२८ पोह शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर सवेरे शादीआं दे समें
सम्मत शहिनशाही ग्यारां कहे इक इक दा होया मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। आत्म परमात्म बणया जाप, जगत अवर ना कोए पढ़ाईआ। जन भगतां होए वड प्रताप, प्रतापी देवे माण वड्याईआ। जिन्हां दा लेखा नाल अगम्मी बाप, पिता पुरख अकाल गोद टिकाईआ। कोटन कोटि जन्म उतार के पाप, पतित पुनीत दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। इक इक दा होया संग, हरि संगी इक अख्वाईआ। आदि जुगादी जुग चौकड़ी जिस पूरी कीती मंग, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तृष्ना पूर कराईआ। भगत भगवान बणा के संग, सगला संगी हो के वेख वखाईआ। मर्द मर्दाना हो के वजाए मृदंग, सोई सुरती आप उठाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण निरगुण धार आपे लँघ, मंज़ल बैठा सोभा पाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, हरि करता धुर दरगाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग इक बणाईआ। इक इक कहे साडा इक्को घर, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सच स्वामी इक्को अगम्मा वर, जो जन्म मरन ना कोए रखाईआ। जिस दा सुहञ्जणा होए दर, दरगाह साची सोभा पाईआ। भय भउ चुकाए डर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जो किरपा रिहा कर, हरि करता धुरदरगाहीआ। निरगुण धार नरायण नर, नूर नुराना इक अख्वाईआ। जिस दी सरन सरनाई सारे गए पर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी जिस दे ढोले गाईआ। ओह वसणहारा बाहर शरीअत शर, बन्धन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। इक इक कहे इक इक दा मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जो जुग जुग बदलणहारा रीता, रीतीवान अगम्म अथाहीआ। जोती धार त्रैगुण अतीता, त्रैभवण धनी आप हो आईआ। जो भगतां अन्तर करे ठांडा सीता, अग्नी जगत ना कोए जलाईआ। सच धार बख्श के सच प्रीता, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। झगड़ा मुका के मन्दिर मसीता, गुरदवार इक्को इक दरसाईआ। जिथ्थे
धर्म धार हदीसा, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। मेहरवान होए जगदीशा, जगदीश्र दया कमाईआ। पूरब लहिणा सब दी झोली पावे जो पूरब कर्म कीता, करनी दा करता हो के वेख वखाईआ। जो इशारा दे के गया घनईया काहन विच गीता, ध्याए अठारां देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवार इक सुहाईआ। इक इक कहे मैं एका अक्खर पढ़या, पुस्तक हथ्थ ना कोए उठाईआ। इक्को मंज़ल चढ़या, जिथ्थे मिले धुर दा माहीआ। इक दुआरे खढ़या, सच गृह सोभा पाईआ। जिथ्थे परम पुरख परमात्म मेरा पल्लू फड़या, इक नाल मिल के वजी वधाईआ। मेरा लहिणा देणा आत्म परमात्म धार जगत नाता सीस धड़या, तन वजूद खेल खिलाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी निरगुण हो के पल्लू फड़या, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। मैं उस साहिब स्वामी चरण कवल सरनाई परया, धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जिस नाल इक इक दा कारज सरया, अगला लेखा रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। इक कहे मेरा इक्को रूप एका, एकँकार दिती वड्याईआ। जिस ने बख्शी धुर दी टेका, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। मेरा अन्तष्करन कर बिबेका, पतित पुनीत बणाईआ। त्रैगुण ला ना सके सेका, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। मैनूं इक्को घर वखाया सौहरा पेका, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जिस घर सतिगुर शब्द शब्द दा ठेका, दूजा संग ना कोए रखाईआ। मैनूं पुरातन नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा चेता, चेतन हो के दयां दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सब दा इक्को होणा नेता, जो निज नेत्र वेख वखाईआ। जिस धर्म धार दा अगला खोल्हणा भेता, सतिजुग सच दए वड्याईआ। सच सिँघासण होणा लेटा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। जोती जाता हो के बणे खेवट खेटा, मलाह बेपरवाह इक अख्वाईआ। जिन भगत सुहेला बणाउणा बेटी बेटा, पिता पूत गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। इक कहे मैं एका इक्को, इक इक नाल मिल के वजी वधाईआ। जन भगतो भगत दुआरे टिको, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। चरण कवल इक प्रभू दे विको, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। जो इशारा दे के गया गोबिन्द सिखो, सिख्या आपणे अन्दर लैणी टिकाईआ। मानव ज़ाती दीन मज़्हब ज़ात पात रूप दिसे इक्को, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। सच प्यार दा सगनां वाला दिहाढ़ा इक्को मिथो, बहुती लोड़ रहे ना राईआ। पोह अठाई उतम श्रृेष्ट चार जुग दी थितो, थित वार आपणा रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म धार प्यारे मितो, मित्र प्यारा दए वड्याईआ। तुसीं भगत सुहेले बणना हितों, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जो तुहाडा नाता जोड़े तुहाडे चितो, चितवित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। इक कहे मैं इक्को एका चंगा, चंगी तरह जणाईआ। मैं इक्को भिक्ख्या मंगां, मांगत हो के झोली डाहीआ। मैं इक इक रंगण रंगां, आदि जुगादी उतर ना जाईआ। मैं इक्को मंज़ल लँघां, जिथ्थे मिले बेपरवाहीआ। मैं कदे गया नहीं गोदावरी गंगा, गंगोत्री वेखण पाईआ। मैं बणया नहीं कदे कोई पंडा, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। मैं फिरदा विच ब्रह्मण्डां, भज्जां वाहो दाहीआ। मैं वेखां जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तकीआं वंडां, मानव ज़ाती खोज खुजाईआ। अन्त निगाह मारी कलयुग दिस्या अन्तिम कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी घाट वेख वखाईआ। जां गहु करके तक्कया जगत संसार अन्तर निरंतर आत्म परमात्म धार रंडा, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। किसे कम्म ना आवे हलवा खीर मंडा, जगत रसना रस ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक सुहाईआ। इक कहे मैं इक इकल्ला, अकल कलधारी दिती वड्याईआ । मैं वसां सदा सच महला, गृह इक्को सोभा पाईआ। मैं वेखां जलां थलां, महीअल खोज खुजाईआ। मैं जाणां घड़ी पलां, थित वारां पर्दा लाहीआ। मैं लहिणा देणा तकां राम काहन नूर अलाही अल्ला, आलमां तों बाहर दयां जणाईआ। मैं नाम सति वाहिगुरु फड़या वेख्या पल्ला, पलक पलक खोज खुजाईआ। मैं फिरया नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दे झल्ला, जंगल जूहां पन्ध मुकाईआ। जिधर तक्कया कूड़ विकार दा दला, दलिद्री दिसी लोकाईआ। सति धर्म दा किसे हथ्थ ना दिस्या छल्ला, जगत कंगण कम्म किसे ना आईआ। मैनूं चेता आ गया की गोबिन्द इशारा दिता डल्ला, थल मारू देण गवाहीआ। कलयुग अन्त आपणा बोलणा हल्ला, हालत विगड़े ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। इक कहे मैं इक दा मंगता, मांगत हो के झोली डाहीआ। प्रेम बख्श दे साची संगता, सतिगुर हो के हो सहाईआ। लेखा मुका दे भुखा नंगता, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। प्रेम प्यार बख्श दे काया माटी तन का, तन वजूदां रंग रंगाईआ। हँकार मेट दे मनसा मन का, मनुआ दे बदलाईआ। प्रकाश कर दे आपणे चन्न का, नूरी चन्न चन्न रुशनाईआ। लालच रहे किसे ना धन का, धन दौलत आपणा प्यार देणा वरताईआ। वणजारा रहे कोई ना कन्न का, कायनात दा लेखा देणा मुकाईआ। वसेरा वखा दे आपणे छप्पर छन्न का, जो बिन बाडीआं बणत बणाईआ। मैं इक्को आस रखां इक इक कहे तूं स्वामी होणा साचे जन का, भगतां देणी माण वड्याईआ। लेखा रहे ना धर्म राय दे डंन का, डंका आपणा नाम देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा दर इक वखाईआ। इक कहे मेरा इक दा इक इशारा, जो सैनत सब
नूं इक समझाईआ। जो खेले खेल विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी जिस दी सेव कमाईआ। उह निरगुण धार निहकलंक अवतारा, कलि कल्की बेपरवाहीआ। अमाम अमामा बण सिक्दारा, धुर अमाम इक अख्वाईआ। जोती नूर नूर चमत्कारा, दो जहान करे रुशनाईआ। शब्दी धार दए धुन्कारा, अनहद नादी नाद सुणाईआ। अमृत रस बख्शे ठण्डी ठारा, अग्नी तत बुझाईआ। जो जन भगतां करे प्यारा, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। सो स्वामी प्रगट हो के आप दोबारा, दोहरी कल वरताईआ। सतिजुग सच चलाए विवहारा, विवहारी आपणा हुक्म वरताईआ। इक्को माण देवे पुरख नारा, स्त्री मर्द वंड ना कोए वंडाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दे मालक हो सहाईआ। इक कहे मेरा इक इक दे नाल रिश्ता, दूजा संगी ना कोए बणाईआ। जिस दा इशारा देंदा गया जबराईल फ़रिश्ता, पैग़ाम मुहम्मद महबूब दिता सुणाईआ। उस दा लेखा लहिणा आहिस्ता आहिस्ता, सहिज सहिज आपणी खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर इक्को जिस दा होणा इष्टा, इष्ट देव इक समझाईआ। जो लेखा जाणे दीन दुनी सृष्टा, श्रृेष्ट आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा लेख जणाया राम चन्द्र वशिष्टा, विषयां तों बाहर समझाईआ। उस दा धर्म दी धार होणा गृहस्ता, गृह आपणे रंग रंगाईआ। जन भगतां अन्दर बख्शणा निस्चा, साची देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। इक कहे मैं इक नूं रिहा अराधी, भगतो दयां जणाईआ। मेरी आदि जुगादि दी वादी, वायदे पिछले पूर कराईआ। सतिगुर शब्द बण अनादी, धुर दा हुक्म सुणाईआ।
❋
२९ पोह शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर लोहड़ी वाली रात
जन भगतां सदा लोहड़ी, लुड़ींदा साजण दए वड्याईआ। चरण प्रीती बख्शे गुड़ दी रोड़ी, बिन रसना रस चखाईआ। शब्दी धार चढ़ा के घोड़ी, वागां आपणे हथ्थ रखाईआ। भगत भगवान बणा के जोड़ी, सोहणा धुर दा रंग रंगाईआ। जगत विकारा अन्दरों होड़ी, होड़ा सस्से वाला दए वखाईआ। मन मनसा आपणे वल्ल मोड़ी, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। जन
भगतां जुग जुग वस्त एह दिती थोड़ी, थोड़ा थोड़ा रस झोली पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आप गया बौहड़ी, आप आपणी दया कमाईआ। विकार मध अन्तर रहिण ना देवे कौड़ी, रस अमृत नाम भराईआ। पार करा दे भीड़ी गली सौड़ी, मार्ग इक्को इक वखाईआ। रागां विच्चों राग उपज्या गौड़ी, लोहड़ी दे दिन दी इहो वड्डी वड्याईआ। नानक धार जो शब्द जणाया पौड़ी, एसे दिवस कीती सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ । लोहड़ी कहे मैं जुग जुग लोड़दी, आशा आपणे अन्दर रखाईआ। भगत भगवान नाल जोड़दी, जुग जुग दी रीती चली आईआ। मेरा दिवस ओह जिस विच सब तों पहलां पूजा होई बोहड़ दी, पिपलां सीस निवाईआ। यगै पुरुष दी धार हावगरीव दे मोड़दी, पर्दा परदयां विच्चों खुल्हाईआ। बावन दी धार जिस दी खेल ब्राह्मण गौड़ दी, बिन अक्खरां अक्खर जणाईआ। मेरी आदि जुगादी धार सदा दौड़दी, भज्जे वाहो दाहीआ। मेरा दिवस दिहाढ़ा उह जिस विच पूजा चली पहली वार तलाब जौहड़ दी, जल धारा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। लोहड़ी कहे मैं जुग जुग लोड़दी साजण, सजणूआं धुरदरगाहीआ। जो दो जहानां राजन, शाहो भूप नूर अलाहीआ। मेरा दिवस उह जिस विच जगत दा लहिणा देणा देणा लहिणा बणया नाल महाजन, जगत हट्टां खेल खिलाईआ। मेरे दिवस पहली वार कपल मुन मारी आवाज़न, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। सांख योग दस्सया आपणी मातन, रीती दीन दुनी बदलाईआ। मेरे दिवस जगत दन्दासा शुरू होया सी दातन, कुदरत दे रंग नूं जगत रंग विच बदलाईआ। मेरे दिवस विच मत्तस जल धार कीता उदघाटन, मछ कछ संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। लोहड़ी कहे मेरे दिवस भगतां भगवान नाल मिल्या मेल, मेला हरि जगदीश कराईआ। दीन दुनी नूं कल्पणा दा चढ़या तेल, हउमे हंगता संग रखाईआ। प्यार तुट्टया सज्जण सुहेल, साचा संग ना कोए बणाईआ। लोहड़ी कहे जन भगतां प्रभ दे प्यार विच वधी वेल, वेला वक्त दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। लोहड़ी कहे मेरे दिवस रिड़कया गया सागर, सगली सृष्टी जणाईआ। अमृत भरया गया अगम्मी गागर, जिस नूं वेखण कोए ना पाईआ। वणजारे बणाए धर्म सौदागर, सोहणी वस्त वखाईआ। निर्मल कर्म कर उजागर, देवे माण माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। लोहड़ी कहे समुंद सागर लेखा मुकाया अद्ध, हिस्सा वंड आपणे हथ्थ रखाईआ। इक पासे अमृत ते इक पासे मदि, वेखणहारा बेपरवाहीआ। राक्षश देवत दोवें लए सद्द, प्रेम
नाल बुलाईआ। दोवें इक दूजे नालों अगे बहण वध, आपणी ख़ुशी वखाईआ। लोहड़ी कहे मेरा दिवस सुहावणा जिस विच कलस जग · राक्षश मदि विच लपटाईआ। दोहां दी धार दिती वंड, प्रभ आपणी खेल वखाईआ। जिस
दे हुक्म विच जुग चौकड़ी रहे हंढ, भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। लोहड़ी कहे जन भगतां मिले दीन दयाला, अमृत रस चखाईआ। राक्षशां मिले मदि प्याला, मिट्टी ख़ाक सिर विच छाहीआ। सरगुण दी धार निरगुण दा खेल खेल निराला, दोवें रंग मेरे दिवस विच रखाईआ। मैं ग़मी ख़ुशी दोहां विच होई बेहाला, आप आपणा गई भुलाईआ। परम पुरख परमात्म आपणा खेल कीता भगतां मार्ग दे सुखाला, सच रंग रंगाईआ। मूर्ख मुगध कर बेहाला, जगत वासना विच हल्काईआ। लोहड़ी कहे जन भगतो तुहाडे धन्नभाग जिन्हां अन्तर प्रभू प्रेम दी माला, जगत मणके फेरन दी लोड़ रही ना राईआ। तुहाडा घर गृह मन्दिर शरीर प्रभू दी धर्मसाला, दुआरा साचा सोभा पाईआ। लोहड़ी कहे लुड़ींदा साजण मिल्या घर गोपाला, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। मेरा निक्का जेहा अहिवाला, अहिल नाल दिता दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो वेखणहारा शाह कंगाला, पातशाह आपणा रंग रंगाईआ।
पहली माघ शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात दे समें
धवल कहे जन भगतो ख़ुशीआं वाला दिहाढ़ा माघ, पहला प्रविष्टा दए वड्याईआ। हर हिरदा अन्तर अन्तर होवे बाग़ बाग़, रोम रोम कली कली महकाईआ। अन्तर निरंतर उपजे वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़, पापां करे सफ़ाईआ। घर जोत जगाए चराग़, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। हरि भगत सुहेले साजण जावण जाग, निज नेत्र लोचन नैण नैण खुल्हाईआ। वक्त सुहञ्जणा होवण वड वड भाग, भगवन देवे माण वड्याईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मिटाए आग, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे जन भगतो सच माघ दा करो मजन, दुरमति मैल रहे ना राईआ। धुर स्वामी तको सज्जण, हरि करता धुर दरगाहीआ। जिस दे नाम दमामे वज्जण, दो जहानां करे शनवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दीपक जोती जगण, अन्ध अन्धेरा दूर कराईआ। जिस दा लहिणा देणा जन भगतां साचे बदन, तन वजूदां वेख वखाईआ। जो नाम दीपक देवे सदन, सदा सद आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ चरण धूड़ करो इश्नान, इष्ट देव इक मनाईआ। पवित्र वेखो इक अस्थान, जो पतित पुनीत दए कराईआ। इक्को नाम ढोला सुणो कान, गीत गोबिन्द इक अलाहीआ। एका मन्दिर तको मकान, गृह इक्को इक सुहाईआ। इक्को चरण कवल करो ध्यान, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। इक्को शाहो भूप सुल्तान, हरि करता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। माघ कहे जुग जुग जन भगत सुहेला धुर दा नहावण नहावे, जगत मजना लोड़ रहे ना राईआ। दुरमति मैल निरंतर गवावे, पापां करे सफ़ाईआ। चरण कवल इक्को सीस निवावे, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। जगत तीर्थ तट किनारे ना वेखण पावे, पाँधी बणे जगत ना राईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आपणी दया कमावे, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। घर स्वामी वेख वखावे, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। माघ कहे जन भगतो मेरा दिवस सुलखणा, प्रभ देवे माण वड्याईआ। हरि भगत सुहेले वरोले लख चुरासी विच्चों मक्खणा, नाम मधाणा इक टिकाईआ। किरपा करे अलख अलखणा, अगोचर दया कमाईआ। जो जुग जुग चलावे रथना, रथवाही बणे धुर दा माहीआ । जिस ने जगत जहान मथणा, बचया रहिण कोए ना पाईआ। उह जन भगत कदे ना मोड़े सखणा, सच वस्त नाम वरताईआ। धूड़ी चरण छुहाए मथना, मस्तक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। माघ कहे जन भगतो प्रभ चरण धूड़ सच्चा नहाउणा, आदि जुगादि मिले वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउणा, आत्म परमात्म मिल के ख़ुशी बणाईआ। घर स्वामी ठाकर इक मनाउणा, निव निव सीस झुकाईआ। मेहरवान महबूब इक ध्याउणा, दर इक्को ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ । मालक कहे मेरा जन भगतां नाल संग, सगला संगी पुरख अकाल जणाईआ। जो नाम निधाना चाढ़्हे रंग, रंगत उतर कदे ना जाईआ। शब्द धार वजाए मृदंग, दीन दुनी सुणाईआ। ओह साहिब सूरा सरबंग, हरि करता आप अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी गए लँघ, भज्जण वाहो दाहीआ। उह आत्मा सेज सुहाए पलँघ, सुखआसण सोभा पाईआ। भाग होण ना देवे कदे मंद, मंदभागीआं लए उठाईआ। जिस लेखे लाउणा निशान तारा चन्द, सूर्या खोज खुजाईआ। उह भगतां देवणहार अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। कलयुग अन्तिम बण बख्शंद, बख्शिश रहमत रिहा वरताईआ। भगतां आवण जावण मेट के पन्ध, लेखा अगला आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच रंग आप रंगाईआ। माघ कहे मेरा धर्म धर्म पैग़ामा, सृष्टी दृष्ट जणाईआ। जो संदेशा दे के गया सीआ नूं रामा, राम रामा भेव चुकाईआ। जो इशारा दिता घनईए राधा, राधा खेल तकणा श्री भगवाना, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा वेस होणा ज़िमीं असमाना, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा रूप रंग रंगाईआ। पैग़म्बरां किहा धुर अमामा, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। गुरु गुरदेवां किहा साहिब सुल्ताना, पुरख अकाला वड वड्याईआ। जोती धार पहन के जामा, जोती जाता इक अख्वाईआ। लहिणा देणा जाणे ज़िमीं असमाना, दो जहानां खोज खुजाईआ। जन भगत सुहेले करे परवाना, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच बेनन्ती करे परवाना, परम पुरख प्रभ आपणी दया कमाईआ।
४ माघ शहिनशाही सम्मत ११ प्यारे लाल दर्शन सिँघ दे गृह पिण्ड दुसांझ ज़िला जलन्धर
धरनी कहे प्रभू जन भगतां बख्श प्यार, पीआ प्रीतम हो के दया कमाईआ। घर स्वामी दर्शन दे दीदार, निज गृह पर्दा आप उठाईआ। मेरे आदि जुगादी एकँकार, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। मैं मांगत हो के मंगां भिखार, दर तेरे अलख जगाईआ। तूं देवणहार दातार, दाता दानी धुरदरगाहीआ। मेरी आशा पूरी कर दे सचखण्ड निवासी धुर दे यार, मित्र प्यारे होणा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू आपणी दस्स अगम्मी बोली, अनबोलत राग दृढ़ाईआ। जन भगत सुहेले अन्तर आत्म जावण मौली, मौला आपणा रंग रंगाईआ। जुग चौकड़ी लहिणे तक लै इकरार कौली, कवल नैण बिन नैणां नैण उठाईआ। कोझी कमली मैं निमाणी धरत धवली, धवल हो के आस रखाईआ। मेरी बेनन्ती मंन लै मैं कोझी कमली, कमलापति तेरी ओट रखाईआ। तूं मोहण माधव मेरा साँवल सवली, सावरीआ अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां अन्तर दे दे आपणा दरस, निज लोचन नैण कर रुशनाईआ। निजर धारों बूँद स्वांती अगम्मी बरस, जगत तृष्ना प्यास मिटाईआ। कूड़ी क्रिया मेट दे हरस, हवस अवर ना कोए रखाईआ। मेहरवान हो के कर दे तरस, रहमत आप कमाईआ। मेरा सुहञ्जणा होवे तेरा बरस, बरसी प्रीतम आपणे रंग रंगाईआ। निगाह मार लै मेरे उत्ते फ़र्श, फ़र्शे ख़ाकी ध्यान लगाईआ। तूं वसणहारा उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम तेरी
वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां बख्श अगम्मढ़ी प्रीत, प्रीतम हो के दया कमाईआ। काया माटी तन वजूद कर दे ठांडा सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गावण गीत, आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ। ठगौरी जगत कूड़ी क्रिया रहे मूल ना चीत, चेतन सुरती देणी कराईआ। लख चुरासी विच परखणहारे नीत, नीतीवान तेरी वड वड्याईआ। जन भगतां झगड़ा मुका दे मन्दिर मसीत, काया काअबा इक दरसाईआ। किरपा कर दे त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी तेरी ओट तकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरे साजण मीत महबूब, मेहरवान तेरी वड्याईआ। जन भगतां गृह हो मौजूद, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। दीन दुनी दी छड हदूद, हुजरा इक्को इक सुहाईआ। तेरा आलीशान दिसे अरूज, नूर नुराना डगमगाईआ। मेल मिला मंज़ल हक मकसूद, बातन पर्दा आप चुकाईआ। लेखा रहे ना हज़ारा दरूद, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। प्रेम प्रीती तेरा होवे सबूत, साबत आपणा रंग रंगाईआ। भाग लगा दे काया कलबूत, काअबा इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां कर दे वड वड भाग, भगवन तेरे हथ्थ वड्याईआ। घर दीपक जोत जगा चराग़, अन्ध अन्धेरा दे मिटाईआ। सच प्रीती बख्श वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। गुरमुख हँस बणा काग, काग हँस रूप बदलाईआ। दुरमति मैल धो दे दाग़, पतित पुनीत आप जणाईआ। सोई सुरती जन भगतां जाए जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। त्रैगुण माया आप बुझा दे आग, त्रैगुण अतीते दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर स्वामी होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू भगतां अन्तर कर निवास, निज घर आपणा डेरा लाईआ। साची जोत दे प्रकाश, अन्ध अज्ञान दे मिटाईआ। पन्ध मुका दे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर लेख रहे ना राईआ। साचे मण्डल वखा दे रास, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। सतिगुर शब्द दा दे धरवास, धीरज धर्म धार समझाईआ। लेखे लाउणा स्वास स्वास, साह साह तेरे रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू दर्द दु:ख भय भञ्जणा, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। जन भगतां नेत्र नाम निधान पा दे अंजणा, दुरमति मैल देणी धुआईआ। किरपा कर स्वामी सज्जणा, सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। तुध बिन पर्दा किसे ना कज्जणा, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। लेखे ला लै आहला अदना, ऊचां नीचां वंड ना कोए वंडाईआ। सति सच आपणी वखा दे रचना, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ।
भाग लगा दे काया माटी कच्चना, कंचन गढ़्ह आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच गृह वजदी रहे वधाईआ। धरनी कहे सदा भगत प्यासा प्यार, प्यारे लाल दए गवाहीआ। दर्शन सिँघ मांगे दरस दीदार, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। दोहां दा इक्को घर होवे तेरा चरण दुआर, बंक दुआर मिले वड्याईआ। शब्द नाद दे धुन्कार, धुन आत्मक राग सुणाईआ। अमृत रस बख्शणा ठंडा ठार, निझर झिरना बूँद स्वांती कवल नाभ टपकाईआ। आत्म जोती कर उज्यार, बिन तेल बाती डगमगाईआ। घर सुहञ्जणा कर आप करतार, कुदरत कादर दया कमाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दार, करता पुरख इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां अन्तर निरंतर चाढ़्ह दे रंग, रंगत आपणी इक प्रगटाईआ । सच दुआर वेखणा लँघ, नव दुआर दा डेरा ढाहीआ। नादी शब्द सुणा मृदंग, धुन आत्मक इक दृढ़ाईआ । आत्म सेज सुहा पलँघ, बिन पावा चूल सोभा पाईआ। भेव चुका दे ब्रह्म हँ, पारब्रह्म प्रभ पर्दा आप उठाईआ। आत्म परमात्म बख्श दे संग, सगला संगी आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त नाम वरताईआ। धरनी कहे प्रभू तूं देवणहार समरथ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरी महिमा सदा अकथ, जुग जुग ढोले गाईआ। जन भगतां बख्श अगम्मी वथ, वस्त अतोल अतुल वरताईआ। ख़ाली रहे कोई ना हथ्थ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू अज दिवस दिहाढ़ा माघ चार, चार जुग दा लेखा दे मुकाईआ। किरपा कर आप निरँकार, निरवैर तेरे हथ्थ वड्याईआ। जन भगत सुहेले फड़ बाहों दे तार, तारनहार दया कमाईआ। आपणे मित्र बणा लै यार, यारड़े आपणी गंढ्ढ पुआईआ। इक वखाउणा सचखण्ड दुआर, दरगाह साची सच टिकाईआ। जिथ्थों आउणा पए ना दूजी वार, जनणी जन्म देवे कोए ना माईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त लहिणा देणा रहे ना विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी संग बणाईआ। तूं निरगुण निरवैर कलि कल्की अवतार, कल कातीआं कर सफ़ाईआ। मैं निमाणी मंगती तेरे दर भिखार, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दर वजदी रहे वधाईआ। माघ कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा चौथा, चौथे जुग जणाईआ। जन भगतां प्रभू मार्ग दस्सया सौखा, भीड़ी गली ना कोए रखाईआ। पढ़ना पए किसे ना पोथा, पुस्तक बग़ल ना कोए उठाईआ। हरिजन रहे कोए ना सोता, सुत्तयां लए जगाईआ। सच दुआर मारन वाला गोता, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस ने भगतां दुरमति मैल पाप कलेवर धोता, कलयुग क्रिया कूड़ करे सफ़ाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां सिर रख हथ्थ, कलयुग ध्यान लगाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, बेपरवाह अगम्म अथाहीआ। सच प्रेम दी दे दे वथ, वस्त अमोलक इक वरताईआ। तेरी महिमा गावण अकथ, धुर दे ढोले गाईआ। तेरे सर्ब चरण जावण ढठ, कवल नैण अक्ख अक्ख देणी खुल्हाईआ। सब दे लेखे लाउणे जगत धार तत अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध संग रलाईआ। जन भगतां बख्शणा अन्तष्करन हठ, सति सन्तोख विच समाईआ। सब दा इक्को दुआर होवे इक्ट्ठ, दूजा दर वेखण कोए ना पाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं चरण कवल धवल निमाणी हो के जावां ढठ, बिन धूड़ी तेरी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दरस दिखाउणा नठ नठ, बिन कदमां भज्जणा दो जहान वाहो दाहीआ।
५ माघ शहिनशाही सम्मत ११ सन्तोख सिँघ सोढ्ढीआं दे नवित पिण्ड दुसांझ ज़िला जलन्धर
माघ कहे मेरी बेनन्ती कर परवान, प्रविष्टा पंज पंज नाल मिलाईआ। निगाह मार श्री भगवान, भगवन हो के वेख वखाईआ। सचखण्ड निवासी धुर दे काहन, राम रामा नूर अलाहीआ। जोती जाते कर पहचान, बेपहचान पर्दा आप उठाईआ। तैनूं झुकदे ज़िमीं असमान, दो जहान लागण पाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरे ढोले गाण, पुरी लोअ वजदी रहे वधाईआ। सच दुआर इक्को मंगां दान, दाता हो के झोली देणी भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। माघ कहे प्रभ जन भगतां तरस कमाणा, रहमत आपणी आप कमाईआ। जगत जगदीश हो के वेख वखाउणा, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ। सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाउणा, दूसर ओट ना कोए जणाईआ। अमृत आत्म जाम प्याउणा, रस निझर अगम्म झिराईआ। शब्द अनादी नाद वजाउणा, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। दीपक जोती डगमगाउणा, बिन तेल बाती कर रुशनाईआ। जन भगत सुहेला गोद उठाउणा, फड़ बाहों गले लगाईआ । अन्तर आत्म पर्दा लौहणा, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। माघ कहे प्रभू जन भगतां दे दे दात, दाते दानी दया कमाईआ । कलयुग अन्तिम पुछ वात, वारस हो के वेख वखाईआ। बिना ज़बान तों कर बात, बातन पर्दा दे उठाईआ। अमृत बख्श बूँद स्वांत, अग्नी तत गुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ।
जन भगत कहिण प्रभू पंचम प्रविष्टा आया, आपणी ख़ुशी बणाईआ। हरिजन चरण धूड़ी दे नुहाया, दुरमति मैल रहे ना राईआ। त्रैगुण लेखा मेट माया, ममता मोह हँकार गुआईआ। सच स्वामी बख्श आपणी साची साया, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। जन भगत कहिण प्रभ दे नाम ख़ुमारी, मस्त मस्ताने आप बणाईआ। तेरे नाम दे होईए अधारी, उदर दा लेखा रहे ना राईआ। साडी पैज देणी संवारी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वंड रहे ना पुरख नारी, नर नरायण इक्को रंग रंगाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दारी, शहिनशाह इक अख्वाईआ। साडी तेरे चरण कवल निमस्कारी, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। तेरे दर ते बणीए पुजारी, पूजा सिल रहिण कोए ना पाईआ। तूं किरपा करीं अपारी, अपरम्पर देणी माण वड्याईआ। साची प्रीती निभ जाए तोड़ यारी, यराने सके ना कोए तुड़ाईआ। हरिजन करे ना कोए ग़द्दारी, गुरु गुरदेव लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। जन भगत कहिण साडे अन्दरों मेट तारीकी, अन्धेरा रहिण किछ ना पाईआ। तेरे विच हक तौफ़ीकी, ताकतवर नूर अलाहीआ। साडी काया कर ठांडी सीती, अग्नी तत ना कोए तपाईआ । कलयुग विच सतिजुग बदल रीती, रीतीवान हो सहाईआ। लेखा रहे ना मन्दिर मसीती, काअबा इक्को इक वखाईआ। तेरे चरण उपर धवल मिलदी रहे प्रीती, प्रीतम मिलणा चाँईं चाँईंआ। तूं वाहिद लाशरीकी, वाहिद नूर अलाहीआ। तेरे विच हक तौफ़ीकी, तोहफ़े देणे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन तेरी भुल जाण ना रीती, रीतीवान आपणा रंग देणा रंगाईआ।
५ माघ शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड बताला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मेरे साहिब सूरे सरबंग, हरि करते तेरी ओट तकाईआ। मेरे मेहरवान नौजवान श्री भगवान मेरे उत्तों बुझा दे अग्ग, नव सत्त ततव तत ना कोए तपाईआ। निरगुण धार सृष्टी दृष्टी अन्दर वेख लै जग, जागरत जोत बिन वरन गोत नज़र कोए ना आईआ। कलयुग जीव बगले बण गए बप, काग हँस रूप ना कोए बदलाईआ। आत्म धार तेरे नालों होए अलग, सगला संग ना कोए बणाईआ। मेहरवान महबूब तेरा दर्शन पाए ना कोए उपर शाहरग, शहिनशाह मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी
कहे प्रभू मेरे उत्तों मेट दे कलयुग कूड़, क्रिया कुकर्म रहिण कोए ना पाईआ। जीव जंत चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़, अन्ध आत्म कर रुशनाईआ। नाम निधान रंग चाढ़्ह दे गूढ़्ह, दुरमति मैल अन्तर निरंतर दे धुआईआ। सति सतिवादी जन भगतां बख्श आपणी धूड़, चरण चरणोदक मस्तक टिक्के ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा दुआरा कर पवित, पतित पुनीत हो सहाईआ। तेरा खेल आदि जुगादी नित, नवित आपणा खेल खिलाईआ। ठाकर स्वामी मेरे धुर दे पित, पति परमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान कर हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जगत जिज्ञासुआं ठगौरी रहिण ना देवीं चित, मनसा मन ना कोए हल्काईआ। मेरी सुहञ्जणी सुहावणी कर दे थित, प्रविष्टा पंज माघ वड्याईआ। निरगुण सरगुण तेरा खेल खेल गए अवतार पैग़म्बर गुर कित, केते आपणा खेल खिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब कमलापात, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। मेरे उत्ते वेख अन्धेरी रात, कलयुग अन्ध अन्धेरा छाईआ। अमृत मिले ना किसे बूँद स्वांत, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। झगड़ा तक ज़ात पात, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। तेरा दरस निज नेत्र ना होवे किसे इकांत, इक इकल्ले तैनूं मिलण कोए ना पाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक मेरी पुछ बात, परवरदिगार सांझे यार हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरीआं अन्त अन्त उडीकां, बिन नैणां नैण उठाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरुआं दस्सीआं तरीकां, तवारीखां बाहर जणाईआ। तेरा खेल हक हकीकत कीं का, कलम्यां बाहर पढ़ाईआ। तेरे विच अगम्म तौफ़ीका, तोहफ़ा देणा चाँईं चाँईंआ। आत्म परमात्म सृष्टी दृष्टी अन्दर दे प्रीतां, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव ज़ाती तेरा इक्को ढोला गाए गीता, तूं मेरा मैं तेरा दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। अन्तष्करन सब दा कर दे ठांडा सीता, अग्नी तत तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं दर भिखारन मंगती, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। दीन दुनी गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगती, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। प्यार बणा दे चार वरन अठारां बरन इक्को संगती, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। तृष्ना कूड़ रहे ना मन दी, मनसा मोह ना कोए हल्काईआ। अन्त निशानी मेट दे तारा चन्न दी, मुहम्मद आसा नाल मिलाईआ। मेरे उत्ते घड़ी रहे ना ग़म दी, ग़मखार ख़ुशी देणी प्रगटाईआ। सृष्टी वणजारन रहे ना दृष्टी चम्म दी, चम्म दृष्टी दा लेखा देणा मुकाईआ। तेरी इक्को धार होवे
आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म दी, परम पुरख प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। सब नूं इक्को ओट होवे तेरी सरन दी, दूजा इष्ट ना कोए रखाईआ। खेल मुका दे काया माटी धड़न दी, तन वजूद ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंज़ल दस्स दे आपणी चढ़न दी, नाम पौड़ी डण्डा इक्को इक वखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे आदि जुगादी राम, रम्ईआ तेरी बेपरवाहीआ। मेरे सति सतिवादी शाम, शमअ नूर जोत कर रुशनाईआ। मेरे शाहो भूप अमाम, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। तेरे चरण कवल प्रणाम, बिन सीस सीस झुकाईआ। मैं चाहुंदी दीन मज़्हब दा झगड़ा मेट तमाम, शरअ दी वंड ना कोए वंडाईआ । इक्को नाम कलमा दे पैग़ाम, पैग़म्बरां बाहर कर शनवाईआ। आत्म परमात्म तेरा होवे इस्लाम, इस्म आज़म इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा इक रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तेरा इक्को होवे जाप, दूसर रंग ना कोए रंगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे ताप, त्रैगुण अतीते आपणा रंग रंगाईआ। दीन दुनी अन्दरों कढ संताप, झगड़ा शरअ रहे ना राईआ । पुरख अकाले दीन दयाले बण कमलापात, पतिपरमेश्वर हो के वेख वखाईआ। परवरदिगार सांझे यार मार झात, बिन नेत्र लोचन नैणां अक्ख उठाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पुछ वात, वातावरन तक ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों मेट दे कूड़ कुड़यार, कल काती रहिण ना पाईआ। नव सत्त ब्रह्म मति कर उज्यार, जोती जाते पुरख बिधाते तेरे अगे मंग मंगाईआ। नव सत्त तेरा होवे जै जैकार, जीव जंत साध सन्त तेरा इक्को ढोला गाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म तेरी होवे धार, धरनी धरत धवल धौल चारों कुण्ट वजे वधाईआ। भगत वछल मेरे गिरधार, भगवन मेरी आसा पूर कराईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले देणे तार, तारनहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा करदी रही इंतज़ार, बिन नेत्र लोचन नैणां अक्ख उठाईआ। कवण वेला कलि कल्की आवे अवतार, निहकलंका आपणा फेरा पाईआ। अमाम अमामा होवे सिक्दार, दो जहानां वेख वखाईआ। लहिणा देणा जाणे पैग़म्बर गुर अवतार, भविख्तां पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगार सांझे यार तेरा खेल विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। मैं कोझी कमली मिट्टी ख़ाक तेरी चरण धूड़ी लावां छार, शहिनशाह तेरे रंग विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेहरवान हो के तुठ, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा मेरी गोदी विच्चों जाए उठ, सतिजुग सच दे वड्याईआ। जो तेरे तेरे नालों गए रुठ,
आत्म मेला मेल सहिज सुभाईआ। अमृत जाम प्या दे घुट, बिन रसना रस चखाईआ। जिन्हां दी लिव गई छुट, छुटकी लिव लै लगाईआ। नाम भण्डारा दे अतुट, अतोट आप वरताईआ। तेरे उत्ते इक्को ओट, ओड़क दर तेरे वास्ता पाईआ । शब्द नगारे ला दे चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे अन्तष्करन विच्चों कढ दे खोट, खोटे खरे लै बणाईआ। तूं सच स्वामी पुरख अकाला सतिगुर इक्को बहुत, बहुते गुरुआं लोड़ रहे ना राईआ। मैं प्रकाश तकां तेरा निर्मल जोत, जोती जाते पुरख बिधाते आपणा नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरी आवे ना किसे सोच, सोच समझ अक्ल बुद्धी जगत चले ना कोए चतुराईआ।