२६ पोह शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात दे समें
छब्बी पोह कहे मेरी भिन्नड़ी रैण आई शब, शबेरोज़ जन भगतां दयां वड्याईआ। मेहरवान नौजवान श्री भगवान मेरे उत्ते किरपा कर दे हभ, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणी दया कमाईआ। तूं नूर अलाह अगम्म अथाह बेपरवाही रब्ब, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी आस रखाईआ। मैं जुग चौकड़ी पूरब वेखे सभ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। तेरा नूर ज़हूर तकदा रिहा जल्वागर नाल सबब, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ । पुरख अकाल कहे सुण पोह छब्बी मेरे दुलारे सुत, सुत्तया लै अंगड़ाईआ। ज़रा खेड तक अबिनाशी अचुत, चेतन दो जहान कराईआ। जिस दी धर्म धार दी मौलणी रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जिस इक्को उठाणा बिन ततां तों शब्द दुलारा सुत, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जो लख चुरासी वेखे ख़ाना बुत, तन वजूदां फोल फुलाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल अबिनाशी अचुत, निरगुण आपणा संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे मेरे शब्द दुलारे दूले, बिन ततां लै अंगड़ाईआ। हुक्म सुणना कन्त कन्तूहले, हरि करता की सुणाईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी कदे ना भूले, नव नव चार दए गवाहीआ। जिस दा आदि जुगादि इक असूले, दूसर हुक्म ना कोए बदलाईआ। ओह मालक कन्त कतूहले, निरगुण नूर नूर अलाहीआ। जिस तैनूं झुलाए आपणे झूले, बिन जनणी गोद टिकाईआ। जिस दे हुक्म विच विष्न ब्रह्मा शिव फूले, महक आपणे विच्चों महकाईआ। साची बख्श चरण दी धूले, धूड़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। धुर दा खेल दस्स माकूले, सच फ़रमाना इक सुणाईआ। उन्हां किरपा नाल त्रैगुण माया पंज तत वसूले, बख्शिश रहमत धुर दी झोली पाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। छब्बी पोह कहे मेरे परम पुरख जे सतिगुर तेरा शब्द दुलारा, शब्दी शब्द इक अख्वाईआ। जिस दा अन्त ना पारावारा, बेअन्त रूप अलाहीआ । जिस दा इक्को तूं ही कन्त भतारा, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जो वसे निहचल धाम न्यारा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस दा नूर तेरी जोत उज्यारा, ज़हूर इक्को इक प्रगटाईआ। जिस दा लहिणा देणा अगम्म अपारा, अपरम्पर एह तेरी बेपरवाहीआ। जिस ने तैनूं मित्र बणाया यारा, साजण सच सुणाईआ। ओह खेले खेल विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी दए गवाहीआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी तेरी चलदी रही धारा, लख चुरासी खेल खिलाईआ। रूप धरदा रिहों पैग़म्बर गुर अवतारा, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। नाम शब्द दा देंदा रिहों सहारा, कलम्यां नाल वड्याईआ। ग्रन्थ शास्त्रां करदा रिहों मज़ाहरा, सिफ्तां सिफ्त वड्याईआ । अक्खरां नाल बोल जैकारा, ढोले राग दृढ़ाईआ। आप फेर वस के सब तों बाहरा, भेव अभेदा इक छुपाईआ। छब्बी पोह कहे मैं करां निमस्कारा, निव निव सीस झुकाईआ। अज्ज मेरा उत्तम श्रेष्ट नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग तों बाद त्योहारा, दिवस आपणा रंग रंगाईआ। इक हुक्म संदेशा दे दे बिन रसना जिह्वा कर इशारा, बिन लोचण नैण नैण समझाईआ। तूं शाहो भूप मेरा निरँकारा, निरवैर पुरख अलाहीआ। जिस तरह आदि जुगादि जुग चौकड़ी तूं बदलदा रिहों दोबारा, दोहरी आपणी खेल खिलाईआ। मैं निव निव करां निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। छब्बी पोह कहे मेरे भगवाना, भगवन तेरी बेपरवाहीआ। मैं ख़ुशीआं नाल मंगां दाना, दाते दानी देणा वरताईआ। तूं मालक रहीम रहमाना, नूर नुराना नूर अलाहीआ। तूं शाहो भूप सुल्ताना, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना, भय सब नूं रिहा जणाईआ। लख चुरासी तेरा खेल महाना, महिमा कथ कथ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। छब्बी पोह कहे मेरे परम पुरख समरथ, साहिब तेरी सरनाईआ। मेरे वेख लै ख़ाली हथ्थ, वस्त नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ दा चलदा रथ, रथवाही तेरा हुक्म मंने चाँईं चाँईंआ। जो तेरे प्यार विच तेरे सथर गया लथ, यारड़े सेज हंढाईआ। ओस दी ओस नूं दे दे वथ, वस्त आपणी आप वरताईआ। मैं तैनूं ख़ुशीआं नाल टेकां मथ्थ, मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। नेत्र नीर वहावां अथ्थ, हंझूआं हार बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक धुरदरगाहीआ। छब्बी पोह कहे प्रभू मैं दर दा बणया भिखारी, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों आई तेरी वारी, वाहवा
तेरी बेपरवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कर के गए इशारी, सैनत तेरा नाम लगाईआ। भेव अभेदा खोल्ह के गए तूं कल्की अवतारी, अकल कल आपणी खेल खिलाईआ। लहिणा देणा जुग चौकड़ी सब दा देवे वारो वारी, वारस हो के वेख वखाईआ। मैं तेरे चरण धूड़ लावां छारी, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। मेरी इक बेनन्ती इक्को वार निमस्कारी, डण्डावत कहि के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआरे आस रखाईआ। छब्बी पोह कहे प्रभू मेरी इक्को इक अरज़ोई, अर्ज़ आरज़ू तेरे चरण टिकाईआ। तुध बिन अवर ना दीसे कोई, दुतीआ भाओ नज़र कोए ना आईआ। दो जहान मिले ना ढोई, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सारे तेरे नाम दी पा के गए दरोही, दो जहानां वेख वखाईआ। तुध बिन मेरी आसा पूरी कदे ना होई, होका दे के दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचे दिवस ख़ुशी बणाईआ। छब्बी पोह कहे प्रभू विष्न ब्रह्मा शिव दे दे सद्दा, सदके वारी घोल घुमाईआ। तेई अवतार तेरे हुक्म विच आवे बध्धा, सिर सके ना कोए उठाईआ। पैग़म्बरां इक आवाज़ देणी इक्को सुणाउणा नद्दा, धुन धुनीउँ बाहर जणाईआ। गुरु गुरदेव आउण सच दुआरे आपणी जगह, बिन कदमां कदम उठाईआ। देवत सुर तेरी सरनी होवे लग्गा, इन्द इन्द्रासण सर्ब तजाईआ। इक्को शब्द नगारा सब दा होवे वजा, दूजा नाद ना कोए शनवाईआ। जुग चौकड़ी जो तेरी कर के गए गजा, दर दर मंग के ख़ुशी बणाईआ। तेरे हुक्म दी मंनदे रहे रज़ा, राज़क रिज़क रहीम तेरी बेपरवाहीआ। मैं अज्ज ओन्हां दे बचनां दा लैणा चाहुंदा मज़ा, बिन रसना रस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। पुरख अकाल कहे छब्बी पोह सतिगुर शब्द मेरा सूरबीर, बलधारी इक अख्वाईआ। जिस दे कोल मेरे नाम दा अणयाला तीर, दो जहान चलाईआ। जिस दे हुक्म विच अवतार पैग़म्बर पीर, गुरु गुरदेव सेव कमाईआ। जो सब नूं देवणहारा धीर, धीरजवान इक अख्वाईआ। जिस दे कोल हक तदबीर, तरीका समझ कोए ना पाईआ। मैं उस नूं इक्को वार दे छडी वाद अशीर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस ने कलयुग करना अन्त अख़ीर, आप आपणा खेल खिलाईआ। सति सच करना तामीर, महल अटल इक वड्याईआ। दीन दुनी बदलणी ज़मीर, अन्तर निरंतर वेख वखाईआ। जिस दे कोल मेरे हुक्म दी शमशीर, शरअ दा लेखा दए मुकाईआ। जिस दी ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर जगीर, जगह जगह आपणा हुक्म वरताईआ। ओह सब दी बदलणहारा तकदीर, तक्ब्बर दीन दुनी मिटाईआ। जिस ने पिछली कीती उत्ते मारनी लकीर, लाइन ऐन देणी वखाईआ। धरनी धरत धवल धौल रहिण नहीं देणा ख़मीर, असल असल विच्चों प्रगटाईआ। जिस दा
इक्को प्रेम दा वस्त्र होणा चीर, चिरी विछुंनयां लए मिलाईआ । छब्बी पोह कहे मैं आपणे नक्क नाल कढ्ढां लकीर, बिन मिट्टी ख़ाक दयां वखाईआ। मेरे नूर नुराने शाह सुल्ताने मैनूं बिना अक्खीआं तों सतिगुर शब्द दी वखा तस्वीर, जिस नूं मुसव्वर तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु विष्न ब्रह्मा शिव सुणो हुक्म अपारा, अपरम्पर की जणाईआ। जो निरगुण सरगुण खेले खेल विच संसारा, जोती जाता हो के वेस वटाईआ। जो नूर अलाही परवरदिगारा, शाहो भूप अगम्म अथाहीआ । सो धरनी धरत धवल धौल जोती जाता पुरख बिधाता हो के होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणी कल वरताईआ। जिस दा छब्बी पोह दा ख़ुशीआं वाला त्योहारा, त्रैगुण अतीता रिहा जणाईआ। जिस दा सुहञ्जणा हरि भगत दुआरा, भगवन हो के हुक्म वरताईआ। इक्ट्ठे हो के चलो पैग़म्बर गुर अवतारा, आपणा पन्ध मुकाईआ। सारे इक्ट्ठे लावो इक्को नाअरा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा भविख्तां विच दे के आए इशारा, पेशीनगोईआं विच जणाईआ। ओह अमाम अमामा निहकलंक कलि कल्की अवतारा, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। जिस दा खेल होणा चार जुग तों बाहरा, भेव सके कोए ना पाईआ। ओस दे दर ते बिना सीस तों करीए जा निमस्कारा, बिन सजदयां सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुर सचखण्ड विच्चों लओ अंगड़ाई, बिन ततां ख़ुशी बणाईआ। इक दूजे नाल बिना ज़बान तों करो सलाही, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ । चार जुग दे शास्त्र तुहाडी देण गवाही, शहादत इक्को वार भुगताईआ। ख़ुशीआं दा दिवस दिहाढ़ा बिना कदमां तों बणो राही, भज्जो वाहो दाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ अगे लओ लाई, बचया रहिण कोए ना पाईआ। सुरप्त राजा इन्द पिच्छे आवे चाँईं चाँईं, करोड़ तेतीसा संग मिलाईआ। गण गंधर्ब किन्नर यच्शप ढोले सोहले गाण बिन हथ्थां उठावण बाहीं, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। नाले बिना शरीर तों बण अगम्मे राही, भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुर तुसीं सारे इक जोत दी धार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई मन्दिर ना दुआर, घरबार ना कोए रखाईआ। ना कोई नाम कलमा ना रसना वाली जै जै कार, अक्खरां वाली ना कोए लिखाईआ। ना कोई दीन मज़्हब शरअ दी कटार, शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई मूंड मुण्डाया ना सीस बन्न्हे दस्तार, तन वजूद वंड ना कोए वंडाईआ। सारे इक्को वार होवो ख़बरदार, बेख़बर ख़बर पहुंचाईआ। तुहाडा लोकमात हुन्दा इंतज़ार, छब्बी पोह
उडीके चाँईं चाँईंआ। सारे इक दूजे वल करन इशार, बिन सैनत सैनत लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सारे इक्ट्ठे नस्सीए, भज्जीए वाहो दाहीआ। ख़ुशीआं दे विच हसीए, हस्ती तक बेपरवाहीआ। जन भगत दुआरे वसीए, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु मेरा अगम्म संदेशा, बिन अक्खरां दयां दृढ़ाईआ। सब दा इक्को माही महबूब नर नरेशा, नर नरायण नूर अलाहीआ। जिस दा ना मुच्छ दाढ़ी कोई केसा, मूंड मुण्डाया नज़री कोए ना आईआ। जो आदि जुगादी बदले भेसा, भेखाधारी इक अख्वाईआ। जिस दा अन्त अख़ीरी बेनज़ीरी लहिणा देणा नाल गोबिन्द दस दस्मेसा, दहि दिशा बाहर समझाईआ। तुसां ओस नूं लभना सतिगुर शब्द कहे, ते लभणा विच्चों सम्बल देसा, दूजा धाम नज़र कोए ना आईआ। भगत उधारना जिस दा पेशा, पेशीनगोईआं विच आए समझाईआ। उह आदि जुगादि रहे हमेशा, जन्म मरन ना कोए जणाईआ। जिस कलयुग अन्त मेटणा कलेशा, कलि कल्की नूर अलाहीआ। उहदा लहिणा देणा दो जहान देस परदेसा, ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे छब्बी पोह तेरी पूरब की सलाह, मशवरा दे जणाईआ। सम्मत शहिनशाही ग्यारां कहे वाह वाह, वाहवा प्रभू दी बेपरवाहीआ। जिस ने वक्त सुहञ्जणा दिता सुहा, सोहणी दिती वड्याईआ। चार जुग दे अवतार पैग़म्बर गुरु दीन दुनी दे मलाह, बेड़ा जगत वाला चलाईआ। नाम कलमा गए अलाह, अक्खरां विच सुणाईआ। मुखों कहि के गए ओह मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे अज्ज दिवस दिहाढ़ा लोकमात, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तुहाडी इक्को दिसे जमात, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाल दी सुहञ्जणी होई रात, भिन्नड़ी रैण ख़ुशी बणाईआ। सारयां इकट्ठयां इक्को वार दस्सणी बात, बातन पर्दा देणा खुल्हाईआ। सचखण्ड निवासीओ धरती उत्ते वेखो मार झात, भगत दुआरे ध्यान लगाईआ। जिथ्थे भगत सुहेले बैठे जिन्हां दा इक्को पिता ते इक्को मात, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां दी साहिब स्वामी पुछण आया वात, वारस हो के वेख वखाईआ । नाले ख़सम बणे स्वामी बणे नाले होवे कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस दा कदे ना होवे दिहांत, जम्मण मरन विच ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना कदे करे पश्चाताप, चिन्ता ग़मी ना कोई रखाईआ । जिस दा दो जहानां इक्को जाप, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु इक्को नूर जोत अगम्म, तन माटी ख़ाक नज़र कोए ना आईआ। बिन जनणी छब्बी पोह प्रभू दे दुआरे प्रभू दी धारों पए जम्म, जनणी इक्को नज़री आईआ। जिस ने सब नूं वखाउणा आत्म धार तको सृष्टी दा अन्तष्करन ब्रह्म, पारब्रह्म आपणा हुक्म वरताईआ। नव सत्त मेटणा भरांत वाला भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। सति सच दा सतिवादी हो के दस्सणा कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। आदि जुगादी जिस दा इक्को धर्म, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी करता, करनहार अख्वाईआ । ज़िंदगी विच जीवण विच कदे ना मरता, जन्म मरन ना कोए रखाईआ। मैं सब दे दु:ख कलेश हरता, नित नित वेख वखाईआ। मैं इक्को वणजारा धुर दे दर दा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरे भय विच जगत जहान डरदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर मेरा कलमा नाम संदेश पढ़दा, अक्खरां विच सिफ्त सलाहीआ। मैं नित नित जुग जुग नवां घाड़न घड़दा, घड़नहार इक अख्वाईआ। मैं मालक दो जहानां गढ़्ह दा, एह मेरी बेपरवाहीआ । मेरा लहिणा देणा लेखा चोटी जड़ दा, चेतन आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतारो भगत दुआर वेखो नाल चाअ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। सन्त कुमार कहे मैं गया आ, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। बराह कहे मैं वेख्या बेपरवाह, यगा पुरुष नाल मिलाईआ। हावगरीव कहे मैनूं सोहणा लग्गा थाँ, नर नरायण सिफ्त सलाहीआ। कपल मुन कहे मैं ढोला लवां गा, दत्तात्रै सीस निवाईआ। रिखव कहे इहो पिता ते इहो माँ, पृथू कहे एसे दी बेपरवाहीआ। मत्सय कहे एह वसे थल अस्गाह, कच्छप कहे आपणा रंग रंगाईआ। धनंतर कहे सब दे लहिणे देणे दए मुका, मोहणी आपणा रूप वटाईआ। हँसा कहे एसे दे गुण बिन रसना जिह्वा रहे गा, सिफ्तां सिफ्त सलाहीआ। हरी हरि कहे मेरा लेखा जाणे कोई ना, नरसिँघ हो के आपणी खेल खिलाईआ। नर नरायण सके ना कोई वडया, भेव सके ना कोए जणाईआ। बावन कहे मैं सब तों निक्का वड्डा रूप बणा, छोटा आपणा आप रखाईआ। बलि दे नाल नाता ल्या जुड़ा, बलि दुआरे आया वाहो दाहीआ। जिस दा अश्वमेध यग दा लहिणा नौ खण्ड पृथ्मी अस्व दिता दुड़ा, भज्जया वाहो दाहीआ। रिषीआं मुनीआं ल्या मंगा, तप्पसवीआं संग बणाईआ। भांत भांत दा पकवान ल्या पका, सोहणी ख़ुशी बणाईआ । प्रेम प्रीती विच ल्या छका, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। सारे बलि दे दुआरे कहिण वाह वाह, वाहवा राजन तेरे हथ्थ वड्याईआ। अग्गों बावन बोल के रिहा सुणा, चार वेद जिस दी देण गवाहीआ।
ओ ·षीओ मुनीओ किस दा भोग आए लवा, सच दयो सुणाईआ। किस बिध प्रभू नूं प्रगट ल्या करा, परगणा बलि दा सोभा पाईआ। सारे हो गए हैरां, हैरानी विच वेखण थाँईं थाँईंआ। झट बावन ने इशारा कीता जब तक हँस बुद्धी ना होवे काँ, काग हँस ना रूप बदलाईआ। ओनां चिर ना आवे बेपरवाह, जोती जाता फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे ओह ऐहो दिवस दिहाढ़ा, चार जुग दे शास्त्र समझ सके ना राईआ। बलि बावन अगे कढे हाढ़ा, हौकयां विच दुहाईआ। बावन बिना नाच तों ला के अखाड़ा, छोटा वड्डा आपणा रूप बदलाईआ। ना उह बाल ते ना उह लाड़ा, बुढ्ढा सोहणा रूप वखाईआ । ना मुख दन्द ना दिसण दाहड़ां, मुच्छ दाढ़ी ना कोए वधाईआ। जां बलि ने फेर तक्कया ना जिस्म दिसे ना नाड़ां, हड्ड मास वेखण कोए ना पाईआ। बावन ने फेर रूप धर ल्या दोबारा, सोहणा खेल खिलाईआ । नाले ख़ुशी नाल दिता इशारा, कलयुग दिता वखाईआ। औह वेख लै अन्ध अँधयारा, नूर नुराना नूर ना कोए रुशनाईआ। मेरा खेल होणा दोबारा, दोहरी कल वरताईआ। जिस दा भेव पाए ना कोए संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव तिन्ने लए बुलाईआ। नाले हथ्थ ते हथ्थ मारया मेरा खेल सब तों न्यारा, निराकार निरँकार हो के दयां वखाईआ। मैं चाहुंदा ऐ राजन तेरा वड्डा होवे दरबारा, सोहणी वजे वधाईआ। पर मैनूं वसण लई इक धाम बख्श दे जिस विच करां गुज़ारा, कर्म ढाई मंग मंगाईआ। नाले पंडत हो के गावां तेरीआं वारां, सोहणे ढोले दयां सुणाईआ। क्यों नाले रिषीआं वल वेख्या ना एह पुरख ते ना एह नारां, स्त्री मर्द रूप ना कोए वखाईआ। इहनां दे हुंदयां इहनां दे प्यार विच प्रगट नहीं होया करतारा, करनी दा करता आपणा रूप बदलाईआ। मैं ते बुढ्ढा ब्राह्मण बण के भिखारा, भज्जआं वाहो दाहीआ। मैं अन्न पाणी तेरा मुख नहीं लाया ना रसन छुहाया ना कीता प्यारा, प्रेम प्रीती विच दयां सुणाईआ। झट बलि रो प्या ज़ारो ज़ारा, नैणां नीर वहाईआ। मैं भगत उस प्रभू दा प्यारा, जो भगवन धुरदरगाहीआ। जिस दे नाम दा मेरे अन्दर धुन्कारा, धुन नादी नाद सुणाईआ। एह घरबार सब तुमारा, मेरा कुछ नज़र ना आईआ। ढाई करमां सारी धरत जिथ्थों चाहों आपणा बणा लओ दुआरा, सोहणी वंड वंडाईआ। बावन प्रेम नाल जल मंगाया चूली छुडाई शुकर परोहत नूं किहा आ जा मित्रा यारा, ओ तेरी तेरी तेरे नाल गंढ्ढ पुआईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। शुकर परोहत ने सत्त चूलीआं छडीआं पाणी, हथ्थां उत्तों रुढ़ाईआ। उस वेले बावन ने बोली इक अगम्मी बाणी, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। नाले आत्म किहा नाले परमात्म किहा दोहां दी धार सके ना कोए पछाणी, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। फेर किहा मैं ही राजा
ते मैं ही राणी, दूजा कन्त ना कोए हंढाईआ। फेर किहा मैं ही ज़मीं ते मैं असमानी, दो जहानी आपणी खेल खिलाईआ। फेर किहा मैं ही फ़कीर दरवेश भिखारी मैं ही शाह सुल्तानी, शहिनशाह इक अख्वाईआ। फेर बोलया एह रसना नहीं ज़बानी, काया कलमा कायनात ना कोए जणाईआ। ओह नहीं एह कोई मंज़ल नहीं रुहानी, रूह बुत ना कोए वड्याईआ। एह जोत ओह जिस नूं निराकार निरँकार कहे जिस दा खेल महानी, महिमा कथ कथ वड्याईआ। फेर इशारा दिता ओए बलि ज़रा निगाह मार लै सतिजुग गया त्रेता गया द्वापर गया औह कलयुग दी निशानी, निशाना धर्म नज़र कोए ना आईआ। नाले लख चुरासी जीव जंत सारे पुणीं छाणीं, खोजणा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। छब्बी पोह फेर इक दम बावन टेक लए आपणे गोडे, बलि अगे ध्यान लगाईआ। फेर हलूण के बलि दे मोढे, इशारा दिता कराईआ। झट बलि ने आपणे अन्तष्करन हिरदे सोधे, सुदी वदी वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई लालच रख्या ना कोई लोभे, ममता जगत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। बलि कहे हाए हाए हाए उह पुराणयां पंडया, पंडता दयां जणाईआ। मैं प्रेम दा पकवान सत्तां रंगां विच बन्न्ह के वन्डया, जिस दी तोट रही ना राईआ। मैं इक्को पौड़ी तकी इक्को मंज़ल वेखी इक्को चढ़या डंडया, जिस ने मेरी डण्डावत दिती बदलाईआ। बावन इशारा कीता बलि नूं लफ्फड़ मारया खेल वखाया औह वेख कलयुग विच गोबिन्द दा खण्डया, जो खड़गां करे सफ़ाईआ। नाले प्रेम प्यार दा अमृत अगम्मा वन्डया, बिन रसना दिता चखाईआ। झट बलि ने आपणे घुट्ट के दंदिआ, दन्दां हेठां जीभ लई रखाईआ। झट बावन ने इशारा कीता बलि औह वेख लै कलयुग विच निशान होणा तारा चंदिआ, कुदरत दा कादर की आपणा खेल कराईआ। शरअ दे नाल शरअ टकराउणी प्रभ दा नाम कलमा ढाल बणे तलवार बणे ते मारे बन्दगी वाले बंदयां, धर्म दी धार रहिण कोए ना पाईआ। ओसे वेले फेर बावन ने किहा ऐ बलि मैं तैथों सिरफ ढाई कदमां थाँ मंगया, बहुती मंग ना कोए मंगाईआ। ओसे वेले बलि ने ख़ुशीआं दे विच मन्नया, आपणी मनसा दिती रखाईआ। बावन किहा आह मेरी लाइन ऐन इहो गोबिन्द दा अन्तिम होणा कन्नया, गुरु ग्रन्थ जिस दी दए गवाहीआ। उस तों अगे ना कोई दीन चले ना मज़्हब चले ना शरअ रहे ना हद्द रहे ना बन्नया, लेखा सब दा दए मुकाईआ। जो सृष्टी होणी खंन खंनयां, हिस्सयां विच वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। बलि किहा ऐ बावन मेरे भगवान, मेरी तेरे चरण दुहाईआ। मेरा परवान कर पकवान, जो तेरे अगे रखाईआ। बावन ने ज़िमीं वेखी फेर वेख्या
असमान, असमान ज़िमीं तों बाहर आपणे अन्दर ध्यान लगाईआ। फेर कीता ध्यान, दो जहानां परे खोज खुजाईआ । फेर बोलया बिना ज़बान, शब्द दा शब्द दिता सुणाईआ। ऐ बलि तेरी धार विच मैं आया ते सतिजुग दा अन्त करान, करनी दा करता हो के दयां दृढ़ाईआ। त्रेते वास्ते आउणा राम, राम दी राम पाए दुहाईआ । फेर आ जाणा कृष्ण काहन, घनईया हो के खेल खिलाईआ। फेर पैग़म्बरां नूं देणा पैग़ाम, संदेशे धुर सुणाईआ । फेर नानक नूं दे के सतिनाम, मन्त्र देणा जणाईआ। गोबिन्द नूं वाहिगुरु दी फ़तिह दा डंका देणा विच जहान, जो बिन हथ्थां जाए खड़काईआ। सच पुछें जदों सारे ही लँघ गए फेर आप हो के आवां भगवान, भगतां दा मेला सहिज सुभाई लवां कराईआ। उस नूं सके कोई ना जाण, जो जाणी जानणहार इक्को धुर दा माहीआ। जिस दी अक्खर कर ना सकण कल्याण, कलमे समझ ना कोए समझाईआ। उस वेले मेरा ऐसा होणा विधान, जिस नूं जगत विद्या समझ सके कोए ना राईआ। ऐसा होणा फ़रमान, जो बिना अक्खरां तों बिना विद्या तों दयां दृढ़ाईआ। पर उस नूं मेरी किरपा तों बग़ैर कोई नहीं करेगा परवान, परवाना हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। झट बलि चरणी डिग्गा आण, चरणां उत्ते सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। बलि किहा मेरे साहिब स्वामीआं, साजण साचे मीत। मेरे अन्तष्करन दे अन्तरजामीआ, तेरी वेखां अगम्मढ़ी रीत। धुर दे शब्द दे नाम दे बानीआ, मैनूं कर दे ठांडा सीत। एह सब तेरीआं खाणीआं पकाणीआं, जुग जुग दी चली रीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक त्रैगुण अतीत। बावन किहा, बलि, पहलों आपणा पूरा कर इकरार, करमां ढाई मंग मंगाईआ। बलि ने मुख चों बचन दिता उच्चार, ख़ुशी नाल सुणाईआ। बलख दी धरती करन लग्गी पुकार, तूं ही तूं ही तेरी वड वड्याईआ। झट बावन ने कीता आकार, आपणा आप बदलाईआ। पहला कदम चुक्कया डोवर रख्या जिस दी ग्रन्थ शास्त्र पाइन ना सार, गरड़ पुराण दए गवाहीआ। दूसरा कदम टरांनटो दी धार, अगे लेखा समझ किछ ना आईआ। पता नहीं केहड़ा रूप बणा के वखा दिता बलि नूं जिस विच कई कोट छुप गए संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सारे चरणी डिग डिग सीस निवाईआ। ओस फड़ के कदम कीती पुकार, पुनह पुनह पुनह सीस निवाईआ। झट बावन ने आपणा आप संकोच ल्या ते आ गया गिठमुठ दा रूप बणा के फेर दूजी वार, दोहरी आपणी खेल खिलाईआ। नाले हस के किहा, ऐ बलि, प्रभू दा लहिणा देणा सदा जुग चार, जुग चौकड़ी खेल चलया आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आवे आपणी धार, धरनी धरत धवल धौल आपणा फेरा पाईआ। तेरे प्यार विच नाम कलमे दए उच्चार, सोहणे ढोले सोहले राग सुणाईआ। राग नाद उस दा करन
इज़हार, आप आपणी सुर बणाईआ। पर तैनूं सच दस्सां जिस वेले बण के आया कलि कल्की अवतार, निहकलंक आपणी कल प्रगटाईआ। अमाम अमामा नूर उज्यार, जोती जाता नूर अलाहीआ। पहलों उन वड्डा होणा ते फेर एडा छोटा बणना कि लभणा नहीं विच किसे संसार, जग नेत्र वेखण कोई ना पाईआ। जेहड़ा मैं तैनूं पहलों दस्सया गोबिन्द दा ओह बणना मित्र मुरार, माछूवाड़े दी सेज हंढाईआ। फेर दोबारा होवे ज़ाहर, सम्बल आपणी कल वरताईआ। गोबिन्द शब्द गुरु ते जोत दा जोत होवे उज्यार, जोती जाता सोभा पाईआ। आपणा हुक्म करे सब तों बाहर, जिस दा अक्खर अक्खर समझे ना कोए समझाईआ। झट बलि ने ध्यान धर के अन्दर कीती पुकार, आपणा स्वास मस्तक तों उपर ल्या खिचाईआ। सवा गिठ दे विच करके उज्यार, अगे पिच्छे वेख वखाईआ। मारू डण्ड नूं किहा तेरा वी नहीं कोई विहार, तेरा संग ना कोए चतुराईआ। दस्म दुआरी नूं किहा ओह तूं वी अधविचकार, बैठी आसण लाईआ। मेरा महबूब मेरा स्वामी मालक बैठा आपणे सच्चे दरे दरबार, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। झट प्रेम विच बिना नेत्रां तों निगाह लई मार, बिना अक्खीआं दर्शन पाईआ। बिना रसना तों सुणी शब्द दी धार, अणसुणत दिती दृढ़ाईआ। ओए बलि, हुण मैं तेरे आया इक दे दुआर, तेरे दुआर नूं दवां वड्याईआ । पर कलयुग विच जिस वेले सति धर्म तों दूर हो गया संसार, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं मेरे शब्द नाम दा रंग ना कोए चढ़ाईआ । उस वेले जोती जाता पुरख बिधाता हो के होवां ज़ाहर, ज़ाहर हो के आपणा खेल खिलाईआ । चार जुग दे नहीं नौं सौ चौरानवे चौकड़ी जुग जन्म दे विछड़े इक्ट्ठे कर लवां एका वार, एह मेरी बेपरवाहीआ । मैं कोई शास्त्र ते सिमरत ते वेद पुराणां दा दस्सणा नहीं विवहार, रसना जिह्वा ना कोई करां पढ़ाईआ। जिस नूं चाहवांगा ओसे नूं देवांगा तार, एह मेरी बेपरवाहीआ। क्यों मैं मालक ख़ालक दो जहानां दा मुख्त्यार, मुख़तार सब कुछ आपणे हुक्म विच चलाईआ। बलि किहा प्रभू मैं तेरी भगती दा आपणे अन्दर भरया भण्डार, दिवस रैण तेरे ढोले गाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरे चरणां उत्तों दिती वार, भेंटा तेरे अगे टिकाईआ। भगत बणना बड़ा दुष्वार, बिन भगतीउँ कोई प्रभू नूं मिलण कदे ना पाईआ। झट बावन किहा ओ बलि जिस ने मेरा रूप बणाया साकार, ते ततां खेल खिलाईआ। ओह शहिनशाह सब दा सिक्दार, पातशाह अगम्म अथाहीआ। जदों चाहवे जिस नूं चाहवे बिना भगतीउँ ला देवे पार, परम पुरख आपणे रंग रंगाईआ। ओहदे चरणां दी धूड़ ते सचखण्ड दा दुआर, दोवें इक्को रूप दए वखाईआ। बावन फेर वेख्या ओ बलि, बेशक ओस वेले कलयुग ने करना धूंआँधार, धुर दे हुक्म विच कलयुग सेव कमाईआ। फिर वी भगत सुहेला हो के फड़ बाहों लवां उबार, कोझयां कमल्यां आपणे गले लगाईआ। पर इक गल्ल याद रखीं एह वक्त ओदों सुहाउणा होवेगा, जदों नामे दी धार दा
बणेगा भगत दुआर, जिस दी सत्तर बहत्तर चुहत्तर ते पंज पंज देण गवाहीआ। इहनां अक्खरां दा चार जुग दे शास्त्र कर नहीं सकदे विसथार, जगत दे विद्या वाले भेव ना कोए पाईआ। पर याद रखीं बलि नौ सौ चरानवे चौकड़ी जुग प्रभू दे नाम दे डंक वजदे रहे संसार, ओसे दे गुण गाईआ। पर कलयुग अन्त भगतां दा ऐसा बणना मीत मुरार, मित्र प्यारा हो के आपणी गोद टिकाईआ। आप भावें मातलोक विच कुछ करे पर भगतां नूं ज़रूर सचखण्ड ल्यावेगा आपणी गोद उठाल, बिना लत्तां बाहवां तों भज्जे वाहो दाहीआ। पर ओह वक्त याद रखीं ओह लेखा ओदों मुकणा जिस वेले सम्मत शहिनशाही इक इक नूं मिला के ते आउणा ग्यारां दा साल, साल बसाला आपणी खेल खिलाईआ। क्यों प्रभू दे भगत ते प्रभू दे लाल, ते लालन हो के आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। छब्बी पोह कहे बावन ने बलि नूं वर दिते अतुट, बिना लेख लेखणी दिती वड्याईआ। शब्द सुणाए बिना बुल्ल्हां बुट, जिह्वा रसना ना कोए हलाईआ। लेख लिखे बिना कलम शाही ते उंगलां हथ्थां गुट, लाल रंग दिता चढ़ाईआ। नाले इशारा कीता भगत भगवान प्रीती कदे ना जावे टुट, टुटयां आपणी गंढ्ढ पुआईआ। आत्म परमात्म नाता कदे ना जावे छुट, छुटकी लिव फेर लए लगाईआ। पर इक प्रभू विच वड्डा गुण, जदों चाहे लोकमात दे बूटे पुट्ट, ते सचखण्ड आपणे दर लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब आपणा हुक्म वरताईआ। छब्बी पोह कहे औह वेखो गुरु अवतार पैग़म्बर किड्डे सोहणे बैठे अस्थान, आपणा आसण लाईआ। नाले नूर नाले जोत नाले प्रकाश नाले सति सरूप भगवान, भगवन विच समाईआ। नाले दाते नाले भिखारी नाले मंगते नाले मंगण दान, आपणी झोली डाहीआ। नाले वेखण ज़िमीं असमान, दो जहानां राह तकाईआ। नाले तकण आपणे फ़रमान, जो भविख्तां विच आए लिखाईआ। नाले सुणाउण सीता राम, की रम्ईआ करे धुरदरगाहीआ। नाल संदेशे देवण काहन, काहन तेरे काहन दी की वड्याईआ। पैग़म्बर कहिण साडा अमाम, जल्वागर नूर अलाहीआ। गुरु गुरदेव कहिण असीं ओसे दे रूप विच्चों होए प्रधान, जिस ने मातलोक दिती वड्याईआ। जिस दा संदेशा सुणया बिना कान, अनादी धुन विच शनवाईआ। ओह शाहो भूप अन्त आवे सुल्तान, मालक धुरदरगाहीआ। जिस नूं सारे करन परवान, सिर सके ना कोए उठाईआ। सानूं इयों जापदा सब नूं ओह मालक ख़ालक वाली दो जहान, दोहरी आपणी कल वरताईआ । जिस ने आपणा हुक्म सुणाउणा बिना कान, शब्दी शब्द शब्द करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे प्रभू मेरा पुराणा तेरे नाल लहिणा, सतिजुग दए गवाहीआ। तैनूं ज़रूर पएगा
देणा, मुकर कदे ना जाईआ। मैं चाहुंदा जे तूं सतिगुर हैं ते भगतां नूं दर्शन देवीं दिने जागदयां ते रातीं सुत्तयां आपणे नैणां, साख्यात नज़री आईआ। फेर मैं चाहुंदा तूं इहनां दे अन्दर वड़ के बहणा, काया मन्दिर सोभा पाईआ। फेर मैं चाहुंदा इन्हां अन्दर बल बख्श दे हर हिरदे विच जिन्हां तेरा भाणा सहणा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। होर किरपा कर दे आपणे प्यार दा अन्तर निरंतर पा दे गहिणा, दो जहान सके ना कोए चुराईआ। मेहरवान हो जा एन्हां नूं लाड़ी मौत ना खाए डैणा, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। कृपालू होर किरपा कर दे चुरासी विच ना पए पैणा, जम की फाँसी देणी कटाईआ। होर मेहरवान हो जा एह तेरे भगत नहीं तरफ़ैणां, सुत दुलारे तेरे नज़री आईआ। छब्बी पोह कहे मैं चाहुंदा जन भगतो जे भगत जे ते बण जाओ भाई भैणां, बुरी अक्ख ना कोए उठाईआ। वेख लओ तुहाडे वेंहदयां जगत जहान किस वहिण विच वहिणा, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जगत जहान धुर दे हुक्म दे नाल खहणा, ख़ालस नज़र कोए ना आईआ। ओह बाल्मीकी याद रख किस तरीके नाल लिखी सी रमायणा, ओह चम्यारा किस तरीके नाल प्रभ दे नाल गंढ्ढ पुआईआ। तुसीं केहदे साक केहड़ा तुहाडा सज्जण केहड़ा तुहाडा सैणा, किस दे नाल मिल के वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब हुक्म वरताईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो ओए अगे लड़ाईआं झगड़े हुन्दे रहे तीर कमानां ते खण्डे, जगत शरअ विच लड़ाईआ। अवतार पैग़म्बरां नूं वंड दितीआं वंडे, हिस्से थोड़े थोड़े पाईआ । नाम दे चढ़ा के निक्के निक्के डण्डे, पौड़ीआं उत्ते लमकाईआ। आपणे आपणे धर्म ते मज़्हब दे झुला के झण्डे, दीन दुनी गए वखाईआ। पर फेर वी प्रभ ने सब नूं जणाया कलयुग अन्तिम आउणा कन्ढ्ढे, कन्ढ्ढी घाट सारे बैठे आसण लाईआ। अन्त अख़ीर इक्को गाउणा सब ने छन्दे, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। पिछल्यां जुग पिच्छे बड़े लम्मे लम्मे लँघे, आपणा पन्ध मुकाईआ। पर याद रखयो, जिस वेले गोबिन्द दी धार बणी ते शब्द दी धार विच्चों आवाज़ आई, गोबिन्द, दो इक दी धार मेरी इक्की ते तेरे इक्की होवणे कंघे दे दन्दे, दन्दीआं पीहण वाला नज़र कोए ना आईआ। जिंनां चिर मैं दोबारा ना आया ओनां चिर निशान मिटणा नहीं तारा ते चन्दे, चन्द सितार वेखण राह तकाईआ। उह खेल ऐसा होणा प्रभू दे नाम उत्तों लड़ने बंदयां नाल बन्दे, बन्दगी वाला रहिण कोए ना पाईआ। एह खेल होणे तुहाडे वेंहदयां वेंहदयां बड़े अचंभे, अचानक आपणा हुक्म देणा वरताईआ। मुहम्मद ने आस रखी एह जदों शुरू होवे ते होवे मेरे यक शम्बे, यके बाद दीगरा हुक्म ना कोए सुणाईआ। पता नहीं भगतो केहड़ा वेला केहड़ी सुलखणी घड़ी ते तुहाडा प्रभू आपणा खेल अरंभे, अरंभा परी चौदां रत्नां वाली गई समझाईआ। एह कोई खेल तुहाडा नहीं भगवान दी धार ते जिस ने कराउणे दीन दुनी
दे दंगे, दगिआं विच आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। छब्बी पोह कहे ओए नारदा तूं क्यों लुक्या, ओह मेरे दूर दूर बोदी हिलाईआ। नारद कहे ओए मित्रा मैनूं ऐ दिसदा जिवें पिछल्यां दा पैंडा मुक्कया, अगे राह खेड़ा नज़र कोए ना आईआ। प्रभ नूं मिलण वास्ते सब ने बथेरयां लाए तुक्कया, तोड़ा ला के गए समझाईआ। पर ब्राह्मण कहिंदा मैं उह बुढ्ढा उह पुराणा पंडा जेहड़ा आदि जुगादि इक्को प्रभू नूं झुकया, दूजे सीस ना कदे निवाईआ। ना मैं हरया ना मैं सुक्कया, आपणा आप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल इक वखाईआ। नारद कहे छब्बी पोह मित्रा मैं सुणीआं बड़ीआं गल्लां, दूरों दूरों ध्यान लगाईआ। मैं जाणदा घड़ी घड़ी पल पलां, पलकां दे पिच्छे बैठा वेख वखाईआ। जेहड़ा फिरदा जंगलां जूहां ते विच झल्लां, झल्ला हो के भज्जे वाहो दाहीआ। जिस नूं मुहम्मद वरगिआं रसूलां किहा अल्ला, आलमीन तेरी बेपरवाहीआ। मैनूं एउँ जापदा उह फेर इक इकल्ला, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। जिस दा हुक्म वरतणा जलां थलां, महीअल आपणा फेरा पाईआ। ओह ऐउँ जापदा जिवें आपणयां भगतां दा मेटण आ गया सल्ला, सलल हो के आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब धुरदरगाहीआ। नारद कहे भगतो, ओ मित्रो, ओ प्यारयो सज्जणो ओ संगीओ साथीओ मैं सच दस्सां एह प्रभू बड़ा धोखेबाज़, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। आपणे नाम दी वड्याई वास्ते आपणी बदल देंदा आवाज़, अक्खरां नाल अक्खर दए बदलाईआ। फेर नवीं तों नवीं साजणा लए साज़, एह एहदी बेपरवाहीआ। कदी सतिजुग नूं कदी त्रेते नूं कदी द्वापर नूं दे के राज, रईयत लख चुरासी संग बणाईआ। कदी कलयुग दी खोल्ह के जाग, कूड़ी क्रिया पल्लू दए फड़ाईआ। सोहणा माया ममता मोह दा लगा के बाग़, कूड़ कुड़यारा बूटा लाया थांउँ थाँईंआ। पर याद रखयो, एह उस वक्त इशारा होया सी जिस वेले गोबिन्द ने पहले दिन उडाया सी बाज़, बाज़ी दीन दुनी उलटाईआ। ओ मेरे तों बाद आवेगा मेरा महाराज, चौबीसा धुरदरगाहीआ। जिस ने सब तों लैणा जवाब, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जो पेशीनगोईआं विच पैग़म्बरां ल्या ख्वाब, सब दे लेखे वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस नूं जुग जुग सारयां कीता आदाब, सजदयां विच सीस निवाईआ। ओन इक गल्ल करनी बिना किसे करनी तों आपणयां भगतां दी ज़रूर करनी इमदाद, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाले दुरमति दे धोणे अन्दरों दाग़, पापां करे सफ़ाईआ। गुरमुखां दे पिच्छे आपणी खोल्ह के जाग, राती सुत्तयां घर घर दरस वखाईआ। फेर वड्डे वड्डे करने भाग, भागां वाले देणे बणाईआ। जगत दीआं दीप मालां नूं छड के ते भगत दुआरे उत्ते जगा के चराग़,
ओह नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दे विछड़े होए चराग़ो तुहाडी कर देणी रुशनाईआ। तुसीं बेशक धर्म राय दे अगे फिरना नाल मजाज, आकड़ नाल जाणा चाँईं चाँईंआ। कहिणा, ओए असीं नहीं सन्त असीं नहीं साध, असीं नाम जपण दा कलमे पढ़न दा कोई नहीं रख्या रिवाज, असीं किसे ग्रन्थ शास्त्र दे नहीं मुहताज, साडा कोई नहीं नुवाब, साडा इक्को शहिनशाह पातशाह, जिस ने सब दी साजणा लई साज, साजण हो के मिल्या धुर दा माहीआ। ओह आया सब तों बाद, आपणा फेरा पाईआ। हुण सानूं की लोड़ ते केहड़ी पढ़ीए किताब, ते कुतबख़ान्यां नूं फोलण काहनूं जाईआ। क्यों इक्को महबूब मिल्या इक्को साहिब मिल्या जिस दा सब तों वखरा हिसाब, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। आह कहिंदा, नारद, मैं छब्बी पोह बणया बुढ्ढा ओए बड़ा पुराणा मैं नौ खण्ड वेखे, सत्त दीप वेखे, अवतार वेखे, पैग़म्बर वेखे, भगत वेखे, सन्त वेखे, पुरी वेखे खेल वेखे, मैं नहीं तक्कया की खेल होणा, पर मेरी अज्ज जाग खुल्ह गई, अक्खां खुल्ह गईआं ते मैनूं नज़र आया विच पंजाब, जो पंजां ततां दे लेखे दए मुकाईआ। क्यों जिस दिन सतिगुर नानक ने पहले दिन वजाई सी रबाब, तन्द सितार सितार विच्चों हिलाईआ। ओसे दा मर्दाने नूं आया सी ख्वाब, जो बग़दाद आया समझाईआ। उस रबाब दी धार विच होणा फ़साद, झगड़ा ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर इक वड्याईआ। नारद कहे छब्बी पोह, भई किड्डा सोहणा दिहाढ़ा तेरा चंगा, चंगा नज़री आईआ। औह तक लै दूर दुराडे यमुना सरस्वती गोदावरी ते नाल खलोती गंगा, गऊ माता हथ्थ विच फड़ के वेखण नैण उठाईआ। नाले सोचण किस बिध भगत दुआरा जाए लँघा, आपणा कदम उठाईआ। पर मैं पंडत अगों सिरों दिस्या नंगा, बोदी रिहा हिलाईआ। फेर निगाह मारी इक सुणाया छन्दा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। नाले उन्हां नूं सहिज नाल किहा कमलीओ जे बाहरों वेखोगीआं ते ततां वाला बन्दा, अन्दर वेखोगीआं उह मालक धुर दा माहीआ। जिस नूं सयदे करदे तारा चन्दा, सूर्या आपणा आप छुपाईआ। जिस दा नौ सौ चौरानवे चौकड़ी दा सफ़र लम्बा, लमह लमह लमह करके दिता मुकाईआ। नी हुण हैरान हो जाओगीआं उस दा खेल बड़ा अचंभा, हैरानी विच सब नूं रिहा पाईआ। तुहानूं वेखो चंगी तरह उस दीआं हिलदीआं दो टंगां, दो टंगां वाला हो के दो जहान रिहा भवाईआ। एह उस बड़ा चंगा सोचिआ ढंगा, जेहड़ा तरीका चार जुग ना किसे समझाईआ। ना कोई तीर ना कोई भथ्था ना कोई हथ्थ विच फड़े खण्डा, ना कोई फ़ौज ते लशकर शाही नज़री आईआ। मैं हैरान हो गया इक्को बणा के सत्त रंग दा डण्डा, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर इक वखाईआ। गंगा कहे सुण वे पंडता पांध्या, साडी इक
अरदास। भगत दुआरे औंदे जांदयां, तैनूं दईए शाबास। बिन रसना पींदिआ खांदिआ, जीवत बिना स्वास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सोहणया तूं आ जा साडे पास। झट नारद कहे मैं बोदी रिहा संवार, मथ्थे तिऊड़ी ना कोए रखाईआ। नी मैं पुजया भगत दुआर, आपणा पन्ध मुकाईआ। इक्को मन्नया धुर दा यार, जो नूर नुराना नूर अलाहीआ। जो जुग जुग खेल करे अपार, अपरम्पर स्वामी इक अख्वाईआ। पहलों बाहरों उस नूं करो निमस्कार, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। फेर धूड़ी लाओ छार, क्यों चन्दन दे टिक्के भगत सुहेले ला के गए चाँईं चाँईंआ। फेर बणो भिखार, ख़ाली झोलीआं अगे डाहीआ। किरपा कर साडे करतार, कुदरत दे कादर धुरदरगाहीआ। साडा कलयुग दा लहिणा देणा अन्तर लै विचार, विचरके दईए सुणाईआ। दीन दुनी होई विभचार, कुकर्मां भरी लोकाईआ। साडे तीर्थ तट किनार होए ख्वार, जगत रही ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती चारे जोड़न हथ्थ, भगतो भगत दुआरे सीस निवाईआ। नाले कहिण प्रभू तूं पुरख समरथ, तेरी बेपरवाहीआ। जिस तरह तूं भगतां नूं देंदा एं वथ, एसे तरह साडी झोली दे भराईआ। क्यों तूं बेपरवाह अगम्म अथाह तेरे गोबिन्द गया सथर लथ, ओह सोहणी तेरी सेज हंढाईआ। जे हुण तूं कलयुग अन्त भगतां वल कीती आपणी अक्ख , ओ अक्खीआं वाल्यां नूं आपणीआं अक्खीआं विच मिलाईआ। सानूं ऐं दिसदा तूं सब तों निराला ते वखरा एन्हां दा कीता पक्ख, सिर इहनां दे हथ्थ टिकाईआ। एसे करके छब्बी पोह दा दिहाढ़ा ते भगतां नाल रिहा वस, भगतां तों बिना दूजा नज़र कोए ना आईआ। एह भगत सुहेले चंगे जिन्हां दा प्रभू हो के गावे जस, सिफ्तां दे ढोले गाईआ। मेहरवान हो के बिना मंग्यां एहनां दे अन्दर देवे रस, अन्तर आत्म आपणा रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ । गंगा कहे नी यमुना सरस्वती, सुतीओ लओ अंगड़ाईआ। नी गोदावरी उह गोबिन्द दी धार तक अगम्मी हस्ती, बिन नेत्रां वेख वखाईआ। नारद कहे ओ चौखट्टीओ औह भगतां दी वेखो बस्ती, जिथ्थे भगत सुहेले आसण लाईआ । ओथे वेखो प्रभू दी धार किड्डी सस्ती, बिना स्वासां ते नामां तों झोली पाईआ। इक्को वड्याई ते इक्को खेल जस दी, सिफ्तां नाल सालाहीआ। जिन्हां दे अन्तर निरंतर आत्मा परमात्मा दे प्यार विच हसदी, बिना बुल्ल्हां तों रही मुसकराईआ। दुनिया दी धार विच नहीं फसदी, दीनां मज़्हबां दा लेखा रहे मुकाईआ। एह आशा पूरी होई एस धरती उत्ते लव ते कुश दी, बाल्मीक दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दे लेखे रिहा मुकाईआ। नारद कहे छब्बी पोह कुछ अवतार पैग़म्बरां
गुरुआं दी लै दलील, जो बिना ज़बान तों देण सुणाईआ। जिन्हां दी दरगाह विच मन्ज़ूर होई अपील, जो आसा रख के गए धुरदरगाहीआ । ओ मालक जिन्हां दा छैल छबील, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। वाहवा वाहवा वाहवा आशा औण लिटदीआं, पल्लू गल विच पाईआ। बिन हथ्थां तों औण पिटदीआं, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। हंझू अक्खां दे विच्चों सिटदीआं, नैणां नीर वहाईआ। क्यों ओह वणजारीआं सतिगुर शब्द अगम्मी चिट दीआं, जो चिट्टे उत्ते काला रिहा पाईआ । हुक्म विच कोटन कोटि जुग चौकड़ीआं टिकदीआं, जो टिक्के गुरमुखां दे मस्तक रिहा लगाईआ। अनक वार भगतां दीआं ख़ाहिसां उस दे प्यार विच विकदीआं, जिस दी कीमत करता आपे पाईआ। कोटन कोटि उसे दे प्यार विच सिकदीआं, आपणा आप सुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा वक्त इक वड्याईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो मैनूं इयों लगदा तुसां अज्ज खाधी मकई दी रोटी, दन्दां दाहड़ां हेठ दबाईआ। पर याद करयो एस दे पिच्छे तुहाडा लहिणा देणा मुक गया जन्म कोटन कोटी, कोटन कोटी जन्म दा लेखा दिता मुकाईआ। तुसीं फेर माता गर्भ विच नहीं बणना बोटी, रक्त बूँद जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। तुहाडे अन्दर रहिण नहीं देणी वासना खोटी, खोटिउँ खरे देणा बणाईआ। उस जिस कारन तुहानूं बन्न्हा दिती लंगोटी, धर्म दी धार विच देणा जुड़ाईआ। जिस प्यार विच हथ्थ विच फड़ा दिती सोटी, बलधारी देणे वखाईआ। तुहानूं बिना भगती तों चाढ़्ह के धुर दी चोटी, ओ अन्दर दे चोटिओ तुहानूं आपणे नाम दी चोट देणी लगाईआ। बेशक तुहाडी आयू कलयुग विच बहुत छोटी, हज़ारां बरसां तप्सया ना कोए कमाईआ। फिर वी तुहानूं मिला के आपणी ओस अगम्मी जोती, जिस जोत विच्चों तुहाडी जोत दिती प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे भगतो भगत दुआरे आ के ना रहिणा सुते, सुत्तयो लओ अंगड़ाईआ। जिस ने भाग लगाउणा तुहाडे काया बुते, बुतख़ानयां करे सफ़ाईआ। उस नूं अज्ज कहि दयो जां भगत बणा लै जा आपणे बणा पुते, जां सुत दुलारे बणा के आपणी गोद टिकाईआ। तुहाडी आत्मा दी धार एथे ओथे दो जगत वासना कोई ना लुट्टे, प्रभू लुटेरया लुटेरया लुटेरया सानूं लुट के लै जा आपणी धुरदरगाहीआ। जिथ्थे फेर राय धर्म मूल ना कुट्टे, मार कुट्ट दा लेखा रहे ना राईआ । आवण जाण गेड़ा चुक्के, चुकन्ने हो के सुणना चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दुआर इक वड्याईआ। सतरंगा कहे कुछ मेरे अन्दर विचारा, जन भगतो ओ तुहानूं दयां सुणाईआ। तुसीं दस्सो की खेल करे करतारा, कुदरत दा कादर की आपणी कार कमाईआ । किस बिध प्रगट
हो गया चवीआं अवतारा, चौबीसा जगदीसा आपणा रूप बदलाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल पैग़म्बर गुर अवतारा, गुरु गुरदेव आपणा रंग रंगाईआ। शब्दी शब्द दा ला के नाअरा, नर नरायण रिहा सुणाईआ । बिना ततां तों हो के ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणा वेस वटाईआ। बिना भगतीउँ तुहानूं करे प्यारा, प्रीतम हो के आपणी गोद टिकाईआ। पर तुसीं सच दस्सो, प्रभू दे प्यार विच आत्मा दी धार विच धर्म दीआं बणोगे नारां, स्त्री पुरुष जगत वंड ना कोए वंडाईआ। सारे भगत जन आपणे आपणे हथ्थ विच फड़न इक इक छुहारा, छोहरो बांकिओ आपणे मुख नूं सगन लओ लगाईआ। पर याद रखयो अज्ज तों वायदा तुहाडे नाल कौल इकरारा, जिस नूं कोई मेट ना सके विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव तुहाडी देण गवाहीआ । तुसीं जदों जाउगे ते जाउगे विच सचखण्ड दुआरा, राह विच ना कोए अटकाईआ। एसे तरह तुहाडे नाल चलांगा ते तुहाडे उत्ते देवांगा पहरा, आहहहआ करके सब नूं रिहा सुणाईआ। क्यों मैं महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दा खेल कीता अपारा, अपरम्पर हो के आपणी कार दयां भुगताईआ। मैं कोई बन्दा नहीं इन्सान नहीं, शब्द गुरु ते गुरु दा खेल अपारा, अपरम्पर हो के दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दर इक वड्याईआ। छब्बी पोह कहे प्रभू ला दे आपणी छहबर, सोहणा रंग रंगाईआ। तूं मेहरवान मेहरवान मेहरवान इक रैहबर, नूर नुराना नूर अलाहीआ। इक अक्खर इक वरड जिहनूं कहि देंदे आलटूगैदर, वाहवा आलमीन तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे आपणा वर, वाग दूजयां हथ्थ ना कदे फड़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे, भगतो, दूसर हथ्थ ना वाग फड़ावांगा। शाह अस्वार इक अख्वावांगा। दो जहानां बिन ततां अस्व दौड़ावांगा। श्री भगवाना हो के खेल खिलावांगा। नौजवाना हो के रंग रंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणावांगा। नारद सारीआं पुराणीआं कढ्ढी औंदा चिठ्ठीआं, बिना चिठ्ठी रसैण तों पन्ध मुकाईआ। ख़बरां दस्सी जांदा मिट्ठीआं मिट्ठीआं, बिन रसना ढोले गाईआ। संदेशे देवे जिन्हां दीआं आसां इक प्रभू उत्ते टिकीआं, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। उहनां दा रूप बण गया जो हाहे उत्ते टिप्पीआं, हँ ब्रह्म पारब्रह्म विच समाईआ। धारां हो गईआं चिट्टीआं, काला रंग ना कोए रखाईआ। अन्त उहनां नूं गिणनीआं नहीं पैणीआं गिट्टीआं, बिना सोचण समझण तों सचखण्ड दुआर जाणा चाँईं चाँईंआ। जिन्हां दीआं सदा बहारां ख़ुशीआं वालीआं होणीआं मितीआं, दिवस वार वंड ना कोए वंडाईआ। अज दा दिहाढ़ा ते अज दीआं थित्तीआं, ते अज्ज दी रैण तुहाडी दए गवाहीआ। भावें जुग चौकड़ीआं पिच्छे लँघ गईआं कितीआं, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
साचा वर, सच दुआर इक सुहाईआ। सच दुआरा कहे ओ प्रभू केहड़े तेरे भगत, भगवन दे वखाईआ। असीं तक्कीए विच जगत, जगजीवन दाते ध्यान लगाईआ। जिन्हां नाल तेरा वायदा कौल इकरार शर्त, धुर दा संग बणाईआ। जिन्हां पिच्छे आएयों परत, पतिपरमेश्वर रूप बदलाईआ। जो प्रगटा के उपर धरत, धवल दए वड्याईआ। भाग लगा के वाली अर्श, अर्शी प्रीतम खेल खिलाईआ। माण दे के ग्यारां शहिनशाही सम्मत बरस, बरसी भगतां रिहा मनाईआ। मेहरवान हो के कीता तरस, रहमत आप कमाईआ। जन्म जन्म दी मेटी हरस, अगे हवस रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। दुआर कहे मैं आदि जुगादी मंगता, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना प्यार बख्श दे साची संगता, संगल शरअ वाला कटाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दे जणाईआ। तूं बोध अगाधा बुद्धी तों बाहर दा पंडता, निरअक्खर कर पढ़ाईआ। प्रकाश दे दे आपणे नूर अगम्मी चन्न का, अन्ध अन्धेर गुआईआ। झगड़ा रहे ना मनूए मन का, ममता मोह देणा मिटाईआ। मार्ग दस्सणा आपणे धर्म का, धरनी धरत धवल सुहाईआ । अगला लेखा पिछला लेखा वेखणा भगतां जरम का, जन्म जन्म दा पन्ध मुकाईआ। झगड़ा रहिण नहीं देणा काया माटी चर्म का, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। पन्ध मुका दे वरन बरन का, खत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। एका नाम निधाना तेरा होवे पढ़न का, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। इक्को मार्ग होवे तेरे मंज़ल चढ़न का, अगे हो ना कोए अटकाईआ। इक्को दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा तेरा होवे सचखण्ड वड़न का, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को सहारा एकँकारा परवरदिगारा तेरा होवे सरन का, सरनगति इक अख्वाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। साचा संगी बण जा आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। जुग जन्म दा मेट दे पाप, पतित पुनीत दे कराईआ। झगड़ा रहे ना त्रैगुण तीनो ताप, रजो तमो सतो ना कोए लड़ाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी बण जा धुर दा बाप, पिता पुरख अकाल गोद उठाईआ। तुध बिन दूजा दिसे ना कोए लोकमात, मातृ भूमी दए गवाहीआ। जन भगतां लेखे लाउणी अज्ज दी रात, छब्बी पोह जगत वड्याईआ। दिवस दिवस दिवस वधदी जाए जमात, सोहणा संग बणाईआ। तूं दर्शन देंदे रहिणा आप इकांत, इक इकल्ले मिलणा चाँईं चाँईंआ। हरिजन अन्तर रखणा शांत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी आपणा बणाउणा प्रांत, सत्तां दीपां इक्को गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे साहिब होणा सहाईआ। धुर दे साहिब होणा सहायक, आपणी दया कमा। आदि जुगादी धुर दे नायक,
मेहरवान मेहरवान मेहरवां। जन भगतां करनी हमाइत, सिर सिर आपणा हथ्थ टिका। झगड़ा मेटणा शरअ शरायत, अन्तर पर्दा देणा खुल्हा। साचे नाम दी करनी अनाइत, बख्शिश करनी नूर अलाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सब दी कबूल कर दुआ। छब्बी पोह कहे मैं आपणा वक्त करां सुहञ्जणा, सोहणी रुत सुहाईआ। किरपा कर मेरे निरञ्जणा, नर नरायण तेरी सरनाईआ। दीन दयाल दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। जन भगतां नेत्र पा दे नाम अञ्जणा, अज्ञान अन्ध देणा मिटाईआ। आत्म परमात्म बणना धुर दा सज्जणा, सगला संग रखाईआ। बिना चरणां तों करा दे आपणा मजना, प्रेम धूड़ी ख़ाक रमाईआ। लेखे ला लै आहला अदना, ग़रीब निमाणयां हो सहाईआ। तूं गोपाल मूर्त मदना, मध सूधन इक अख्वाईआ। जो इशारा दे के गया तेरे दुआरे सधना, कसाई कसम खा के छुरी सुटाईआ। कलयुग अन्तिम तेरी किरपा बिना किसे नहीं मूल तूं लभणा, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। हुण लहिणा देणा पूरा कर दे सभना, सभा भगतां वेख वखाईआ। तैथों रहे कोई ना अड्डना, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। अज्ज वायदा कौल इकरार कर ला जो भगत बणया इस नूं मूल नहीं छडणा, विछोड़े विच कदे ना आईआ। अन्दरों आत्मा ते बाहरों प्रेम कराउणा बदना, तन वजूदां रंग चढ़ाईआ। नौ खण्ड विच भगतां दीपक जगणा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। दर्शन देवे उपर शाहरगणा, नव दुआर दा डेरा ढाहीआ। इक्को मंज़ल बख्शणी इक्को बख्शणा पदना, पद यात्रा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त नाम वरताईआ। सच वस्त दे दे अगम्मा दान, नाम निधाना आप वरताईआ। बिन रसना प्या दे जाम, हकीकी इक वरताईआ। शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलाम, शरक्त अन्दरों देणी कढ्ढाईआ। धुर दा बण आप अमाम, अमल वेखणे ख़लक ख़ुदाईआ। तेरी रसूलां तों परे दी होवे कलाम, कायनात दृढ़ाईआ। तूं मालक ख़ालक इक अमाम, नूर नुराना धुरदरगाहीआ। सूफ़ीआं दा कर लै इंतज़ाम, बन्दोबस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। झगड़ा मेट के काया चाम, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। मनसा पूरी करनी जो संदेशा दे के गया राम, बनवासी हो के ध्यान लगाईआ। जो इशारा दिता अर्जन नूं काहन, घनईया हो के गया सुणाईआ। जो मूसा ने किहा मेरा साहिब मेटे अन्धेरी शाम, शमअ नूर कर रुशनाईआ। ईसा इस्म दस्सया सब नूं तमाम, तरह तरह नाल दृढ़ाईआ। मुहम्मद इशारा दिता नाल चार यारी अवाम, निरअक्खर अक्खरां धार जणाईआ। नानक निरगुण सरगुण दस्सके मन्त्र सतिनाम, नाम नाम विच्चों प्रगटाईआ। गोबिन्द मार्ग दस्स दे आसान, असल गया समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त खेल करे महान, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगत सुहेले लए पहचान, गुर चेले वेख वखाईआ। रातीं
सुत्तयां दर्शन देवे आण, आनन फ़ानन आपणा पर्दा लाहीआ। अन्तर अन्तर देवे ज्ञान, अन्तष्करन करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर इक वखाईआ। भगत दुआर कहे जन भगतो प्रभू बणाउणा मीत, मित्र इक अख्वाईआ। जिस दी आदि जुगादी रीत, रीतीवान धुरदरगाहीआ। जो वेखणहारा सब दी नीत, अन्दर बैठा धुर दा माहीआ। जिस तुहाडी काया करनी ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। झगड़ा मेट के मन्दिर मसीत, काया काअबा इक वखाईआ। सारे तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ ढोला गाउणा गीत, जो गोबिन्द गया समझाईआ। जिस नाल सब नूं करे पतित पुनीत, दुरमति मैल धुआईआ। सद वसे तुहाडे बीच, बाहर रहिण कोए ना पाईआ। जिस दे घर गृह कोई नहीं ऊँच ते नीच, ज़ात पात दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ । उह माण देवणहारा हस्त कीट, शाह सुल्तानां आपणा हुक्म वरताईआ। पर ओस दा खेल कलयुग अन्त अनडीठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। दीन दुनी वल्ल सुता दे कर पीठ, करवट आपणी ना कोए बदलाईआ। जन भगतां अन्तर रस बख्श के मीठ, अनरस रिहा चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक वखाईआ। सच दर वखाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। शाह कंगाल रंग रंगाएगा। जल्वा नूर जमाल प्रगटाएगा। दीपक जोती बाल, अन्धेर चुकाएगा। काया वखा के सची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक वडयाएगा। भगत सुहेले आपे भाल, आपणा संग बणाएगा। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, कोझे कमले गोद टिकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा पूर कराएगा। सच लेखा पूर करावांगा। हाज़र हज़ूर हो के दरस दिखावांगा। जो आसा रखी मूसा उत्ते कोहतूर, सो लहिणा सब दी झोली पावांगा। जिस नूं ईसा किहा हज़ूर, हज़रतां दा मालक हो के रंग रंगावांगा। जिस नूं मुहम्मद किहा ग़फ़ूर, ग़फ्लत सब दी दूर करावांगा। जिस नूं नानक कीता मन्ज़ूर, मन्ज़ूरी सब दी वेख वखावांगा। जिस नूं गोबिन्द पिता मन्नया ज़रूर, ज़रूरत सब दी झोली पावांगा। बेशक प्रभू दा खेल अगम्मा नूर, नूर नुराना हो के डगमगावांगा। कलयुग लेख मिटा के कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकावांगा। सतिगुर शब्द भगत सुहेले तारने, बण के जगत मलाह। सब दे काज संवारने, पूरब लहण चुका। पूरब कर्म ना मूल विचारने, लहिणा हथ्थो हथ्थ फड़ा। जो संदेशे दिते गोबिन्द यार ने, सथर सेज हंढा । ओह पक्के वायदे कौल इकरार ने, जिस नूं सके ना कोए मिटा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल दए खिला। सतिगुर शब्द जन भगत वेखणे जग, जगजीवण दाता दए सुणाईआ। अन्तर वड़
के बुझाउणी तृष्ना अग्ग, ततव तत ना कोए तपाईआ। हँस बणाउणे फड़ फड़ कग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। दर्शन देणा उपर शाहरग, शहिनशाह मेलणा चाँईं चाँईंआ। कोई रहिण नहीं देणा अल्पग, सरबग नाल मिल के वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सब दा बणां संगी, सगला साथी इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी आसा मनसा पूरी करां जो पूरब मंग मंगी, लेखा अवर रहे ना राईआ। जन्म कर्म दी मेटां तंगी, तंगदस्त दा डेरा ढाहीआ। सब नूं करां कार अंगी, आपणे अंग लगाईआ। नूर नुराना नूर चमकावां चन्दी, जोती जोत जोत रुशनाईआ। दीन मज़्हब तोड़ पाबन्दी, शरअ दा लेखा दयां मुकाईआ। जन भगतां निज नेत्र लोचन नैण अक्ख रहिण ना देवां अन्धी, अन्ध अज्ञान दयां गुआईआ। पिछली जो पिच्छे लँघी, अगे आपणा संग बणाईआ। झगड़ा रहिण ना देवां प्रकृती पंझी, पंज तत देवां माण वड्याईआ। मनुआ झगड़ा करे ना बण के जंगी, शस्त्र हउमे वाला दयां सुटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा हर हिरदे दस्सणा छन्दी, सोहँ ढोला सिफ्त सालाहीआ। सब दा भार चुकणा आपणे कंधी, सिर बोझ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा संगी इक हो आईआ। धुर दा संगी बण के आया, हरि करता बेपरवाह। जन भगत सुहेले लए तराया, आदि जुगादी हो मलाह। साचा संग आप रखाया, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ा। भेव अभेदा दए खुल्हाया, बजर कपाटी पर्दा आप तुड़ा। अमृत आत्म जाम प्याया, निझर झिरना आप झिरा। जोती दीपक दए जगाया, बिन तेल बाती कर रुशना। दर्शन देवे थांउँ थांया, दूर दुराडा पन्ध मुका। जिन्हां ख़ुशी नाल छब्बी पोह मनाया, मनसा मन पूरन पूरी दए करा। रोगां सोगां डेरा ढाया, दर्दीआं दर्द लए वंडा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा साहिब हो सहा। छब्बी पोह कहे जन भगतो तुहाडा लहिणा देणा नाल पुरख अकाल, अकल कलधारी गंढ्ढ पुआईआ। जो आदि जुगादी दीन दयाल, दया निध इक अख्वाईआ। जो नाता तोड़े काल महाकाल, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हरि भगत सुहेले बणा के आपणे लाल, गोदी गोद लए उठाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सतिगुर शब्द हो के करे संभाल, सम्बल विच बहि के आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जल्वा दे जलाल, नूर नुराना कर रुशनाईआ। जन्म जन्म दी लेखे लाए घाल, कीती घाल झोली पाईआ। अगे जन्म मरन दा रहे ना कोए सवाल, कर्म कर्म दा पन्ध मुकाईआ। फल लगावे जन भगतां काया डाल, पत्त टहणी रोम रोम महकाईआ । लहिणा देणा पूरा करे लख चुरासी विच्चों भाल, खोजे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए
मिलाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो तुहाडे अन्तर चाउ घनेरा, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। तुसां दिवस दिहाढ़ा सुहाया मेरा, मैं निव निव लागां पाईआ। तुसां ढोला गाया तूं मेरा मैं तेरा दयोरा, दो जहान वजी वधाईआ। तुहाडा मित्र प्यारा सतिगुर शब्द बांका छोरा, शौहर मिल्या धुर दा माहीआ। जिस दा खेल अवर दा औरा, अवर दी अवरी कार कमाईआ। उह तुहानूं वेखण वाला तके नाल ग़ौरा, गहर गम्भीर हो के खोज खुजाईआ। जिस नूं प्यार नाल तुसीं करदे चौरा, चार जुग दे लेखे दए मुकाईआ। तुहाडा मानस जन्म आवण जावण सौरा, कर्म दा लेखा रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। छब्बी पोह कहे मेरा दिवस अज्ज दा त्योहार, सोहणा रूप बणाईआ। जिस विच भगतां खिड़ी गुलज़ार, गुलशन सोहणा नज़री आईआ। बसन्त दिसे बहार, पत्त टहणी रही महकाईआ। इक्को रूप दिसे नारी नार, स्त्री मर्द वंड ना कोए वंडाईआ। सति शब्द सच सुण धुन्कार, अनहद नादी राग दृढ़ाईआ। अमृत रस पीवण ठंडा ठार, अमिउँ रस आप प्याईआ। जोती जाता पुरख बिधाता दीआ बाती कमलापाती करे उज्यार, उजाला देवे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संगी इक अख्वाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो तुहाडा मिटे धुँदूकारा, अन्ध अज्ञान दए गुआईआ। किरपा करे आप निरँकारा, निरवैर होए सहाईआ । जिस दा आदि जुगादि पसारा, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। साचे नाम दा दए भण्डारा, अतोट अतुट आप वरताईआ। जिस दा लेख अगम्म अपारा, अगोचर रिहा सुणाईआ। सो तुहाडी पावणहारा सारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस ने आपणा रूप धरया दोबारा, दोहरा सब नूं रंग चढ़ाईआ। घर घर ठाकर बण के होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग इक रखाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो मेरी सब नूं डण्डावत, बिन सयदे सीस निवाईआ। प्रेमीओ भगतां नाल करयो ना कोए अदावत, मुहब्बत विच समाईआ। प्रभू दुआरयों मिले नाम निआमत, अणमुली दात वरताईआ। जो आदि जुगादी सही सलामत, सचखण्ड निवासी इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच आउण वाली क्यामत, कायम मुकाम रहिण कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी शामत, शमअ नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों भगतो तुहानूं अज दिती तुहाडी अमानत, तुहाडी झोली पाईआ। लेखा अगे ना रहे कोई बनावट, सोहणी आपणी गंढ्ढ रखाईआ। बिना मंग्यां कीती सख़ावत, रहमत रहीम झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर इक वखाईआ। सच दुआर अगम्मड़ा, जन भगत दुआरा एक। जिथ्थे झगड़ा नहीं माटी चम्मड़ा, बुद्धी करे बिबेक। सब दा इक्को नज़री आए अम्मी अम्मड़ा, इक्को बख्शे
चरण टेक। लालच रखाए ना कोई दमढ़ी दमड़ा, त्रैगुण माया मेटे सेक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहारा टेक। जन भगतां टेक बख्शदा, आदि जुगादी आप। जोती जाता हो के परतदा, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार करे वेस अनेक। जो वणजारा आपणे पूरब लहिणे लेखे शर्त दा, आदि जुगादी धारे भेख। जिस दे हुक्म विच भाणा वरतदा, ना कोई सके मेट। उह कलयुग अन्तिम लहिणा देणा लेखा पूरा करे धरनी धरत दा, जो करे साचा हेत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा प्यारा होवे भगतां हेत दा, हितकारी एकँकारी हो के वेख वखाईआ।