२७ पोह शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात दे समें
सताई पोह कहे दो सत्त दा मेला, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। इक्को रूप हो गया गुरु गुर चेला, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेल मिल्या हरि धुर दे सज्जण सुहेला, साजण मीत इक अख्वाईआ। जिस दा वक्त कदे ना होए दुहेला, जुग जुग आपणा रंग रंगाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी अगम्म अकेला, अकल कलधारी नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। मेला कहे मेरा दो सत्त दा होया मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। मेरे अन्तष्करन रिहा ना पाप, पवित कीता धुरदरगाहीआ। मेहरवान हो के बख्श्या जाप, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला दिता सुणाईआ। मेरे अन्तष्करन रिहा ना कोए संताप, सति सच दिता प्रगटाईआ। मेहरवान हो के पुछी वात, वारस हो के वेख वखाईआ। मेरी सुहञ्जणी कीती रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोड़ जुड़ाया भगतां वाली जमात, अक्खर इक्को इक समझाईआ। लेख लिखाया कलम दुआत, शाही मेटण कोए ना पाईआ। निरगुण हो के मारी झात, धुरदरगाही भज्जया वाहो दाहीआ। कलयुग अन्तिम पुछी वात, वातावरन तक ख़लक ख़ुदाईआ। साचा वक्त सुहञ्जणा कीता लोकमात, धरनी धरत धवल धौल वजी वधाईआ। सताई पोह कहे मैं हो गया आप इकांत, इक इकल्ला आपणा रूप वखाईआ। फेर वेखे चार जुग दे खात, खाते डूँग्घे फोल फुलाईआ। जां निगाह मारी चारों कुण्ट अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। दीन दुनी दा खेल बहु बिध भांत, दीनां मज़्हबां रंग रंगाईआ। हिरदा किसे ना दिस्या शांत, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। मैं खोजे नौ प्रांत, दीपां सत्तां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक वेख वखाईआ। सताई पोह कहे मेल मिलाया मेरे प्रभू मीते, मित्र प्यारे दिती वड्याईआ। मेरा अन्तष्करन होया ठांडा सीते, अग्नी तत तत बुझाईआ। मैं निगाह मारी किस बिध पिछले जुग बीते, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग वास्ते की कौल इकरार पैग़म्बरां गुरुआं कीते, वायदे वाअदयां विच्चों वेख वखाईआ। किस बिध लेखा तक्कया दीन दुनी मन्दिर मसीते, काअब्यां ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सताई पोह कहे मेरा लेखा अजब, अजीब दयां दृढ़ाईआ। दीन दुनी दा लहिणा वेखां ते होण वाला ग़ज़ब, हैरानी विच सुणाईआ। नाले पुरख अकाल नूं करां अदब, कदमां विच सीस निवाईआ। किस बिध लहिणा देणा मुकणा दीन मज़्हब, ज़ात पात रहिण कोए ना पाईआ। मानव ज़ाती तेरे विच होणी जज़ब, जगह वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले किस बिध उठावें आपणा कदम, कुदरत दे कादर आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। दो सत्त कहिण असीं दोवें होए इक्ट्ठे, मेल मिलाया धुरदरगाहीआ। प्रभ दे प्यार विच बण गए पठ्ठे, मुरीद मुर्शद वंड ना कोए वंडाईआ। बिन कदमां फिरीए नठे, भज्जीए वाहो दाहीआ। सानूं सारे करदे ठठ्ठे, मख़ौल रहे उडाईआ। असीं इक्को हुक्म नूं बन्न्हया आपणी गठ्ठे, गंढ्ढ सके ना कोए खुल्हाईआ। नाले तक्कीए उस प्रभू दे पटे, जो पटने वाला गया समझाईआ। जिस दी कीमत रुपा सोना चांदी नहीं कोई टके, हट्टो हट्ट ना कोए वकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सताई पोह कहे दो सत दा मेरा इक गरोह, सोहणा संग बणाईआ। इस दा लेखा नाल सोहँ सो, सो पुरख निरञ्जण होए सहाईआ। आत्म परमात्म धार रहे ना दो, दूआ एका एका दूए विच समाईआ। जो सति सतिवादी हो के बख्शे लो, लोयण आपणा आप खुल्हाईआ । अमृत रस निझर झिरना देवे चोअ, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। सति सतिवादी आपे हो, होका देवे थांउँ थाँईंआ। सम्मत शहिनशाही ग्यारां ते दिवस दिहाढ़ा सताई पोह, वदी सुदी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा भेव ना जाणे को, कोटन कोटि बैठे ध्यान लगाईआ। उह भगतां जोगा गया हो, हौके विच वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। आत्म परमात्म बख्शे मोह, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म नाल जावे छोह, शौहर बांका सोहणा नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया जन भगतां अन्दरों लए खोह, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। सच नाम दा ढोआ देवे ढो, वस्त अगम्म आप वरताईआ। बिन जगत नेत्रां देवे लो, लोचन नैण आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सताई पोह कहे
मेरे प्रभू दी अगम्मी सतिआ, सति सतिवादी इक अख्वाईआ। जो प्रेम प्रीती अन्दर मत्या, मत्तस जिस दा लेखा गया समझाईआ। जो सच ख़ुमारी विच रत्या, रत्न अमोलक हीरे हरिजन लए बणाईआ। जिस दे अगे सब ने वास्ता घत्या, सथर गोबिन्द यार हंढाईआ। जिस खेल खिलाया लोहां ततीआं, तवी रवी आपणा हुक्म वरताईआ। जो घर घर जगावणहारा बत्तीआ, बातन पर्दा दए उठाईआ। बीज बीजे साचे वत्तीआ, नाम निधाना इक प्रगटाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना जुग छतीआ, छती राग देण गवाहीआ। जो लेखा जाणे घट घटीआ, लख चुरासी फोल फुलाईआ। ओहला रहिण ना देवे काया मट्टीआ, मटके सब दे फोल फुलाईआ। जिस दा लहिणा देणा कोई समझ ना सके विच चौदां लोक हट्टीआ, चौदां तबक ना भेव खुल्हाईआ। उस उत्ते बिना भगतां डोरां किसे ना सट्टीआ, आसा जगत ना कोए रखाईआ। जोत दीप जगाए बिना वट्टीआं, बिन तेल बाती डगमगाईआ। ओह खेल करे कलयुग बाज़ीगर नटीआ, स्वांगी आपणा स्वांग बदलाईआ। जिस दे प्यार विच जन भगतां रूहां गईआं फटीआं, अणयाला तीर चलाईआ। जिन झगड़ा मुकाया दीन मज़्हब ज़ात पात खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चूहड़े चम्यार जट्टीआं, जटा जूट वंड ना कोए वंडाईआ। ओह इक्को पढ़ावणहारा पट्टीआ, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग विछड़ीआं आत्मा कीतीआं इक्ट्ठीआं, मेला मिल्या सहिज सुभाईआ। दूर दुराडिउँ जो भज्ज भज्ज आईआं नट्ठीआं, आपणा पन्ध मुकाईआ। उन्हां लेख मुकाया तीर्थ अठ्ठ सठ्ठीआ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती लोड़ रहे ना राईआ। उन्हां जगत जहान दीआं हद्दां टप्पीआं, टापूआं पन्ध मुकाईआ। उन्हां दीआं प्रभ दे नाल पै गईआं हिस्से पत्तीआं, धुर दी गंढ्ढ बन्हाईआ। जिस दा वज़न ना तोले ना रतीआं, जगत तराज़ू कंडा ना कोए तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। दो सत कहे असीं दोवें गए जुड़, जोड़ी हरि जगदीश बणाईआ। जन भगतो तुहाडे प्यार दी रहे ना थुड़, थुड़े थिड़किओ दए वड्याईआ । जो सचखण्ड दवारयों आया मुड़, मुड़ के आपणा रूप बदलाईआ। चढ़ के शब्द अगम्मे घोड़, वेखे थांउँ थाँईंआ । कलयुग अन्त ओस प्रभू नूं तुहाडी पै गई लोड़, लुड़ींदे सज्जणो तुहानूं ल्या मिलाईआ। दीन दुनी दिती होड़, होड़ा सस्से वाला दए गवाहीआ। तुसीं करके वेख्यो ग़ौर, गहर गम्भीर की आपणा खेल खलाईआ। जेहड़ा लख चुरासी अन्दर वड़ के बैठा चोर, चोरी चोरी आपणी खेल खिलाईआ। तुहाडे साहमणे जोती जाता अवर का और, अवरा खेल खिलाईआ। प्रीतम हो के आपणे नाल लए तोर, तुरीआ तों परे आपणा हुक्म सुणाईआ। बेशक धरती उत्ते अन्धघोर, घोरी हो के भज्जे वाहो दाहीआ। तुहाडे सब दे भाग मथोर, जिन्हां मिल्या धुर दा माहीआ । आपणे हथ्थ फड़ के डोर, दो जहानां रिहा उडाईआ। औह
वेखो राय धर्म कूक पुकारे पावे शोर, शहिनशाह रिहा सुणाईआ। तेरे अगे नहीं मेरा ज़ोर, ताकत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता अगम्म अथाहीआ। दो सत्त कहिण साडा वेखो इक्को रूप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। साडा मालक शाहो भूप, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जिस दा आदि जुगादि सति सरूप, सति सतिवादी वड वड्याईआ। जिस दा इक्को शब्द दुलारा पूत, पिता पुरख अकाल सोभा पाईआ। उस दा हुक्म संदेशा अगम्मा दूत, दो जहान भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दे हुक्म विच सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कर गए कूच, कूचा गली रहिण कोए ना पाईआ। ओह कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणा खेल करे मज़बूत, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। जो वख वख रूप बणाए काया कलबूत, दीनां मज़्हबां खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। दो सत कहिण असां पुरख अकाला इक मनाउणा, निव निव सीस झुकाईआ। इक्को दा ढोला गाउणा, जो मालक धुरदरगाहीआ। इक्को दा नाद वजाउणा, जिस दा सुर ताल समझ कोए ना पाईआ। इक्को दा डंक वजाउणा, जो दो जहान करे शनवाईआ। इक्को दा दर्शन पाउणा, जो जोती जाता नूर अलाहीआ। इक्को मालक वेख वखाउणा, जो मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। दो सत कहिण असीं रूप बणाया हाहा सस्सा, सतिगुर शब्द दिती वड्याईआ। जिन्हां मिल के मेटणी रैण अन्धेरी मस्सा, नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। दीन दुनी शरअ दा कटणा रस्सा, रस्ता इक्को देणा वखाईआ। सच दुआर एकँकार वखाउणा वस्सा, वास्ता भगतां नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। दो सत्त कहिण साडा जगत हिन्दसा बणदा सताई, सति सतिवादी दिता समझाईआ। असीं सच संदेशा रहे सुणाई, सुणना चाँईं चाँईंआ। जिस दा लेखा अगे लिख्या किते नाहीं, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा मालक बेपरवाही, बेपरवाही विच समाईआ। जो जुग जुग खेल रिहा खिलाई, खेलणहार आप हो जाईआ। जिस नूं कहिंदे आदि जुगादि वड्डा दाई, दाउ आपणा रिहा लगाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी बदलदी शाही, शहिनशाह आपणा हुक्म सुणाईआ। ओह जोती जाता पुरख बिधाता सचखण्ड दा माही, महबूब नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दा लहिणा देणा नाल सच्चे शहिनशाही, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। सब दा नाता जोड़े भैणां भाई, पिता पूत गोद उठाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा कीता गोबिन्द ढईआ ढाई, ढौंके दा मालक नूर अलाहीआ। सो शब्द संदेशा रिहा सुणाई, अणसुणत आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत कर रुशनाई, नूर नुराना रिहा
चमकाईआ। भरम भुलेखा रहे ना राई, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जो पूरन सतिगुर पूरन विच समाई, पूरन रूप नज़री आईआ। जिस दा लेखा लहिणा देणा तत वजूद तन शरीर जगत अथाही, अथाह आपणा रंग रंगाईआ। सताई पोह कहे एस तन वजूद दा लेखा बणया चक्क सताई, दूआ निरगुण सरगुण साता सति नाल मिल के वजी वधाईआ। जे पूरन ना हुन्दा शेर सिँघ नूं ततां वाली करनी ना पैंदी जुदाई, जुज़ आपणा वंड ना कोए वंडाईआ। भावें आदि तों लै के अन्त तक एस दी समझी नहीं किसे लम्बाई, लम्मा चौड़ा वेखण कोए ना पाईआ। उह रूप अनूपा शाहो भूपा बणया अलाही, अलहिदा आपणा हुक्म वरताईआ। नाले मित्र दोस्त साजण भगतो नाले तुहाडा माही, महबूब इक अख्वाईआ। जे एस दा लेखा सुणना फेर अक्खीआं लओ खुल्हाई, नैण बन्द ना कोए रखाईआ। औह तक लओ जिस दे प्यार विच गोबिन्द खण्डा गया उठाई, खड़गां डेरां ढाहीआ। उह धुर दा मालक गोबिन्द नाल उहदा गुसाँईं, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दी ना कोई ज़ात ना कोई पात ना कोई वंड वंडाई, हिस्सा नज़र कोए ना आईआ। पता नहीं किस बिध सचखण्ड निवासी भगतो तुहाडे नाल यारी लाई, यराना तुहाडे नाल निभाईआ। बेशक एह करन वाला दो जहानां दी वाही, जिस नूं वाहिगुरु कहि के सारे गाईआ। एह तन वजूद जिस दा लहिणा देणा नाल सताई, सत्या सब नूं दए समझाईआ। जिस अन्दर सतिगुर धार शब्द समाई, समां आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। दो सत्त कहे मैं अक्खरां वाला अंक, कलम शाही मेरा रूप बणाईआ। मेरा इक्को दुआरा ते इक्को बंक, गृह इक्को नज़री आईआ । मेरा अन्तर अन्तर रिहा कोई ना शंक, सहिसा दिता चुकाईआ। मैनूं याद आ गया जो वायदा कौल इकरार कीता राम दुआरे जनक, सीता सच सच दृढ़ाईआ। नी सईआ मईआ ओह खेल खेले वार अनक, राम दा राम अगम्म अथाहीआ। निगाह मार लै जिस दा जुग जुग वजणा डंक, डौरु आपणा नाम जणाईआ। जिस अन्त इक दुआरा सुहाउणा बंक, बंक दुआरी आप हो जाईआ। जिस लेखे लाउणे राउ रंक, ग़रीब निमाणयां दए वड्याईआ। सच नाम दी ला के तनक, सोई सुरती लए उठाईआ। पता नहीं उह किस बिध प्रगट होणा विच पुरी घनक, घनईए दा लेखा दए चुकाईआ। फेर नवीं बणा के बणत, आपणा रूप बदलाईआ। जिस नूं समझे ना कोई साध ना सन्त, जगत विद्या ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। दो सत कहे भगतो मैं खोल्हण लग्गा पर्दा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मैं ध्यान धरया लहिंदा चढ़दा, दक्खण पहाड़ वेख वखाईआ। दीन दुनी दा खेल वेख्या हँकार गढ़्ह दा, हउमे विच लोकाईआ। जीव जंत वेख्या सड़दा, कलयुग माया
रही जलाईआ। जगत जिज्ञासू वेख्या ढोले गीत नाम कलमे पढ़दा, अक्खरां वाले सिफ्त सलाहीआ। मैं हैरान हो गया बिना भगतां तों प्रभू अन्दर किसे नहीं वड़दा, गृह मन्दिर ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। झट नारद कहे पोह सताई सज्जणा ओए ना मार तूं शेख़ीआं, मैं सहिज नाल जणाईआ। वेख पुराणीआं लेखीआं, बिन अक्खरां दयां वखाईआ। जेहड़ीआं जगत नेत्रां नाल किसे नहीं वेखीआं, रसना नाल ना कोए पढ़ाईआ। उस विच लहिणा देणा दो जहान देस परदेसीआं, ब्रह्मण्ड खण्ड हुक्म जणाईआ। जिस दा हुक्म संदेशा दिता गुर अवतार पैग़म्बरां लोकमात दे विदेशीआं, जगत जहान जहान दृढ़ाईआ। जिस दा लहिणा देणा गोबिन्द नाल दस दस्मेशीआं, दहि दिशा वेख वखाईआ। जो आदि जुगादि रहे हमेशीआ, हमसाजण इक अख्वाईआ। जिस दे अगे सब ने भुगतणीआं पेशीआं, पेशीनगोईआं हथ्थ उठाईआ। लहिणे मुकणे गणपति गणेशीआं, देवत सुर ना कोए चतुराईआ। कलयुग कूड़ क्रिया तकणी जिस कलेशीआ, कल काती आपणा रूप जणाईआ। जिस लहिणा देणा दीन दुनी चुकाउणा मलेछीआ, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। दो सत कहे मेरा मालक नूर नुरानी, हरि करता इक अख्वाईआ। जिस दी शब्द अगम्मी बाणी, जुग जुग बाण अणयाला तीर चलाईआ। जिस दा आदि जुगादि खेल महानी, महिमा अकथ कथ समझाईआ। जिस दा लहिणा देणा वेद पुराणी, शास्त्र सिमरत रंग रंगाईआ। सो संदेशा देवे अञ्जील कुरानी, अक्खर अक्खरां नालों बदलाईआ। जिस दा नाम निधाना सतिनामी, सति सतिवादी हो के दए दृढ़ाईआ। जो देवणहारा सतिगुर शब्द शब्द पैग़ामी, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। उस दी करे ना कोए पहचानी, बेपहचान इक अख्वाईआ। कलयुग अन्त भगतां उत्ते करे मेहरवानी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। पता नहीं क्यों बण के आ गया दाता दानी, दयावान आप हो जाईआ। सब दा बण के जाण जाणी, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जन भगतां बख्श के मंज़ल रुहानी, रूह बुत मेला मेलया सहिज सुभाईआ। जिस नूं ईसा किहा मेरा बाप आवे असमानी, दरगाह साची सोभा पाईआ । जिस दी मुहम्मद सुणी कलामी, कायनात गया दृढ़ाईआ। ओह बण के धुर अमामी, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ । जन भगतां लहिणा देणा मुकावे जिस्म जिस्मानी, जिस्म ज़मीर बेनज़ीर अन्दरों दए बदलाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल चारे खाणी, चारे बाणी संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सताई पोह कहे जन भगतो तुहाडा किड्डा वड्डा भाग, भगवन दए वड्याईआ । तुहाडा किड्डा वड्डा वैराग, प्रेम प्रीती रिहा प्रगटाईआ। तुहाडा किड्डा वड्डा त्याग, जगत दीन दुनी आए तजाईआ। तुहाडा
किड्डा वड्डा चराग़, बिन तेल बाती डगमगाईआ। तुहाडा किड्डा वड्डा कन्त सुहाग, आदि जुगादि इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। रैण कहे मैं भिन्नड़ी भिन्नी, भगतो दयां जणाईआ। तुहाडी भगती जुग जन्म दी मैथों जाए ना गिनी, दो सत्त दा मालक जो आपणे विच छुपाईआ। जिस दा लहिणा कोई जाण सके ना लोक तिन्नी, त्रैलोक भेव ना कोए खुल्हाईआ। तुहाडी पूरबली वस्त वेखो इंनी, जिस दा भार ना कोए उठाईआ। तुहाडे अन्दर नाम ख़ुमारी प्रभू दी प्रीती ते मस्ती भिन्नी, भिन्नड़ी रैण नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त आप वरताईआ। रैण कहे मैं भागां भरी, मेरा भरम रिहा ना राईआ। पुरख अकाले किरपा करी, किरपन हो के सीस निवाईआ। जो भगतां मीता इक्को नरायण नरी, नर नरायण इक अख्वाईआ। आत्म धार जिस ने वरी, कन्त कन्तूहल धुर दा माहीआ। मैं वी उस दी सरनी परी, निव निव लागां पाईआ। जिस दी ख़बर सतिगुर शब्द सुणाए खरी, सहिज सिहज दृढ़ाईआ। भिन्नड़ीए कलयुग मूल ना डरीं, अन्ध अन्धेर वेखणा थांउँ थाँईंआ। प्रभू दा भाणा सिर ते जरीं, सिर प्रभ चरणां विच टिकाईआ। उस ने कोई रहिण नहीं देणा शरई, शरीअत दा लेखा देणा मुकाईआ। नाल फ़ैसला कीता अज्ज तों जन भगत कीते बरी, ज़मानत किसे दी लोड़ रहे ना राईआ। जिन्हां इक वार गाया ओन्हां दी आत्मा लई वरी, वर दाता इक्को इक अख्वाईआ। जिस दा रूप अलाही नरायण नरी, नर हरि करता अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। दो सत्त कहे असीं ख़ुशीआं दे विच हसदे, हस्ती तक बेपरवाहीआ। जन भगत सुहेले सचखण्ड दुआरे ख़ुशीआं दे विच नसदे, भज्जण वाहो दाहीआ। जो वणजारे प्रभू दे जस दे, सिफ्ती ढोले गाईआ। जिन्हां दे इशारे नहीं कोई अक्ख दे, सैनत तत ना कोए समझाईआ। उह प्यारे हो गए प्रभू प्रतख दे, साख्यात वेख के ख़ुशी बणाईआ। उह वसेरे छड के रहिणे वख दे, घर इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सताई पोह कहे भगतो तुहाडा प्रभू जगत दा स्वामी, सम्बल बैठा सोभा पाईआ। प्रेमीआं दा अन्तरजामी, चुरासी दा खेल खिलाईआ। जिस नूं सारयां दिती सलामी, सजदयां विच सीस झुकाईआ। अक्खरां नाल कहि के गए अनामी, इनाम लैण वाला नज़र कोए ना आईआ। ओह मालक दो जहानी, दोहरा आपणा वेस वटाईआ। तुहाडी भगती भगतो कई जुग दी पुराणी, पुराण अठारां दे ना सकण गवाहीआ। किसे दे कोल नहीं कोई निशानी, निशाना सके ना कोए वखाईआ। की विचारी लिखे कलम ते कानी, जो हुक्म दे अन्दर भज्जे वाहो दाहीआ। जदों तुहाडा वायदा
होया अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल होया बिना ज़बान तों शब्द दी कलामी, शब्द शब्द नाल समझाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम रैण अन्धेरी होई शामी, शमअ नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। उस वेले खेल करे पुरख अकाला अगम्म अमामी, जोती जाता हो के वेख वखाईआ। जिस झगड़ा मेटणा सर्ब तमामी, तमअ लालच ना कोए रखाईआ। मानस ज़ाती कट ग़ुलामी, ग़ुरबत अन्दरों देणी कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सताई पोह कहे जन भगतो मैं सब नूं रिहा झुक, निव निव सीस झुकाईआ। धन्न भाग मेरे जिस विच तुसां तूं मेरा मैं तेरा गाई सोहँ तुक, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। तुहाडे अन्तर ओहला रिहा कोई ना लुक, पर्दानशीं पर्दा दिता उठाईआ। तुहाडा लेखा लहिणा देणा आवण जावण गया मुक, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। सचखण्ड दुआर जांदयां किसे नहीं जाणा रुक, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सच पुछो सतिगुर शब्द दे हुक्म नाल एह तुहानूं आपणी हथ्थीं खड़ेगा चुक, चुकन्ने हो के अन्त समें वेखणा चाँईं चाँईंआ। तुहाडा प्यार वाला एथे रह जाणा मुख, शरीर संग ना कोए रखाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दे भुक्खयो तुहाडी मिटाउणी भुख, तृष्ना अगे ना कोए रखाईआ। मात गर्भ दी थाँ तुहाडा सचखण्ड बूटा लाउणा रुक्ख, रुक्खीआं सुक्कीआं खाण वाल्यो आपणे विच लैणा मिलाईआ। जिस दे वास्ते सारे अवतार पैग़म्बर गुरु सुखणा गए सुख, पंजाबी बोली सुखी सांदी तुहाडे घर आ गया तुहाडा माहीआ। हुण वेख्यो किधर नूं बदल जांदा रुख़, अगा पिच्छा समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सताई पोह कहे जन भगतो मैनूं आया बड़ा अनन्दना, अनन्द तुहाडे अन्तर वेख वखाईआ। जो इक्को प्रभू नूं करदे बन्दना, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। ओसे दी चरण धूड़ दा टिक्का ला के मस्तक चन्दना, चन्द सूर्या दा लेखा दिता मुकाईआ। जिस ने जुग जन्म दे विछड़यां नूं आपणे नाल गंढ्ढणा, अगे सके ना कोए तुड़ाईआ। तुहाडे प्यार विच साचा प्यार तुहानूं वंडणा, तुहाडे काया मन्दिर अन्दर देणा टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो तुहाडी भगती प्रभ दी याद, जो हर हिरदे दिती टिकाईआ। तुहाडा तन वजूद खेड़ा कर आबाद, सोहणा नगर सुहाईआ। नाम सति दी दे के दाद, अतोट अतुट वरताईआ। भेव खुल्हा के बोध अगाध, बुद्धी तों परे दिता समझाईआ। तुहाडा मालक स्वामी तुहाडे विच होया विस्माद, रूप अनोखा आपणे विच रखाईआ। जो आया सब तों बाद, आप आपणा फेरा पाईआ। उस दा सुणाउ ख़ुशीआं वाला नाद, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। जदों मिल्या करेगा ते बच्चयां वांग करेगा लाड, फड़ बाहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। सताई पोह कहे प्रभू तूं दो सत दा मालक, मिहबान बीदो इक अख्वाईआ। नूर अलाही अगम्मा ख़ालक, तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिगुर शब्द तेरा बणे सालस, विचोला अवर ना कोए रखाईआ। जिस दे हुक्म विच जन भगत निकलणे ख़ालस, ख़ालसा रूप वखाईआ। जिन्हां नूं मज़्हब दा नहीं कोई लालस, लालच विच कदे ना आईआ। ओह आदि जुगादी तेरे बालक, बच्चे नन्हे नज़री आईआ। तूं सही सलामत उन्हां दा बणना प्रितपालक, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दे मालक होणा आप सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण नी कलमे कानीए, कोझीए कमलीए लै अंगड़ाईआ। आपणे अन्दर कर सावधानीए, सति सरूप विच समाईआ। तूं समझ ना सकी निरअक्खर धार बाणीए, अक्खरां नाल आपणी ख़ुशी बणाईआ। तैनूं की पता भगतां दी केहड़ी मंज़ल रुहानीए, ज़मीं असमानां विच वेखण कोए ना पाईआ। नी तेरा लहिणा देणा नाल ज़िमी असमानीए, उंगलां विच वड़ के आपणी ख़ुशी बणाईआ। ज़रा निगाह मार लै ओह मालक तक जिस नूं सारयां किहा बेपहचानीए, पहचान विच पहचान ना कोए समझाईआ। ओह लेखा वेखण आ गया चारे खाणीए, ख़ालस आपणा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक अगम्म अथाहीआ। कलम कहे मेरे मालका मैं की लिखणयोग, मेरी की चतुराईआ। जदों किरपा कीती सतिगुर शब्द आपणे प्रेम दा दिता संजोग, मेला ल्या मिलाईआ। मेरा ना हरख़ रिहा ना सोग, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। मैं लिखण जोगी नहीं तेरे नाम प्यार दी काग़ज़ां उत्ते नठ नठ चुगदी चोग, जिह्वा आपणी विच्चों कढाईआ। मैनूं तेरे प्यार दे अक्खरां विच्चों प्रेम दी मिले मौज, महबूब तेरी बेपरवाहीआ। चार जुग विच गुर अवतार पैग़म्बरां जितनी जितनी तेरी कीती खोज, खोजी बण के तेरा उतना उतना लेखा गए लिखाईआ। मैनूं कोई नहीं आई सोझ, सोझी विच ना कोए अंगड़ाईआ। मैनूं ते इयों जापदा प्रभू तेरे हुक्म दा बड़ा वड्डा बोझ, सिर सके ना कोए उठाईआ। भावें मैं कोटन कोटि जुग चौकड़ी लिखदी रव्हां रोज़, दिवस रैण भज्जां वाहो दाहीआ। पर फेर वी मैनूं पता नहीं लगदा तेरा अगला केहड़ा चोज, चोजी प्रीतम की आपणी खेल खिलाईआ। मैं आदि अन्त दी कर ना सकी सोच, समझ विच चली ना कोए चतुराईआ। मैनूं पता नहीं की हुण खेल कीता विच जम्बू दीप ते अगे की खेल हो जाणा करौच, की कला देणी वरताईआ। मेरी दुहाई तेरे हुक्म तक मेरी नहीं कोई पहुंच, वेखण कुछ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दे मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। कानी कहे प्रभू मैं वेखे बड़े बड़े तेरे रूप सरगुण धार तेरे कातब, कुदरत दे कादर तेरे
ढोले गाईआ। मैं पर अज्ज तेरे साहमणे हो के कहां मुख़ातब, बिना मुख तों दयां सुणाईआ। ओए मालका स्वामीआं ओए ठाकरा अन्तरजामीआं मैं जदों भज्जी ते भज्जी तेरी जानब, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं हैरान हो गई मेरे नाल लेख लिखण वाला कोई नहीं रिहा ते इक तूं रिहा सही सलामत, साहिब सूरा मेरा नज़री आईआ। हुण अन्त कन्त भगवन्त मैं हो गई तेरी तालब, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। मैं चाहुंदी एन्हां भगतां वास्ते आपणा हुक्म लिखा दे वाजब, जिस दा लेखा सके ना कोए मिटाईआ। सचखण्ड निवासीआ पुरख अबिनाशीआ जे तूं एन्हां दे पिच्छे पिच्छे आपणा कीता तआकुब, भज्जया वाहो दाहीआ। मेरी निमाणी दी लाज रखीं ते भगतां दी वेखीं शराफ़त, शरअ विच्चों सब नूं बाहर कढ्ढाईआ। मैं कोई विद्वान नहीं आरफ़, इलम विच ना कोए चतुराईआ। मैं भगतां नूं इक गल्ल दस्सणी इस प्रभू नाल ख़ुशीआं नाल आत्मा परमात्मा परमात्मा आत्मा इक दूजे दा कर लओ तुआरफ़, दूसरे दी लोड़ रही ना राईआ। प्रभू मैं कोटन जुगां दी थक्की टुट्टी मांदी अज पहली वार आपणी ज़बान तों जेहड़ी विच्चों कटाई इन्हां ग़रीबां दी करन लग्गी सिफ़ारिश, निव निव सीस निवाईआ। मेरे तों लिखी होई भगतां दी कदी ना बदल जाए इबारत, अक्खर अक्खर देण गवाहीआ। मैं कोई प्रभू तेरे घरों करनी नहीं तजारत, सौदागराँ वाली नीती ना कोए रखाईआ। अवतारां किहा पैग़म्बरां किहा गुरुआं किहा जदों आवेगा ते आवेगा विच भारत, भार भगतां दा आपणे सिर टिकाईआ। झट नारद कहिंदा कुछ मैं वी कर लवां शरारत, कलमे तैनूं दयां सुणाईआ। चल ज़रा उस दे चरणां दी कर ज़िआरत, जो ज़र्रं ज़र्रं विच आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ । नारद कहे कलमे तूं बड़ा सोहणा लिखदी, लिख लिख आपणी ख़ुशी बणाईआ। पर सच दस्स की वड्याई सिख दी, जो गोबिन्द गया समझाईआ। कलम कहे नारदा मैनूं कुझ नहीं दिसदी, दीदे जगत दे कम्म किसे ना आईआ । मैं की करां सृष्टी भर गई अन्दरों विख दी, विस भरी लोकाईआ। मैं ते उस साहिब दे चरणां उत्ते लिटदी, लम्मी पै के दयां दुहाईआ। ओह प्रभू ओह मेरया मालका स्वामीआं तैनूं छड के दुनिया वणजारी हो गई पत्थर इट्ट दी, मन्दिर मस्जिदां सीस निवाईआ। कलम कहे मैं दो मूँह बणा के पिटदी, पटने वाल्या मेरी आ के वेख लै हालत ते नैणां नीर नीर वहाईआ। झट नारद ने इक निशानी कढ लई चिट दी, चिट्टा हरफ़ चिट्टे उत्ते सोभा पाईआ। नी कलमे नी कानीए तूं की कहें जिंनां चिर प्रभू दी किरपा ना होवे उनां चिर भगतां दी सुरती कदे नहीं टिकदी, मथ्थे टिक्के लाउण वाला वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप खिलाईआ। कलम कहे सुण लै पंडता ब्राह्मणा, ओए नारदा तैनूं दयां सुणाईआ। ज़रा
मेरे वल मुख तां कर साहमना, साहमणे हो के अक्खां लै उठाईआ। जे मैं ना हुन्दी किसे नूं की पता लग्गणा सी केहड़ा अवतार ते केहड़ा पैग़म्बर केहड़ा बणया ज़ामना, ज़ामन कवण अख्वाईआ। मैं ओह विचोली जेहड़ी अक्खरां नाल अक्खर मिला के सतिगुर शब्द दा फड़ावां दामना, दामनगीर सब नूं इक्को गया समझाईआ। जिस ने अन्त सब दी मेटणी कामना, कामल मुर्शद हो के आवे धुर दा माहीआ। मैं उस दा गीत ते उस दा ढोला गावना, उसे दी सिफ्त सलाहीआ। पर सच दस्सां उह प्रभू बिना भगतां तों किसे नहीं रावणा, राम दा राम जो आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे, कलमे नी तूं कानी बड़ी चालाक, चालाके तैनूं दयां जणाईआ। मूधे मूँह चलण वालीए ज़रा मेरे वल झाक, बिन नैणां नैण उठाईआ। आपणा खोल्ह के वेख ताक, पर्दा परदयां विच्चों आप चुकाईआ। नीं सच दस्स तेरा केहदे नाल साक, सज्जण किस नूं ल्या बणाईआ। जेहड़ा अवतार पैग़म्बर गुरु आया तूं उस दी चढ़ गईउँ ढाक, ओसे दे हुक्म विच भज्जी वाहो दाहीआ। धुर दे नाम कलमे लिख लिख तूं दुनिया विच रहिण नहीं दिता इत्फिाक, शरअ दे हिस्से वख वख समझाईआ। पर याद रख जिस वेले हज़रत ईसा उस नूरी अल्ला दा इक वेख्या कलाक, उस दी कला कुदरत दे विच नज़री आईआ। फेर उस ध्यान धरया अवतार पैग़म्बर गुरु बैठे विच निक्के निक्के बलाक, बरैकट विच आसण दिते वखाईआ। फेर हैरान हो के तक्कया सारे दिसे मिट्टी ख़ाक, तन वजूद रहिण कोए ना पाईआ। फेर किहा तूं मेरे गाॅड तूं ही इक्को पाक, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। कलम कहे नारदा मेरे बिना कोई कर ना सके तहरीर, तकरीर निशान ना कोए रखाईआ। सतिगुर शब्द मेरा पातशाह ते मैं हुक्म मन्नण वाला उस दा वज़ीर, जुग जुग आपणी सेव कमाईआ। मैं ना जे होवां फिर चार जुग दे शास्त्रां दी करे ना कोए तामीर, दीन दुनी विच वेखण कोए ना पाईआ। मेरे लेख विच सब दा हुन्दा रिहा अख़ीर, आख़र दयां दृढ़ाईआ। मैनूं इक्को मिट्ठा रस मिलदा रिहा प्रभू दे नाम दा सीर, जो नित नित जुग जुग पी पी ख़ुशी बणाईआ। जुग चौकड़ीआं बीत गए मेरी बदली नहीं किसे तकदीर, तदबीर अवर ना कोए समझाईआ। सारे चाहुंदे रहे पीर फ़कीर, मेरे वल ध्यान लगाईआ । जे धुर दा पैग़ाम आवे इलहाम होवे असीं वी एस प्यार विच आपणा लहिणा प्रगटाईए विच्चों शरीर, शरअ शरअ संग रखाईआ। पर कलम कहे इक दिन लिखदयां लिखदयां लिखदयां मैनूं इक शब्द उत्ते नौ वार चुक्कया कबीर, चुक्कके मस्तक नाल ठुकराईआ। नी कलमे नी कानीए नी जोबन वालीए जवानीए जे तूं लेख ना लिखें ते किसे नूं पता ना लग्गे कि दीन दुनिया
विच केहड़ी आउण वाली भीड़, भविख्तां भेव ना कोए खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक्को हुक्म वरताईआ। कलम कहे मैं करां ना कदे गुस्ताख़ी, ग़ुस्से विच कदे ना आईआ। जदों मेहरवान मेहर करे ते मेरा बणे साथी, सगला संग बणाईआ। उस दी मंनां आखी, अक्खरां गंढ्ढ रखाईआ। जिस दा लहिणा देणा अलखणा अलाखी, अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे कलमे जे तूं आदि जुगादी लिखण वाली, लिख लिख लेख बणाईआ। जे तूं सिफ्त करें जोत अकाली, जुग जुग सेव कमाईआ। तैनूं इक ख़बर दस्सां सुखाली, सहिज नाल सुणाईआ। निगाह मार लै कलयुग फुल्ल रिहा किसे ना डाली, पत्त टहणी गए कुमलाईआ। दीन दुनिया तेरे सच्चे लेख लिखे तों हो गई ख़ाली, सति वस्त अन्दर ना कोए टिकाईआ। कलयुग नूं तक किस बिध चढ़ी लाली, जोबनवन्ता भज्जे वाहो दाहीआ। जे तूं हुण सुरत ना संभाली, आपणा आप आपणे विच्चों प्रगटाईआ। किस बिध रैण मिटे अन्धेरी काली, अन्ध अज्ञान रहिण ना पाईआ। कलम किहा वे नारदा मैं हो गई बेहाली, बहिबल हो के दयां सुणाईआ। मेरे लेख ने दस्सया अन्त आउणा सब दा माली, मालक इक अख्वाईआ। जिस दा जल्वा जोत नूर जलाली, दो जहानां करे रुशनाईआ। उस दी घालण रही घाली, नित नित सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे कमलीए तेरी सेवा होवे परवान, सच दयां दृढ़ाईआ। सुण संदेशा श्री भगवान, हरि करता की जणाईआ। जिस जुग जुग कीता खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा हुक्म वरताईआ। ओह कलयुग होया प्रधान, योद्धा सूरबीर नूर अलाहीआ। जिस भगत सुहेले कीते परवान, परवाने आपणे लए बणाईआ। नी ओह तेरे लेख विच्चों सब नूं देण लग्गा दान, दाता हो के दया कमाईआ। कलम कहे कानी मैं नारदा बणी अंञान, आपणी चले ना कोए चतुराईआ। जे सतिगुर शब्द किरपा कीती मैं वी नच्चां टप्पां काग़ज़ां उत्ते विच जहान, सोहणा आपणा नाच वखाईआ। जे ओह मेहरवान हो गया ते मैं वी उस नूं कहि देणा जजमान, एह पंजाबी बोली पंजाबीआं विच्चों मैनूं नज़री आईआ। कलम कहे मैं अज्ज लिख देणा ओ प्रभू जे तूं वसदा उत्ते असमान, ज़रा इहनां भगतां वल मार ध्यान जो तेरा राह तकाईआ। एथे ओथे लेखा रहे ना किसे दा आपणे गृह करीं परवान, परम पुरख तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं करनी दा करता कुदरत दा कादर रहमतां दा रहमान, नूर नुराना इक अख्वाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी वस्त आप वरताईआ। सताई पोह कहे मेरे साहिब सति सतिवादीआ, सतिगुर शाहो भूप। मेरे मालक आदि जुगादीआ,
तेरा खेल बिना रंग रूप। जुग बदलणा तेरी वादीआ, मेरे मालक हक महबूब। हुण वेख लै कलयुग कूड़ अबादीआं, निगाह मार लै विच पंज भूत। आत्म परमात्म होईआं किसे ना शादीआं, झगड़ा दिस्या चारे कूट। जन भगतां तेरे नाल प्रीतां डाढीआं, एका धागा इक बणा लै सूत। सतिगुर शब्द हो के लडा लै लाडीआं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वखाउणा अर्श अरूज। पुरख अकाल कहे सुण शब्दी सुत दुलारे, दूल्हिआ दयां जणाईआ। मेरे भगत ना रहिण कँवारे, मेल मेलणा चाँईं चाँईंआ। जिन्हां रसना लाए छुहारे, सोहणा सगन बणाईआ। ओन्हां दे परवार तारने सारे, बचया रहिण कोए ना पाईआ। दर्शन देणा हो के ज़ाहरे, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। वंड रखणी नहीं पुरख ते नारे, बृद्ध बालां हिस्सा ना कोए जणाईआ। वड्डे छोटे भगत मेरे दुलारे, बच्चे सोहणे नन्हे नज़री आईआ। जिन्हां नूं प्रेम दे देणे हुलारे, दो जहानां पार कराईआ। जिथ्थे ना कोई मण्डल मण्डप ना कोई सूर्या चन्द सितारे, विष्न ब्रह्मा शिव नज़र कोए ना आईआ। ना कोई कातब ना लिखारे, ना कोई रसना शब्द उच्चारे, ना कोई कन्नी सुणे धुन्कारे, राग नाद ना कोए वड्याईआ। ना कोई तत पंज पसारे, ना कोई ब्रह्म मति दए अधारे, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। इक्को नूर जोत उज्यारे, जिथ्थे बैठा शाहो भूप सरकारे, नूर नुराना सोभा पाईआ। जन भगतां खड़ना ओस दुआरे, जिथ्थे ना कोई मंज़ल ते ना कोई चुबारे, जिथ्थे चोटी दा मालक चोटा इक्को सोभा पाईआ। जेहड़ा आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणयां भगतां ना कदे विसारे, विसरयां आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक्को नज़री आईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे पुरख अकाले पिता, परम पुरख तेरी सरनाईआ। मेरा भगतां दे नाल हिता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। ऐसी किरपा करनी अगे रहिण नहीं देणा कोई दोचिता, चित वित ठगौरी अन्दरों देणी कढ्ढाईआ। सब नूं प्रेम विच बणा के आपणा मिता, मित्र प्यारे तेरे विच मिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेरा निक्का जेहा खिता, जो कोटन कोटि ब्रह्मण्डां खण्डां विच्चों नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो एस जन्म दी नहीं कोई भगती, भगती दी लोड़ ना कोए रखाईआ। तुहाडा पूरबला लहिणा ते देणा प्या शर्ती, क्यों शर्त अवतार पैग़म्बर गुरु प्रभू नाल गए लगाईआ। धुर दे नाम ते धुर दे हुक्म नाल तुहानूं कीता भरती, वड्डा छोटा कद ना कोए वखाईआ । तुहानूं संभालण वाला इक्को निध परती, जिस नूं परमेश्वर कहि के सारे गाईआ। सतिगुर शब्द कहे पता नहीं क्यों दयालू हो गया ते क्यों भाग लगा दिता एस आ के धरती, धरनी धरत धवल धौल दा लेखा पूर कराईआ। जिस ने खेल दरसाया मालक बण के अर्शी,
अर्शी प्रीतम अगम्म अथाहीआ। सम्मत शहिनशाही ग्यारां इक इक दी धार आत्मा परमात्मा दी मनाउण आ गया बरसी, बरसां दी उमर वाल्यो तुहाडा लेखा आपणे नाल मिलाईआ। मेहरवान हो के कीता तरसी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी आवण जावण जन्म कर्म मरन दी मेटे हरसी, हवस जगत ना कोए रखाईआ।