पुस्तकालयभाग २४

पहली पोह शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

पोह कहे मैं महीना दसवां, दस दस मास मात गर्भ रहिण वाल्यो सब नूं दयां जणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेरे प्रभ दीआं बदलदीआं रसमां, असूल माकूल आपणा आप प्रगटाईआ। जिस दे प्यार विच अवतार पैग़म्बरां गुरुआं खाधीआं कसमां, सौगंदीआं विच जणाईआ। जिस झगड़ा मेटणा जगत ज़मीर जिस्मां, तन वजूदां वेख वखाईआ। जिस दा अक्ल बुद्धी तों बाहर होणा करिशमां, विद्या विच विद्दत समझ किछ ना आईआ । जिस दा लेख निराला सतिगुर शब्द अगम्मे लिखणा, लेख दृढ़ाए धुरदरगाहीआ। जिस दीन दुनी जणाई मिथना, मिथ्या दस्से ख़लक ख़ुदाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला बण के धुर दा पितना, पतिपरमेश्वर हो के वेख वखाईआ। जिस कलयुग अन्त नजिठ्ठणा, मालक ख़ालक आपणे हथ्थ रखे

वड्याईआ। सतिजुग सति धर्म दा रस देखे मिठणा, अनरस आप चखाईआ। जिस दे प्यार विच दो जहान विकणा, दीन दुनी कीमत रहे ना राईआ। जो आत्म परमात्म करे हितना, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जिस दा खेल नित नवितना, जुग जुग वेस वटाईआ। सो वेखणहारा मेरी थितना, पहला प्रविष्टा ध्यान लगाईआ। मैं उस दे चरणां विच लिटना, आप आपणा दयां मिटाईआ। जिस झगड़ा मेटणा पत्थर इट्टणा, पाहना सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक हो आईआ। पोह कहे मेरा प्रविष्टा आया, दस्म धार मिले वड्याईआ। मैं इक्को नूर नुराना वेख वखाया, जोती जाता धुरदरगाहीआ । जो नाम निधान श्री भगवान हो के रिहा सुणाया, अनहद नादी नाद जणाईआ। अमृत अंमिओं रस रिहा जाम प्याया, बिन रसना रस चखाईआ। जो दीपक जोती जोत रिहा जगाया, बिन तेल बाती डगमगाईआ। ओह पतिपरमेश्वर मेरा वक्त दए सुहाया, सोहणी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पोह कहे मेरा लोकमात आया वक्त, व्यक्तिआं दयां जणाईआ। मेरे साहिब दी वेखो शक्त, शक्तीशाली इक अख्वाईआ। जो माण देवे हरिजन सुहेले भगत, भगवन आपणे रंग रंगाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, दुखियां होए सहाईआ। लेखे लाए बेनन्ती अर्ज़, आरज़ू सब दी फोल फुलाईआ। कलयुग बदलणा जिस नूं ग़रज़, गर्ज के आपणा हुक्म दए वरताईआ। दीन दुनी दी पुठ्ठी सिधी वेखे नरद, नर नरायण हो के फेरा पाईआ। नवखण्ड पृथ्मी मेटे अन्धेरा गर्द, अन्ध अज्ञान दए चुकाईआ। पोह कहे बेशक मेरा महीना दिसदा सरद, ठंडक जगत ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। पोह कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा, प्रभ देवे माण वड्याईआ। किरपा करे आदि निरञ्जणा, निरवैर भेव खुल्हाईआ। जिस दा दीपक इक्को जगणा, दो जहान करे रुशनाईआ। सब दा बणे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। मैं वी ओसे कोलों मंगणा, भगतो सब नूं दयां जणाईआ। जिस तुहाडे तन वजूद चाढ़्हनी रंगणा, दुरमति मैल धुआईआ। नाम निधाना पावे कंगणा, जगत धात वंड ना कोए वंडाईआ। मालक बणके मूर्त गोपाल मदना, मधसूधन हो के वेख वखाईआ। जिस इक्को रंग रंगाया आहला अदना, ऊचां नीचां वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा इक्को डंका राउ रंकां अन्दर वजणा, नव सत्त करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पोह कहे मैं आया दीन दुनी दी विच धार, धरनी धरत धौल फेरा पाईआ। सो पुरख निरञ्जण मैनूं दए अधार, बिन सीस हथ्थ टिकाईआ। हरि पुरख निरञ्जण मेरी पावे सार, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। एकँकारा दए अधार, उदर दा

लेखा रहे ना राईआ। आदि निरञ्जण जोत करे उज्यार, बिन तेल बाती डगमगाईआ। अबिनाशी करता करे ख़बरदार, धुर संदेशा इक जणाईआ। श्री भगवान चरण धूड़ी बख्शे छार, टिक्के सति नाम लगाईआ। पारब्रह्म वेखे वेखणहार, बिन नैणां नैण उठाईआ। सतिगुर शब्द मेरा करे शृंगार, सोहणी वंड वंडाईआ। मैं हो के ख़बरदार, होका देवां थांउँ थाँईंआ। दुनियादारो जगत जिज्ञासूओ नींदर ग़फ्लत विच्चों होवो बाहर, आलस रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जोती जाता होया ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर हो के डगमगाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दे सब कुछ अख्त्यार, मांगत हो के झोली कदे ना डाहीआ। ओह लेखा लहिणा देणा जाणे सचखण्ड सच्चे दरबार, दरगाह साची वेख वखाईआ। नूर नुराना शाह सुल्ताना बिन तेल बाती आपणा दीप करे उज्यार, दो जहानां डगमगाईआ। उस नूं करनी सर्ब ने निमस्कार, डण्डावत बन्दना सईयदयां विच सीस झुकाईआ। जिस नूं सब ने मन्नया कलि कल्की अवतार, अमाम अमामा आपणा खेल वखाईआ। जो वेखे विगसे वेखणहार, वेखणहारा नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। पोह कहे मेरा पहला दिवस दिहाढ़ा, दयोहड़ी सीस निवाईआ। मैं वेखां पुरख अकाल अगम्मी लाड़ा, जो लख चुरासी आत्म धार रिहा परनाईआ। जिस दा पुरीआं लोआ ब्रह्मण्डां खण्डां बाहर अखाड़ा, गगन गगनंतर वेखण कोए ना पाईआ। ओह अन्त कन्त भगवन्त जन भगतां रंग चाढ़्हे गाड़्हा, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। धरनी धरत धवल धौल वेखे अखाड़ा, नव सत्त ब्रह्म मति फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। पोह कहे मेरा दिवस सुहावणा लोकमात, मता गुर अवतार पैग़म्बरां नाल पकाईआ। जो चार जुग दे के गए दात, दानी हो के जगत वरताईआ। जिस दा हुक्म संदेशा देंदे गए नाल कलम दुआत, कागद शाही जोड़ जुड़ाईआ। उह पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्तिम प्रगट होया आप, आप आपणा वेस वटाईआ। जिस दा तूं मेरा मैं तेरा जाप, जग जीवण दाता हो के दए वड्याईआ। त्रैगुण मेटे तीनो ताप, अग्नी तत दए गुआईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग सच करे रुशनाईआ। जन भगतां चरण प्रीती जोड़े नात, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पोह कहे मेरा दिवस सुहावणा पहला, पहली वार जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सचखण्ड वसे अगम्मे महला, महल अटल वेखण कोए ना पाईआ। जो आदि जुगादि कदे ना होवे अनगहिला, आलस निंद्रा विच कदे ना आईआ। ओह दो जहानां श्री भगवाना हो के करे सैला, सैरगाह बणाए ख़लक ख़ुदाईआ। जो भगतां अन्दर वेखे पहलां, चहिल पहल आपणा

रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। झट नारद आ गया कहे सुण लै पोह प्यारया, मित्रा तैनूं दयां जणाईआ। जुग चौकड़ी तूं फिरया विच संसारया, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जया वाहो दाहीआ। आपणा लहिणा देणा तक पैग़म्बर गुरु अवतारया, तन वजूदां संग बणाईआ। जिन्हां खेलया खेल विच संसारया, संसारी भण्डारी सँघारी संग रखाईआ। हुण कलयुग अन्तिम उस प्रभू दी वारया, जो वारस होवे धुर दा माहीआ। जिस कूड़ी क्रिया मेटणा अन्ध अंध्यारया, सतिजुग सच करे रुशनाईआ। लहिणा देणा सब दा कर्ज़ दए उतारया, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ। जिस लेखा इक दो तिन्न चार पंज दी धार विचारया, छे सत्त अठ्ठ नौ दस रहिण कोए ना पाईआ। दस दस बीस दा भेव निआरया, बीस बीसा आप समझाईआ। इक इकीसा एकँकारया, इक इकल्ला धुर दा माहीआ। जो तेरा मेटे अन्ध अंध्यारया, नूरी चन्द करे रुशनाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना चन्द सितारया, सतह बुलंदी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा इक उठाईआ। नारद कहे सुण पोह प्यारे ठंडया, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। तेरा लेखा धरनी धरत धवल तों बाहर टंगया, ज़मीं असमानां वेखण कोए ना पाईआ। तूं मैथों पुछ नाले मैनूं कहि पुराणे पंडया, पंडता मैनूं दे दृढ़ाईआ। मैं फेर भेव खोल्हां कोटन कोटि कोट ब्रहमंडया, ब्रह्मण्डां खण्डां पर्दा दयां उठाईआ। नाल लेखा दस्सां की लहिणा गोबिन्द वाले खंडया, खड़गां धार की चतुराईआ। किस बिध हुक्म वरतणा सत रंग डंडया, डण्डावत सब दी दयां बदलाईआ। लेखा मुकावे जेरज अंडया, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। पोह कहे सुण नारद पांधे, बोदी वाल्या तैनूं दयां जणाईआ। मेरे उत्ते एहसान बड़े ने धरती माँ दे, ममता विच वेखे नैण उठाईआ। क्यों कलयुग जीव अन्दरों रूप बण गए काँ दे, काग वांग कुरलाईआ। वणजारे रहे ना प्रभू दे नाँ दे, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। सुहागी चूड़े लाल नहीं रहे बांह दे, कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। जगत वणजारे बण गए विच हां दे, सच झूठ समझे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। नारद कहे पोह जी, औह वेख लओ नूर अलाही रब्बी, महिबान बीदो कहि के सीस निवाईआ। जिस दा मेल होया सबब्बी, समझ विच ना कोए समझाईआ। जिस दे हुक्म विच बीतदी जांदी वीहवीं चौधवीं सदी, सदमे विच ख़लक ख़ुदाईआ। उह वेखणहारा जगत विकार दी नदी, वहिणां खोज खुजाईआ। बेशक धरनी उत्ते आउँदा कदी कदी, कदीम दा मालक नूर अलाहीआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा नूर अलाही रब्बी, रबेआलमीन

कहि के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तेरा वक्त सुहाए पोह छब्बी, शहिनशाह हो के रंग रंगाईआ। पोह कहे मेरा छब्बी प्रविष्टा किस बिध होवे चंगा, पंडता मैनूं दे जणाईआ। की मैं पवित्र जल मंगावां विच्चों गंगा, गोदावरी यमुना सरस्वती नाल मिलाईआ। की मैं ख़ुशीआं विच वजावां मृदंगा, बिन सारंग साज़ खड़काईआ। की मैं नौ खण्ड पृथ्मी लँघां, भज्जां वाहो दाहीआ। नारद किहा मित्रा उस दे कोलों मंग अगम्मी मंगा, मांगत हो के झोली डाहीआ। जेहड़ा सच प्रेम दा रंगे रंगा, दो जहान उतर कदे ना जाईआ ओह भेव खुल्हाए ब्रह्म हंगा, हँ ब्रह्म आप समझाईआ। जिस दे हुक्म विच पिछला वक्त लँघा, अगे देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे मेरा दिवस आवेगा। सुहञ्जणा प्रभू सुहावेगा। साचा नेत्र अंजणा आप पावेगा। धूड़ी मजणा ख़ाक रमावेगा। लेखे लावे आहला अदना, अदल इन्साफ़ आप कमावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमावेगा। छब्बी पोह कहे मेरा इक्को होणा इरादा, इष्ट देव इक मनाईआ। इक्को शब्द होवे बोध अगाधा, बुद्धी तों बाहर पढ़ाईआ। मेरा तन वजूद होवे सादा, सादगी इक समझाईआ। जो इशारा दे के गया कृष्ण राधा, राधका गया समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त बण के मोहन माधव माधा, मधुर धुन दए सुणाईआ। जिस दे प्यार विच सतिगुर नानक वजाई रबाबा, सितार सितार विच्चों बदलाईआ। ओह शाहो भूप बिन रंग रूप धुर दा नवाबा, नबी रसूलां वेख वखाईआ । जिस नूं सजदयां विच करदे आदाबा, निव निव सीस झुकाईआ। जिस दी सिफ्त विच चार जुग दे ग्रन्थ शास्त्र लिखीआं गईआं किताबां, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। ओह आपणा ज़रूर पूरा करे वायदा, वाहिद आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। छब्बी पोह कहे विष्न ब्रह्मा शिव आउणगे। संसारी भण्डारी सँघारी फेरा पाउणगे। आ के वेखण बंक दुआरी, भगत दुआरे सीस झुकाउणगे। जिथ्थे जगे जोत निरँकारी, उजाला वेख के ख़ुशी मनाउणगे। करोड़ तेतीस करे निमस्कारी, धूड़ी ख़ाक सर्ब रमाउणगे। अवतार तेई वेखण नाल हुशियारी, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाउणगे। पैग़म्बर धूड़ी लाउण छारी, कदमबोसी करके आपणा शुकर मनाउणगे। गुरु गुरदेव बोल जैकारी, तूं ही तूं ही ढोला राग अलाउणगे। सतिगुर शब्द आपणा खेल खेले आपणी वारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप समझाउणगे। पोह कहे सुण नारदा मेरी आशा पुराणी, पुराण अठारां समझ ना आईआ। जगत विद्या बाहर कहाणी, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। समझ सके ना कोए विद्वानी,

विद्या जगत ना कोए वड्याईआ। जिस दा भेव दस्सया पुरख अकाले शाह सुल्तानी, शहिनशाह गया दृढ़ाईआ। जिस वेले अन्ध अन्धेरा होया ज़िमीं असमानी, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। पवित्र रिहा कोई ना पाणी, आबेहयात जाम ना कोए प्याईआ। मंज़ल हक ना रही रुहानी, रूह बुत रोवण मारन धाहीआ । पिता पुरख अकाल किसे ना मिले उत्ते असमानी, इस्म आज़म वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे जन भगतो छब्बी पोह नूं आउणा नाल दलेरी, बल आपणा आप प्रगटाईआ। सब दी आशा इक्को होणी मैं निरगुण धार तेरी, दूजा संगी नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाला करे आपणी मेहरी, मेहर नज़र उठाईआ। आत्मा बणाए आपणी चेरी, चिरी विछुंनयां लए मिलाईआ। जिस दी नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों फेरी, फिरत फिरत आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। नारद कहे जन भगतो आपणीआं आपणीआं दस्सणीआं जवानीआं, जोबनवंतिओ दयो वखाईआ। सतिजुग दीआं प्रगट करन आउणीआ निशानीआं, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। अन्दरों कढ्ढके आउणीआं बेईमानीआं, कूड़ी क्रिया संग ना कोए रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पढ़दे आउणा बाणीआं, बाण अणयाला तीर प्रभू दए चलाईआ। हस हस के कहिंदे आउणा साडा झगड़ा मुक्कया चारे खाणीआं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड ना कोए वंडाईआ। असीं उस प्रभू दीआं बणीआं सवाणीआं, जो आदि जुगादी धुर दा माहीआ। जो सचखण्ड दुआर एकँकार देवे माणीआं, निमाणयां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे जन भगतो ख़सम बणो कि सुवाणी, सहिज नाल दयो सुणाईआ। सुरत बणो कि शब्द हाणी, मेला सहिज सुभाईआ। अमृत रस बणो कि जल धार पाणी, भेव दयो खुल्हाईआ। चरणां विच रहिणा कि वसणा चार खाणी, पर्दा देणा उठाईआ। पिछली कीती तुहाडी पिच्छे होई पुराणी, अगे नवां रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे जन भगतो आपणीआं चढ़ के वेखो मंज़लां कोटीआं, कोटां विच्चों ध्यान लगाईआ। निगाह मारो आपणीआं चोटीआं, चोटे बणके वेख वखाईआ। तुहाडे अन्दर वासना रहिण ना खोटीआं, खोटे खरे रूप बदलाईआ । तुहाडीआं दुरमति मैलां जाण धोतीआं, पतित पुनीत आप बणाईआ। तुहाडीआं आत्मा रहिण ना सोतीआं, सुतीआं लए जगाईआ। सब ने याद रखणा तुहाडीआं धारां प्रभ दीआं गोतीआं, आत्म परमात्म दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सत्त रंगा कहे भगतो तुहाडा वक्त सुहावणा

लक्की, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। तुहाडी प्रभू दे नाल पक्की, वायदा भुल कदे ना जाईआ। तुहाडा पैग़म्बरां नाल लेख हकी, हकीकत दा मालक दए समझाईआ। तुहाडे प्यार विच आपणी धार नाल रिहा तकी, तकवा तुहाडा रिहा बणाईआ। तुहाडा लहिणा देणा जे बावन दी धार मक्की, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतरंगा कहे मैं वी वेखां खेल शाह नवाबे, की करता कार कमाईआ। जो लहिणा देणा चुकाए जल जल आबे, आबेहयात दए प्याईआ। जिस दा खेल होणा देस माझे, मजलस भगतां नाल रखाईआ। फेर निगाह मारनी विच काअबे, कबरां विच मुरीद मुर्शद सारे वेख वखाईआ। फेर सजदयां वाले तकणे आदाबे, उम्मत उम्मती फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। भगतो नारद कहे मैनूं गल्लां नहीं आउँदीआं बाहलीआं, बहुता शोर ना कोए मचाईआ। तुहाडे अन्दर चढ़ीआं होवण लालीआं, लालन मिल के वजे वधाईआ। तुहाडीआं झोलीआं होवण ख़ालीआं, ख़ाली झोली प्रभ दे अगे डाहीआ। तुहाडीआं आशां बणीआं होवण सवालीआं, सवाल इक्को इक जणाईआ। प्रभू पहलों साडे अन्दरों रातां मेट अन्धेरीआं कालीआं, कुल मालक हो के वेख वखाईआ। असीं नहीं वेखणा चाहुंदे जगत दीआं दीवालीआं, दीपक साडे अन्तर दे जगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे जन भगतो मंगदे मंगदे ना जाणा थक, थकावट विच कदे ना आईआ। प्रभू कोलों मंगणा तुहाडा हक, हकीकत दे मालक अगे वास्ता पाईआ। पता नहीं किस वेले मेहरवान हो के नाम वस्तू तुहाडी झोली अन्दर देवे रख, रक्षक हो के रच्छया करे थांउँ थाँईंआ। तुहाडा विछोड़ा मेटे रहिण ना देवे वख, वखरा गृह ना कोए रखाईआ । उह मेहरवान हो के निज नेत्र दिभ नेत्र खोल्ह के अक्ख , बिन अक्खरां तों आपणा नाम दए समझाईआ। सदा सदा सद प्रभू भगतां दा करदा आया पक्ख, जगत हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे भगतो प्रभू ने नवीं दस्सणी डण्डावत, बन्दगी बन्दगी विच्चों बदलाईआ। प्रेम प्यार दी करनी सख़ावत, सुख़न अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूर कराईआ। गुरसिखो गुरसिख नाल करे ना कोए अदावत, झगड़ा अन्दरों देणा मुकाईआ। प्रभू दा प्यार ते गुरसिखां दी निआमत, गुरसिखो गुरसिखां विच वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। नारद कहे जन भगतो मेरी आह पई तसबी ते औह सुट्टी माला, इक्को मालक नूं सीस निवाईआ। जिस ने सब दा कढ दिता दवाला, धन दौलत नज़र कोए ना आईआ। कलयुग दा कर्म कुकर्म मेटणा काला, कालख टिक्के सब

दे दए गुआईआ। त्रैगुण माया मेटणा जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सब दा हल करे सवाला, जो सवाली हो के मंग मंगाईआ। नारद कहे मेरा जी करदा जन भगतो छब्बी पोह नूं हरि भगत दुआर ते नौ सौ चौरानवे दीपकां दी वेखां दीप माला, दीआ बाती कमलापाती आपणे हथ्थ जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन हरि भगत सन्त सुहेल्यां करे आप संभाला, सम्बल दा मालक हो के वेख वखाईआ।

२ पोह शहिनशाही सम्मत ११ दिलबाग सिँघ दे नवित हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर

धरनी कहे मेरे अन्तर आए वैराग, वैरागण हो के दयां जणाईआ। मैं चाहुंदी प्रभू तेरयां भगतां दा टहक्या रहे बाग़, बाग़ीचा गुलशन तेरा नज़री आईआ। दुरमति मैल सब दा धोवणा दाग़, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। दीपक जोत जगाउणा चराग़, बिन तेल बाती कर रुशनाईआ। जगत तृष्ना त्रैगुण मेटणी आग, अग्नी तत बुझाईआ। गुरमुख हँस बणाउणे फड़ फड़ काग, कागों हँस उडाईआ। तेरी सरन सरनाई हरिजन जावण लाग, निव निव धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरे भगतां मंगदी जीवण, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी देणी बदलाईआ । तेरे प्यार विच सारे थीवण, हउमे हंगता गढ़्ह देणा तुड़ाईआ। बिन सीस जगदीस सारे तैनूं नीवण, निव निव लागण पाईआ। तूं झगड़ा मेटणा साढे तिन्न हथ्थ काया सीवण, सईआ हो के वेख वखाईआ। मैं चाहुंदी चरण चरणोदक सारे तेरा पीवण, अनरस आपणा देणा चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरे भगतां रही लोड़, लुड़ींदे साजण देणी वड्याईआ। मेरी जगत तृष्ना पूरी करनी थोड़, बहुती मंग ना कोए मंगाईआ। तूं दो जहानां श्री भगवाना फिरन वाला अगम्मे घोड़, जो भज्जे वाहो दाहीआ। मेरी आसा मनसा जन भगतां अन्दरों विख कढणी कौड़, कुड़त्तण रहिण कोए ना पाईआ। पंज विकारा एकँकारा देणा होड़, होका देवे थांउँ थाँईंआ। सच दस्स दे किस बिध तेरे शब्द दा वजणा मेरे सीने पौड़, पौड़ी डण्डा नज़र कोए ना आईआ। किस बिध खेल करे ब्राह्मण गौड़, ब्रह्मा भेव भेव की जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरयां भगतां रहां पूजदी, पूजणयोग देणी वड्याईआ। मैनूं सुरती देणी साची बूझ दी, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। हर हिरदयो वासना

कढणी दूज दी, दुत्तीआ भाउ ना कोए रखाईआ। मैं खेल तकां तेरे शब्द गुरु अवधूत दी, जो दो जहानां हुक्म वरताईआ। मैं वणजारन तेरी पंज तत काया भूत दी, पंचम मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां चाढ़्हना आपणा रंग, रंगत अगम्म रंगाईआ। जो बिन पैसे धेले तेरा देवे संग, सगले संगी तेरी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी केते मेरे उत्ते गए लँघ, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले अगे होई नहीं मैं कदे तंग, तंगदस्त ना कदे रखाईआ। अगे हरिजन साचे नाम धारा नाल रंग, रंगत कूड़ रहिण ना पाईआ। सदा सदा सच तेरा नाम वजे मृदंग, धुन अनादी नाद करे शनवाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा होवे नाल पंज, पंचम मीते देणी माण वड्याईआ। ना कोई हरख़ सोग ना रंज, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां लेखे ला लै तन वजूद मिट्टी, ख़ाक आपणे रंग रंगाईआ। मैं तेरे चरण कवल धवल हो के लिटी, लिटां खोल्ह के दयां दुहाईआ। तेरी खेल अगम्म अथाह दी प्रभू मेरे उत्ते धर्म चला दे हट्टी, हटवाणा हो के वेख वखाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर जन भगतां भरनी पए ना चट्टी, चेटक आपणा नाम देणा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछले लहिणे देणे पूरब दिते कटी, अगे कटाकश हरिजन आपणा नाम लगाईआ।

५ पोह शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
निहाल बाई बटाला दे नवित परलोक सिधारन उप्प्रांत

भगत उधारे आप प्रभ, हरि करता धुरदरगाहीआ। सन्त उधारे आप प्रभ, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ । गुरमुख उधारे आप प्रभ, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। गुरसिख उधारे आप प्रभ, निरगुण निरवैर आपणी कल वरताईआ। हरिजन उधारे आप प्रभ, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। भगत उधारे आप प्रभ, उधारनहारा एकँकार। सन्त उधारे आप प्रभ, वेखे विगसे पावे सार। गुरमुख उधारे आप प्रभ, लोकमाती खेल न्यार। गुरसिख उधारे आप प्रभ, वेखणहारा काया माटी बंक दुआर। हरिजन उधारे आप प्रभ, जुग जुग खेल सची सरकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,

सच दा मालक इक गुसाँईंआ। भगत उधारे आप प्रभ, आदि जुगादी इक इकल्ला। सन्त उधारे आप प्रभ, वेखणहारा सचखण्ड सच महला। गुरमुख उधारे आप प्रभ, पार लँघाए महीअल जल थला। गुरसिख उधारे आप प्रभ, देवे महल अटला। हरिजन उधारे आप प्रभ, दीन दुनी मेटे सल्ला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वसणहारा नेहचल धाम अवल्ला। भगत उधारे आप प्रभ, देवे नाम निधान। सन्त उधारे आप प्रभ, बख्शे सच अस्थान। भगत उधारे आप प्रभ, गृह मन्दिर वेखे आण। भगत उधारे आप प्रभ, नाम सुणाए सची धुन्कान। भगत उधारे आप प्रभ, लोकमाती कर पहचान। भगत उधारे आप प्रभ, वेखणहारा वाली दो जहान। भगत उधारे आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ । भगत उधारे आप प्रभ, दीन दयाल सदा बख्शंद। भगत उधारे आप प्रभ, ख़ुशी रखाए बन्द बन्द। भगत उधारे आप प्रभ, अन्तर आत्म दए अनन्द। भगत उधारे आप प्रभ, सोहँ शब्द जपाए छन्द। भगत उधारे आप प्रभ, दूई द्वैती ढाहे कंध। भगत उधारे आप प्रभ, आवण जावण मेटे पन्ध। भगत उधारे आप प्रभ, सच दुआरा आपे लँघ। भगत उधारे आप प्रभ, वेखणहारा सेज पलँघ। भगत उधारे आप प्रभ, आदि जुगादी चाढ़्हनहारा रंग। भगत उधारे आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर निभाए आपणा संग। भगत उधारे आप प्रभ, मंज़ल चुकाए वाटी। भगत उधारे आप प्रभ, पार कराए आवण जावण घाटी। भगत उधारे आप प्रभ, जन्म मरन मेटे पन्ध वाटी। भगत उधारे आप प्रभ, सच सेज सुहाए आपणी खाटी। भगत उधारे आप प्रभ, लेखे लाए काया पंज तत माटी। भगत उधारे आप प्रभ, जिस मईआ जन्म दिता अमीर सिँघ गुलाटी। भगत उधारे आप प्रभ, दुरमति मैल देवे काटी। भगत उधारे आप प्रभ, आपे लेखे लाए जीवण ज़िंदगी हयाती। भगत उधारे आप प्रभ, आपणे गृह दीप जगाए कमलापाती। भगत उधारे आप प्रभ, लहिणा देणा लेखा रहे ना लोकमाती। भगत उधारे आप प्रभ, दरगाह साची अमृत देवे बूँद स्वांती। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेटणहार अन्धेरी राती। भगत उधारे आप प्रभ, जुग जुग खेल अपार। सन्त उधारे आप प्रभ, फड़ फड़ लाए पार। गुरमुख उधारे आप प्रभ, लख चुरासी विच्चों करे बाहर। गुरसिख उधारे आप प्रभ, जम की फाँसी रखे बाहर। हरिजन उधारे आप प्रभ, गृह देवे दरस अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच्चा मीता एकँकार। भगत उधारे आप प्रभ, आदि जुगादी खेल। भगत उधारे आप प्रभ, धुर दा सज्जण सुहेल। भगत उधारे आप प्रभ, मेले संजोगी मेल। भगत उधारे आप प्रभ, वखाए धाम नवेल। भगत उधारे आप प्रभ,

राय धर्म दी कटे जेल। भगत उधारे आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद, निरगुण सरगुण बणे सज्जण सुहेल।

२१ पोह शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
दरबार निवासी निहंग सिँघ, प्रीतम सिँघ, दलीप सिँघ,
रतन सिँघ ईश्र सिँघ, भान सिँघ, कश्मीर सिँघ,
जोगा सिँघ, जगीर सिँघ

नारद कहे सुण धर्म धार वसुधा, धवले तैनूं दयां जणाईआ। निगाह मार की इशारा दे के गया बुध्धा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरा भाग करे उदा, जिस दी उदै असत होवे रुशनाईआ । जो कलयुग कूड़ी क्रिया वेखणहारा मुद्दा, मुदतां दा मालक दया कमाईआ। जिस सतिजुग सति प्रकाश करना उग्घा, चार कुण्ट कुण्ट रुशनाईआ। तेरी जवानी जोबन फेर होवे युवा, बुढेपा कल रहे ना राईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर दिसे अललसुबह, अमृत रस इक्को इक भराईआ। दीपक प्रकाश करे जोत धार बुज्झा, बिन तेल बाती डगमगाईआ। जिस दे हुक्म विच अवतार पैग़म्बर गुरु रिहा रुझा, रुझेवां दीन मज़्हब जणाईआ। ओह बदलणहारा तेरे उत्तों कलयुगा, कल कातीआं डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे सुण धरनी धरत, धवले दयां जणाईआ। आपणा वायदा कौल इकरार तक लै शर्त, शरअ तों बाहर ध्यान लगाईआ। तेरा स्वामी ठाकर बेपरवाही आया परत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दा खेल सदा उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम धुरदरगाहीआ। सति प्यार मुहब्बत मेघ रिहा बरस, नाम निधाना रस टपकाईआ। उस दा ख़ुशीआं वाला बरस, बरसी छब्बी पोह वड्याईआ। जन भगतां उत्ते करे तरस, रहमत आपणा नाम दरसाईआ। सब दी पूरब मेटे हरस, जन्म जन्म दा लेखा झोली पाईआ। माण देवे उत्ते फ़र्श, फ़र्शे ख़ाकी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे धरनीए धवले लै सुण, अणसुणत दयां जणाईआ। साचे साहिब दे तक लओ गुण, गुण निधान बेपरवाहीआ। जो लख चुरासी करे छाण पुण, खोजे थांउँ थाँईंआ। वेख वखाए रिख मुन, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। उस दा भेव जाणे कवण गुण, कहिण किछ ना पाईआ। जो उपजावणहारा साची धुन, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे तैनूं सारे कहिंदे धौल, धर्म धार जणाईआ। तूं आपणा तक लै कौल, इकरारनामा वेख वखाईआ। किस बिध जन भगतां अन्तर रस मिले पाहुल, बिन रसना रस चखाईआ। किस बिध परम पुरख हिरदे जाए मौल, मौला आपणा खेल खिलाईआ । जिस दा भेव कोई पा सके ना रौल, गिणती गणत ना कोए गिणाईआ। ओह तेरा लहिणा देणा कलयुग कूड़ा भार करे हौल, हौली हौली आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा इशारा दे के गया कृष्णा साँवल सुंदर सौल, सांवरीआ हो के भेव खुल्हाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला तेरा खेल वेखे अडोल, अडुल डुल कदे ना जाईआ। तूं कोझी कमली रहीं ना मूल अनभोल, सुतीए लै अंगड़ाईआ। ओह सच तराज़ू तेरे उत्ते तोले तोल, नाम कन्ढ्ढा हथ्थ उठाईआ। जिस ने सच दुआरा ल्या खोल्ह, भगत दुआरे सोभा पाईआ। जिस दा आत्म परमात्म धुर दा साचा बोल, अनबोलत राग दृढ़ाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी जन भगतां करे चोहल, चोला काया माटी रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए खेल तक पुरख समराथा, की करता खेल खिलाईआ। जिस दा लहिणा देणा जुग जुग हथ्थो हाथा, जगत उधार ना कोए रखाईआ। उह सदा सुहेला जन भगतां देवे साथा, सगला संगी इक अख्वाईआ। जो सदा सदा सहायक होवे अनाथ अनाथा, ग़रीब निमाणयां दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी चलावणहारा राथा, रथ रथवाही धुरदरगाहीआ। सो साहिब स्वामी छब्बी पोह जन भगतां देवे साथा, सगला संगी इक हो आईआ। जिस दा संदेशा दे के गया त्रैलोकी नाथा, कान्हा काहन काहन वड्याईआ। जिस दी शब्दी धार अगम्मी गाथा, लिखण पढ़न विच कदे ना आईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला देवे दरस हरिजन सगल वसूरे जाए लाथा, संताप रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए आपणे गृह तक भगत दुआर, जन भगत सुहेले सोभा पाईआ। जिन्हां दा पूरब लहिणा देणा सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग संग बणाईआ। ओह सति सच दे बणके सेवादार, दिवस रैण सेव कमाईआ। अन्तर अन्तर सच प्रीती करन प्यार, प्रीतम मिल के ख़ुशी बणाईआ। मैं चाहुंदा, धरनी, तूं उन्हां दे जावीं बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। ख़ुशीआं नाल करीं इज़हार, सोहणे ढोले गाईआ। नारद कहे मैं वी करां जै जैकार, ढोला इक सुणाईआ। धरनी कहे नारदा, उन्हां दी धूड़ी मेरी छार, मेरे मस्तक वजे वधाईआ। मैं चाहुंदी हरि भगत दुआर रहिण वाले भगतां दे गल विच इक इक होवे हार, छब्बी पोह आपणी रुत सुहाईआ। मस्तक खण्डे दी छोही होवे धार, खड़गां वंड ना कोए

वंडाईआ। तूं मेरा मैं तेरा बोलदे होण जैकार, तूं ही तूं ही ढोला गाईआ। हरिसंगत दे होवण विच अधकार, अध विच आपणा खेल खिलाईआ। नारद कहे धरनीए मैं वीं वेखां ज़रूर विवहार, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। धरनी कहे मैं वी करां इंतज़ार, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। दोहां दा वायदा इक इकरार, कौल छब्बी पोह जणाईआ। एह वेला सोहणा होवे वक्त चार, चार चार दा संग बणाईआ। वंड नहीं कोई पुरख नार, बृद्ध बाल हिस्सा ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहार सच प्यार, प्रीतम हो के आपणा रंग रंगाईआ।