६ माघ शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
भगत जनां हरि मीतड़ा, परम पुरख करतार। सन्त जनां मिलाए मेल अनडीठड़ा, धुर दरगाही कन्त भतार। गुरमुखां रंग चाढ़्हे मजीठड़ा, उतर ना जाए विच संसार। गुरसिखां मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, विख अन्दरों कढ्ढे बाहर। हरिजन वखाए धाम अनड़ीठड़ा, पर्दा परदयां विच्चों उतार। जुग जुग वेखणहारा काया चीथड़ा, जोती जाता अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाहो भूप सची सरकार। भगत जनां सद रंगदा, रंगत अगम्म अथाहीआ। साचे सन्तां अन्दर आपे लँघदा, बिन कदमां कदम उठाईआ। गुरमुखां वणज कराए साचे संग दा, सगला संगी आप हो जाईआ। गुरसिखां इश्नान कराए चरण धूड़ गंग दा, गंगोत्री लेखा रहे ना राईआ। हरिजन भेव खुल्हावे आत्म सेज पलँघ दा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि करता अगम्म अथाहीआ। भगत जनां प्रभ मेलदा, मेलणहार करतार। सन्त जनां खेल खिलाए सज्जण सुहेल दा, आदि जुगादी एकँकार। गुरमुखां भेव खुल्हाए बिन बाती तेल दा, जोती जाता डगमगाए। गुरमुखां गुरसिखां धाम वखाए आपणा नवेल दा, पर्दा ओहला अन्त उठाए। हरिजन लेख वखाए गुरु गुर चेल दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाए। भगत जनां प्रभ सज्जणा, सतिगुर दीन दयाल। सन्त जनां कराए मजना, बणाए धुर दे लाल। गुरमुखां बणे पर्दा कजणा, नाम निधाना दए दुशाल। गुरसिख साचे चरण कवल देवे जग्हना, धर्म दुआर दए वखाल। हरिजन नाम ख़ुमारी करे मग्ना, करनी दा करता पुरख अकाल। खेल खिलाए मूर्त गोपाल मदना,
। मोहन माधव धुर दा सज्जणा, · । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,
निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव चुकाए आहला अदना, अदल इन्साफ़ आप कमाए।
६ माघ शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
भगत सुहेला आप प्रभ, आदि जुगादी मीत। भगत सुहेला आप प्रभ, जुग जुग चलाए रीत। गुरमुख सुहेला आप प्रभ, कराए पतित पुनीत। गुरसिख सुहेला आप प्रभ, सद वसणहारा चीत। हरिजन सुहेला आप प्रभ, अन्तर परखणहारा नीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सच इक प्रीत। भगत जनां प्रभ तारदा, तारनहारा एक। साचे सन्तां पैज संवारदा, नित नित बख्शे आपणी टेक। गुरमुखां पन्ध निवारदा, त्रैगुण जगत लाए ना सेक। गुरसिख आपणे आप उभारदा, इक इकल्ला एकँकार एक। हरिजन रोग सोग निवारदा, अन्तष्करन करे बुध बिबेक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक जो खेल करे अनेक। भगत जनां प्रभू सुणाए अगम्मी बोला, अनबोलत आप जणाए मीत । साचे सन्तां इक्को सुणाए ढोला, बिन रसना जिह्वा गीत। गुरमुखां बणे आप विचोला, झगड़ा मुकाए मन्दिर मसीत। गुरसिखां करे भार हौला, मेहरवान त्रैगुण अतीत। हरिजन वसे सदा कोला, चरण प्रीती बख्शे प्रीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग सच चलाए रीत। भगत जन प्रभ चरण कवल सुहाउँदे, सोहणी मिले वड्याईआ। सन्त सुहेले निव निव सीस निवाउँदे, बिन चरणां धूड़ी ख़ाक रमाईआ । गुरमुख इक्को ढोला गाउँदे, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुरसिख निव निव सीस झुकाउँदे, चरण कवल कवल सरनाईआ। हरिजन आपणा आप भेंट चढ़ाउँदे, माण ताण ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। जन भगतां प्रभ लेखा मेटे जन्म दा, एथे ओथे पन्ध मुकाईआ। साचे सन्तां लहिणा रहे ना कोई कर्म दा, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। गुरमुख रहे कोई ना भरमदा, भरांत दा लेखा नज़र कोए ना आईआ। गुरसिख वणजारा रहे ना कोई वरन बरन दा, ज़ात अज़ाती वंड ना कोए वंडाईआ। अगे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
साचा वर, सच रंग आप रंगाईआ। साचे सन्त होण परवाना, परम पुरख दए वड्याईआ। गुरमुखां लेख मुकाए दो जहानां, निरगुण सरगुण आपणी दया कमाईआ। गुरसिख साचे चरण धूड़ी इक इश्नान कराना, दुरमति मैल रहे ना राईआ। हरिजन
बिन मंगयां देवे दाना, वस्त अमुल इक वरताईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान · । जिस दी आशा रख के गया रम्ईआ
रामा, घनईया शाम गया जणाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा धुर अमामा, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस दा गोबिन्द
डंक वजाया दमामा, दो जहान करे रुशनाईआ। उह शाहो भूप सुल्ताना, हरि करता इक अख्वाईआ। जल्वागर नूर नुराना,
बिन ततव तत डगमगाईआ। कलयुग अन्त पहर के जामा, वेस अवलड़ा आप वटाईआ। जन भगत सुहेले कर परवाना,
परम पुरख दए वड्याईआ। साचा मन्त्र दृढ़ा के नामा, तूं मेरा मैं तेरा दिता दृढ़ाईआ। जो कलयुग अन्त मेटे अन्धेरी शामा,
शमअ नूर करे रुशनाईआ। सो भगत सुहेला इक इकेला भाग लगाए नगर खेड़ा ग्रामा, गृह आपणा इक सुहाईआ।
हरिजन साचे माण दवाए सचखण्ड सच्चे मकाना, गृह इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, भगवन हो के आपणी कल वरताईआ।
११ माघ शहिनशाही सम्मत ११ अजीत सिँघ दे गृह बटाला शहर ज़िला गुरदासपुर
पूरन सतिगुर आप प्रभ, सब किछ करन करावण योग। पूरन सतिगुर आप प्रभ, आदि जुगादि आत्म परमात्म मेले सच संयोग। पूरन सतिगुर आप प्रभ, अन्तर निरंतर कटण वाला हउमे रोग। पूरन सतिगुर आप प्रभ, गृह मन्दिर अन्दर निज नेत्र देवे दरस अमोघ। पूरन सतिगुर आप प्रभ, एथे ओथे दो जहानां मेटे वियोग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, देवे दरस अगम्म अमोघ। सतिगुर पूरन आप है, आदि पुरख अगम्म। पूरन सतिगुर आप है, पतिपरमेश्वर पारब्रह्म। पूरन सतिगुर आप है, जो आदि जुगादी मेटणहारा भरम। पूरन सतिगुर आप है, जो लेखा जाणे जीव जंत कर्म। पूरन सतिगुर आप है, जो निरगुण निरगुण सरगुण सरगुण जणाए धर्म। पूरन सतिगुर आप है, जिस दा जनणी कुक्खों होए कदे ना जरम। पूरन सतिगुर आप है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक्को परम। पूरन सतिगुर आप प्रभ, बिन तत वजूद शरीर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो सतिगुर शब्द करे ताअमीर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जिस दी विष्न ब्रह्मा शिव तस्वीर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो निरगुण निराकार निरँकार बेनज़ीर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जिस दा आदि अन्त ना जाणे कोए अख़ीर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो आदि जुगादी जन भगतां देवणहारा धीर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो शरअ शरीअत कटणहार ज़ंजीर।
पूरन सतिगुर आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी आदि जुगादी जुग जुग बदले ना कोए ताअमीर।
११ माघ शहिनशाही सम्मत ११ सुरजीत सिँघ दे गृह बटाला शहर ज़िला गुरदासपुर
पूरन सतिगुर आप प्रभ, आदि जुगादी इक इकल्ला। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो वसणहारा जला थला। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो आत्म धार परमात्म हो के रला। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो भाग लगाए भगतां साढे तिन्न हथ्थ महला। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो दूई दुवैती मेटणहारा सल्ला। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जो सच संदेसा नाम निधाना रिहा घल्ला। पूरन सतिगुर आप प्रभ, नूर नुराना नूर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो हर घट हाज़र हज़ूर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो मस्ती देवे नाम सरूर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, हउमे हंगता गढ़्ह तोड़े ग़रूर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो शब्द अनादी देवे तूर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जन भगतां आसा मनसा करे पूर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो पन्ध मुकाए नेड़े दूर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जन्म जन्म दे बख्श देवे कसूर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जिस दा नाम कलमा अवतार पैग़म्बर गुरुआं कीता मशहूर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, चार जुग दे शास्त्र जिस दे मज़दूर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाहो भूप सर्ब कला भरपूर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, हरि शाहो शहाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, सो पुरख निरञ्जण नौजवाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, हरि पुरख निरञ्जण शाह सुल्ताना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, एकँकार बली बलवाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, आदि निरञ्जण डगमगाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, अबिनाशी करता वाली दो जहाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, श्री भगवान नौजवाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, पारब्रह्म खेले खेल महाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो सचखण्ड सुहाए सच टिकाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जिस दा थिर घर चरण कवल महाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो सुत दुलारा शब्द करे प्रधाना । पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो विष्न ब्रह्मा शिव प्रगटाए निशाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो त्रैगुण माया पंज तत खेल खिलाए जगत जहाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो चारे खाणी लख चुरासी देवे दाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड गगन गगनंतर सुहाए अगम्म अस्थाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जिस दा लहिणा देणा त्रैभवण ज़िमीं असमाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो अवतर हो के पहरे बाना। पूरन
सतिगुर आप प्रभ, जो शब्दी शब्द सुणाए तराना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो अमृत रस प्रगटाए महाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो दीपक जोत जगाए बिन तेल बाती खेले खेल महाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जिस पैग़म्बरां दिता धुर कलमा अगम्म पैग़ामा। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जिस गुरु गुरदेव दस्सया नामा। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जिस चार जुग दे शास्त्र अक्खरां नाल कीते प्रधाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो जुग जुग जन भगतां देवे माना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, साचे सन्तां वेखे मार ध्याना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, गुरमुख आपणी गोद उठाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, गुरसिखां देवे दरस गुण निधाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, मुरीद मुर्शद करे परवाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जुग चौकड़ी बदलदा जावे निशाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो कलयुग अन्तिम संदेशा देवे धुर फ़रमाना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्दी धार नौजवाना, मर्द मर्दाना आपणा हुक्म वरताईआ।
११ माघ शहिनशाही सम्मत ११ मोहण सिँघ दे गृह पिण्ड तारा चक ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर शब्द कहे मैं साचा मीत, मित्र प्यारा आदि जुगादि अख्वाईआ। बिना तन वजूद तों ठांडा सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। बिन रसना जिह्वा अगम्मी गीत, बिन अक्खरां करां शनवाईआ। बिन वसां दिउरे मन्दिर मसीत, शिवदुआले मठां हथ्थ किते ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेरी अवलड़ी रीत, रीतीवान हो के दया कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां दस्स के सच प्रीत, हकीकत हक कलमा नाम समझाईआ। जुग बदलणा मेरे प्यार दी साची रीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। चार जुग दे शास्त्र मेरा सिफ्ती ढोला गीत, अक्खरां नाल अक्खर मिल के सोहले गाईआ। मैं सदा सुहेला पुनीत, पतितां करां सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। दो जहानां बणां मलाह, खेवट खेटा इक्को नज़री आईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं देवां सलाह, नाम निधाना इक दृढ़ाईआ। जिस दी सिफ्त विच सारे कहिण वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। मेरा खेल थल अस्गाह, महीअल आपणा रंग रंगाईआ। लख चुरासी पकड़नहारा बांह, चारे खाणी फोल फुलाईआ। वसणहार अगम्मे थाँ, हर घट अन्तर आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी जाता, जोती
जाते दिती वड्याईआ। मेरा मालक पुरख बिधाता, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस अगम्मढ़ी अगम्मी दिती दाता, वस्त अमोलक इक वरताईआ। मेरा खेल सदा सद लोकमाता, धरनी धरत धवल धौल वेखां चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्तिम भेव अभेदा खोल्हां जिस दी अगम्मी होवे गाथा, की अगम्मड़ा कार कमाईआ। संदेशा देवे पुरख समराथा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो होवे सहाई अनाथ अनाथा, दीनन आपणे रंग रंगाईआ। लहिणा देणा चुकाए सब दा पूरब मस्तक माथा, लेखा लेखे विच्चों खोज खुजाईआ। मैं ओस दा बण के दासी दासा, नित नित सेव कमाईआ। कलयुग अन्त उसे दा रख भरवासा, निव निव सीस झुकाईआ। जिस दा खेल होणा पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां वेख वखाईआ। जो वेखणहारा लख चुरासी जीव जंत तमाशा, तमाशबीन धुरदरगाहीआ। जिस दा नूर जोत प्रकाशा, जोती जाता डगमगाईआ। मैं उस दी जुग चौकड़ी रख के बैठा आसा, नौ सौ चौरानवे जुग चौकड़ी देण गवाहीआ। जिस दी याद विच राह तके शंकर उत्ते कैलाशा, कलाधारी बिन नैणां नैण उठाईआ। ब्रह्मा बदल के आपणा पासा, करवट करवट विच्चों बदलाईआ। विष्नूं विश्व दा तके ख़ुलासा, बिन अक्खरां फोल फुलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सब नूं देवणहार दिलासा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी शाहो शाबासा, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को इक एकँकार सब दा माहीआ।
११ माघ शहिनशाही सम्मत ११ विरसा सिँघ दे गृह पिण्ड श्री हरि गोबिन्दपुर ज़िला गुरदासपुर
चमुखीआ कहे मेरी चारों कुण्ट लो, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मैनूं बख्शी लो, लोयण अगम्मा इक खुल्हाईआ। मैं बिना सरवणा तों शब्द सुणया सो, बिन अक्खरां ढोला गाईआ। हँ ब्रह्म रूप गया हो, होका दे के दयां सुणाईआ। जिस दा भेव ना जाणे को, कोट ब्रह्मण्ड दा मालक इक अख्वाईआ। जिस दी आदि जुगादी धार दो, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। साचा रस अगम्मा देवे चो, बिन रसना रस चखाईआ। प्रीतम हो के करे मोह, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ाईआ। जिस दे नाल जावे छोह, शौहर बांका आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। चमुखीआ कहे मेरी बहु पुराणी आस, आशा अन्तर अन्तर जणाईआ। मेरा तेल बाती नाल प्रकाश, जगत जुगत नाल वड्याईआ। की मेरा लहिणा देणा उपर कन्ढ्ढे ब्यास, जल धार वहिण की सुणाईआ । की आसा रख के गया वेद व्यास, पुराण अठारां दा मालक आपणा भेव जणाईआ। की
इशारा दिता शंकर उत्तों कैलाश, कलाधारी की समझाईआ। ब्रह्मे किस बिध धरवाया धरवास, धर्म धर्म नाल समझाईआ। विष्नूं विश्व दा भेव खोल्ह ख़ुलास, ख़ालक पर्दा दिता उठाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त साचे कन्ढ्ढे आवे पुरख अबिनाश, घाट पतण वेख वखाईआ। जिस दी आत्म परमात्म पैणी रास, भगत भगवान मिल के वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। चमुखीआ कहे मेरे विच्चों पुकारन बत्तीआं, कूक कूक सुणाईआ। चार जुग अवतार पैग़म्बरां गुरुआं धरनी धरत धवल ते रखीआं पत्तीआं, हिस्से मज़्हबां वाले वंड वंडाईआ। प्रभ दा नाम निधाना जगत वरताया विच रतीआं, जिस दी कीमत ना कोए चुकाईआ। भेव अभेदा खुल्हाया राग छतीआं, ढोले सोहले सिफ्त सालाहीआ। गुण गाया दन्द बत्तीआं, बतीसे मिल के वजे वधाईआ। वड्याई दिती मन मतीआं, अक्ल बुद्धी चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। चमुखीआ कहे वेद व्यास मैनूं दिती सिख्या, जगत विद्या समझ किछ ना आईआ। जिस दा लेखा कानी पुठ्ठी करके लिख्या, शाही शरअ धार ना कोए जणाईआ। बिना नेत्रां तों सब कुछ दिस्या, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। फेर प्रेम दी पाई भिच्छया, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। कलयुग अन्त अन्धेरा जिस वेले सच किते ना दिस्या, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। हउमे हंगता घर घर कूड़ी होवे विस्या, विख भरी होवे लोकाईआ। सच सिँघासण बिन प्रभू किरपा कोए ना होवे लिटया, अबिनाशण मिलण कोए ना पाईआ। मनुआ किसे ना होवे टिकया, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। जगत पूजा होणी पत्थर इट्टया, ग्रन्थ शास्त्रां रंग रंगाईआ। उस वेले कलयुग अन्त खेल करे परम पुरख समरथया, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो भगतां लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्थया, पूरब लेखा झोली पाईआ। दीपक कहे मैं खिड़ खिड़ा के हस्सया, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। उह कवण वेला जिस वेले आए माही नस्सया, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। कलयुग रैण मेटे अन्धेरी मस्सया, सतिजुग सच चन्द करे रुशनाईआ। चारों कुण्ट इक्को नाम चलाए गथ्थया, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहान, दो जहानां मालक ख़ालक प्रितपालक बेपरवाहीआ।
११ माघ शहिनशाही सम्मत ११ अवतार सिँघ दे गृह पिण्ड माढ़ी पनूंआ ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर शब्द कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा, पुरख अकाल दीन दयाल सोहणी दए वड्याईआ। मेरा दीआ दीपक दो जहान
जगणा, बिन तेल बाती कमलापाती करे रुशनाईआ। मेरा नाम निधाना डंका वजणा, नव सत्त ब्रह्ममत आप समझाईआ। मैं मीत मुरारा बणना सज्जणा, सतिगुर साचा इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म नाल कलयुग कूड़ कुड़यारा भज्जणा, भज्जे वाहो दाहीआ। धर्म नगारा इक्को वजणा, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। जन भगतां पर्दा कजणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखे लाउणा काया माटी बदना, तन वजूदां रंग रंगाईआ। भेव मिटाउणा आहला अदना, ग़रीब निमाणयां गोद सुहाईआ। जगत शरअ दी मेटणी हद्दना, दीनां मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। हरि सन्त सुहेले साचे लभणा, गुरमुख गुर गुर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं योद्धा सूरबीर बलवाना, बलधारी इक अख्वाईआ। निरगुण धार मर्द मर्दाना, बेऐब नूर अलाहीआ। मेरा जुग जुग खेल महाना, नित नित आपणा हुक्म वरताईआ। लेखा जाणा जीव जहाना, जागरत जोत करां रुशनाईआ। धुर दा देवां नाम निधाना, धर्म निशाना इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं जुग जुग खेल खिलंदड़ा, वड खिलाड़ी बेपरवाह। गुर अवतार पैग़म्बर हुक्म वरतन्दड़ा, नाम संदेशा इक सुणा। काग़ज़ कलम शाही लेख लिखंदड़ा, ग्रन्थ शास्त्र रंग रंगा। नाम कलमे जगत पढ़ंदड़ा, अक्खर अक्खरां जोड़ जुड़ा। सच संदेशे सद सुणंदड़ा, सुख सागर रूप बेपरवाह। जन भगत सुहेले उठावां आपणे कंधड़ा, दो जहानां बणां मलाह। तूं मेरा मैं तेरा गाउणा छन्दड़ा, सोहँ ढोला वड वड्डया। आत्म परमात्म देवां अनन्दड़ा, बजर कपाटी पर्दा आप उठा। शब्दी धुंन नाद सुणंदड़ा, अनहद राग दृढ़ा। अमृत आत्म जाम पिलंदड़ा, नाभी कवल कवल उलटा। दीपक जोती जोत जगंदड़ा, बिन तेल बाती कर रुशना। दीन दयाल बण बख्शंदड़ा, बख्शिश रहमत आप कमा। भगत सुहेले वेख वखंदड़ा, लख चुरासी फोल फुला। साचा ढोला इक सुणंदड़ा, नाम निधाना आप उपा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बण बेपरवाह। सतिगुर शब्द कहे मैं दाता दानी, दयावान अख्वाईआ। मेरा नाउँ गुण निधानी, गुणवन्ता वड वड्याईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं उत्ते करां मेहरवानी, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। मस्तक भाग बणावां पेशानी, पेशतर आपणा रंग रंगाईआ। तन वजूद मंज़ल देवां रुहानी, रूह बुत मिल के वजे वधाईआ। मेरा खेल उपर असमानी, इस्म आज़म वेखण कोए ना पाईआ। मैं मालक दो जहानी, दोहरी आपणी कल वरताईआ। मैनूं झुकदे ज़मीं असमानी, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतां मंज़ल देवां इक रुहानी, रहमत आपणी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,
निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सब दा जाण जाणी, जानणहार एकँकार परवरदिगार सांझा यार अगम्म अथाहीआ।
११ माघ शहिनशाही सम्मत ११ रणधीर सिँघ दे गृह पिण्ड माढ़ी पनूंआ ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर शब्द कहे मैं सुत दुलारा हरि दा, आदि अन्त जुगा जुगन्त धुर दी सेव कमाईआ। मैं मालक सचखण्ड दुआरे साचे घर दा, गृह मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। थिर घर आपणा आसण धरदा, दरगाह साची सोभा पाईआ। मेरा संग नरायण नर दा, दूसर मीत ना कोए जणाईआ। जुग जुग साचे घाड़न घड़दा, विष्न ब्रह्मा शिव दए वड्याईआ। बिन अक्खरां अगम्मी विद्या आपे पढ़दा, निरअक्खर धार आप समझाईआ। मेरा लहिणा देणा चोटी जड़ दा, चेतन आपणा रंग रंगाईआ। मैं लख चुरासी अन्दर जोती जाता हो के वड़दा, सच स्वामी हो के सोभा पाईआ। निर्भय हो कदे ना डरदा, भय सब नूं आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी आदि जुगादि मेहरवानी, मेहरवान हो के दयां जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणा दानी, दयावान हो के वस्त अगम्म वरताईआ। लख चुरासी रजो तमो सतो पंज तत प्रगटा निशानी, निशाना दीन दुनी वखाईआ। जोती नूर जगा महानी, नूर नुराना डगमगाईआ। शब्दी शब्द सुणा बाणी, अनहद आपणा राग सुणाईआ। अमृत रस बख्श ठण्डा पाणी, अंमिओं रस आपणा आप प्रगटाईआ। सरगुण उत्ते करां मेहरवानी, निरगुण हो के वेख वखाईआ। अवतर रूप धरां जगत जहानी, भेव अभेदा आप चुकाईआ। नाम निधाना कर प्रधानी, सच संदेशा इक सुणाईआ। आत्म परमात्म दे ज्ञानी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेला शाह सुल्तानी, शहिनशाह हो के वेख वखाईआ। ईश जीव वखावां खेल महानी, महिमा अकथ कथ समझाईआ। धरनी धरत धवल धौल धर्म दी धार करां प्रधानी, सति सति आपणा हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी धुर दी वंड वंडानी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा खेल वखाईआ। पैग़म्बरां बख्श पद निरबानी, कलमा हक हक समझाईआ। गुरुआं बख्श नाम गुण निधानी, नाम सति सति दृढ़ाईआ। मेरा खेल बहु बिध भानी, बहु भांती आपणा रंग रंगाईआ। योद्धा सूरबीर वड बलवानी, बलधारी इक अख्वाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ वेखां मार ध्यानी, बिन नैणां नैण उठाईआ। जन भगत सुहेले करां परवानी, परम पुरख नाल मेलां सहिज सुभाईआ। मेरी आदि जुगादि इक जवानी, जोबनवन्ता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा लहिणा देणा लेखा दो जहानी, दोहरी आपणी कल वरताईआ।
१२ माघ शहिनशाही सम्मत ११ मोहन सिँघ दे गृह पिण्ड कादीआं ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर शब्द कहे मैं सदा सदा धनवन्त, धनाढी धुर दा इक अख्वाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेरा सिफ्तां वाला मंत, ढोले सोहले रागां नादां विच समझाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर गाउँदे रहिण सन्त, सूफ़ी फ़कीर फ़िकरयां विच जणाईआ। मैं जुग जुग दीन दुनी बणाउंदा रहवां बणत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा खेल खिलाईआ। मेरा लेखा जाणे कोए ना आदि अन्त, बेअन्त हो के आपणा हुक्म वरताईआ। मेरा लहिणा देणा नाल चुरासी जीव जंत, चारे खाणी चारे बाणी आपणा भेव चुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बणाउँदा रहवां बणत, घड़न भन्न्हणहार हो के वेख वखाईआ। मेरी सदा सदा महिमा बेअन्त, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहिण किछ ना पाईआ। मैं इक इकल्ला दो जहानां पंडत, जगत विद्या बाहर मेरी पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। जिस दा दो जहान झुल्ले निशान, निशाना सके ना कोए बदलाईआ। जो निरगुण सरगुण सब दा बणे प्रधान, प्रधानगी आपणा हुक्म प्रगटाईआ। खेलां खेल ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड हुक्म वरताईआ। धर्म दा धर्म झुलावां निशान, जगत जहान सोभा पाईआ। नाम कलम्यां दा देवां दान, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं झोली जगत भराईआ । बिन अक्खरां दे ज्ञान, अक्खरां नाल करावां सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मैं महाबली जग सूरा, सूरबीर इक अख्वाईआ। मेरा रूप अगम्मी नूरा, तन वजूद ना कोए रखाईआ। दो जहानी हाज़र हज़ूरा, हज़रतां तों बाहर आपणा खेल खिलाईआ। चार जुग मेरे सर्ब मज़दूरा, चाकर हो के भज्जण वाहो दाहीआ। मेरा हुक्म सर्ब कला भरपूरा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मैं अन्त कलयुग कूड़ी क्रिया कर्म मेटणा कूड़ा, जगत जुगत रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां साची चरण बख्शणी धूड़ा, टिक्के मस्तक ख़ाक नाम रमाईआ। चतुर सुघड़ बणाउणा मूर्ख मूढ़्हा, अन्ध अज्ञान देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी करता, करता पुरख दए वड्याईआ। जीवत रूप कदे ना मरता, जीवण मरन संग ना कोए रखाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा नरायण नर दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जुग चौकड़ी सब कुछ करदा, कुदरत कादर दिती वड्याईआ। जिस अवतार पैग़म्बर गुरु बणाया आपणा बरदा, बन्दगी विच सारे सीस निवाईआ। भेव खुल्हा के साचे घर दा, सचखण्ड पर्दा दिता चुकाईआ। शब्द अनादी धुन अगम्मी घलदा, बिन सरवणा करां शनवाईआ। अमृत रस भण्डारा देवां बूँद स्वांती जल दा, जल थल महीअल लोड़ रहे ना राईआ। मेरा
लेखा आदि जुगादी अछल अछल्ल दा, वल छल आपणा खेल खिलाईआ। किसे नूं पता नहीं घड़ी पल दा, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। अन्त लेखा पूरा करना कलयुग कल दा, कल कातीआं करां सफ़ाईआ। मुल पाउणा नानक वाली इक गल्ल दा, जिस दी शब्द शब्द शनवाईआ। लहिणा देणा वेखणा राजे बलि दा, बावन पर्दा भेव उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाता हो के आत्म परमात्म धार भगतां विच रलदा, रूप अनूप शाहो भूप सति सरूप आपणा आप दृढ़ाईआ।
१२ माघ शहिनशाही सम्मत ११ चन्नण सिँघ दे गृह पिण्ड ठीकरी ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी राजन, शाहो भूप बिन रंग रूप इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित साजां साजन, रचनहार एकँकार दिती वड्याईआ। दीन दयाल बणां ग़रीब निवाजन, दीनन आपणा रंग रंगाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं खोल्हां जागन, नाम कलमा कर शनवाईआ। बिन रसना जिह्वा मारां आवाज़न, मुख दन्द बिन तेरे ढोले दयां दृढ़ाईआ। लोकमात करां वड वड भागन, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सदा सदा मैनूं अराधन, सिफ्ती सिफ्ती सिफ्ती राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं शाहो भूप सुल्ताना, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़मीं असमान आपणा हुक्म चलाईआ। मेरा हुक्म संदेशा नाम गुण निधाना, गहर गम्भीर बेनज़ीर हो के दयां दृढ़ाईआ। चार जुग दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान मेरा सिफ्ती गावण गाणा, अक्खरां नाल अक्खर मिला के ढोला राग सुणाईआ। मैं अन्तर निरंतर लख चुरासी होवां जाणीजाणा, चारे खाणी चारे बाणी आपणा हुक्म वरताईआ। मेरा रूप अनूपा जग नेत्र सके ना कोए पहचाना, बेपहचान हो के आपणा खेल खिलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर मेरे हुक्म दा सुण फ़रमाना, संदेशा देवण थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सर्ब कला समरथ, सति सतिवादी इक अख्वाईआ। मेरी महिमा सदा अकथ, कथनी कथ सके ना राईआ। जुग चौकड़ी चलावां रथ, रथवाही बण के धुर दा माहीआ। नाम कलम्यां दस्सां गथ, जगत विद्या नाल वड्याईआ। जन भगत सुहेले सिर रखां आपणा हथ्थ, बिन हथ्थां हथ्थ टिकाईआ। मेरे प्यार विच गोबिन्द सथर बैठा घत, यारड़ा सेज हंढाईआ। मेरा खेल जुगा जुगन्त वत, बेवतनां वेखां
चाउ चाँईंआ। मेरा स्वामी इक्को परमेश्वर पति, दूसर नज़र कोए ना आईआ। मैं कलयुग अन्तिम लख चुरासी वेखणहारा उबलदी रत, घट घट अन्दर ध्यान लगाईआ। लहिणा देणा मुकावां त्रैगुण माया पंज तत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रजो तमो सतो ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद शब्द अनाद इक्को मति, मन मति दा लेखा रहे ना राईआ।
१२ माघ शहिनशाही सम्मत ११ करतार सिँघ दे गृह पिण्ड भूमली ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर शब्द कहे मैं शहिनशाह अगम्म, अगम्मड़े दिती माण वड्याईआ। जनणी कुक्खों कदे ना पवां जम्म, जणेंदी बणे कोए ना माईआ। हरख सोग ना होए कोई ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। मेरा नाता नहीं नाल हड्ड मास नाड़ी चम्म, चम्म दृष्टी ना कोए बदलाईआ। मेरा आदि जुगादी इक्को कर्म, कर्म कांड तों बाहर दयां समझाईआ। मेरा नाता आत्म धार सदा परम, परम पुरख दिती माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं तन वजूद नहीं ख़ाकी, माटी वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा मालक ख़ालक इक्को नूर अलाही पाकी, पतित पावन धुरदरगाहीआ। जो मेहरवान हो के सदा रिहा झाकी, बिन नेत्र लोचन नैणां अक्ख उठाईआ। नौजवान श्री भगवान खोल्ह वखाई ताकी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मैं शब्दी शब्द धार चढ़ अगम्मे राकी, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरी सब तों वखरी चाल बांकी, बकायदा जुग जुग सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं शाहो शाह शहाना, भूपत भूप इक अख्वाईआ। राजस राज राजाना, दो जहानां वड वड्याईआ। योद्धा सूर मर्द मर्द मर्दाना, महाबली वड वड्याईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त हुक्मराना, संदेशे धुर दे धर्म सुणाईआ। खेलां खेल ज़िमीं असमाना, ब्रह्मण्डां खण्डां रंग रंगाईआ। लख चुरासी विच हो प्रधाना, घट घट अन्तर सोभा पाईआ। साचा नाम संदेशा सुणावां बिना काना, अनहद नादी नाद जणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां तन वजूद बणा निशाना, निशाना दीन दुनी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी एक, एकँकार रूप समाईआ। सो पुरख निरञ्जण बख्शी टेक, हरि पुरख निरञ्जण टिक्के धूड़ी ख़ाक रमाईआ। एकँकार
कीता बिबेक, आदि निरञ्जण जोती नूर नूर कर रुशनाईआ । अबिनाशी करता खोल्ह आपणा भेत, श्री भगवान पर्दा रिहा उठाईआ। पारब्रह्म वसे नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध ना कोए वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल जिस दा पावे कोई ना भेत, पर्दा परदयां विच्चों ना कोए उठाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित जन भगतां करदा सदा हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। आत्म परमात्म मेल मिला रुत करां बसन्ती चेत, चेतन सुरती शब्द नाल कराईआ। जगत विकारा अन्तष्करन करां खेत, हउमे हंगता गढ़्ह रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दो जहानां मालक, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। मेरा साहिब स्वामी एकँकारा इक्को ख़ालक, जिस दी वजदी रहे वधाईआ। जिस दी धार विच होवां प्रितपालक, सृष्टी दृष्टी अन्दर वेख वखाईआ। मैं नौजवान परम पुरख दा बालक, आयू आदि जुगादि समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लेखा लहिणा देणा जणाए धर्म धार दे सालस, साहिब सतिगुर हो के दयां सुणाईआ।
१२ माघ शहिनशाही सम्मत ११ सुखजिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड माने पुर ज़िला गुरदासपुर
कलयुग कहे सतिगुर शब्द मेरे दीन दयाल, दया निध ठाकर स्वामी तेरी बेपरवाहीआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी मेरी लेखे लाउणी घाल, घायल हो के लोकमात धरनी धरत धवल धौल तेरी सेव कमाईआ। मेहरवान महबूब सच मुहब्बत रखणी चरणां नाल, चरणोदक धुर दा जाम देणा प्याईआ। सच दुआर एकँकार बख्शणा अगम्मी धर्मसाल, दो जहानां बाहर पर्दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण कलयुग मीते, मित्र प्यारे तेरी वड्याईआ। मैनूं याद तेरे कौल इकरार कीते, वायदे भुल कदे ना जाईआ। बेशक तेरे साल थोड़े बीते, चार लख बत्ती हज़ार वेखण चाँईं चाँईंआ। तूं खेल अगम्मड़े कीते, अवतार पैग़म्बर गुरु तेरी देण गवाहीआ। तूं पवित्र रहिण दिती नहीं किसे दी नीते, बुध बिबेक ना कोए रखाईआ। हर घट अन्दर वस्या चीते, चित ठगौरी मन नाल मिलाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक रहिण नहीं दिते पुनीते, पतित कीती ख़लक ख़ुदाईआ। झगड़े पाए मन्दिर मसीते, मस्जिद शिवदुआले मठ गुरुदुआर रोवण मारन धाहीआ। दीन दुनी खेल खिलाया ऊँच नीचे, ज़ात पाती रंग रंगाईआ। दीन मज़्हब जगत वेखे बाग़ बाग़ीचे, पत्त टहणी ना कोए महकाईआ। तेरा कूड़ कुड़यार नव खण्ड पृथ्मी
फिरया इक हदीसे, हज़रतां तों बाहर दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। कलयुग कहे, सतिगुर शब्द, मेरा नाम कल काती, कलूआ हो के दयां जणाईआ। तेरे प्यार दी मैनूं मिली बूँद स्वांती, बिन रसना रस चखाईआ। तेरे हुक्म दी मेरे कोल अगम्मी पाती, जिस दी बिन हरफ़ हरूफ़ लिखाईआ। जिस उत्ते मोहर लाई कमलापाती, पतिपरमेश्वर दिती वड्याईआ। बेशक मेरी थोड़ी जेही हयाती, हयाती दीन दुनी दिती बदलाईआ । ज़रा निगाह मार लै साख्याती, सनमुख हो के वेख वखाईआ। मैं सृष्टी दृष्टी अन्दर वेख्या मार के झाती, घट घट अन्दर फोल फुलाईआ। धर्म दी रहिण दिती नहीं प्रभाती, जूठ झूठ दिती वड्याईआ। झगड़ा पाया दीन मज़्हब शरअ काग़ज़ाती, अक्खर अक्खरां नाल लड़ाईआ। मेरा रूप तक लै बहु बिध भाती, नव सत्त वेख वखाईआ। मैं पवित्र रहिण दिती नहीं किसे दी छाती, छत्रधारी नज़र कोए ना आईआ। मेरा खेल बाज़ीगर नाटी, स्वांगी हो के आपणा स्वांग रचाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं जो संदेशा दिता पेशीनगोईआं विच सो वेख लै खेल तमाशी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। साचे मण्डल पावे कोए ना रासी, रस्ता राम रहीम वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ । सतिगुर शब्द कहे कलयुग तूं बड़ा सूरबीर सुल्तान, बलधारी इक अख्वाईआ। तेरा कूड़ कुड़यारा वड बलवान, नौ खण्ड पृथ्मी भज्जे वाहो दाहीआ। तेरी माया ममता धरया रूप शैतान, मनसा दीन दुनी भरमाईआ। तन वजूदां अन्दर कर घमसान, मन मति बुद्ध दिती टकराईआ। साचा रस मिले ना किसे पीण खाण, जगत तृष्ना ना कोए मिटाईआ। जगत विद्या होई हैरान, हैरानी विच कुरलाईआ। होका देवण शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अंज़ील कुरान रही सुणाईआ। अठसठ तीर्थ गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नेत्र नैणां नीर वहाण, बिन हंझूआं छहबर लाईआ। सारे बेनन्ती करन निगाह मार श्री भगवान, भगवन हो के वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे हर हिरदा कीता बेईमान, बेवा रूप होई लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। कलयुग कहे प्रभू मेरी पुश्त दे दे थापी, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं सदी चौधवीं बणां वड प्रतापी, बीसवीं वेखां थांउँ थाँईंआ। धर्म दा रहिण देणा नहीं जापी, तेरा नाउँ ना कोए वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी करां पापी, पतित पुनीत सके ना कोए बणाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों बदलां हयाती, जीवण समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब होणा सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग मेरा शब्दी शब्द प्यार, बिन हथ्थां सीस टिकाईआ। तूं होणा ख़बरदार, जगत जहान लै अंगड़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा
भज्जणा वारो वार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण आपणा पन्ध मुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप बोल जैकार, ढोला सोहला इक सुणाईआ। जीवो जंतो साधो सन्तो प्रभ दा खेल होणा अपार, अपरम्पर स्वामी रिहा जणाईआ। जो संदेशा दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी हो के वेख वखाईआ। जिस ने लहिणा देणा पूरा करना संग मुहम्मद चार यार, सदी चौधवीं लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ। जिस दे अगे ईसा करी पुकार, सदी बीसवीं नैण उठाईआ। उह वेखे विगसे पावे सार, वेखणहारा नूर अलाहीआ। जिस दी याद विच वेद व्यासा बण लिखार, भविख्त भविख्तां विच्चों दृढ़ाईआ। गोबिन्द ढईआ दे अधार, शब्द संदेशा इक सुणाईआ। कलयुग तेरा अन्त होणा अन्ध अँधयार, सच चन्द ना कोए चमकाईआ। सतिगुर शब्द तेरा बणे सहार, सहायक नायक इक्को नज़री आईआ। तूं चरण कवल कर निमस्कार, डण्डावत बन्दना सयदे विच सीस झुकाईआ। उह मालक ख़ालक तेरा सांझा यार, परवरदिगार नूर अलाहीआ। जिस दा लहिणा देणा मकरूज़ कर्ज़ा देणा उतार, पंजां सालां तों मुनिआद वध ना कोए कराईआ। झगड़ा कलयुग वेख्या नैण उग्घाड़, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस लहिणा देणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहान वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्वत समुंद सागराँ फोल फुलाईआ।