पुस्तकालयभाग २४

३० मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ वकील सिँघ दे गृह धंगाली कैंप ज़िला जम्मू

सतिगुर सच्चा आप प्रभ, मालक ब्रह्मण्ड खण्ड त्रै भवण। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, लेखा जाणे लख चुरासी स्वास पवण। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, अमृत मेघ निराला बख्शे सवण। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, जो वसे कूटे चारे चवन। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लहिणा देणा मेटे ज़ात वरन। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, दो जहानां वाली। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, फल वेखणहारा चुरासी लख डाली। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, त्रैगुण माया तोड़े जगत जंजाली। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, भेव खुल्हाए पुरख अकाला आप हाली। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, कलयुग मेटे रैण अन्धेरी काली। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, जिस दा लहिणा देणा मशरक मग़रब जनूबण दिसे शमाली। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे रिहा भाली। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, निरगुण निराकार। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, वसणहार सच सच्चे दरबार। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, कलयुग अन्तिम होवे ज़ाहर। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, कलि कल्की लए अवतार। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, नाम शब्द करे जैकार। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच वस्त देवे आप करतार। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, कुदरत कादर। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, जन भगतां देवे दरगाह आदर। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, दो जहानां बणे पिदर मादर। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, हरिजन करे जगत उजागर। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, भाग लगाए काया गागर। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाहो भूप दाता दानी वणज कराए धुर दा बण सौदागर। सतिगुर सच्चा जाणीए,

जिस दिता तन वजूद। सतिगुर सच्चा जाणीए, जो असल नाल चुकाए सूद। सतिगुर सच्चा जाणीए, सुत्तयां जागदयां देवे सूझ। सतिगुर सच्चा जाणीए, पर्दा लाह के बुझाए आपणी बूझ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेख मुकाए अन्तष्करन गूझ। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, जोती जाता अगम्म। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, जनणी कुक्ख पए कदे ना जम्म। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, तन वजूद ना रखे काया माटी चम्म। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, लेखा जाणे आत्म धार ब्रह्म। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, जुग जुग प्रगटाए धुर दा धर्म। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, दीन दुनी दा मेटणहारा भरम। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा जाणे साचा कर्म। सतिगुर सच्चा जाणीए, कारज करे सिध। सतिगुर सच्चा जाणीए, मेल मिलाए आपणी बिध। सतिगुर सच्चा जाणीए, घर देवे नौ निध। सतिगुर सच्चा जाणीए, तन मन अन्तर दए विध। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन बणाए आपणे साचे रिंद। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, बेअन्त बेऐब। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, दो जहानां सतिगुर साहिब। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, अवतार पैग़म्बर गुर भेजे आपणे नाइब। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, आपणा खेले खेल अजाइब। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, जुग जुग पूरा करे वायद। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, हरिजन रहिण ना देवे अलाहिद। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, जन भगतां लख चुरासी कटे कैद। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा पूरा करे फ़राइज़। सतिगुर पूरा जाणीए, सतिगुर साचा शब्द। सतिगुर पूरा जाणीए, जो सब नूं देवे अदब। सतिगुर पूरा जाणीए, जो हर घट होवे जज़ब। सतिगुर पूरा जाणीए, जो झगड़ा मेटे दीन मज़्हब । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दीन दुनी कलयुग अन्तिम करे तअजुब। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, जगत विद्या बाहर। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, शब्दी शब्द होवे ज़ाहर। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, दो जहानां पावे सार। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, जोती जाता लए अवतार। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, कलयुग मेटे अन्ध अँधयार। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, हरि भगत सुहेले जावे तार। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, गुरमुख गुरसिख बख्शे चरण प्यार। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, अमृत रस देवे ठंडा ठार। सतिगुर सच्चा आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन लाए पार किनार। सतिगुर सच्चा जाणीए, जो धुर दा साचा सईआ। सतिगुर सच्चा जाणीए, आदि जुगादी पित मईआ। सतिगुर सच्चा जाणीए, नाम चढ़ाए साची नईया। सतिगुर सच्चा जाणीए, जो लेख मुकाए राय धर्म दी वहीआ। सतिगुर सच्चा जाणीए, जो लोकमात

पकड़े बहीआ। सतिगुर सच्चा जाणीए, जो आया गोबिन्द बाद ढईआ। सतिगुर सच्चा जाणीए, जोती जोत नूर रुशनईया। सतिगुर सच्चा जाणीए, शब्द नाद बजईआ। सतिगुर सच्चा जाणीए, अमृत रस जाम पीवईआ। सतिगुर सच्चा जाणीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो सई विच आ के भगतां दे लेख उत्ते पाए सहीआ।

३० मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ बाबू राम दे गृह पिण्ड दीवान गढ़्ह ज़िला जम्मू

धरनी कहे मेरे परम पुरख करतार, कुदरत दे कादर बेऐब नूर अलाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले पा सार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा नैण उठाईआ। मैनूं संदेशे दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार, शब्द अनादी धुन कर शनवाईआ। मैं जुग चौकड़ी करदी रही इंतज़ार, सतिजुग त्रेता द्वापर राह तकाईआ। कलयुग अन्तिम दे अधार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तक लै धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। सत्त दीप हाहाकार, धीरज धर्म ना कोए रखाईआ। जल थल महीअल कर रहे इज़हार, धुर दे माही तेरे ढोले गाईआ। अठसठ तीर्थ तक लै आप आपणी विच्चों धार, महीअल पर्दा आप उठाईआ। चारे कुण्ट हाहाकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लेखा वेख लै कलयुग काती, कत्लगाह बणी लोकाईआ। नव सत्त अन्धेरा राती, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। आत्म परमात्म दिसे ना कोए जमाती, तेरा संगी संग ना कोए बणाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार मारे काती, जगत अणयाला तीर चलाईआ। जिस सति धर्म दी विंन्ह दिती छाती, छत्रधारी बचया रहिण कोए ना पाईआ। सच प्रेम दी दिसे कोए ना ललाटी, उजाला नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा पया लोकमाती, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दरगाह सच देणी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तक लै कलयुग कूड़ कुड़यारा, सति सच धर्म नज़र कोए ना आईआ। जीव जंत होया दुख्यारा, साध सन्त देण दुहाईआ। जगत शास्त्रां रिहा ना कोए प्यारा, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। अक्खर अक्खर करे पुकारा, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। तूं मेहरवान महबूब सच्चा सिक्दारा, हरि करता इक अख्वाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते हो ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। सतिगुर शब्द दए इशारा, हुक्म हुक्म विच्चों जणाईआ। जो दीन दुनी वेखे सर्ब संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव पर्दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा

साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लहिणा तक लै जगत जुग अख़ीरी, आख़र दयां दृढ़ाईआ। मेरे अन्तष्करन आई दिलगीरी, चिन्ता दु:ख विच मेरी दुहाईआ। काया रही ना किसे दी पीरी, मुरीद मुर्शद संग ना कोए निभाईआ। चारों कुण्ट वझया शरअ ज़ंजीरी, संगल मज़्हब ना कोए तुड़ाईआ । अन्तष्करन बदल सके ना कोए ज़मीरी, मनसा मन ना कोए मिटाईआ। तूं मालक ख़ालक बेनज़ीरी, नज़रीआ मेरे उत्तों बदलाईआ। सति धर्म दी कर तामीरी, सतिजुग सच सच प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार वस्त्र लाह दे चीरी, तन वजूद रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त इक वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते वेख पाबन्दी, शरअ शरीअत ध्यान लगाईआ। मैं फस गई दीन मज़्हब दी विच फंदी, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं मेरे नाल कीती संधी, कौल इकरार गए तुड़ाईआ। कलयुग अन्त पुरख अकाल होवे सूरा सरबंगी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे हुक्म विच बीसवीं चौधवीं सदी जावे लँघी, आपणा पन्ध मुकाईआ। उह धरनीए तेरी कटे तंगी, तंगदस्त वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना जगत फ़रंगी, फ़ैसला आपणा हुक्म समझाईआ। नाता तकणा प्रकृती पंझी, पंचम तत खोज खुजाईआ। उहदा सतिगुर शब्द इक्को होणा दुलारा जंगी, दूलहा इक्को सोभा पाईआ। तेरी पुश्त पनाह होण ना देवे नंगी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी अन्तर आशा करे ठण्डी, कलयुग अग्नी अग्ग बुझाईआ।

३० मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ माया देवी दे गृह पिण्ड मघोवाली ज़िला जम्मू

धरनी कहे प्रभू मैं तेरे अगे सवालीआ, निर्धन हो के मंग मंगाईआ। धर्म दी धार मेरी झोली होई खालीआ, सति वस्त रहिण कोए ना पाईआ। मेरे मस्तक चढ़ीआं रहीआं ना लालीआं, प्रेम रंग ना कोए रंगाईआ। तूं मालक ख़ालक धुर दा वालीआ, वारस हो के वेखणा चाँईं चाँईंआ। नौ खण्ड मेरी होई रैण अन्धेरी कालीआ, कलयुग कूड़ अन्धेरा छाईआ। पत्त रिहा ना किसे डाली आ, फल फुल्ल नज़र कोए ना आईआ। मैं जुग जुग तेरीआं घालां घालीआं, सतिजुग त्रेता द्वापर सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम कर रखवालीआ, रक्षक हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक वेख वखाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं जुगा जुगन्तर मंगदी, झोली तेरे अगे डाहीआ। मेरे उत्ते सदी सदीवी वेख लै लँघदी, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। दीन दुनी दी तैयारी होई जंग दी, जंगजू दिसे लोकाईआ।

नौ खण्ड पृथ्मी घड़ी आउणी तंग दी, तंगदस्त दिसे तेरी ख़लक ख़ुदाईआ। वड्याई रहिणी नहीं यमुना सरस्वती गोदावरी गंग दी, अठसठ तीर्थ रोवण मारन धाईआ। अन्त निशानी मिटणी तारा चन्द दी, उम्मत नबी रसूल संग मुहम्मद दए गवाहीआ। इक्को आवाज़ आउणी तूं मेरा मैं तेरा छन्द दी, दूसर सरवण सुणन किछ ना पाईआ। मेरे उत्ते कला मेटणी अन्धेरे अन्ध दी, अन्तर निरंतर आपणी कर रुशनाईआ। दीन दुनी दी वासना मन दी रहे ना गंद दी, बुध बिबेक देणी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों मेट दुबिदा, नफ़रत रहिण कोए ना पाईआ। इक्को मार्ग आपणा दस्स दे सिध्धा, दीन मज़्हब दी वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे कोल आदि जुगादी शब्द गुरु दी बिधा, बिधना दा लेखा आपणे चरण टिकाईआ। तेरे प्यार नाल हर हिरदा जाए विध्धा, तन मन आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे गृह वजे वधाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरा सति धर्म दा वजे डंका, डौरु तेरा नाम ख़ुदाईआ। मेरा इक्को सुहा दे बंका, बंक दुआरा तेरा नज़री आईआ। इक्को माण बख्श दे राउ रंका, अमीर ग़रीब दा डेरा देणा ढाहीआ । कुछ लेखा लहिणा याद कर लै भगत सुहेले जनका, की कहि के गया दृढ़ाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला अन्तिम खेल करे विच पुरी घनका, घनकपुर वासी आपणी कल वरताईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना मेरा मेट दे शंका, शंकर ब्रह्मा विष्न नाल मिलाईआ। तेरा रूप अनूप मैं तकदी रही वार अनका, अनक कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सतिजुग मेरे उत्ते बणा दे बणता, घड़न भन्न्हणहार आपणी दया कमाईआ। दीन दुनी दे अन्दरों गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। बिना अक्खरां जगत जहान बण पंडता, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना मूल मन का, मनसा कूड़ देणी मिटाईआ। भण्डारा दे दे नाम सच्चे धन का, माया ममता ना होए हल्काईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे आपणे भगत जन का, धुर दी बण जणेंदी माईआ। ओहला रहे ना पारब्रह्म ब्रह्म का, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। इक्को सहारा होवे तेरे चरण का, चरणोदक जाम प्याईआ। लेखा रहे ना वरन बरन का, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। सब दा मार्ग होवे तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़न का, सोहँ शब्द सच पढ़ाईआ। मार्ग होवे तेरी मंज़ल चढ़न का, दरगाह साची सोभा पाईआ। प्यार होवे तेरे दर्शन करन का, निज नेत्र लोचन नैण देणी रुशनाईआ। तूं मालक ख़ालक भन्न्हण घड़न का, घड़न भन्न्हणहार इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरा ग़म मुका दे डरन का, भय भउ चुकाईआ। मेरा प्यार बणा दे आपणा पल्लू फड़न का, बिन हथ्थां हथ्थ फड़ाईआ। झगड़ा मिटा दे चोटी चढ़न का, चेतन आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं मालक करनी करन का, करता पुरख इक अख्वाईआ।

३० मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ प्रकाश सिँघ दे गृह पिण्ड मघोवाली ज़िला जम्मू

धरनी कहे मेरे मालक धुर दे आदि, पुरख पुरखोतम तेरी सरनाईआ। तेरा खेल ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड तेरी बेपरवाहीआ। मैं तेरे हुक्म दी सुणदी रही नाद, ढोले धुरदरगाहीआ। दीन दुनी दे तकदी रही फ़साद, झगड़े अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वेख वखाईआ। मेरे कोल सब दी गिणती अंकड़यां वाली तादाद, हिन्दसिआं विच दयां जणाईआ। नाले झुक झुक करां आदाब, सीस सीस निवाईआ। मेरे सब तों आहला जनाब, आलीज़ाह तेरी वड्याईआ। मेरा अन्तिम वेख मज़ाज, तबीअत अन्दरों फोल फुलाईआ। धर्म दा रिहा कोए ना राज, हकूमत सच ना कोए कराईआ। धर्म दा रिहा ना कोए समाज, सच विच ना कोए समाईआ। मेरी बेनन्ती सुण लै आज, आजज़ हो के दयां दृढ़ाईआ। मेरी अन्त कन्त भगवन्त रख लै लाज, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। तूं शहिनशाह गुरु महाराज, मेहरवान धुरदरगाहीआ। मैनूं दे ना देवीं जवाब, मेहरवान हो के होणा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी मनसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी सच दी पूरी कर दे मनसा, मानव आपणे रंग रंगाईआ। दीन मज़्हब इक्को बणा दे बंसा, बंसाँवली इक्को इक समझाईआ। साचे रूप प्रगटा दे हँसा, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। मनुआ मन मार दे कंसा, धुर दे काहन दया कमाईआ। तेरा खेल अनेक अनक कलधारी सहँसा, सहँसर मुख बाशक ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर आप सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा कर दे दर पवित, पतित पुनीत बणाईआ। हर हिरदे वसणा चित, ठगौरी मन रहे ना राईआ। जन भगतां दर्शन देणा नित, निज नेत्र कर रुशनाईआ। तेरा खेल सदा नवित, निरगुण वेखणा चाँईं चाँईंआ। तूं मालक ख़ालक मेरा पित, पति परमेश्वर इक अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम करना हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। मेरी सुहञ्जणी करनी थित, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। तेरे चरणां जावां लिट, लिटां खोल्ह के दयां दुहाईआ। मेरे उत्तों कूड़ा लेखा मेट दे पत्थर इट्ट, पाहनां सीस ना कोए निवाईआ। तेरे ग्रन्थ शास्त्र टकयां विच जाण ना विक, कीमत जगत कोए ना पाईआ। मेरा ठंडा कर दे सीना शांत करदे अन्दरों हिक, हिकमत आपणी नाल कराईआ। तूं मालक ख़ालक सब दा इक, एकँकार तेरी सरनाईआ। तेरे चरण कवल धवल हो के

जावां टिक, टिक्के धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी आसा मनसा ख़ाहिश सब तों वड्डी सब तों निक, निक्की निकम्मी हो के तेरे चरण टिकाईआ।

३० मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ देवी सिँघ दे गृह पिण्ड मघोवाली ज़िला जम्मू

धरनी कहे प्रभू मेरा धर्म ना रिहा सुहाग, सति नज़र कोए ना आईआ। मेरे कलयुग अन्त निखुट्टे भाग, भगवन तेरे रंग ना कोए समाईआ। निज नेत्र लोचन नैण खुल्ल्हे किसे ना जाग, आलस निंद्रा ना कोए मिटाईआ । अन्तष्करन ना उपजे वैराग, वैरी पंज बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। माया ममता करे ना कोए त्याग, त्रैगुण अतीते तेरे रंग ना कोए समाईआ। सच जोत जगे ना कोए चराग़, बिन तेल बाती ना कोए रुशनाईआ। कलयुग जीवां बुद्धी होई काग, काग वांग रहे कुरलाईआ। सच सरनाई एकँकारे तेरी जाए कोए ना लाग, लग मातर डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तिम वेख लै दुखड़ा, दुख्यारन हो के दयां जणाईआ। उत्तम रिहा किसे ना मुखड़ा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। जगत जिज्ञासू उलटा दिसे रुखड़ा, दस दस मास पन्ध ना कोए मुकाईआ। माया ममता होया भुखड़ा, जगत तृष्ना ना कोए मिटाईआ। मेरे अन्दर प्यार रिहा ना किसे मनमुखड़ा, मानव संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर आप सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा दु:ख दलिद्र कट, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। दीन दुनी दे अन्दरों कढ वट, वटणा आपणा नाम छुहाईआ। शरअ शरीअत मेट दे फट, पट्टी नाम वाली बंधाईआ। तूं वसणहारा घट घट, घट घट रिहा समाईआ। मैं तेरे सथर वास्ता रही घत, निव निव लागां पाईआ। दीन दुनी दी बदल दे मति, बुध बिबेक आप कराईआ। सति सच रंग रंगा दे पंज तत, ततव आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू तुध बिन मेरा दूजा नाही कोए, सगला संगी नज़र कोए ना आईआ। दुरमति मैल कोए ना धोए, पापां करे ना कोए सफ़ाईआ। मैं कलयुग अन्तिम रही रोए, बिन नैणां नीर वहाईआ। मेंढी सीस रही खोहे, सुहागी रूप ना कोए बणाईआ। मैं वास्ता पावां हथ्थ जोड़ के दोए, दो जहानां मालक होणा सहाईआ। सच वस्त नाम मैनूं दे दे ढोए, अगम्म अथाह मेरी झोली आप भराईआ। मेरे उत्ते सति धर्म दी होए लोए, लोयण भगतां निज नेत्र

अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन भगत सुहेले उठा सोए, सुरती विच अकाल मूर्त सोया रहिण कोए ना पाईआ।

३० मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ सरदारा सिँघ दे गृह दरवाज़े अन्दर वड़दयां पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू

मग्घर कहे मेरा प्रविष्टा तीस, तीस बतीसा देण गवाहीआ। ख़ुशीआ ढोले गावण राग छतीस, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश रहे सुणाईआ। जिस दा लहिणा बीस इकीस, इक इकल्ला इक अख्वाईआ। जिस दे छत्र झुल्लणा सीस, सो पुरख निरञ्जण बेपरवाहीआ। जिस दा इक्को नाम कलमा होणा हदीस, हर हिरदे करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मग्घर कहे मेरा तीसवां प्रविष्टा, प्रीशद राजा ध्यान लगाईआ। निगाह मारे राम धार वशिष्टा, विषयां तों बाहर खोज खुजाईआ। किस बिध दीन दुनी दा इक्को होणा इष्टा, इष्ट देव इक मनाईआ। जन भगतां पूरा करना निस्चा, निहचल धाम दए वड्याईआ। लहिणा देणा मुकाउणा जिस जिस दा, जिस्म ज़मीर वेख वखाईआ। जेहड़ा पुरख अकाला जग नेत्र नहीं दिसदा, सो लोचन नैण निज करे रुशनाईआ। जिस भेव चुकाउणा कलयुग कूड़ी क्रिया विस दा, विश्व दा पर्दा आप उठाईआ। उस दा अमृत सोमा इक्को रिसदा, रिसक रिसक आपणा रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ । मग्घर तीस कहे मेरा महीना जांदा मुकदा, मुकम्मल दयां जणाईआ। मैं बिना प्रभू तों आदि जुगादि किसे ना झुकदा, सीस अवर ना किसे निवाईआ। मैं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग वणजारा बणया रिहा इक्को तुक दा, सोहँ ढोला गावां चाँईं चाँईंआ। जिस दा शब्द अगम्मा बब्बर हो के बुकदा, दो जहान करे शनवाईआ। उस दा भेव नहीं हुण लुक दा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जिस दे हुक्म विच कलयुग पैंडा जांदा मुकदा, भज्जे वाहो दाहीआ। कूड़ कुड़यारा बूटा जांदा सुकदा, हरा सिंच ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सुहेला आपणी रुत दा, रुतड़ी आपणे हुक्म विच महकाईआ।

३० मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू

नारद कहे मेरे आशा आई अन्तरी, अन्तष्करन ध्यान लगाईआ। मैं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी प्रभ दे चरणां विच्चों

चुराई जंतरी, जिस दा हरफ़ हरूफ़ समझ कोए ना आईआ। झट मैनूं सतिगुर शब्द पुछदा धुर दा मन्त्री, हुक्म हुक्म विच्चों दृढ़ाईआ। नारदा इहनूं हथ्थ ना ला एहदे विच जुगां जुगां दी बसन्तरी, जिस नूं अग्नी कहि के सारे गाईआ। किते लै ना जावीं गगन गगनंतरी, मण्डल मण्डपां नाल रखाईआ। इस दा भेव पा सक्या नहीं धनवन्तरी, समझ किछ ना आईआ। एह बड़ी गुण निधान गुणवन्तरी, गुण कहिण किछ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं पुछिआ सतिगुर शब्द मंत्राले, मंतव मैनूं दे समझाईआ। एह रखणी केहड़े विद्याले, कवण विद्यार्थीआं देणी पढ़ाईआ। केहड़े दस्सणे हरफ़ हरूफ़ सुखाले, अक्खरां नाल मिलाईआ। केहड़े मन्दिर सुहाउणी धर्मसाले, गुरुदुआर किस टिकाईआ। केहड़ा सिख्या एहदी सिखाले, करे सच पढ़ाईआ। झट सतिगुर शब्द दिता अहिवाले, अहिल नाल जणाईआ। नारदा एहदे हरफ़ नहीं नीले काले, शाही कलम ना कोए लिखाईआ। एह जुग जुग घालणा घाले, नित नित सेव कमाईआ। जिस नूं परम पुरख परमात्म आपणे चरणां हेठां डाले, दूसर जगह ना कोए टिकाईआ। इस दे हुक्म विच पिच्छे जुग बीत गए बाहले, गणती गणत ना कोए गिणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कर गए खेल निराले, निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इस दी सार आपे पा लए, पावणहार इक अख्वाईआ।

३० मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू

नारद कहे सतिगुर शब्द एह जंतरी काहदी, मैनूं दे समझाईआ। सतिगुर शब्द किहा एहदे विच वड्याई वाह वाह दी, वाहवा कहि के ख़ुशी बणाईआ। एह वणजारन जुग चौकड़ी राह दी, रस्ता वेखे चाँईं चाँईंआ। एह खेवट थल अस्गाह दी, महीअल खोज खुजाईआ। एह ख़बर संदेशे देंदी की वड्याई होणी प्रभू दे नाँ दी, की नाम निधान दए समझाईआ। एह सुरती वेखे दीन दुनी दी धरनी माँ दी, ममता विच खोज खुजाईआ। एह उस वेले ख़बर दस्सदी जिस वेले दीन दुनी दी दृष्टी हुन्दी काँ दी, पशू पंछीआं खल्ल लुहाईआ। एह ख़बर देवे सचखण्ड सच्चे गराँ दी, दरगाह साची भेव खुल्हाईआ। एहदी मिसल आपणी सलाह दी, मशवरा संग ना किसे रखाईआ। पर इस दी खेल आपणे दाअ दी, जुग चौकड़ी आपणा दाउ लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ । नारद कहे जंतरीए तूं आपणा खोल्ह दे भेव, कुछ मैनूं दे समझाईआ। मैं वी कर लां सेव, सेवक हो के सेव कमाईआ।

जंतरी कहे नारदा मेरा मालक जो वसे धाम निहकेव, निहचल आपणा आसण लाईआ। जिस दी ना रसना ना जिह्वा, बत्ती दन्द ना सिफ्त सलाहीआ। उह ठाकर मेरा जो सब दा देवी देव, देवा इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाईआ।

३० मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ जुगिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू

जंतरी कहे नारदा मेरा लेखा नहीं कोई वाधू, विद्या वाला समझ कोए ना पाईआ। भेव मेरा पा सके कोई ना साधू, सुरती विच ना कोए लिआईआ। मेरा लहिणा देणा बोध अगाधू, बुद्धी तों परे मेरी पढ़ाईआ। मैनूं नारदा उह समझे जेहड़ा मेरे परम पुरख दी सरनी लागू, दूजा भेव कोए ना पाईआ। वेख मैं कोई वसण वाली नहीं पंजाबू, पंचम गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। मैं कीता नहीं किसे नूं कदे अदाबू, सजदयां विच सीस ना कोए निवाईआ। मैनूं कर सके ना कोए काबू, बिन कामल मुर्शद मेरा संग ना कोए रखाईआ। मेरा सतिगुर शब्द आदि जुगादी इक्को आगू, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। नारद कहे मैं झट पत्री खोल्ही, बिन वरकयां दिता उलटाईआ। अन्दरों अगम्मी सुणी बोली, अनबोलत दिती जणाईआ। मैं पंडता उस प्रभू दी गोली, जिस दी गोलक वेखण कोए ना पाईआ। मैनूं जगत विच ना कोई रोलीं, रौला पा के दयां सुणाईआ। मैं इक्को दे चरणां घोल घोली, आपणा आप घोल घुमाईआ। इक्को दी प्रीत विच मौली, जो मेरा मौला धुर दा माहीआ। मेरा लहिणा देणा अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल कौली, वायदे सब दे वेख वखाईआ। मेरा उस वेले वक्त सुहञ्जणा हुन्दा जिस वेले भार चुक सके ना धौली, धर्म दी धार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे मैं पुराणा पंडत मेरी बोदी वेख लै हिलदी, बिन पवण हुलारे खाईआ। नी तूं मैनूं आशा दस्सदे आपणे दिल दी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। किस बिध बिन अक्खरां वालीए मिलदी, मिलणी कवण कराईआ। जंतरी किहा नारदा मेरी खेल अगम्मे छिन दी, जिस दा वक्त ना कोए समझाईआ। मेरा भेद ना पुछ कमलया कोझया मूर्खा एह सृष्टी दा अन्तिम लेखा ते मेरी लेखणी दिन तिन्न दी, तिन्नां दिनां विच त्रिलोकी रहिण कोए ना पाईआ। ज़रा अक्ख तक मेरी निशानी वेख लै चिन्न्ह दी, चिन्ता अन्दर ना कोए रखाईआ। मेरी खेल इंन बिंन दी, वृंदावन दे

काहन मेरी समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे हुक्म विच मैं दो जहानां मिणदी, मिणती आपणे विच छुपाईआ।

३० मग्घर शहिनशाही सम्मत ११ जुगिंदर सिँघ, सन्तोख सिँघ, सोहण सिँघ,
जगदीश सिँघ दे नवित पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू

जंतरी कहे मेरा जगत नहीं विधान, कायदा कानून नज़र कोए ना आईआ। मेरा लेखा दो जहान, ज़मीं असमान आपणे विच बन्द कराईआ। मेरे विच छुप के बैठे नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दे राम काहन, पैग़म्बर ईमान नाल आपणा डेरा लाईआ। गुरु गुरदेवां अन्दर छुपा के सतिनाम, सति सति आपणा रंग रंगाईआ। मेरी कर सके ना कोई पहचान, बेपहचान हो के प्रभ चरणां हेठा आसण लाईआ। मैं कदे नहीं विकी विष्न ब्रह्मा शिव वाली दुकान, हट्टो हट्ट ना कोए भुआईआ। मेरी सिख्या सुणी नहीं किसे ने कान, कायनात ना कोए जणाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल श्री भगवान, भगवन आपणे रंग रंगाईआ। मेरे विच इक्को हुक्म जो सदा सदा बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि साचा धुरदरगाहीआ। नारद कहे मैं वी पंडत पुराणा आदीआ, आदि पुरख दिती वड्याईआ। मैं वी जोत दी धार शब्दी बोध अगाधीआ, अक्खरां वाली करां ना कोए पढ़ाईआ। जुग जुग वेखणा मेरी बण गई आदीआ, आदत प्रभ ने दिती बणाईआ। मेरी मनसा अनसा सादीआ, सिधा साधा नज़री आईआ। मेरे कोल शर्म हया काहदीआ, पर्दा दे उठाईआ। मेरा वी मालक इक्को अनादीआ, अनाद अनादी जो अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। जंतरी कहे नारदा पहलों मेरे प्रभ दे चरण चुम्म, बिन रसना रस चखाईआ। फिर चारों कुण्ट घुम्म, निव निव लागा पाईआ । फेर उस दे वेख गुण, जो अवगुण दए मिटाईआ। फेर सतिगुर शब्द दा हुक्म सुण, जो सुनेहड़े रिहा घलाईआ । मैं वी ओसे दी जाणां धुन, जो धुनी नाद वजाईआ। जो मालक ख़ालक कुंन, कुल मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। नारद कहे धरनीए मैं धुर दी जंतरी दा वेख्या लग्न, लग मातर डेरा ढाहीआ। मेरा वेख लै नंगा हो गया बदन, ओढण तन ना कोए रखाईआ। मैं फिरे मण्डल गगन, भज्जया वाहो दाहीआ। की खेल हुक्म वरतणा मूर्त मदन, मध सूधन की दृढ़ाईआ। नौ खण्ड वेख लै आपणी हद्दन, हदूदां ध्यान लगाईआ। बिन अक्खरां तों जो जंतरालया

तक्कया उह साफ़ कहे तेरे उत्ते लग्गण वाली अग्न, अग्नी सके ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी हाए उफ़ कर लै ल्या हावा, हौकयां विच जणाईआ। वे नारदा पंडता मैं किधर नूं जावां, कवण कूटे आपणा पन्ध बणाईआ। झट नारद किहा धरनीए नी मैं वी अजे निथावां, घर नज़र कोए ना आईआ। आ दोवें उच्चीआं कढ्ढीए बाहवां, वास्ता प्रभू दे अगे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब बेपरवाहीआ। झट जंतरी कहे नारदा तूं क्यों मेरीआं करें बातां, बातन भेव ना कोई समझाईआ। मेरे विच पहली सतर वेख लै जिस विच हिस्सा वन्डया ज़ातां पातां, आख़र दीनां मज़्हबां वंड वंडाईआ। फेर अगला वेख लै खाता, ख़तरे विच ख़लक ख़ुदाईआ। दूजी लाईन विच धरनी धरत धवल दा इक्को अहाता, चार दीवारी नज़र कोए ना आईआ। ना कोई छप्पर छन्न ना कोई रहिणी छाता, छत्रधारी नज़र कोए ना आईआ। फेर वेख लै सब दा इक्को होणा दाता, दाता दानी इक अख्वाईआ। जिस लहिणा देणा लेखा पूरा करना लोकमाता, लोकमात आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां देवे नाम सौगाता, वस्त सच सच झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। जंतरी कहे नारदा मैं तैनूं आई समझाउण, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। मेरा भेव पा ना सके पाणी पौण, उनन्जा पवण रही कुरलाईआ। मेरे विच लेखा वेख लै लिख्या राम रौण, बिन अक्खरां अक्खर लेख बणाईआ। काहन कृष्ण लहिणा लिख्या जो तैनूं आई सुणाउण, संदेशा देवां चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्त जो सब दा लेखा आए मुकाउण, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगत सुहेले आए मिलाउण, विछड़यां मेल मिलाईआ। इक्को नाम निधान आए समझाउण, सिख्या सच समझाईआ। आपणा आप हिरदे आए वसाउण, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। दीन दुनी विच सुते आए उठाउण, फड़ बाहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक दरसाईआ। पत्री कहे नारदा तूं आपणे सिर ते चुक लै चार जुग दी बीड़, अक्खरां वाले ग्रन्थ उठाईआ। नारद किहा मेरी ते पीड़ करदी हड्डी रीड़, बल नज़र कोए ना आईआ। मैं मातलोक विच जाणा राह विच बड़ी भीड़, देवत सुर करोड़ तेतीसा बैठे झुरमट पाईआ। मैं छेती छेती पुजणा पन्ध मुकाउणा पिण्ड सीड़, सीढ़ी पौड़ी डण्डा चढ़न कोए ना पाईआ। जिथ्थे लहिणा देणा मुकदा हस्त कीड़, कीट कीटां रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे जन भगतो मैं भज्जा नठा आया मेरी बोदी नूं लग्गी हवा, ठण्डी ठार हो के मैनूं रही सुणाईआ। प्रभू दे अगे कुछ मेरी कर दुआ, दोए जोड़

वास्ता पाईआ। किस बिध जुग बदलणा नवां, नव नव चार दा पन्ध मुकाईआ। मैं ख़ुशीआं दे विच कहवां, कहि कहि रही सुणाईआ। नारद कहे बोदी हिला के पहलां उस दी चरणी ढव्हां, ढहि के धूड़ी ख़ाक रमाईआ। मैं फेर पुछां प्रभू जिन्हां भगतां दे कोलों रोटी खाधी सी जवां, कच्चे गंढिआं भोग लुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। बोदी कहे नारदा सुण मेरी अगम्मी गल्ल, अनोखी दयां जणाईआ। परम पुरख सब दे नाल खेड रिहा छल, अछल छल धारी हो के आपणा छल कमाईआ। मानव ज़ाती होया भगतां वल, वलवले सब दे वेख वखाईआ। लहिणा देणा चुकाए विच्चों कलयुग कल, कलमा नाम आपणा इक पढ़ाईआ। जिस लहिणा देणा लेखा पूरा करना राजे बलि, बावन दी धार दए गवाहीआ। जिन्हां दा अशवमेध यग दी धार लंगर जाणा चल, चलदी फिरदी वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जुग चौकड़ी दा पूरब मिलणा फल, अगे फलीभूत दए बणाईआ। जन्म मरन दा मेटणा सल्ल, आवण जावण रहे ना राईआ। बोदी कहे नारदा अन्त भगवन्त भगवन दी धार विच बृद्ध बाल जवान सारे जाणे रल, वखरा कहिण कोए ना पाईआ। एथे हुण निमस्कार कर ते आपां जाईए चल, भज्जीए वाहो दाहीआ। जम्मू संगत नूं दस्स जा झनां दे नौवां ग्लासां दा भुल नहीं जाणा जल, ल्याउणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत सुहेला भगतां होया आप वल, वलवले सब दे वेख वखाईआ।