पुस्तकालयभाग २४

२७ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ प्रताप सिँघ दे गृह दड़ ज़िला जम्मू

नारद कहे जन भगतो मेरा कलयुग नाल जुट्ट, जोड़ीदार चौथा जुग संगी नज़री आईआ। मैं ख़ुशी नाल झनां ते फिरदे नूं फड़ ल्यांदा सज्जे गुट, बिन हथ्थां हथ्थ टिकाईआ। एह मुखों बोलदा नहीं हौली हौली हलावे बुट, अन्दरे अन्दर आपणे ढोले गाईआ। मैनूं इशारे करदा नारदा मैं चारों कुण्ट पाउणी लुट, लुटेरा बणां थांउँ थाँईंआ। नव सत्त धर्म दी जड़ देणी पुट, बिन पटने वाले सके ना कोए बचाईआ। उम्मत उम्मतीआं वेख लओ भाग गए निखुट, सदी चौधवीं रूप बदलाईआ। सिख मुरीद गुरुआं पैग़म्बरां नालों गए टुट, टुटयां गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। कलयुग कहे भगतो तुसीं मेरा करो आगमन, ख़ुशीआं नाल ढोले गाईआ। मैं नारद दा फड़ के आया दामन, बिन पल्लू गंढ्ढ बंनाईआ। मेरी अन्तिम वेखो कामन, कामना तुहानूं दयां समझाईआ। मैं प्रवाह नहीं करदा रामा रामन, कृष्णा कान्हा भय ना कोए रखाईआ। मैं लेखा नहीं जाणदा पैग़म्बरां वाली कलामन, कलमा कायनात ना कोए वड्याईआ। मैनूं डर नहीं रिहा सतिनामन, सति विच नज़र कोए ना आईआ। मेरा लेखा लहिणा देणा किस बिध होया नाल ब्राह्मण, ब्रह्मण की जणाईआ। साडा सनमुख आहमण साहमण, पिठ सके ना कोए बदलाईआ। बिन अक्खीआं होवे चानण, बिन नैणां नैण रुशनाईआ। की हुक्म संदेशा देवे श्री भगवानन, भगवन आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। कलयुग कहे भगतो तुसीं मेरा करो शुकराना, शुक्रिए विच ढोले गाईआ। मैं तुहाडा दर्शन पाणा, पा पा ख़ुशी बणाईआ। क्यों तुहाडा प्रभ दे नाल यराना, यारी सके ना कोए तुड़ाईआ । तुहाडा मालक इक श्री भगवाना, दूजा इष्ट नज़र कोए ना आईआ। तुहाडा सब दा इक्को गाणा, तूं मेरा मैं तेरा दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। तुहाडा इक्को मन्दिर मकाना, भगत दुआरा सोभा पाईआ। तुहाडा इक्को धर्म निशाना, सत्तां दीपां सति जोत करे रुशनाईआ। तुहाडा इक्को इष्ट महाना, इष्ट देव स्वामी इक्को सोभा पाईआ। तुहाडा इक्को तुरीआ तों बाहर तराना, त्रैगुण अतीता मिल के वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। कलयुग कहे जन भगतो हुण उडीकां काहदीआं, कुदरत

कादर खेल खिलाईआ। जुग बदलणा जिस दीआं वादीआं, वायदे सब दे वेख वखाईआ । मेरीआं उजड़न वालीआं आबादीआं, आबादकार रहिण कोए ना पाईआ। पोतरे कुच्छड़ चुकणे मिलणे नहीं दादीआं, पिता पूत होवे जुदाईआ। माँ पुत लडा सके ना लाडीआं, गोदी गोद ना कोए वड्याईआ। राग गाउणे मिलणे नहीं ढाडीआं, सुरंगे कम्म किसे ना आईआ। राह लभणे नहीं गाडीआं, गाॅड आपणा हुक्म वरताईआ। झनां दे आस पास रुलणीआं हाडीआं, गंगा गंगोत्री वेखे नैण उठाईआ। जिस दा इशारा दिता हज़रत ईसा वीहवीं सदी की हालत होणी बाडीआं, बिना लकड़ी वुडन तों सड़े ख़लक ख़ुदाईआ। सब ने लहिणे देणे देणे जिन्हां ने सूरां नाल गऊआं खाधीआं, बचया रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग जीवां कलयुग कहे मैं तकण वाला उपाधीआं, जो मिल के कीतीआं चाँईं चाँईंआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठां चर्चां विच होणीआं नहीं किसे दीआं शादीआं, चरागाहां विच फिरे ख़लक ख़ुदाईआ। लाग लैणे नहीं किसे लागीआं, लग मातर दा डेरा ढाहीआ। इष्ट रहिणा नहीं हकीकी मजाजीआं, मज़ा सब नूं देवे चखाईआ। तसबीआं हथ्थ नहीं रहिणीआं काज़ीआं, कलमा कायनात ना कोए वड्याईआ। सिर झुकणे नहीं सयदे विच निमाज़ीआं, रोज़े वंड ना कोए वंडाईआ। कलयुग कहे जन भगतो मेरा ज़ोर नहीं कोल पंजाबीआं, जिन्हां दा मालक धुरदरगाहीआ। मैं निउँ निउँ करां आदाबीआं, झुक झुक लागां पाईआ। दीन दुनी दा मेल होण नहीं देणा देवरां नाल भाबीआं, भैण भईआ नज़र कोए ना आईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले कलयुग कहे मेरे हथ्थ फड़ाईआं चाबीआं, राय धर्म नाल मिलके दोज़ख़ां दे बूहे देणे खुल्हाईआ। पर एह खेल उदों शुरू होणा जदों जगत किरसाणा पाउणीआं वाढीआं, कलयुग कहे मेरी फ़सल मानव ज़ाती नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को शब्द सुणाए नाद अनादीआ, अनहद अनाहत आपणा हुक्म दृढ़ाईआ।

२७ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ हयात मुहम्मद दे गृह पिण्ड सरोट तहिसील अखनूर ज़िला जम्मू

ज़मीन ख़ाकी कहे मेरा मालक इक ख़ुदा, नूर नुराना शाह सुल्ताना नूर अलाहीआ। जो आदि जुगादि ना होए जुदा, जुज़ वखरा वंड ना कोए वंडाईआ। मैं उस दे कदमां होवां फ़िदा, फ़ितरत ओसे दी झोली पाईआ। जिस ने कूड़ क्रिया कायनात विच्चों करनी अलविदा, मार्ग रस्ता अगला इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरा नूर नुराना इक मलाह, खेवट खेटा इक अख्वाईआ। जो वसणहारा

सच दरगाह, मुकामे हक सोभा पाईआ। जिस नूं सारे कहिण नूर अलाह, आलमीन इक अख्वाईआ। मैं उस नूं बिना सजदयां सिर देवां झुका, कदमबोसी करके आपणी ख़ुशी बणाईआ। मेरी कबूल करे दुआ, मन्ज़ूरी आपणे हथ्थ वखाईआ। मेरे उत्ते प्रगट करे अलल सुबह, शब दा लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरा मालक ख़ालक इक कदीम, कुदरत कादर इक अख्वाईआ। जो वसणहारा दरगाह साची आलीशान अज़ीम, सच दुआरे सोभा पाईआ। जिस दी सच मुहब्बत वाली तालीम, तहज़ीब आपणी दए समझाईआ। ओह देवणहारा आप तनज़ीम, तरीका आपणे हथ्थ रखाईआ। निगाह मारे उत्ते ज़मीन, ज़मीं ज़मां वेख वखाईआ। मैं शुकराने विच कहां यामबीन, मेहरवान मेरे नूर ख़ुदाईआ। जिस दे हुक्म विच सारे अधीन, सिर सर सके ना कोए उठाईआ। मेरे कोल ओस दी गोईपेशीन, पेशतर हज़रत गया सुणाईआ। जिस दा इक्को कायदा इक्को कुवानीन, कानून इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरी दुआए ज़वी अर्शे मज़ू ख़वज़ने ज़विद जमम्बाए मज़ू ज़खमल ज़वीउल जकुसताए ख़ुदा ख़ुद मालक नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे हज़रते नवी ज़िलीउल गोशे कम्मबाज़ी ज़वुल जमिस्ते मवी हज़रते नबी नसूले मवल ज़ूए जंगमम मविस्ती फ़र्शे जगाए अर्शे दुआ दस्ते जख़मम दनिलू नलीलू मेरे वजंज़ी महुव महुसल मज़हफ़ताए ज़ऊ रस्तू जख़मम मविस्ती नविस्ती अज़ीमे अज़ा मेरे रहिनुमा रैहबर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ । धरनी कहे मेरा मालक इक इकल्ला, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। जो वसे दरगाह साची सच महला, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस ने नाम कलमा कायनात घल्ला, पैग़ाम संदेशा देवे धुरदरगाहीआ। उह अन्त कन्त भगवन्त नूर अलाही हो के फड़े पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। उह वेखणहारा जलां थलां, समुंद सागराँ टिल्ले पर्वतां पहाड़ चोटीआं फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे मेरा मालक इक महबूब, महिबान बीदो नूर अलाहीआ। जो वसे सति सच अरूज, दरगाह साची सोभा पाईआ। जो सब नूं रखे महफ्ूज़, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जो जानणहारा काया कलबूत, तन वजूदां पर्दे आप उठाईआ। जो लहिणे देणे पूरे करे ख़ान्यां बुत, बुतख़ाने वेख वखाईआ। जो आपणी सोहणी करे रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे परवरदिगार

सांझा यार मुरीदां देवे सच तमीज़, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। ज़िंदगी हयाती विच्चों जिस बिध हयात बणाया आपणा अज़ीज़, अज़ल दा लेखा दिता मुकाईआ। नूर नुराना पूरी करे रीझ, बिन नैणां नेत्र आपणा नूर कर रुशनाईआ। जिस नाल रूह बुत दोवें जाण पतीज, मेला होवे सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरा सुहञ्जणा होवे महिराबा, महबूब मिले नूर अलाहीआ। जो लेखा मुकाए दो दो आबा, दोहरी आपणी कल वरताईआ। जो आशा पूरी करे चन्नआबा, चनाब आपणी ख़ुशी बणाईआ। जिस ने सब दा वेखणा पुन्न सुआबा, लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ। ओस दा भरम भुलेखा काहदा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जिस दा पैग़म्बरां नाल मुआयदा, कौल इकरार तोड़ निभाईआ। बिना सूफ़ीआं भगतां तों कोई लै सके ना फ़ायदा, नुकसान विच ख़लक ख़ुदाईआ। ओस दा किसे ना आवे जाइज़ा, अन्त कहिण किछ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते कमावे रहमत, रहीम रहमान दया कमाईआ। मेरे नाल होवे सहमत, मेरी आशा पूर कराईआ। जिस झगड़ा मेटणा धोती तहिमत, इक्को रंग दए रंगाईआ। मेरी लेखे लावे मेहनत, सदी सदीवी जो बैठी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे मैं सजदा करां सही सलामत, धुरदरगाही सीस निवाईआ। जिस दी उम्मत मेरी नयामत, अमानत आपणे उत्ते रखाईआ। जिस दी कलमा दे के गया ज़मानत, शहादत रसूलां वाली पाईआ। उस दा लहिणा देणा धुर दे हुक्म दा जाण सके ना कोए अणजाणत, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। पता नहीं किस बिध आपणी ल्यावे क्यामत, कायम मुकाम रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। क्यामत कहे मेरा लहिणा देणा लेखा नाल रोज़े हशर, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। मैं ख़ुशीआं नाल आपणा वक्त कीता बसर, बशरते आपणा पर्दा दयां उठाईआ। पता नहीं की दीन दुनी दा होणा हशर, हासल ज़रब नज़र किछ ना आईआ। किस बिध लहिणा देणा मुकणा नाल इशारीए कसर, कसर इशारीए नाल उडाईआ। धुर दे हुक्म दा मेरा होणा जशन, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जिस कारन शहादत होई हुसैन हसन, अबास दए गवाहीआ। फ़रिश्ते आपणी धार नस्सण, भज्जण वाहो दाहीआ। चन्द सितार मिल मिल हसण, निशाना उम्मती उम्मत दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरे मालक हथ्थ आपणी तदबीर, तरीका समझ कोए ना पाईआ। चार जुग दे शास्त्र जो करके गए तहरीर, अक्खर

अक्खरां नाल मिलाईआ। नाम कलम्यां विच होई तकरीर, रसना जिह्वा ढोले सिफ्त सलाहीआ। किस बिध सदी चौधवीं होणा अन्त अख़ीर, आख़र हुक्म वरते धुरदरगाहीआ। जो वाहिद बेनज़ीर, नज़र विच किसे ना आईआ। जिस दी खिच सके ना कोए तस्वीर, तसव्वर कर मुसव्वर सके ना कोए समझाईआ । ओह परवरदिगार पीरां दा पीर, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस शरअ तोड़ने ज़ंजीर, रस्ता रैहबर इक्को इक वखाईआ। जिस दा आबेहयात अमृत रस होणा सीर, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। उह इक्को रंग रंगाए शाह हकीर, ग़रीब निमाणयां अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो सति सच ईमान करे तामीर, कामल मुर्शद हो के वेखे चाँईं चाँईंआ।

२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ भगत सिँघ दे गृह पिण्ड कीर ज़िला जम्मू

धरनी कहे मेरे कोल भविख्तां दा खरड़ा, जिस दी गिणती गणत ना कोए गिणाईआ। जिस दा इशारा दिता वेद व्यास विच पुराण गरड़ा, अक्खर अक्खरां नाल अल्हाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार दा समां आउणा करड़ा, दीन दुनी चले ना कोए चतुराईआ। सृष्टी पूजे कबरां मरड़ां, मसाणा सीस निवाईआ। दीन मज़्हब होणा झगड़ा, शरअ शरअ नाल टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते सप्तस ·षीआं दस्सीआं साखीआं, सुख़न बिना रसना जिह्वा बोल जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त खेले खेल अलखणा अलाखीआ, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। जिस नूं सब ने कहिणा पुरख समराथीआ, हरि करता धुरदरगाहीआ। उह लेखा जाणे अनाथ अनाथीआ, ग़रीब निमाणयां वेख वखाईआ। सब दा लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथीआ, पूरब वेखे चाँईं चाँईंआ। निरगुण जोत प्रकाश करे जोत ललाटीआ, नूर नुराना डगमगाईआ। कलयुग अन्तिम मेटे वाटीआ, पैंडा पन्ध रहे ना राईआ। साडी इक्को आवाज़ साता सातीआ, सहिज सहिज नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस झगड़ा मेटणा ज़ाती हमज़ातीआ, अजाती आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी कहे मैनूं इशारा दिता अगम्मी राम, राम बेटा दशरथ नाल मिलाईआ। उठ निगाह मार तमाम, तमअ लालच ना कोए रखाईआ। तन वजूद वेख माटी चाम, पंजां ततां ध्यान रखाईआ। किस बिध शरअ दे होणे ग़ुलाम, दीनां मज़्हबां वंड वंडाईआ। नाम कलमा बणे इस्लाम, इस्म आज़म आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे मैनूं काहन

ने मारीआं कानीआं, अणयाला तीर चलाईआ। अगम्मी सुणाईआं बाणीआं, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। कलयुग दस्सीआं अन्त निशानीआं, निशाना दीन दुनी समझाईआ। मंज़लां रहिणीआं नहीं रुहानीआं, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। आत्मा होणीआं बेगानीआं, परमात्म रंग ना कोए रंगाईआ। ग्रन्थ शास्त्र बण जाणे दीन दुनी दीआं कहाणीआं, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। दरोही फिरनी चारे खाणीआं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक आपणा हुक्म वरताईआ । धरनी कहे मैनूं पैग़म्बरां कीते इशारे, हज़रत हज़रतां संग संग बणाईआ। की हुक्म वरतणे परवरदिगारे, पैग़ाम दिते थांउँ थाँईंआ। सदी बीसवीं चौधवीं तकणे नज़ारे, नज़रीआ आपणा इक बणाईआ। दीन दुनी दी नईया पुजणी अन्त किनारे, साहिल समझ कोए ना पाईआ। नव सत्त होणे ख्वारे, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। तन वजूदां अन्दर होणे हाहाकारे, हौकयां विच ख़लक ख़ुदाईआ। खेले खेल परवरदिगारे, सांझा यार नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मैनूं संदेशा दिता सतिगुर नानक, निरगुण सरगुण धार जणाईआ। तेरे उत्ते होणा वक्त भय भयानक, अन्ध अन्धेरा जावे छाईआ। सति धर्म दी रहे ना कोए अमानत, कलयुग कूड़ी क्रिया आपणा रूप बदलाईआ। मानव ज़ाती दृष्टी विच्चों होए अणजाणत, सृष्टी बुद्धी कम्म किसे ना आईआ। उस वेले परम पुरख प्रभ तेरे उत्ते खेल करे अचानक, अचनचेत आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरे वल्ले तीर अणयाला खिच्चया गुर गोबिन्द, सिँघ आपणा रूप बदलाईआ। सच प्यार दी दिसे कोए ना बिन्द, प्यार विच नज़र कोए ना आईआ। धरनी तेरी मेटे कोए ना चिन्द, चिन्ता दूर ना कोए कराईआ। इक दूजे दी दीन दुनी करे निंद, निंदया विच ख़लक ख़ुदाईआ। उस वेले शब्द धार मेरा खेल होणा विच हिन्द, भारत आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जोती जाता होवे नाल पुरख अकाला मरगिंद, सूरबीर इक अख्वाईआ। जिस दा अमृत रस दो जहानां होवे सागर सिन्ध, बिन वहिणां वहिण वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। धरनी कहे मैनूं सतिगुर शब्द सुणाया तराना, तुरीआ तों बाहर सुणाईआ। मैं हो गई हैराना, हैरानी विच आपणा नैण उठाईआ। झट सुणया अगम्मी गाणा, तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला सोहला होणा थांउँ थाँईंआ। किरपा करे श्री भगवाना, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट निशाना, सतिजुग सच दए प्रगटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरा वक्त सुहाना, सत्तां दीपां वजे नाम वधाईआ। धरनी कहे मैं आपणे अन्तष्करन कीता परवाना, परम

पुरख सीस निवाईआ। कदमबोसी विच करां सलामा, सयदे विच आपणा सिर झुकाईआ। मेरे शहिनशाह सुल्ताना, अमाम अमामा तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे मालक आदि जुगादी दो जहानां, सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण दोहरी आपणी खेल खिलाईआ।

२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ जसवंत कौर दे गृह पिण्ड कोठे निहालपुर सिम्बल ज़िला जम्मू

धरनी कहे मैं सुण के शब्द संदेश, आपणे नाल लई अंगड़ाईआ। मेरा मालक इक नरेश, नर नरायण इक अख्वाईआ। जिस दा सुत दुलारा दस दस्मेश, गोबिन्द सूरा इक अख्वाईआ। जो मेरे उतों मेटे कलेश, कलकातीआं करे सफ़ाईआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, करोड़ तेतीसा सीस निवाईआ। मैं उस नूं करां आदेस, निव निव लागां पाईआ। जो सदा रहे हमेश, हमसाजण इक हो आईआ। मैं उस दे होणा पेश, पेशीनगोईआं हथ्थ उठाईआ। जिस झगड़ा मेटणा मुल्ला शेख़, मुसायकां आपणे रंग रंगाईआ। भाग लाउणा सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ वजे वधाईआ। जिस दी सिफ्त करे सहँसर मुख शेष, दो सहँसर जिह्वा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर दए वड्याईआ। धरनी कहे मैं धुरदरगाह दी सुणी ख़बर अपारी, अपरम्पर दिती सुणाईआ। मेरे अन्तष्करन आई हुशियारी, आलस निंद्रा दिती गुआईआ। मैं बिना नेत्रां वेख्या नैण उग्घाड़ी, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। मैनूं नज़री आया जोती जाता निरँकारी, इक इकल्ला धुर दा माहीआ। जिस दे हुक्म विच पैग़म्बर गुर अवतारी, सीस जगदीस बैठे झुकाईआ। उह सारे ख़ुशीआं विच तूं मेरा मैं तेरा रहे उच्चारी, दूसर राग ना कोए दृढ़ाईआ। इक्को धुन होवे धुन्कारी, इक्को नाद करे शनवाईआ। इक्को रस मिले ठंडा ठारी, अंमिओं रस इक्को सोभा पाईआ। इक्को जोत होवे उज्यारी, नूर नुराना डगमगाईआ। इक्को शाह पातशाह शहिनशाह सिक्दारी, पुरख अकाला सोभा पाईआ। इक्को सच सिँघासण सोहे दरबारी, जिस दी पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। इक्को पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार बैठा धुरदरबारी, दो जहानां मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे जिस मेरे उत्ते मेटणी कलयुग रैण अँधयारी, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। मैं उस दे चरण कवल करां निमस्कारी, निव निव धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी मुश्किल दूर करे दुष्वारी, दो जहानां रहिण कोए ना पाईआ।

२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ सेवा सिँघ दे गृह कीर पिण्ड ज़िला जम्मू

धरनी कहे प्रभू साचे नाम दी ला दे चोट, चोटी चढ़ के अन्दर वड़ के वेख वखाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया अन्दरों कढ्ढ दे खोट, हउमे हंगता रहिण कोए ना पाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना बख्श अतोट, अतुट आपणी दया कमाईआ। तन वजूद नगारे आपणी ला दे चोट, सोई सुरती आप उठाईआ। भाग लगा दे पंजां ततां वाले कोट, किला गढ़्ह बंक दुआर इक सुहाईआ। प्रकाश करदे निर्मल जोत, जोती जाते अन्ध अन्धेरा दे मिटाईआ। तेरा आत्मा तेरे उत्ते होवे मोहत, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। प्रकाश कर दे मेरे उत्ते मातलोक, परलोक दे मालक आपणा पर्दा लाहीआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त तेरा गावण सलोक, सोहला ढोला इक्को देणा समझाईआ। नाम ख़ुमारी दे मधहोश, मधुर धुन नाद कर शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे प्रभू साची बख्श दे नाम ख़ुमारी, दीन दुनी दे अन्तर ध्यान लगाईआ। इक्को तेरा चरण कवल सब दा होए उधारी, उदर दा लेखा दे मुकाईआ। चार वरन अठारां बरन पैज दे संवारी, दीन मज़्हबां वंड दे वंडाईआ। मेरे उत्ते जो आसा रख के गए पैग़म्बर गुर अवतारी, अवतर हो के वेख वखाईआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी तेरी सदा पनहारी, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। मेरे सति पुरख सत्त दीप रहे पुकारी, कूक कूक सुणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले कलयुग मेट रैण अँधयारी, अन्ध अज्ञान दे गुआईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों आपणी कर पुजारी, इष्ट इक्को इक वखाईआ। तूं शाहो भूप निरँकारी, निरवैर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी नव खण्ड सुहा दे बस्ती, गृह इक्को सोभा पाईआ। सच प्यार दी दे दे मस्ती, मस्त मस्ताने जीव जंत लै बणाईआ। सब नूं इक्को नज़र आवे तेरी हस्ती, हस्त कीट आपणा रंग रंगाईआ। मेरा लहिणा देणा दे दे दस्ती, हथ्थो हथ्थ देणा फड़ाईआ। मैं जुग चौकड़ी तेरे हुक्म विच रही नसदी, भज्जां वाहो दाहीआ। वणजारी बणी रही तेरे जस दी, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। हुण मेरे उत्ते रैण अन्धेरी मस दी, कलयुग कूड़ कुड़यार दे चुकाईआ। लो दे दे आपणे निज नेत्र अक्ख दी, बिन अक्खीआं आपणा नूर चमकाईआ। मेरी मंग मेरे परवरदिगार सांझे यार हक दी, हकीकत दे मालक देणी झोली पाईआ। मैं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग रही तकदी, वेखदी रही थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं बख्श दे अगम्म प्यारा, प्रेम प्रीती विच होवे सृष्ट सबाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख लै अन्त किनारा, नईया नौका कन्ढ्ढी

बैठी डेरा लाईआ। सति धर्म दा रिहा ना कोए अधारा, सच विच ना कोए समाईआ। चारों कुण्ट कूड़ कुड़यारा, नौ खण्ड पृथ्मी आपणा डंक वजाईआ। धर्म दा धर्म रिहा ना कोए दुआरा, धरनी धरत धवल धौल हो के रोवां मारां धाहीआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह सिक्दारा, पातशाह तेरी बेपरवाहीआ। मेरे उत्ते तक लै धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। दीनां मज़्हबां लग्गा अखाड़ा, दिवस रैण करे लड़ाईआ। पंजां ततां अन्दर झगड़ा पाया लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़ा, हड्ड मास शांत ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक हो के वेख वखाईआ। कलयुग कहे प्रभू की धरनी रही पुकार, सच दे सुणाईआ। मैं वीं तेरा बरख़ुरदार, चौथा जुग बाला नढ्ढा नज़री आईआ। मेरा लहिणा देणा विचार, विचरके दयां सुणाईआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी करना धूंआँधार, धर्म दी धार रहिण कोए ना पाईआ। मैं अठसठ तीर्थ वेखणे विच संसार, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती ध्यान लगाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ फिरना गुरुदुआर, भज्जणा वाहो दाहीआ। चार जुग दे शास्त्रां ग्रन्थां पाउणी सार, अक्खर अक्खर ध्यान लगाईआ। तूं साहिब सुल्तान मेरा सिक्दार, हरि करता इक अख्वाईआ । मेरा वायदा कौल इकरार, गोबिन्द नाल दयां समझाईआ। माछूवाड़े जिस नाल कीता तकरार, ख़ुशीआं दा ख़ुशीआं ढोला गाईआ। ओन संदेश दिता जिस वेले मेरा ढईआ होया अन्त किनार, आर पार समझ किसे ना आईआ । धरनी धरत धवल धौल उत्ते दीन दुनी होवे ख्वार, ख़ालस रंग ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त नाम वरताईआ। धरनी कहे प्रभू दे दे नाम सति, सति सतिवादी सब दी झोली पाईआ। हर हिरदे उपजे ब्रह्म मति, पारब्रह्म मिल के वजे वधाईआ। ईश जीव झगड़ा रहे ना तत, ततव तत दे समझाईआ। कूड़ी क्रिया विच ना उबले रत, रत्न अमोलक हीरे हरिजन लै बणाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। कूड़ कुड़यारा मेरे उत्तों मथ, मथन कर कूड़ लोकाईआ। मेरे ख़ाली वेख लै हथ्थ, हथ्थीं ख़ाली झोली डाहीआ। वस्त अमोलक किरपा निधान हो के घत, अतोट अतुट दे वरताईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर मेरी रखणी पत, पतिपरमेश्वर तेरे अगे वास्ता पाईआ। मेरे कोल अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाले ख़त, जो हरफ़ हरूफ़ नज़री आईआ। एसे कारन तेरे चरण कवल धवल हो के वास्ता रही घत, धरनी धरत आपणा सीस निवाईआ। तूं मेरे उत्ते आउणा वत, बेवतनां दे मालक आपणी दया कमाईआ। लख चुरासी जीव जंत वेखणे टहणी पत्त, फल फुल फोल फुलाईआ। तूं मेरी जानणी मित गत, गति मित तेरी आस रखाईआ। धरनी कहे आपणा वायदा तक लै जिस कारन गोबिन्द हंढाया तेरा सथर सथ, यारड़े सूलां सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा

साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा कर लै धुर संजोग, सतिजुग विछड़ी कलयुग लै मिलाईआ। अन्तर आत्म दे के साचा भोग, बिन रसना रस चखाईआ। मेरा तेरा इक्को होवे जोग, जुगती जगत देणी समझाईआ। मेरे अन्दरों कढ दे चिन्ता सोग, ग़मी ग़मखार हो के दे मिटाईआ। तेरा नाम कलमा होवे अगाध बोध, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। आपणी सृष्टी दृष्टी विच्चों लै सोध, वदी सुदी वंड ना कोए वंडाईआ। तूं सूरबीर बहादर योद्धन योद्ध, युधिष्टर दा लेखा पूर कराईआ। मेरे उत्तों कलयुग कूड़ी क्रिया लाह दे बोझ, माया ममता मोह विकार हँकार रहिण कोए ना पाईआ। एकँकार इक्को तेरी रखी ओट, ओड़क तेरे चरण सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद शब्द अनादि पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगार सांझे यार साहिब स्वामी अन्तरजामी इक्को तेरा सतिगुर शब्द बहुत, बहुते गुरु मेरे कम्म किसे ना आईआ।

२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ तेजभान दे गृह सई कला ज़िला जम्मू

धरनी कहे सो पुरख निरञ्जण मेरे अधारीआ, आदि जुगादी तेरी आस रखाईआ। हरि पुरख निरञ्जण पाउणी सारीआ, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। निगाह मार लै एकँकारीआ, अकल कलधारी ध्यान लगाईआ। आदि निरञ्जण निरगुण जोत कर उज्यारीआ, उजाला होवे थांउँ थाँईंआ। अबिनाशी करते मेरी पाउणी सारीआ, साजण हो के संग बणाईआ। श्री भगवान सुण पुकारीआ, पुनह पुनह सीस निवाईआ। पारब्रह्म प्रभ तेरे अगे मेरीआं गिरयाज़ारीआं, बिन नेत्र लोचन नैणां नीर वहाईआ। सतिगुर शब्द मेरीआं तक लै ख्वारीआं, दुखी हो के रही सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मेरे लहिणे देणे तकणे की हुक्म सची सरकारीआ, हरि करता इक दृढ़ाईआ। अवतारो वेखो किस बिध परम पुरख दी आउणी वारीआ, वारस हो के ध्यान लगाईआ। पैग़म्बरो उस महबूब दीआं दस्सो यारीआं, जो यराने तोड़ निभाईआ। गुरु गुरदेव परदयां विच्चों पर्दा लाहो की खेल धुर दरबारीआ, हरि करता की सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर मेरे उत्ते खेलां होईआं न्यारीआं, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्त दहि दिशा रातां अन्धेरीआं कालीआं, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। की आशा रखी अष्टभुज जवालीआ, सिँघ शेर की जणाईआ। मानव ज़ाती फल रिहा किसे ना टाहणीआं, पत्त फुल्ल गए कुमलाईआ। मैं कोझी कमली होई निमाणीआं, निम्रता विच सीस निवाईआ। मेरे परम पुरख परमात्म आपणीआं तक लै चारे खाणीआं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख

वखाईआ। निगाह मार लै चारे बाणीआं, परा पसन्ती मद्धम बैखरी वेख वखाईआ। चौथे जुग दर तेरे बणी सवालीआ, भिखारन हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर आप सुहाईआ। धरनी कहे मेरा दर्दीआ वंड लै दर्द, दीन दुनी वेख वखाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरे उत्तों शरअ छुरी मेट दे करद, कत्लगाह दा पन्ध मुकाईआ। मेरी चरण कवल धवल निमाणी दी अर्ज़, आरज़ू तेरे अगे टिकाईआ। जुग बदलणा तेरा फ़र्ज़, फ़ाज़ल हो के वेख वखाईआ। तेरा खेल तकणा असचरज, अचरज लीला देणी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। धरनी कहे मेरे सतिगुर साहिब गुसईंआ, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते मेरी पकड़ लै बहींआ, बाहू बल आपणा नाल मिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया डोब दे नईया, नौका नाम आपणी इक चलाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा तक लै कढ्ढके आपणी वहीआ, हिसाब अंकड़यां नाल मिलाईआ। मैं सरन सरनाई इक्को तेरी पईआं, पारब्रह्म तेरी धूड़ी ख़ाक रमाईआ। गोबिन्द दी धार लँघ गया ढईआ, ढोला तैनूं रही सुणाईआ। मेरे उत्ते तेरा सतिगुर शब्द इक्को होवे गवईआ, गाइन करे थांउँ थाँईंआ। मैं धरन निमाणी जगत जिज्ञासुआं मईआ, ममता विच दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते खोल्ह दुआरा धर्म, धर्म धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। जिथ्थे दृष्टी रहे मूल ना चर्म, चम्म दृष्टी देणी मुकाईआ। मानव ज़ाती मेट दे भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। मेरा पवित्र करना कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। सतिजुग साचे दे दे जरम, आप बण जणेंदी माईआ। मेरे सीने टकाउणा आपणा चरण, चरणोदक जाम देणा प्याईआ। नेत्र खोल्ह दे हरन फरन, निज लोचन नैण कर रुशनाईआ। तूं सतिगुर तारन तरन, तारनहार तेरी वड्याईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते तेरे जीव जंत साध सन्त तेरा इक्को ढोला पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा दूजा राग ना कोए जणाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरी मंज़ल चढ़न, परवरदिगार सांझे यार तेरा दर्शन पाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार दरगाह साची वड़न, साचे धाम मिल के वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। झट कलयुग आ गया की धरनीए मंगें मंगां, मैनूं दे जणाईआ। मेरे नालों तैनूं केहड़ा समां मिलेगा चंगा, चंगी तरह दे दृढ़ाईआ। औह वेख लै की खेल होया यमुना सरस्वती गंगा, गंगोत्री रही सुणाईआ। नारी पुरुष जिन्हां विच नहाउँदा नंगा, पर्दा उपर ना कोए टिकाईआ। पंडतां पांध्याँ हाल हो गया मंदा, शास्त्र विद्या ना कोए वड्याईआ। जगत जिज्ञासुआं नेत्र हो गया अन्धा, एह मेरी बेपरवाहीआ।

ममता लालच बणाया धन्दा, धर्म दी धार रहिण कोए ना पाईआ। मनुआ मन वासना विच कीता गंदा, पतित पुनीत ना कोए कराईआ । साची मंज़ल चढ़ सके कोई ना पौड़ी डण्डा, डण्डावत सब दी दिती बदलाईआ। आत्मा परमात्मा नालों कीता रंडा, कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। कलयुग कहे धरनीए जिधर वेखें तेरे उत्ते खेल खिलाया भेख पाखण्डा, मेरे वरगा खिलाड़ी नज़र कोए ना आईआ। जे तूं मेरा अन्त कराउणा चाहुंदी ते वेखण वाली कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी घाट दयां जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी खड़के खण्डा, खण्डर दिसे तेरी ख़लक ख़ुदाईआ। सोहणीआं पावण वाला वंडां, हिस्से धुर दे हुक्म नाल जणाईआ। आपणा लहिणा देणा हिसाब अगला कढ्ढां, कढ्ढके दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। कलयुग कहे धरनीए मेरा सब तों वखरा असूल, असल दयां जणाईआ। मेरी करनी नूं कोई ना जावे भूल, अगले जुग गावण चाँईं चाँईंआ। मैं माण रहिण नहीं दिता शंकर वाली त्रिशूल, त्रैलोकी रंग ना कोए रंगाईआ। मिलण दिता नहीं कन्त कन्तूहल, आत्म परमात्म संग ना कोए बणाईआ। शब्द पंघूड़ा सके ना कोई झूल, हुलारा हक ना कोए रखाईआ। सतिगुर चरण दी मस्तक ला सके कोई ना धूल, धूड़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। कलयुग कहे धरनीए जे मेला वेखणा अन्त अख़ीर, आख़र दयां दृढ़ाईआ। तेरे नेत्र वगणा नीर, नैण हंझूआं हार बणाईआ। मेरे कोल बड़ी अनोखी तदबीर, तरीका समझ किसे ना आईआ। जो पिछली कीती उत्ते मारनी लकीर, पिछला लेखा पूर देणा मुकाईआ। आपणे कूड़ दा मारना तीर, अणयाला इक वखाईआ। जिस लहिणा देणा मुकाउणा पैग़म्बर पीर, शरअ शरीअत विच्चों मिटाईआ। मानव ज़ाती मिले कोई ना धीर, धीरज सके ना कोए रखाईआ। किसे हथ्थ नहीं आउणा नीर, जल थल वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। कलयुग कहे धरनीए मैं बड़ा चालाक, चालाकी समझ किसे ना आईआ। तूं मिट्टी दिसण वाली ख़ाक, ख़ाके तैनूं दयां दृढ़ाईआ। ज़रा मेरे वल झाक, नेत्र नैण अक्ख मटकाईआ। पंच विकारा मेरा मित्र प्यारा साक, सज्जण कूड़ कुड़यारा नाल मिलाईआ। मैं माया ममता नाल करां टाक, दूसर अक्ख ना कदे मिलाईआ। मेरा सब दे नाल वायदा वेख लै भविख्तां नाल वाक्, वाकफ़िकार हो के दयां जणाईआ। मैनूं याद कीता हज़रत ईसा आपणे उत्ते कलाक, कलाधारी कलयुग की आपणी कल वरताईआ। जिस दीन मज़्हब दा पैग़म्बरां नालों करना तलाक, अगला संगी नज़र कोए ना आईआ। रूह बुत रहिण देणा नहीं कोई पाक, पलीत करां ख़लक ख़ुदाईआ। मेरे हुक्म दे सारे होणे चाक, चाकर करां ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ । कलयुग कहे धरनीए मैनूं वेख लै मैं सूरबीर बहादर, योद्धा इक अख्वाईआ। जिस नूं माण दिता करीम कादर, कुदरत दा कादर दए वड्याईआ। तूं मैनूं दे आदर, आदर्श तैनूं आपणा दयां वखाईआ। मेरा कर्म होया उजागर, कूड़ी क्रिया वजी वधाईआ। मैं सारी सृष्टी कीती आपणे विकार वाली सौदागर, घर घर कूड़ वस्त दिती वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ । धरनी कहे कलयुग क्यों कूड़ दा पावें रौला, कूक कूक सुणाईआ। आपणा तक लै इकरार कौला, कवल नैण की जणाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा मौला, नूर नुराना नूर अलाहीआ। उह मेरे उत्ते तेरा भार करे हौला, नौ खण्ड सत्त दीप रहिण कोए ना पाईआ। जिस दा सच दुआर इक्को ते इक्को होणा ढोला, नाम निधाना इक दृढ़ाईआ। उह दीन दुनी विच जोती जाता आपणा बदले चोला, चोजी आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुरु बणया गोला, सेवक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे कलयुग तेरा वक्त रह गया थोड़्हा, थुड़या थिड़कया तैनूं दयां जणाईआ। कूड़ नाल तेरा नहीं रहिणा जोड़ा, जोड़ी गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। औह तक लै सस्से वाला होड़ा, सो पुरख की समझाईआ। जो हँ ब्रह्म दा मालक हो के बौहड़ा, दो जहानां वेख वखाईआ। तेरा रस रहिण ना देवे कौड़ा, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। जोती जाता बणके ब्राह्मण गौड़ा, वेद व्यासा लेखा पूर कराईआ । तेरा मार्ग अगे रहे ना सौड़ा, भीड़ी गली दए लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे कलयुग तेरा वक्त गया लँघ, सदी चौधवीं बीसवीं दए गवाहीआ। तेरे टुटण वाले अंग, अंगीकार नज़र कोए ना आईआ। तेरा बदलण वाला रंग, कूड़ी क्रिया रंगत दए मिटाईआ। तेरा अन्तिम होण वाला जंग, जंगजू होया धुरदरगाहीआ। कुझ अन्त अख़ीरी उस तों लै मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जेहड़ा तेरी कटे भुख नंग, कूड़ी तृष्ना दए मिटाईआ। तेरा भाग होण ना देवे मंद, मंद भागिआं लए तराईआ। उस निशान मेटणा तारा चन्द, उम्मत नबी रसूल दी दए गवाहीआ। धरनी कहे मेरा ख़ुशी करे बन्द बन्द, बन्दगी दीन दुनी बदलाईआ। दीन मज़्हब दी रहिण ना देवे कंध, शरअ शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। जगत जहान होए कोई ना अन्ध, अन्ध अज्ञान दए मिटाईआ । जिस दे हुक्म विच सारे होण पाबन्द, सिर सके ना कोए उठाईआ। उस ने सब दा ढोला गाउणा छन्द, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। तूं मेरे उत्तों जाणा वंञ, वञ्झ मुहाणयां हाथ कोए ना आईआ। अन्त विछड़न लग्गयां कलयुगा करीं मूल ना रंज, रंजश आपणे विच रखाईआ। आपणी

झोली पा के लै जाणा विकारा पंज, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आपणी गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे कलयुग प्रभ खेले खेल न्यारा, निराकार निरँकार बेपरवाहीआ। जिन्ह सतिजुग सच प्रगटाउणा दुबारा, दोहरी आपणी कल वरताईआ। मेरे उत्ते भगत सुहेले मेले नाल शब्द इशारा, सोई सुरती आप उठाईआ। तेरा अन्ध अन्धेरा मेटे अँधयारा, नूरी चन्द करे रुशनाईआ। शब्द अनादी दे धुन्कारा, धुन आत्मक राग सुणाईआ। अमृत रस बख्श के ठण्डा ठारा, जगत तृष्ना कूड़ बुझाईआ। भगत सुहेले बणा आपणा परिवारा, परम पुरख प्रभ वेखे चाँईं चाँईंआ। दीन दयाल हो के देवे चरण सहारा, चरण कवल इक सरनाईआ। साचे नाम दा दे जैकारा, जै जैकार कराईआ। भगत वछल बण गिरधारा, गिरवर आपणा रंग रंगाईआ। भेद खुल्हा के पुरख नारा, नर नरायण हो के वेख वखाईआ । जोती जाता हो के होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस नूं सब ने मन्नया कलि कल्की अवतारा, निहकलंक इक अख्वाईआ। अमाम अमामा होया ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। उह तेरा लहिणा देणा रिहा विचारा, छुप्या रहिण कुछ ना पाईआ। हुक्म संदेशा देवे आपणी धारा, धर्म दी धार नाल सुणाईआ। कलयुग कहे धरनीए मैं वीं उस दे हुक्म दी करां इंतज़ारा, बैठा राह तकाईआ। किस वेले आवे मेरा परवरदिगारा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेरी पावे सारा, पुरख अकाला दीन दयाला दया कमाईआ । मैं उस दी चरण धूड़ मस्तक लावां छारा, धूड़ी ख़ाक रमाईआ। भगत भगतां नाल मिलके तूं मेरा मैं तेरा लावां जैकारा, जै जै कार विच आपणा आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। झट नारद आ गया कहे कलयुग की धरनी नाल करें बात, मित्रा दे समझाईआ। तूं की कर्म कीता लोकमात, मातृ भूमी दए गवाहीआ। निगाह मार लै अज्ज दी रात, बिन नेत्र नैणां नैण उठाईआ। की हुक्म संदेशा देवे कमलापात, पतिपरमेश्वर की समझाईआ। बिन नेत्र लोचन नैणां मार लै झात, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। जो लेखा लिख्या जाए नाल कलम दवात, शाही शहादत दए भुगताईआ। उह पुरख अकाला दीन दयाला अन्त भगतां पुछे वात, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग कहे नारदा, मेरा वी ओहो बाप, पिता इक्को इक अख्वाईआ। जिस दा बिन रसना करां जाप, ढोला धुरदरगाहीआ। मैं बड़ा ख़ुश, मेरी बदली परम पुरख ने करनी आप, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं संग ना कोए बणाईआ। मेरा मालक हो के पुछे बात, स्वामी हो के दए वड्याईआ। मैं वी सचखण्ड सतिजुग त्रेता द्वापर नाल मिल के आपणा सुहावां प्रांत, सोहणे दर मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक

नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवणहारा बूँद स्वांत, अमृत अंमिओं रस अनरस आपणा आप प्याईआ।