पुस्तकालयभाग २४

२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ यशपाल रजवाल जिउड़ीआं शहर जम्मू

धरनी कहे प्रभू मेरा लेखा लै लै मिट्टी ख़ाक वजूद, माटी हो के धूड़ी ख़ाक रमाईआ। तूं मेहरवान हक महबूब, मुहब्बत तेरी विच समाईआ। तेरा आलीशान अरूज, आलीज़ाह तेरी वड वड्याईआ। मैं चाहुंदी शरअ दी मेट मेरे उत्तों हदूद, मुतस्सब

रहिण कोए ना पाईआ। दूई दुवैत कर दे नेस्तो नाबूद, जड़ लोकमात उखड़ाईआ। मानव ज़ाती भाग लगा दे काया माटी पंज भूत, ततव तत आपणा रंग रंगाईआ। पवित्र कर दे जगत विकारे वाले कलबूत, काया काअबा इक समझाईआ। सच प्रीती विच कर महिदूद, हद दीन दुनी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते दीन दुनी दी बदल दे आदत, अदल इन्साफ़ आपणा इक जणाईआ। हर हिरदिउँ सच प्यार दी प्रगटा अबादत, अवल अल्ला तेरा नाम नज़री आईआ। सच प्यार बख्श सदाकत, सदा सदा आपणा हथ्थ टिकाईआ। कूड़ी क्रिया मेट जहालत, तन वजूदां अन्दर रहिण कोए ना पाईआ। साचा नाम बख्श इक अमानत, ईमान धर्म आपणा इक समझाईआ। तूं मालक ख़ालक सही सलामत, सुल्हकुल नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते लेखा बणा दे सति सतिवाद, सच धर्म नाल मिलाईआ। तूं स्वामी मेरा आदि जुगादि, जुग चौकड़ी तेरी बेपरवाहीआ। सच दी वस्त बख्श दे दाद, दाते दानी झोली पाईआ। तेरे नाम दा इक्को सुणां नाद, नादी धुन देणी प्रगटाईआ। लहिणा देणा वेखां विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड वजदी रहे वधाईआ। तूं मेरा मोहण माधव माध, मधुर धुन देणी सुणाईआ। तेरा संदेशा होवे बोध अगाध, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। हरिजन सन्त सुहेले हर घट अन्दर आपणी बख्श दे याद, यादाशत पूरब नाल मिलाईआ। मेरी कोझी कमली दी कर इमदाद, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। तूं मालक ख़ालक इक्को वाहिद, वाहवा तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरा धर्म दा खेड़ा नौ खण्ड पृथ्मी कर अबाद, कलयुग क्रिया कूड़ मिटाईआ। जगत जिज्ञासू तेरे विच होण विस्माद, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। हर हिरदे उपजे तेरी याद, सोहला ढोला तेरा नाम सुणाईआ। मेरा खेड़ा उजड़या कर आबाद, हरिजन साचे मात प्रगटाईआ। दीन दुनी दी सुरती अन्दरों जाए जाग, जुगती आपणी नाल जगाईआ। माया मोह ना डस्सणी डस्से नाग, विस अन्दरों बाहर देणी कढ्ढाईआ। हँस बुद्धी रहिण ना काग, कागों हँस बणाईआ। दुरमति मैल धो दे दाग़, पापां कर सफ़ाईआ । घर स्वामी कर दे वड वड भाग, ठाकर तेरी वजदी रहे वधाईआ। जन भगत सुहेले गुरु गुर चेले तेरा इक्को नाम लैण अराध, दूजा रस ना कोए चखाईआ। तूं मेरा मोहण माधव माध, मधुर धुन करें शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी कहे मेरा पूरबला धो दे दाग़, पतित पुनीत देणी माण वड्याईआ।

२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ रत्न सिँघ दे गृह पिण्ड हमीरपुर कोना ज़िला जम्मू

धरनी कहे सतिगुर शब्द मेरे गुरदेवा, देव आत्मा परमात्मा हो के देणी माण वड्याईआ। अमृत रस निझर धार शब्दी बख्श अगम्मा मेवा, बिन रसना रस अनरस देणा चखाईआ। तूं वसणहारा दरगाह साची सचखण्ड धाम निहकेवा, निहचल आपणा आसण लाईआ। तेरी सिफ्त कर सके ना कोई रसना जिह्वा, मन मति बुद्ध चले ना कोए चतुराईआ। निरगुण धार आदि जुगादी अलख अभेवा, अगोचर तेरा भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द तेरा खेल वेखां अगम्मा, अगम्मड़े देणी माण वड्याईआ। मेरे उत्ते दीन दुनी दा लहिणा देणा मेटणा दृष्टी चम्मा, चम्म दृष्टी रहिण कोए ना पाईआ। नव सत्त मेटणा चिन्ता ग़मा, ग़मखार हो के वेखणा थांउँ थाँईंआ। माया ममता रहे कोए ना तमअ, लालच विच ना कोए हल्काईआ। इक्को नूर जोत जगाउणा शमअ, बिन तेल बाती डगमगाईआ। इक्को हुक्म संदेश सुणाउणा बिना कन्नां, अन्तर निरंतर करनी आप शनवाईआ। इक्को नाम जपाउणा बिन रसना जिह्वा पवण स्वामी दमा, आत्म परमात्म आपणी गंढ्ढ पुआईआ। दीन मज़्हब शरअ दा रहे कोई ना बंना, जगत हदूदां पन्ध मुकाईआ। कलयुग अगला वक्त करीं ना लम्मा, लमहा लमहा आपणे लेखे लाईआ। मैं धरनी धरत धवल धौल निमाणी हो के कहवां, कहि कहि सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी दा मेरे उत्तों बदल दे समां, समझ समझ विच्चों बदलाईआ।

२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ केसरी देवी दे नवित जम्मू शहर

धरनी कहे मेरे सतिगुर शब्द अगम्मड़े मीता, मित्र प्यारे सीस निवाईआ। दीन दुनी दी मेरे उत्ते बदल दे रीता, रीतीवान तेरी सरनाईआ। तूं मालक ठाकर त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी तेरी बेपरवाहीआ। मानव ज़ाती अन्दरों बदल दे नीता, बाहरों कहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। झगड़ा मेट दे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ मसीता, गुरुदुआर चर्चां वंड ना कोए वंडाईआ। अन्तष्करन सब दा कर दे ठांडा सीता, कलयुग अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। आत्म परमात्म बख्श दे आपणी प्रीता, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। इक्को हुक्म नाम कलमा दस्स हदीसा, हज़रतां तों बाहर कर पढ़ाईआ। सतिगुर शब्द तूं आदि जुगादि मेरे उत्ते एहसान कीता, अवतार पैग़म्बर गुर मेरा संग बणाईआ। हुण निगाह मार लै कलयुग अन्तिम बीता, पूरब लेखा

रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ।

२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ बचनो देवी सरवाल जम्मू शहर

धरनी कहे मेरे सतिगुर शब्द दयालू, दयानिध तेरी वड्याईआ। मेहरवान महिबान बीदो कृपालू, कृपानिध तेरी सरनाईआ। तुध बिन मेरा वक्त ना कोए संभालू, सम्बल दे मालक होणा सहाईआ। उह लेखा लहिणा पूरा कर दे जो नानक कौल कीता नाल लालू, लालो गया दृढ़ाईआ। मेरे उत्ते कलयुग दी धार मेट के सतिजुग कर दे चालू, चार जुग दा लेखा दे मुकाईआ। तुध बिन मेरा दुखड़ा कौण घालू, घायल हो के सीस निवाईआ । तेरा हुक्म आदि जुगादि बेमिसालू, मिसल सके ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मेरीआं अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं नाल आशां, आशा दयां जणाईआ। मैनूं सब ने दिता भरवासा, भाण्डा भरम भनाईआ। पेशीनगोईआं विच दिता धरवासा, भविख्तां विच जणाईआ। कलयुग अन्तिम आवे पुरख अबिनाशा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। खेल खेले पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां वेख वखाईआ। दो जहानां पावे रासा, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तके तमाशा, तमाशबीन बण बेपरवाहीआ। मानव ज़ाती बिन हरिनामे ख़ाली वेखे लाशा, लशकर शाही खोज खुजाईआ। नाल संदेशा देवे शंकर कैलाशा, कलाधारी आपणी कल वरताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द अवतार पैग़म्बर गुरुआं पूरीआं कर दे बाणीआं, बाण अणयाले तीर चलाईआ। चार जुग दीआं लेखे ला लै कथा कहाणीआं, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। लहिणा देणा तक लै जीव प्राणीआं, तन वजूदां फोल फुलाईआ। निगाह मार लै चारे खाणीआं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पर्दा लाहीआ। फल रिहा किसे ना टाहणीआं, फुल्ल सके ना कोए महकाईआ। सब दीआं ख़ाहिशां प्यासीआं होईआं बिना अमृत पाणीआं, तृष्ना सके ना कोए बुझाईआ। रूहां आत्मा नाम दीआं रहीआं मूल ना शाहणीआं, ख़ाली हथ्थ रहीआं कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द अवतार पैग़म्बर गुर जो मेरी भर के गए हामीं, हमाइत सतिगुर शब्द नाल रखाईआ। तूं वेखणहारा अन्तरजामी, अन्तष्करन वेखणा चाँईं चाँईंआ। की हालत होई मेरे उत्ते नाम कलम्यां वाली कलामी, कायनात खोज खुजाईआ।

सति धर्म दी दिसे ना कोई निशानी, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। मेरे उत्ते मेहरवान हो के करनी मेहरवानी, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट तुग़यानी, ममता मोह गढ़्ह रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त इक वरताईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द गुर अवतार पैग़म्बर मैनूं मारदे हाकां, धुर दा हुक्म की दयां जणाईआ। मेरे उत्तों दीन दुनी दा मेट दे साका, साख्यात आपणा हुक्म वरताईआ। धर्म दी धार खोल्ह दे ताका, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मेरा चार जुग दा पूरा कर दे घाटा, ख़ाली झोली दे भराईआ। पिछला पन्ध मुका दे वाटा, अगला मार्ग इक दरसाईआ। कलयुग खेल मुका दे स्वांग बाज़ीगर नाटा, सतिजुग सच दे उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे तूं सर्ब कला समराथा, समरथ अकथ तेरे हथ्थ वड्याईआ।

२६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ प्रभात सिँघ दे गृह पिण्ड हमीरपुर कोना ज़िला जम्मू

नारद कहे जन भगतो तुहानूं दयां वधाईआं, वदी सुदी वंड ना कोए वंडाईआ। मैं पन्ध मार के आया विच्चों बेले काईआं, भज्जया वाहो दाहीआ। मेरीआं चार जुग दीआं सति शब्द नाल साईआं, वायदा कौल इकरार पूर कराईआ। जो भगतां मेल मेले भाई भाईआं, सगला संगी आप हो जाईआ। मेरीआं कूक कूक दुहाईआं, दो जहान शनवाईआ। प्रभ इक्को सब दा धुर दा माहीआ, महबूब इक अख्वाईआ। जिस ने भगतां नाल प्रीतां लाईआं, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। तुहाडीआं मेटण आया शाहीआं, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे जन भगतो मैं दस्सां खेल अपारी, अपरम्पर की जणाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी पिच्छों आई वारी, वारता आपणी दए बदलाईआ । शब्द संदेशा देवे धुर दी धारी, सचखण्ड दुआर जणाईआ। धरनी धरत धवल धौल करे ख़बरदारी, सोया रहिण कोए ना पाईआ। जिस दी आसा रखी जुग चारी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। ओह करनी दा करता कुदरत दा कादर कलि कल्की अवतारी, निहकलंक नाउँ प्रगटाईआ। अमाम अमामा निरगुण जोत कर उज्यारी, उजाला दो जहान वखाईआ। उहदा लहिणा देणा चन्न आब दे आर पारी, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा हुक्म वरताईआ। जो लेखा वेखणहारा सृष्टी दृष्टी अन्तर सारी, बचया रहिण कोए ना पाईआ। उह मालक ठाकर स्वामी नर नारी, नर नरायण अगम्म अथाहीआ। जो भगत सुहेले जावे तारी, तारनहार इक अख्वाईआ । एह कोना कन्ढ्ढी घाट जिथ्थे

नाम दा हुन्दा सी पुजारी, पूजा आपणे अन्तर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आप बणाईआ। नारद कहे भगतो एस धरनी उत्ते मूसा कीता ध्यान, बिना ख़ाब तों अक्ख उठाईआ। हज़रत ईसा आपणे सीने उत्ते लाया निशान, निशानी दीन दुनी वखाईआ। हज़रत मुहम्मद आपणी लिख्या विच कुरान, चन्न जे ज़ू कहि के गया सुणाईआ। जिस दा भेव अज तक कढ सक्या नहीं इस्लाम, आलमां चली ना कोए चतुराईआ। एसे धार नानक आपणयां पऊआं विच लाया निशान, खब्बी उंगल नाल लगाईआ। गोबिन्द खिच के तीर कमान, चिल्ला गया उठाईआ। नाले हस के किहा वाह मेरे भगवान, भगवन तेरी बेपरवाहीआ। जो सब दे लहिणे देणे बेनन्ती करे परवान, परम पुरख आपणी दया कमाईआ। सतिगुर शब्द हस के किहा एह खेल बड़ा महान, महिमा अकथ कथ समझाईआ। गोबिन्द कलयुग अन्त करे खेल आप नौजवान, जोबनवन्त बेपरवाहीआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के आवे विच मैदान, बलधारी हो के आपणा बल प्रगटाईआ। सब दे लहिणे देणे लेखे पूरब पूरे करे मेहरवान, करनी दा करता हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे मैनूं पुराणीआं याद औदीआं रीतीआं, बिन अक्खरां दयां जणाईआ। जो पुराण अठारां विच वेद व्यासे धुर दे शब्द दीआं गल्लां कीतीआं, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। मुहम्मद किहा जिस दे हुक्म विच चौदां सदीआं बीतीआं, आपणा पन्ध मुकाईआ। गोबिन्द किहा जिस कारन भगतां ख़ून कढणा आपणीआं विच्चों चीचीआं, चीक चिहाढ़ा पए विच ख़लक ख़ुदाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी उजड़नीआं बगीचीआं, बिन बाग़बान तों राखा नज़र कोए ना आईआ। एह हस के दस्सण झनां दीआं निक्कीआं निक्कीआं गीटीआं, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादि बदलणहारा रीतीआं, रीतीवान इक अख्वाईआ।

२६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ करोड़ सिँघ दे गृह पिण्ड हमीरपुर कोना ज़िला जम्मू

नारद कहे जन भगतो तुहानूं केहड़ी देवां सलाह, मशवरा की जणाईआ। सब दा मालक इक मलाह, बेड़ा दो जहान चलाईआ। जो वेखणहारा थल अस्गाह, महीअल खोज खुजाईआ। जो तुहाडा होए सहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सब दी कबूल करे दुआ, नमस्ते आपणे चरण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे जन भगतो मैं धुर दा दस्सां भेत, भेव अगम्म खुल्हाईआ। जिस दीन दुनी

दी धार बदलणी ते भगतां वेखे नेतन नेत, निज नेत्र ध्यान लगाईआ । उह नौ खण्ड पृथ्मी जानणहार खेत, खित्ता खित्ता ध्यान लगाईआ। उह सुणो की पुकारदी चनाब वाली रेत, आपणा हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे जन भगतो अज्ज ख़ुशीआं वाला दिवस, दीपक दीवाली प्रभ दी नज़री आईआ। सब दी पूरी होवे हिवस, हिरस अगे रहे ना राईआ। वेद मदमम चनशतम दुमस्ते दुममम तमोला ज़वीअल चाने ज़ी अलकविलज़ कलूनाए मवल्लल फ़र्शाए अवल्ल अर्शाए अवश। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अन्तर आत्म देवे रस, अंमिओं रस आपणा नाम चवाईआ।

२६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ ईश्र सिँघ दे गृह दड़ ज़िला जम्मू

चन्न-आब यदम जलधार सदम पाहन कार कदम पुराणे पवस्तम नमुसतवंग नमुसतवंग नमुसतवंग बेदे बविली अर्शे ज़विली कज़ूहू नुवा जूने ज़वा ज़कममम ज़न फेउमै दीज़ो गोअंग तुख्मम कुऊ ज़म ज़म ज़खवीउल अर्शाने ज़विद ज़मतू जुमाऊ कुनिंदे रज़ू शरफ़े शवाऊ तुखलमम्बाई जस गोबिन्द दाइम दाइम दाइम दवीए ज़मू चनाबे रज़ू ज़खलीअ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। आबे चन्न चवंनीआ, जोबनगी मलवा, ज़ख़मे ज़ू जवंनीआ, कूज़े रंग मज़ा। शाहो वस्त जमंनीआ ज़हीउल ज़हा। ज़वा चौदां तबक चुखंनीआ, चारों कुण्ट बेपरवाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। चन्नआब कहे मेरीआं जुग चौकड़ी दीआं खुआबां, ख़बर ख़बर विच्चों जणाईआ। मेरीआं कोटन कोटि वार अदाबां, निव निव सीस झुकाईआ। मेरा लेख वेखणा चार जुग दे शास्त्रां विच किताबां, कुतबख़ान्यां बाहर खोज खुजाईआ। मेरा हरफ़ हरूफ़ां नाल शरअ दा बणया इक महिराबा, महबूब दिती माण वड्याईआ। मेरा जुग जुग दा लहिणा ते लेखा अन्तिम पंज-आबा, पंचम दी धार हो के दयां सच सुणाईआ। जो नानक इशारा कीता दजले दे कन्ढ्ढे बहि के विच बग़दाद वजा के रबाबा, बिन सितार तों सितार हिलाईआ चौदां लोकां तों बाहर सुणी गई अवाज़ा, त्रैभवण सुणन चाँईं चाँईंआ। जिस विच संदेशा दिता कलयुग अन्त श्री भगवन्त जदो आया आवेगा शहिनशाह राजां दा राजा, राज राजान इक अख्वाईआ। जदों रूप धरया अनूप धरया शाहो भूप धरया हरया वेद व्यास लिख्या हम सवती मस्तवी मज़ू मस्ते वज़ा आवे ते आवे देस माझा, दूजा नज़र कोए ना

आईआ। उस वेले मानव ना सोया ना जागा, आलस निंद्रा ग़फ्लत विच दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। उह बेपरवाह बेपरवाही दा रूप सब तों वड्डा बणना पांधा, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। उस दा इक्को खेल ते इक्को धार जन भगतां दे गुण होवे गांदा, गा गा ख़ुशी मनाईआ। सतिजुग बणाउंदा होवे ते कलयुग होवे ढांदा, चनाब कहे मैं उस वेले खलोता होवां दोवें हथ्थ बांधा, बन्दगी विच सीस निवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा कन्ढ्ढी घाट उत्ते होवे गांदा, गा गा ख़ुशी प्रगटाईआ। जिस झगड़ा मिटाउणा सूर गाँ दा, पशूआं खल्ल ना कोए लुहाईआ। अगे इक्को मार्ग लाउणा ते प्यार बणाउणा धरती माँ दा, ममता पिछली दए मिटाईआ । इक्को जैकारा होणा धुर दे नाँ दा, नाउँ निरँकारा सारे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। चनाब कहे भगतो मैं कोई पाणी नहीं जे वगदा, वहिणां विच आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं जुग चौकड़ी उस प्रभू नूं रिहा लभदा, जिस मेरी बणत बणाईआ। धन्नभाग हुण वेला बणया सबब दा, घर आया धुर दा माहीआ। जिन्ह झगड़ा मेटणा दीन मज़्हब दी हद्द दा, हदूद आपणी दए वखाईआ। जिस ने इक्को कलमा कायनात प्रगट करना अलाही नूर रब्ब दा, यामबीन कहि के जिस नूं सारे सीस निवाईआ। मैनूं इयों जापदा चनाब कहे चार जुग तक ज़रूर लेखा याद रहेगा अज्ज दा, अगला सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रिषी मुनी एसे दा ढोला गाईआ। क्यों पुरख अकाल दा डंका सदा रहिणा वजदा, जिस नूं सके ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। चनाब कहे ओ जन भगतो की तुसीं बहुते नहीं थक्के, थकावट मैनूं दयो समझाईआ। तुहानूं पता नहीं की खेल होणा मदीने मक्के, काअब्यां विच पए दुहाईआ। चारों कुण्ट इक दूजे नूं मिलणे धक्के, धक्को धक्की होवे ख़लक ख़ुदाईआ। मेरे परवरदिगार सांझे यार ने सारी सृष्टी लँघा देणी विच्चों सूई दे नक्के, नाकाबन्दी अगे पिच्छे दोवें थाँ कराईआ। किसे दी कीमत नहीं रहिणी जगत वाले टके, लख करोड़ी ख़ाक विच मिलाईआ। तुहानूं हौली हौली हौली सारे दस्स देणे पते, पतिपरमेश्वर की आपणा हुक्म वरताईआ। किस कारन गोबिन्द ने बोलया डंका फ़तिह, फ़ात्या होवे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। चनाब कहे जन भगतो ख़ुशी वाली दयोहारी, दोहरा ताल बणाईआ। चौदां तबकां विच फिरे मुहम्मद नाल संग चार यारी, भज्जे वाहो दाहीआ। अली कूक कूक के किहा पुकारी, ढोला इक्को इक सुणाईआ। सदी चौधवीं आवाज़ रही मारी, होका देवे थांउँ थाँईंआ। आओ कलम्यां दे वपारी, वणज करो चाँईं चाँईंआ। उह नूरी अलाह परवरदिगार सब दा सांझा यारी, यराने सब नालों रिहा तुड़ाईआ। मैनूं इयों दिसदा

धरती उत्ते आउण वाली ख्वारी, ख़ामख़ाह हुन्दी वेखी लोकाईआ। किसे दी पत नहीं रहिणी पग ते दाढ़ी, लजयावान नज़र कोए ना आईआ। चनाब ने किहा सब ने लुकणा जंगलां ते मेरी कंढिआं वाली विच झाड़ी, झाड़ी झाड़ी रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग इक रखाईआ। धरनी कहे वे चनाब मैनूं कोई गल्ल दस्स सुचज्जी, मेरे उत्ते वहिण वाल्या आपणा भेव खुल्हाईआ। मैं वी उस प्रभू दे हुक्म विच बज्झी, जो बन्धन सब नूं रिहा पाईआ। चनाब कहे धरनी अम्मा उस दी जोत वेख अगम्मी जगी, जागरत जोत करे रुशनाईआ। नी तेरे उत्ते बुझाउण आया अग्नी लग्गी, लग मातर दा डेरा ढाहीआ। ओह नौ खण्ड पृथ्मी फिरदा अज्जी पज्जी, आपणा भेव ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ । झट नारद आ के कहे ओए झनाऊ, झल्लां विच फिरन वाल्या कुझ मैनूं दे समझाईआ। तैनूं दिसदे नहीं किथे फिरदे केतू ते राहू, आपणा पन्ध मुकाईआ। नौ गृह रोवण वाहो दाहू, नेत्रां तों बिना नीर वहाईआ। तैनूं पता नहीं क्यों तूं अजे पंज साल दस्सण डहि प्या अगाहू, अगे पता नहीं किहो जेहा वक्त आवे किस बिध रोवे ख़लक ख़ुदाईआ। तूं सहिज नाल दस्स आपणी धरती माऊ, अम्मी नूं दे जणाईआ। ओह मालक ख़ालक बेपरवाहू, अगम्म अथाह नूर अलाहीआ। जो कलयुग उजाड़ के ते सतिजुग तेरे उत्ते वसाऊ, वसले यार देवे चाँईं चाँईंआ । जिस नूं हज़रत मुहम्मद किहा मुरदे मकबरयां विच्चों जगाऊ, उह जोती जाता हो के वेख वखाईआ। जिस दी आसा रखी उह आबेहयात पलाऊ, जाम इक्को हकीकी नाल मिलाईआ। उह पुरख अकाला दीन दयाला पिछली कीती सब दी आपणे लेखे पाऊ, अगे आपणा हुक्म चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे नारदा तूं किधरों आ गया पंडा, फिरदा फिरदा आपणा पन्ध मुकाईआ। नारद कहे मैं वेखण आया तेरे झनां दा कन्ढ्ढा, झल्लीए तैनूं दयां सुणाईआ। बेशक इस दे वगण वाला पाणी ठण्डा, एस दे आर पार अग्नी लग्गे थांउँ थाँईंआ। मैं बोदी वाला पंडा सिरों नहीं गंजा, सब कुझ तैनूं दयां समझाईआ। आह वेख लै कलयुग अन्त सदी चौधवीं अख़ीर मुहम्मद ने बिना अक्खरां हरफ़ां लाया पंजा, पंजां दरयावां दे अन्दर आवे मेरा माहीआ। मेरा अमाम अमामा नूर अलाही जेहड़ा किसे दी कुक्ख विच्चों नहीं जम्मा, जनणी गोद ना कोए उठाईआ। जिस नूं लालच नहीं कोई तमअ, तामस मेटे ख़लक ख़ुदाईआ। उस ने मार्ग लाउणा नवां, नौ खण्ड पृथ्मी इक्को रंग रंगाईआ । चौदां तबक सुहाउणा समां, सोहणी देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सदी कहे धरनीए मैं वी चौधवीं आई, आहिस्ता

आहिस्ता आपणा पन्ध मुकाईआ। मैनूं संदेशा दे के गया बाबा आदम हवा माई, सहिज सहिज नाल सुणाईआ। बिना अक्खीआं तों बैठी नैण उठाई, बिन नैणां राह तकाईआ। उह परवरदिगार सांझा यार किस बिध आवे नूर अलाही, अल्ला बेपरवाह आपणा फेरा पाईआ । जिस ने पिछल्यां दी पिछल्यां नालों करनी जुदाई, विछोड़ा वेखे थांउँ थाँईंआ। आब तके थल अस्गाही, समुंद सागराँ खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। नारद कहे धरनीए धरते धवले धौले आपणा वेख लै हाल, हालत वेख जगत लोकाईआ। औह तक लै की इशारा देवे काल, महाकाल की समझाईआ। चित्रगुप्त की लेखे रिहा वखाल, राय धर्म अंकड़े की समझाईआ। लाड़ी मौत किस बिध पाए धमाल, नच्चे टप्पे कुद्दे चाँईं चाँईंआ। किस तरीके ढंग नाल सम्बल विच बहि के तेरी करे संभाल, सम्बल दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द दुलारा होवे नाल बाल, दूलहा इक्को इक प्रगटाईआ। तेरी नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी पूरी करे घाल, जो घालणा लई घाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरा करे सवाल, आसा तृष्ना नाल मिलाईआ। आपणा अगे दस्से जमाल, जोती जाता हो के डगमगाईआ। जिस दा खेल बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। मैं उस दा देण आया अहिवाल, सच नाल सुणाईआ। जो भगत सुहेले गुरसिख गुरमुख हरिजन सद रखे आपणे नाल, मेला मेले चाँईं चाँईंआ। तेरे उत्तों कलयुग क्रिया कूड़ दा मेटे जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगा जुगन्त तेरी करनहारा प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेखे थांउँ थाँईंआ।

२७ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ प्रकाश सिँघ दे गृह दड़ ज़िला जम्मू

धरनी कहे रैण सबाई मैनूं पैंदीआं रहीआं हाकां, हुक्म संदेश मिलदा रिहा माहीआ। उठ वेख बिना नेत्रां तों आपणा ख़ाका, ख़ाक मिट्टी हो के ध्यान लगाईआ। नी तेरा चौथे जुग दा पिछले समें नालों वखरा साका, सतिजुग त्रेता द्वापर जिस दी देण गवाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेख लै आपणा इलाका, अक्ल बुद्धी तों बाहर ध्यान लगाईआ। की खेल करे सतिगुर शब्द पुरख अकाल दा निक्का काका, कायनात दा पर्दा आप उठाईआ। उस तों लहिणा देणा आपणी झोली पा लै बाका, जो बकायदा आपणा हुक्म वरताईआ। आपणे गृह दा खोल्ह दे ताका, पर्दा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा लेखा मुहम्मद दी धार सदी चौधवीं होणा ढाका, सपारे पूरब देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनीए आपणा पिछला वेख हिसाब, अंकड़े जगत ना कोए मिलाईआ। बिन अक्खरां तक किताब, जो कुतबख़ान्यां विच ना कदे टिकाईआ। बिना इट्टां पत्थरां तों वेख महिराब, जिथ्थे वसे धुर दा माहीआ। बिन सीस जगदीस कर आदाब, निव निव धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जो तैनूं कलयुग कूड़ी क्रिया नालों करे आज़ाद, आज़ादी आपणे हथ्थ रखाईआ। तूं उस नूं मन्नणा मोहण माधव माध, मधुर धुन तैनूं दए सुणाईआ। बिन रसना जिह्वा लैणा अराध, हिरदे अन्तर लैणा वसाईआ। उस दा शब्द संदेश सुण लै बोध अगाध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। जिस ने अवतार पैग़म्बर गुरुआं कोलों लैणा जवाब, जवाब तल्बी मंगे थांउँ थाँईंआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला अन्त कन्त भगवन्त तेरी करे इमदाद, सीस जगदीस आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ । धरनी कहे मैं रैण सबाई तकदी रही बिना अक्खीआं, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मैनूं इशारा देवण काहन दीआं सख़ीआँ, सख़ा सुहेला तक लै धुर दा माहीआ। जिस दे सथर विच आदि जुगादि अवतार पैग़म्बर गुरु धारां लथ्थीआं, यारड़ा इक्को सेज सुहाईआ। जो वसणहारा घट घटीआ, घट घट रिहा समाईआ। भाग लगाए काया मटीआं, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। जिस दे कोलों जन भगतां खट्टीआं खट्टीआं, लाहा देवे चाँईं चाँईंआ। उहदा रूप अनूपा वांग बाज़ीगर नटीआ, नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। हुक्म विच जुग चौकड़ीआं टप्पीआं, सदी चौधवीं बीसवीं आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दे हुक्म विच दीनां मज़्हबां अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं रखीआं पत्तीआं, हिस्सेदार मानव ज़ाती अख्वाईआ। जिस दे भाणे विच अर्जन धार बैठी लोहां ततीआं, ततव तत संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक नूर अलाहीआ। धरनी कहे मैं वी रैण सबाई फिरी भज्जदी, भजन बन्दगी तकी ख़लक ख़ुदाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे मैनूं हाथ ना आई मुहाणे वञ्झ दी, जल थल महीअल वेख वखाईआ। मैं लड़ाई तकी तिन्हां अन्दर विकार पंज दी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार लड़दे थांउँ थाँईंआ। दीन दुनी दी आशा तकी रंज दी, रंजश विच ख़लक ख़ुदाईआ। शाह सुल्तानां वासना वेखी जंग दी, नव सत्त आपणा नैण उठाईआ। पता नहीं की खेल वरतणी अगे सूरे सरबग दी, करनी दा करता आपणा हुक्म वरताईआ। मेरे उत्ते खेल होई रैण अन्धेरी अन्ध दी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मैनूं इयों दिसदा इक्को धार शब्द रहिणी हँ ब्रह्म दी, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। दीन दुनी दी दृष्टी बदलणी चम्म दी, चम्म दृष्टी दा लेखा दए चुकाईआ। सूझ देणी आपणे ब्रह्म दी, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल खेले दीन दुनी दे कर्म दी, कर्म कांड दा लेखा सब दी झोली पाईआ।