआ। जो वेद व्यासा गया आख, कलि कल्की तेरी बेपरवाहीआ। जो नानक गोबिन्द भाख्या गई भाख, भेखाधारी आपणा पर्दा देणा उठाईआ। कलयुग अन्तिम मेरी पत राख, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। साचा दर्शन दे साख्यात, सुख़न पिछला पूर कराईआ। दीन दुनी दा झगड़ा मेटे काग़ज़ात, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को तेरा दो जहानां होवे जाप, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म मिलके वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते सतिजुग साचा जावे आ, आमद विच ख़ुशी बणाईआ। जिस नूं सारे कहिण वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु बणन गवाह, शहादत नाम कलमे वाली भुगताईआ। कलयुग अन्ध अन्धेरा दे गवा, सतिजुग सच कर रुशनाईआ। आशा पूरी कर दे जो रख के गया बाबा आदम नाल माई हवा, आदम हवा आपणे रंग वखाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा दे मिटा, रैण अन्धेरी रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार दा डेरा ढा, मिट्टी ख़ाक विच मिलाईआ। सतिजुग सच धाम उपजा, उपमा तेरी करे ख़लक ख़ुदाईआ। तूं मालक ख़ालक वाहिद इक ख़ुदा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। मैं चरण कवल सीस रही निवा,

निव निव लागां पाईआ। अन्त अख़ीर मेरा गवाह बणे झना, चन्न-आब आपणा रूप वखाईआ। जेहड़ा वहिणां विच वहिण वाला दरया, दरे दर तेरे सीस निवाईआ। तूं रहमतां वाला इक ख़ुदा, ख़ुद मालक इक अख्वाईआ। तेरे अगे वास्ता रही पा, दर ठांडे मंग मंगाईआ । सति धर्म दा साचा जुग मेरे उत्ते दे टिका, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक नाम रमाईआ। मैं कोझी कमली धरत निमाणी मेरी पकड़ लै बांह, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर हक हकीकत वाला कर न्याँ, अदल इन्साफ़ आपणा देणा कराईआ। मैं तेरे चरण कवल धवल हो के बलि बलि जां, धरनी हो के लागां पाईआ। तूं आदि जुगादी पुरख अकाला पिता माँ, मात पित इक्को इक अख्वाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेरा नगर खेड़ा वसा दे गराँ, गृह गृह वजदी रहे वधाईआ। तेरे चरण कवल सदा सदा सद बलि बलि जां बलि बलि आपणा आप कराईआ। तूं मेरा मालक ठाकर स्वामी रहिनुमा, रैहबर इक्को नज़री आईआ। मेरा अन्तष्करन चिन्ता दु:ख मेट दे ग़मा, ग़मखार हो के आपणा रंग रंगाईआ। मैं बेज़बान हो के निरगुण दाते तेरे अगे कहां, कहावत जगत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे उत्ते निरगुण जोत जगा अगम्मी शमअ, शमअ दीप जोत इक्को करे रुशनाईआ।

२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ कुलदीप राज दे गृह पिण्ड मुठी तहसील अखनूर ज़िला जम्मू

धरनी कहे सुण मेरे प्रभू बेपरवाह, बेअन्त कन्त भगवन्त तेरी वड वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक जोती जाता अगम्म अथाह, नूर नुराना नौजवाना श्री भगवाना इक अख्वाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण बणनहार मलाह, खेवट खेटा दो जहान श्री भगवान इक हो आईआ। मैं आदि जुगादी धरनी धरत जिस नूं चुरासी जूनी कहे साडी माँ, ममता विच दो जहान भज्जां वाहो दाहीआ। मेरे नौ खण्ड सत्त दीप बणन गवाह, शहादत दिवस रैण भुगताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर मेरे नाल देण सलाह, मशवरा सतिगुर शब्द शब्द जणाईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना मेरी मन्ज़ूर करनी इक दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। तूं रैहबर रहीम मालक इक नूर अलाह, आलमीन तेरा लेखा तेरे विच्चों नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त आप वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरे दर दी मंगती, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेहरवाना नौजवाना गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगती, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। तूं बोध अगाधा बिन अक्खर धार पंडती, विद्या सति सति धार दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे कल्पना रहे ना जीवां मन की, मनसा

ममता वाली दूर कराईआ। चुगली निंदया मेट दे सरवण कन्न दी, कायनात दे मालक होणा आप सहाईआ। तन वजूदां अन्दर आपणी धार जणा दे ब्रह्म दी, पारब्रह्म प्रभ पर्दा आप उठाईआ। साची रीती दस्स दे आपणे धर्म दी, धरनी हो के तेरे अगे वास्ता पाईआ। दृष्टी रहे ना किसे चर्म दी, चम्म दृष्टी दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे नाल कर लै हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। मेरा स्वामी बण जा नेतन नेत, निज नेत्र कर रुशनाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मैनूं आपणा दस्स दे भेत, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। मेरे उत्ते रुत करदे बसन्ती चेत, चेतन कर ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लहिणा देणा लेखा पूरा कर दे जग जहां दे कन्ढ्ढी, कन्ढ्ढी घाट बैठी ध्यान लगाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं तेरी वंड वंडी, हिस्से हिस्सयां विच्चों जणाईआ। मेरे उत्ते इक्को मार्ग पा दे सिध्धी डण्डी, डण्डावत सब दी दे बदलाईआ। किसे दी आत्म परमात्म रहिण ना देवीं रंडी, कन्त सुहाग हो के लै परनाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेट पाखण्डी, माया ममता मोह ना होए हल्काईआ। जीवां जंतां अन्दरों वासना कढ दे गंदी, अमृत रस बूँद स्वांती जाम प्याईआ। सच प्रकाश नूर नुराना चाढ़्ह दे आपणा चन्दी, जगत जहान डगमगाईआ। शरअ दी रहे ना कोए पाबन्दी, दीना मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। कलयुग आयू मेरे उत्ते बथेरी लँघी, अगे अवर ना कोए वधाईआ। सतिजुग साचा मेरे उत्ते दे अरंभी, जो अरंभा परी चौदां रत्नां विच्चों गई आस रखाईआ। मैं चाहुंदी जीव जंत तेरा नाम कलमा तूं मेरा मैं तेरा गावण छन्दी, सोहला ढोला इक्को राग दृढ़ाईआ। नेत्र लोचन नैण किसे दी अक्ख रहे ना अन्धी, अन्ध अज्ञान श्री भगवान देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी धार वेख लै भगवत, भगवन तेरे अगे वास्ता पाईआ। मेरे उत्तों मेट अदावत, अदल इन्साफ़ आपणा दे समझाईआ। साचे नाम दी दे नयामत, बिन रसना रस चखाईआ। लख चुरासी जीव जंत तेरी मेरे उत्ते अमानत, ईमानदारी नाल तेरे चरण टिकाईआ । मेहरवाना तूं हर हिरदिउँ कढ बग़ावत, बग़लगीर कर ख़लक ख़ुदाईआ। साचे कलमे दी कर सख़ावत, सुख़न अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक हो के होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे नाल कर लै कौल इकरार, वायदा इक्को इक रखाईआ। दूसर रहे ना कोए तकरार, झगड़ा वेखण कोए ना पाईआ। तूं जोती जाता पुरख बिधाता सब कुछ करनेहार, कुदरत दा कादर नूर अलाहीआ। मैं मांगत हो के मंगां तेरा दुआर, दुआरकावासी

नाल मिलाईआ । मैनूं राम रम्ईआ हो के संदेशा दे के गया विच संसार, सहिज सहिज नाल दृढ़ाईआ। वेद व्यासा बण लिखार, लेख लिख्या चाँईं चाँईंआ। तूं करनी दा करता कुदरत दा कादर चौबीसा जगदीसा निहकलंक कलि कल्की अवतार, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सांझा परवरदिगार, यामबीन महिबान बीदो तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आसा पूर कराईआ। धरनी कहे मेरे ख़ुदावंद मालक ख़ुद ख़नसे ज़ू अर्शे वज़ू चशनाए वज़ुद दुआए बसुध जखमीउल ज़वी नूरे तवी ज़म्बाउल ज़मा मेरे रहनुमा नूर नुराने तेरी बेपरवाहीआ। मेरे मवज़ले ज़ुहक शाहे फक कलमाए तुवक दस्ते दुआ मन्ज़ूरे ख़ुदा, ख़ुद मालक तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे मेरे भगवाना, भगवन तेरी ओट तकाईआ। तूं मेरा मेहरवाना, मेहर नज़र इक उठाईआ। वस्त अमोलक मेरी झोली पा दे दाना, दाते आपणी दया कमाईआ। तूं निरगुण जोत आदि जुगादी नौजवाना, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते कलयुग बदल जाए ज़माना, ज़मीं ज़मां दे मालक वेखणा चाँईं चाँईंआ। तूं मेरा ख़सम ख़समाना, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तैंडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख मैं दर तैंडे मंगदी, आसा इक्को इक रखाईआ। अवतार पैग़म्बर सदी वेख लओ जांदी लँघदी, बिन कदमां भज्जे वाहो दाहीआ। दीन दुनी दी धार वेख लओ भुख नंग दी, घर घर रिज़क ना कोए सबाईआ। खेल वेख लओ काया तत पंज दी, पंच विकार करे लड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेरे उत्ते पुरख अकाले दीन दयाले तैयारी होई जंग दी, झगड़ा दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। पता नहीं की हालत होणी ब्रह्मण्ड दी, वरभण्ड हो के दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त नाम वरताईआ। धरनी कहे मेरे धर्म दे पिता, पात्र हो के वेख वखाईआ। मेरे नाल करना हेता, हितकारी तेरी वड वड्याईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अचुता, परवरदिगार इक अख्वाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर मेरी सुहा दे रुत्ता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। झट नारद आ गया, कहे धरनीए किस अगे पावें रौला, कूक कूक सुणाईआ। नी उह बेपरवाह परवरदिगार अगम्मी मौला, जो मौलया हर घट थाँईं नज़री आईआ। तूं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दा वायदा तक लै इकरार कौला, कवल नैण की जणाईआ। की इशारा दे के गया कान्हा कृष्णा सुंदर सौला, सावरीआ की जणाईआ। की भेव चुकाया गोबिन्द जिंन अमृत धार छकाई पहुला, बिन रसना रस चखाईआ। उह अन्त कन्त भगवन्त तेरे उत्तों भार

करे हौला, हौली हौली आपणा हुक्म वरताईआ । नी जिस दा जोती जामा ते नज़र नहीं आउणा किसे चोला, चोजी प्रीतम हो के खेल खिलाईआ। तूं उसे दा इक्को गाउणा ढोला, जो ढोल माही दो जहान नज़री आईआ। जिस ने सच दुआरा तेरे उत्ते होणा खोल्हा, ख़लक दा ख़ालक हो के पर्दा दए उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म उस दा सुणना बोला, अनबोलत दए सुणाईआ। जिस दा सतिगुर शब्दी शब्द होए विचोला, विचला पर्दा दए चुकाईआ। लख चुरासी निरगुण धार बणे तोला, नाम कंडा ब्रह्मण्डां विच इक्को इक उठाईआ। जिस दा नानक सतिगुर बणया गोला, उह तेरी गोलक वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी शब्दी धार शब्द शब्द दा सोहला, सो पुरख निरञ्जण आपणा भेव दए खुल्हाईआ।

२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ झण्डू राम दे गृह जिउड़ीआं शहर ज़िला जम्मू

धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते दीन दुनी पाए बौहड़ीआं, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। हर हिरदे अन्दर वासना तक लै कौड़ीआं, कूड़ी क्रिया जगत तृष्ना नाल हल्काईआ। तेरी मंज़ल हकीकी चढ़े कोई ना पौड़ीआं, पौड़ी डण्डा हथ्थ किसे ना आईआ। धर्म दीआं गलीआं होईआं सौड़ीआं, सच मार्ग नज़र किसे ना आईआ। मैं दिवस रैण फिरदी दौड़ी आं, भज्जां वाहो दाहीआ। कलयुग कूड़ कुड़यारां प्रीतां तेरे नालों छोड़ीआं, सच प्रेम ना कोए रखाईआ। मन कल्पना सके कोई ना होड़ीआ, होड़ा सस्से वाला दए गवाहीआ। आत्म परमात्म मिलण मूल ना जोड़ीआं, साचा संग ना रखाईआ। तूं निगाह मार लै मेरे विच अन्ध घोरीआं, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार करदे चोरीआं, ठग्गी तेरे नाल कमाईआ। मानस जन्म रूहां किसे ना सौरीआं, सुरती शब्द ना कोए समाईआ। दीनां मज़्हबां वधीआं खोरीआं, झगड़े विच ख़लक ख़ुदाईआ। बिन तेरी किरपा भाग होण ना किसे मथोरीआ, मथन हुन्दी दिसी लोकाईआ। मेरे परम पुरख परमात्म मैं तेरे उत्ते सुट्टीआं डोरीआं, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण तेरी साची लोड़ीआ, लुड़ींदे सज्जण देणी माण वड्याईआ।

२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ सधरो देवी दुमाना नवित जिउड़ीआं शहर जम्मू

धरनी कहे मेरे धर्म धार दे माही, महबूब तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी निरगुण सरगुण राही, रैहबर तेरी ओट तकाईआ। निगाह मार लै मेरे उत्ते थल अस्गाही, जल थल महीअल खोज खुजाईआ। टिल्ले पर्वत समुंद सागर वेखणे चाँईं चाँईं, बिन नेत्र लोचण नैणां अक्ख खुल्हाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मेरे उत्ते अन्धेरा गया छाई, शहिनशाह साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मेरी तेरे अगे सचखण्ड दुआर दुहाई, दरगाह साची मंग मंगाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरब दे चुकाई, जो अवतार पैग़म्बर गुरु गए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं ख़ुशीआं नाल देवां सद्दा, सदके वारी आपणा आप घोल घुमाईआ। मेरे उत्ते अवतार पैग़म्बर गुरुआं वालीआं वेख लै हद्दां, हदूदां दीन दुनी फोल फुलाईआ। मानव ज़ाती बदलीआं वेख लै यदां, यदी यदप आपणा फेरा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरे हुक्म विच बध्धा, दूसरा नज़र कोए ना आईआ। एस वेले मानव ज़ाती करे दग़ा, धोखे विच कूड़ लोकाईआ। धर्म दा वधे कोई ना अग्गा, झूठ आपणा डंक वजाईआ। कलयुग जीव बपड़ा हो गया बग्गा, गुरमुख हँस नज़र कोए ना आईआ। धर्म दी सीस रही किसे ना पग्गा, ओढण हथ्थ ना कोए टिकाईआ। तेरा दरस किसे नूं होवे ना उपर शाहरगा, नौ दुआर पन्ध ना कोए रखाईआ। शब्दी नाद सुणे ना कोए अनहदा, धुन आत्मक राग ना कोए शनवाईआ। दीपक जोत किसे गृह ना दिसे जगा, तन वजूद ना कोए रुशनाईआ। तूं साहिब सुल्तान सूरा सरबगा, हरि करता इक अख्वाईआ। मैं तेरे चरण कवल धवल हो के आपणा हथ्थ बध्धा, बन्दगी विच सीस निवाईआ। मेरे उत्ते कलयुग क्रिया कूड़ मेट दे धब्बा, दाग़ मोह विकार रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा पिता प्रीतम धुर दा अब्बा, अम्मीजान तूं ही नज़री आईआ। मैं तेरी सरन सरनाई इक्को लग्गा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा मेरे नाल हुन्दा जुग चौकड़ी कदी कदा, कदीम दे मालक देणी माण वड्याईआ।