पुस्तकालयभाग २४

१२ माघ शहिनशाही सम्मत ११ हरदीप कौर दे गृह पिण्ड फ़तूनंगल ज़िला गुरदासपुर

सतिगुर शब्द कहे मैं धुर दा शाहो, भूपत भूप सति सरूप दिती वड्याईआ। आदि जुगादी अगम्म अथाहो, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी बेपरवाहो, बेपरवाही विच समाईआ। दो जहानां बणां मलाहो, खेवट खेटा रूप बदलाईआ। लहिणा देणा जाणा थल अस्गाहो, ज़मीं ज़मां खोज खुजाईआ। सति सतिवादी हो के बख्शां नाउँ, नाउँ निरँकारा इक सुणाईआ। रसना जिह्वा सिफ्त सलाही करां वाहो वाहो, ढोला सोहला अगम्म जणाईआ। आत्म परमात्म खेल खिलावां रूप दरसावां पिता माउँ, पूत सपूता इक उठाईआ। जुग जुग जन भगत सुहेले हँस बणावां काउँ, कागों हँस उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी यार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। मेरा रूप ना पुरख ना नार, स्त्री मर्द वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी अवाज़ बिना तन्द सितार, बिना मुख ज़बान दयां सुणाईआ। मेरा हुक्म सदा जुग चार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मेरा खेल पैग़म्बर गुर

अवतार, धरनी धरत धवल धौल प्रगटाईआ। सच संदेशा देवां देवणहार, नर नरेशा हो के आप जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा आदि जुगादी वक्त सुहञ्जणा, सोहणा रंग रंगाईआ। खेल खिलावां हो के दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर हरिजन पार कराईआ। नेत्र नाम निधान पावां अंजणा, लोचन अक्ख अक्ख खुल्हाईआ। घर स्वामी ठाकर मिलां सज्जणा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। लेखे लावां आहला अदना, एह धुर दी बेपरवाहीआ। खेल खिलावां तन माटी शरीर बदना, वजूदां अन्दर सोभा पाईआ। जिस दा डंका कलयुग अन्तिम वजणा, जगत जहान करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा शब्दी इक्को डंक, बिन सरवणां करे शनवाईआ। सुहावणहारा इक्को दुआरा बंक, बंक दुआरी इक्को सोभा पाईआ। फेरनहारा मनका मनक, मनसा मनसा विच्चों बदलाईआ। सो लेखा पूरा करां जो दे के गया जनक, भगत भगवान खेल खिलाईआ। जिस बिध रूप धरां अनक, अनक कलधारी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं जुग जुग पर्दा चुकदा, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। नाम जणावां अगम्मी तुक दा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। जिस नाल लेखा दो जहानां मुकदा, पाँधी पन्ध ना कोए भुआईआ। हरिजन मीत मुरारा झुकदा, निव निव सीस निवाईआ। मंज़ल पौड़ी अगे कोई ना रुकदा, बिन कदमां भज्जे वाहो दाहीआ। मेहरवान महबूब हो के सन्त सुहेले गोदी चुकदा, बिन हथ्थां हथ्थ छुहाईआ। मेरा रूप नहीं कोई ततां वाले मानस मनुख दा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रजो तमो सतो रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पर्दा लाहे ओहले लुक दा, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी इक्को नज़री आईआ।

१२ माघ शहिनशाही सम्मत ११ जुगिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड डडवां ज़िला गुरदासपुर

सतिगुर शब्द कहे मैं निरगुण धार गहर गम्भीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। आदि जुगादी शाहो भूप लातस्वीर, तसव्वर मुसव्वर सके ना कोए कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शरअ दी रखी ना कोई ज़ंजीर, शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। एथे ओथे दो जहानां मेरे हुक्म दी अगम्मी तदबीर, तरीका आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ । सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल अपारा, अपरम्पर हो के दयां जणाईआ। मेरा मालक शाहो भूप निरँकारा, निरवैर नूर अलाहीआ। जिस दे गृह करां निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। जो देवे वस्त अपारा, आप आपणी आप वरताईआ। मैं ख़ुशीआं विच लावां नाअरा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। जिस नूं समझ सके ना कोए विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं धुर दा खेल खिलाउणा, ख़ालक ख़लक दए वड्याईआ। सच संदेशा इक सुणाउणा, दो जहान करे शनवाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर सवाधान कराउणा, सति सतिवादी हो के आप दृढ़ाईआ। सचखण्ड दुआरा इक सुहाउणा, दरगाह साची इक सुहाईआ। थिर घर आपणा रंग रंगाउणा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक सुहाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सच नाम दृढ़ावांगा। बोध अगाधा भेव खुल्हावांगा। जोधन जोध इक अख्वावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगावांगा। दर साचे अलख जगाएगा। सतिगुर शब्द मंग मंगाएगा। दर ठांडे झोली डाहेगा। पुरख अकाला दया कमाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा भेव आप खुल्हाएगा। सतिगुर शब्द कहे मेरी इक्को होवे मंग, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। मेरे साहिब सूरे सरबग, हरि करते तेरी बेपरवाहीआ। केते जुग चौकड़ीआं गए लँघ, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरे ढोले सोहले राग नाद गाउँदे रहे नाल मृदंग, सुर ताल नच्चण टप्पण वाहो दाहीआ। तूं शाहो भूप बिन रंग रूप सूरा सरबंग, हरि करता इक अख्वाईआ। मैनूं इक्को बख्श दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मैं चाहुंदा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा इक्को गावे छन्द, इक्को ढोला अगम्म अथाहीआ। इक्को आवाज़ आए बिना रसना जिह्वा बत्ती दन्द, बन्दना तेरी विच सीस सर्ब झुकाईआ। इक्को नूर नुराने शाह सुल्ताने तेरा चढ़या होवे चन्द, बिन चन्न सितार करे रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर ख़ुशी कर दे बन्द बन्द, बन्धन शरअ वाले तुड़ाईआ। घट स्वामी अन्तरजामी गृह मन्दिर आपणा वेखणा लँघ, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर डेरा लाईआ। आत्म सेज सुहा सच पलँघ, बिन पावा चूल जो सोभा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू सतिजुग धर्म खोल्ह दे हट्ट, हटवाणा इक्को नाम रखाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे डोरी कट, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक्को होवे कनारा तट, तीर्थ इक्को इक दरसाईआ। सदी

चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक करवट वट, परवरदिगार सांझे यार लै अंगड़ाईआ। औह तक लै अवतार पैग़म्बरां गुरुआं तेरे दर ते होया इक्ट्ठ, सचखण्ड दुआरे सारे बैठे आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी आसा पूर कराईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु दर तेरे जोत रुशनाउँदे ने। जोती जाते पुरख बिधाते सचखण्ड खण्ड सुहाउंदे ने। सब दी पेशीनगोईआं वाली सुण बाते, भविख्तां तेरे चरण टिकाउंदे ने। कलयुग अन्तिम होई अन्धेरी राते, चारों कुण्ट वेख वखाउंदे ने। सति धर्म दी सुणे कोए ना गाथे, रसना जिह्वा जगत जहान जीव सारे गाउंदे ने। भाग उदै होण ना मस्तक माथे, तिलक ललाटी बाहरों सर्ब लगाउंदे ने। किरपा कर पुरख समराथे, दर तेरे अलख जगाउंदे ने। कलयुग अन्तिम लहिणा देणा दे दे हाथो हाथे, पिछला उधार तेरी झोली पाउंदे ने। जो संदेशे दे के गया त्रैलोकी नाथे, कान्हा कृष्णा संग रलाउंदे ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाउंदे ने। सतिगुर शब्द कहे प्रभ देवणहार स्वामी, साहिब तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, कलयुग वेखणा चाँईं चाँईंआ। नाम सदेशा सुणे ना कोए कलामी, पैग़म्बर रहे कुरलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सति धर्म दी होई बदनामी, क्रिया कूड़ कूड़ वड्याईआ। दीन मज़्हब शरअ दी होई ग़ुलामी, ज़ंजीर सके ना कोए तुड़ाईआ। अमृत रस निझर झिरना बूँद स्वांती पीए कोए ना पाणी, अंमिओं रस हथ्थ किसे ना आईआ। शब्द नाद धुन सुणे कोए ना बाणी, धुन आत्मक राग ना कोए दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म मेल ना होवे शाह सुल्तानी, शहिनशाह तेरे रंग ना कोए समाईआ। मेरे मेहरवाना नौजुआना श्री भगवाना कलयुग अन्त कर मेहरवानी, महबूब मुहब्बत आपणी दे प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी शाह सुल्तानी, शाह पातशाह शहिनशाह शाहो भूप तेरी सरनाईआ।

१२ माघ शहिनशाही सम्मत ११ जगीर सिँघ दे गृह पिण्ड सोहल ज़िला गुरदासपुर

सतिगुर शब्द कहे मेरा लेखा बहु बिध भांती, जुग चौकड़ी रीती धुर दी चली आईआ। कलयुग अन्त वेखां अन्धेरी राती, नव सत्त बिन अक्खां ध्यान लगाईआ। किस बिध झगड़ा मेटे ज़ात पाती, दीन मज़्हब रहे ना कोए लड़ाईआ। मालक ख़ालक सब नूं नज़र आए इक इकांती, इक इकल्ला धुरदरगाहीआ। जो देवणहारा अमृत बूँद स्वांती, निझर झिरनिउँ अंमिओं रस आप चुआईआ। जो भगतां पुछणहारा वाती, वातावरन तके ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादि रहां हमेश, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। दो जहानां बण के नर नरेश, ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं भज्जां वाहो दाहीआ। जिस दा अन्तिम लहिणा देणा नाल गोबिन्द दस दस्मेस, दहि दिशा तों बाहर वेखां चाँईं चाँईंआ। जिस दा इशारा सहँसर मुख दे के गया शेष, दो सहँसर जिह्वा सिफ्त सलाहीआ। जिस कलयुग कूड़ कुड़यारा अन्त मेटणा कलेश, कल काती धुरदरगाहीआ। जिस नूं सब करन आदेस, निव निव लागण पाईआ। ओह वसणहारा सम्बल देस, देस दसन्तरां पन्ध मुकाईआ। जिस दे अगे चार जुग दे शास्त्र होवण पेश, पेशीनगोईआं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मैं धुर दा मालक इक अगम्म, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। लेखा जाणां लख चुरासी जीव ब्रह्म, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। दीन दुनी दा इष्ट तकां दीनां मज़्हबां वेखां धर्म, धर्म दी धार खोज खुजाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कौल इकरार वेखां परन, जो बिन रसना जिह्वा ढोले गए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल आदि जुगादि अवल्ला, अवल्लड़ी कार कमाईआ। मैं वेखणहारा जलां थलां, महीअल खोजां चाँईं चाँईंआ। जो निरगुण निरवैर हो के शब्द संदेशा रिहा घल्ला, बिन अक्खरां अक्खर जणाईआ। जिस नूं हज़रत मुहम्मद नूर अलाही किहा अल्ला, आलमीन यामबीन कहि के सीस निवाईआ। ओह अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझा यार हो के फड़नवाला पल्ला, दस्तगीर हो के आपणा दस्त उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा कलमा अगम्म कलाम, कायनात समझ किछ ना आईआ। मैं सब नूं देवणहारा पैग़ाम, बिन अलिफ़ ये करां पढ़ाईआ। जल्वागर नूर नुराना शाह सुल्ताना तको अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस नूं सारे करन सलाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। ओह कलयुग अन्त सदी चौधवीं सब दा करनवाला इंतज़ाम, बन्दोबस्त आपणे हथ्थ उठाईआ। जिस शरअ दे झगड़े मेटणे तमाम, तमंना आपणी ना कोए रखाईआ। मज़्हब दा रहिण नहीं देणा कोए ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर देणे कटाईआ। इक्को कलमा दस्स के नाम, कायनात देणा समझाईआ। इक्को धर्म वखा निशान, निशाना तारा चन्द मिटाईआ। इक्को मन्दिर सुहा मकान, बंक दुआरा इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा होणा वक्त सुहावणा, सोहणी मिले वड्याईआ। मानव ज़ाती इक्को दोहरा गावणा, इक्को इष्ट होवे धुर दा माहीआ। मानस

मानुख इक्को इष्ट मनावणा, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। इक्को पुरख अकाले सब ने पकड़ना दामना, दामनगीर इक हो जाईआ। जो मेटणहारा कलयुग अन्ध अन्धेरी शामना, शमअ नूर जोत करे रुशनाईआ। जिस नूं सब ने कहिणा गौड़ ब्राह्मणा, ब्रह्म विद्या आपणी इक दृढ़ाईआ। दीन दुनी दे अन्तर निरंतर कूड़ी क्रिया मेटे तामना, तृष्ना तृखा दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवान हो के भगत सुहेले आपणे रंग रंगाईआ।

१३ माघ शहिनशाही सम्मत ११ दारा सिँघ दे गृह पिण्ड ग़ज़नीपुर ज़िला गुरदासपुर

जन भगतां प्रभ पूरी करे मंग, सतिगुर शब्द शब्द दए वड्याईआ। आत्म परमात्म बख्शे धुर दा संग, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। तन वजूद काया माटी अन्दर जावे लँघ, सच स्वामी हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। साची सेज सुहञ्जणी सुहाए पलँघ, सुखआसण बैठे धुर दा माहीआ। नाम निधान वजाए मृदंग, अनहद नादी नाद करे शनवाईआ। अमृत धार वहाए अगम्मी गंग, गंगा गंगोत्री जिस नूं सीस निवाईआ। बिन सरवणां तूं मेरा मैं तेरा जणाए छन्द, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। गृह मन्दिर अन्दर देवे आप अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। करे प्रकाश बिन सूर्या चन्द, जोती जाता हो के डगमगाईआ। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दगी आपणी विच रखाईआ। आवण जावण लख चुरासी तोड़े फंद, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। भगत जनां प्रभ तारनहारा, जुग जुग देवे माण वड्याईआ। निरगुण हो के सरगुण पावे सारा, सति सतिवादी आपणी दया कमाईआ। जिस दा लहिणा देणा सदा जुग चारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे थांउँ थाँईंआ। उह सन्त सुहेला बणाए मीत मुरारा, मित्र प्यारा बणे धुर दा माहीआ। गुरमुखां देवे नाम अपारा, अन्तर निरंतर इक्को नाम जणाईआ। गुरसिखां दे के हक इशारा, सैनत धुर दी इक समझाईआ। घर स्वामी ठाकर मिले करतारा, कुदरत कादर धुरदरगाहीआ। आत्म परमात्म दस्स जैकारा, सोहँ ढोला इक दृढ़ाईआ। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। भगत जनां प्रभ वेखण योग, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। निरगुण निरगुण करे संयोग, सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। जगत जुगत दा कटे वियोग, सुरती शब्द शब्द समाईआ । बग़ैर रस तों देवे आपणा भोग, भस्मड़ आपणी खेल खिलाईआ। हउमे हंगता कट रोग, माया

ममता मोह चुकाईआ। आत्म परमात्म दस्स के जोग, जुगती पारब्रह्म ब्रह्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। भगत जनां प्रभ वेखे लोकमात, वेखणहारा बेपरवाहीआ। नाम निधाना देवे अगम्मी दात, वस्त अमोलक इक वरताईआ। अन्तर अन्तर बख्श के बूँद स्वांत, रस इक्को इक चखाईआ। तन वजूद करे शांत, अग्नी तत तत बुझाईआ। जोती जाता हो के दर्शन देवे आप इकांत, इक इकल्ला मिले धुर दा माहीआ। बिन रसना जिह्वा करे बात, बातन पर्दा दए खुल्हाईआ। जन भगतां पुछणहारा वात, वेखे विगसे थांउँ थाँईंआ। सच प्रीती जोड़े नात, रिश्ता इक्को इक वखाईआ। अन्त कन्त भगवन्त पुछणहारा वात, मेहरवान महबूब आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। जन भगतां प्रभ तारदा, तारनहारा एक। जुग जुग जन्म संवारदा, बख्शे धुर दी टेक। लख चुरासी विच्चों उभारदा, त्रैगुण माया ना लाए सेक। प्रकाश देवे जोत उज्यार दा, नज़री आए नेतन नेत। शब्द सुणाए आपणी धुन्कार दा, अन्तर बुद्धी करे बिबेक। घर वखाए सचखण्ड दुआर दा, परमात्म हो के आत्म करे हेत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी भगतन मीता ठांडा सीता अनक कलधारी परवरदिगारी खोल्हणहारा आपणा भेत।

१३ माघ शहिनशाही सम्मत ११ सुलखणी दे गृह पिण्ड ग़ज़नीपुर ज़िला गुरदासपुर

जन भगत कहिण प्रभ अन्तर आत्म दे दे सुख, सुख सागर विच समाईआ। जगत तृष्ना मेट दे भुख, माया ममता हउमे हंगता दूर कराईआ। पंज तत तेरे मानस मानव मानुख, रजो तमो सतो मिलके ख़ुशी बणाईआ। मात गर्भ दा लोकमाती रुक्ख, उलटा दीन दुनी जणाईआ। सानूं आपणी गोदी चुक, नव नव दा लेखा रहे ना राईआ। साडा आवण जावण पतित पावन पैंडा जावे मुक, लख चुरासी फाँसी गल ना कोए लटकाईआ। असीं तेरा नाम ढोला इक्को गाउणा चाहुंदे तुक, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साडा मेट दे अग्नी तत, ततव तत ना कोए जलाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, रत्न अमोलक हीरे लै बणाईआ। अन्तष्करन दे ब्रह्म मति, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरा रूप दिसे सति, सति सतिवादी हो के ध्यान लगाईआ। चरण प्रीती आपणे नाल जोड़ लै नत, नातवां तेरे अगे वास्ता

पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरे प्यार नूं तरसदे, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। अठ्ठे पहर तन वजूद भटकदे, मन मनसा तेरे चरण लगाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना अमृत मेघ नाम बरस दे, बूँदा बांदी चरण प्रीती इक जणाईआ । साडे लेखे मुका दे सोग हरख़ दे, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। भगत कहिण प्रभ दे दे नाम अधारा, उदर दा लेखा रहे ना राईआ। तूं शाहो भूप सिक्दारा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। वस्त अमोलक दे दे थारा, थिर घर वासी आपणी दया कमाईआ। साडा ख़ाली भर भण्डारा, अतोट अतुट बेपरवाहीआ। हर हिरदिउँ निकले तेरा नाम जैकारा, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। शब्दी नाद दे धुन्कारा, धुन आत्मक राग दे दृढ़ाईआ। अमृत रस बख्श ठण्डी ठारा, अग्नी तत तत गंवाईआ। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, जोती जाता हो के डगमगाईआ। तेरे चरण कवल उपर धवल करीए निमस्कारा, निव निव धूड़ी ख़ाक रमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां पाउणी सारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को दर मंगीए तेरा सच दुआरा।

१३ माघ शहिनशाही सम्मत ११ हरबंस कौर दे गृह पिण्ड ग़ज़नीपुर ज़िला गुरदासपुर

नारद कहे प्रभू मैं दूर दुराडा आया दौड़ा, बिन कदमां कदम उठाईआ। दो जहान श्री भगवान तेरा तक्कया अगम्मी पौड़ा, जिस दी जगत वंड ना कोए वंडाईआ। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां मैनूं मार्ग दिसदा रिहा सौड़ा, आकाश पाताल गगन गगनंतर गली कूचिआं पन्ध मुकाईआ। तेरा लहिणा देणा तकणा चाहुंदा ब्राह्मण गौड़ा, वेद व्यासा मेरी आसा पूर कराईआ। दीन दुनी दा फल वेख्या नौ खण्ड पृथ्मी कौड़ा, कुड़त्तण भरी ख़लक ख़ुदाईआ। जां निगाह मारी मैनूं सस्से उपर दिस्या होड़ा, सो पुरख निरञ्जण की तेरी बेपरवाहीआ। जां अक्ख खोल्ही हँ ब्रह्म पावण वाला मोड़ा, आत्म परमात्म पर्दा रिहा उठाईआ। मैं तेरा आदि जुगादी बाल बांका छोहरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी देणी माण वड्याईआ। नारद कहे मैं भज्जा नठा आया मुका के पन्ध, जगत जहान बिन चरणां चरणां हेठ दबाईआ। मैनूं कूक पुकारन तारा चन्द, निशान उम्मत वाला दए दुहाईआ। पंडता औह निगाह मार लै जो संदेशा गोबिन्द दे के गया पुरी

अनन्द, बिन रसना जिह्वा ढोला धुर दा नाम जणाईआ। जिस विच इक्को तूं मेरा मैं तेरा छन्द, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे मैं दूर दुराडा आया, बणया पाँधी राहीआ। मेरा मालक बेपरवाहया, बेपरवाही विच समाईआ। जिस दे दुआरे इक्को अलख जगाया, इक्को सीस निवाईआ। सो संदेशा रिहा सुणाया, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ । दीन दुनी तकणा वेखणा ख़लक सबाया, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे मैं नौ खण्ड पृथ्मी तक्कया, बिन नेत्र लोचन नैण उठाईआ। साजण मीत रिहा कोए ना सक्या, मित्र प्यारा दिसे कोए ना ख़लक ख़ुदाईआ। फिरी दरोही मदीना मक्कया, काअबे रहे कुरलाईआ। मैं झट गुर अवतारां पैग़म्बरां वाला कढया पटया, जिस उत्ते लेखा लिख्या बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त दीन दुनी दी कीमत रहिणी नहीं टकया, चार कुण्ट दहि दिशा खेले खेल अगम्म अथाहीआ। दृष्टी सृष्टी होणी वणजारी पाहन पत्थर वट्टया, पुरख अकाले दीन दयाले सीस सके ना कोए झुकाईआ। प्रभू दा नाम वेचण हट्टो हट्टया, ग्रन्थ शास्त्र टकयां उत्तों आपणा रंग लैण बदलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे मैं बण बण आया राही, धुर रैहबर दिती वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर देण सलाही, मशवरा इक्को इक सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव संदेशा देवण चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक प्रगटाईआ। तूं पंडत ब्राह्मण नूर नुराना नूर अलाही, ज़हूर इक्को इक वखाईआ। तेरा लेखा लिख सके ना चार जुग दी शाही, कलम कागद ना कोए वड्याईआ। तेरा मालक प्रितपालक धुरदरगाही, दो जहानां वाली इक अख्वाईआ। जिस लोकमाती खेल रचाँई, रचना आपणी आप जणाईआ। तूं पंडता पहुंचणा ओसे थाँईं, भज्जणा वाहो दाहीआ। इक संदेशा देणा सुणाई, तैनूं सहिज सहिज दृढ़ाईआ। नारद हस के किहा पहलों दोवें उठाओ बाहीं, बिन हथ्थां हथ्थ वखाईआ। सारे इष्ट मंनो इक्को माही, दूजा नज़र कोए ना आईआ। फेर सारे मेरी शहादत दयो गवाही, इक्को नाम भुगताईआ। मैं लोकमात संदेशा देवां अगम्म अथाही, अलख अगोचर दयां जणाईआ। नाले निगाह मार लओ गोबिन्द दा बीत गया ढईआ ढाई, ढौकयां विच्चों आपणी लै अंगड़ाईआ। जिस उत्ते लेखा लिख्या कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेटणी कूड़ी शाही, शहिनशाह इक्को सोभा पाईआ। उह नूर नुराना शाह सुल्ताना रूप अलाही, अल्ला वाहिगुरु कहि के जिस नूं सारे गाईआ। उस दा इक्को हिन्दसा इक्को निरअक्खर धार इकाई, एकँकार दए वड्याईआ। नारद कहे मैं उस दा लहिणा देणा देणा समझाई, बिन विद्या जगत जुगत नाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा आदि जुगादि निरगुण सरगुण थांउँ थाँईं, दो जहान थान थनंतर वेखे चाँईं चाँईंआ।

१३ माघ शहिनशाही सम्मत ११ गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड शोहण ज़िला गुरदासपुर

नारद कहे की संदेशा दिता बाबा आदम माई हवा, पवण पाणी तों बाहर भेव जणाईआ। खेल करे परवरदिगार सांझा यार इक नवां, नव सत्त दा मालक धुरदरगाहीआ। जिस दे पैग़म्बर अवतार गुरु होणे गवाह, शहादत नाम कलम्यां वाली भुगताईआ। उस दीन दुनी दा बदल देणा समां, जगत समझ तों बाहर आपणा हुक्म वरताईआ । झगड़ा मिटाउणा काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी सब दी दए बदलाईआ। धरनी धरत धवल धौल सब दी दरसाउणी अम्मा, अम्मीजान इक समझाईआ। नारद कहे मैं झट विच आ गया ग़मी नाल ग़मा, आप आपणा रूप बदलाईआ। नेत्र नीर वहाया बिन अक्खीआं छम्म छम्मा, छहबर दिती लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मैं बिन अक्खरां कीती अरदास, बिन रसना जिह्वा दिती जणाईआ। निगाह मार पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते ध्यान लगाईआ। दीन दुनी दा तेरे उत्ते रिहा ना कोई विश्वास, विषयां भरी लोकाईआ। झगड़ा तक पृथ्मी आकाश, नव सत्त ध्यान लगाईआ। सच प्रेम दी पावे कोई ना रास, गोपी काहन बैठे मुख छुपाईआ। मेरा अन्तष्करन होया उदास, हैरानी विच मेरी दुहाईआ। नाम कलमा तेरा रिहा किसे ना पास, चार जुग दे शास्त्र रहे दृढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा इक प्रगटाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं वेखी तेरी दीन दुनी, दो जहानां दे मालक ध्यान लगाईआ। धर्म दा रिहा ना कोए गुणी, अवगुण भरी जगत लोकाईआ। तेरी शब्द आवाज़ किसे ना सुणी, धुन आत्म ना कोए दृढ़ाईआ। मैं जो देख्या तैनूं दस्सां हुणी, अभी दयां सुणाईआ। पूरब लेखा याद आ गया जिस वेले द्वापर लेखा चुक्कया अठारां अकशूणी, काहन कृष्ण दए गवाहीआ। एस वेले दीन दुनी दी जन संख्या वध गई बहु गुणी, गिणती गणत ना कोए गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब हुक्म वरताईआ । नारद कहे प्रभू मैं चार कुण्ट तेरा फिर के वेख्या जग, जग जीवण दाते दयां जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तन वजूदां अन्दर लग्गी अग्ग, अमृत मेघ तेरा नाम ना कोए बरसाईआ। साची संगत सन्त साध वेखे कोई ना उपर शाहरग, नव दुआर दा पन्ध मुकाईआ। कलयुग कूड़ क्रिया काम वासना सारे कीते अल्पग, पतिपरमेश्वर

तेरे रंग ना कोए समाईआ। तूं स्वामी शहिनशाह सरबग, हरि करता अगम्म अथाहीआ। मैं तेरी सरन चरण ख़ुशीआं नाल रिहा लग्ग, लग मातर डेरा ढाहीआ। दीन दुनी आत्म धार परमात्म तेरे नालों होई अलग, पारब्रह्म ब्रह्म रंग ना कोए चढ़ाईआ। बिना पवण तों तती वा रही वग, तन वजूदां रही जलाईआ । सच दुआर एकँकार मेरी इक्को मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी लोकमात दा दर दरवाज़ा लँघ, ग़रीब निवाज़ा हो के फेरा पाईआ। इक्को नाम शब्द वजा मृदंग, मर्द मर्दाने दे सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़ी क्रिया कलयुग अन्तिम कर भंग, भावना सति सच निरगुण धार आप प्रगटाईआ।

१३ माघ शहिनशाही सम्मत ११ भजन सिँघ दे गृह पिण्ड जीउ जलाई ज़िला गुरदासपुर

सतिगुर शब्द कहे मेरा वज्जण वाला मृदंगा, मर्द मर्दाना नौजुआना हो के दयां वजाईआ। संदेश सुणाउणा जो सुणाए सूरा सरबंगा, पुरख अकाला दीन दयाला धुरदरगाहीआ। जिस दे हुक्म विच सतिजुग त्रेता द्वापर लँघा, कलजुग अन्तिम वेख वखाईआ। जगत जहान जीव होवण वाला दंगा, झगड़े विच दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। बिन भगतां आत्म परमात्म होवे किसे ना रंगा, रंगत नाम ना कोए चढ़ाईआ। नेत्र रोवे यमुना सरस्वती गोदावरी गंगा, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। सति सतिवादी सच लाए कोई ना अंगा, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। धर्म दा सीस हो गया नंगा, ओढण सच ना कोए टिकाईआ। जगत जिज्ञासू कूड़ कुड़यार वेख लै धन्दा, धर्म दी धार वेखण कोए ना पाईआ। बन्दगी विच दिसे कोई ना बन्दा, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। अन्तर निरंतर मिले ना किसे अनन्दा, सति सच संग ना कोए रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गाए कोई ना छन्दा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द जगत जहान ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल होणा अणहोणा, दो जहानां समझ कोए ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धीरज धीर ना किसे धराउणा, धर्म दी धार वेखण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं वीहवीं अन्त कराउणा, अन्तष्करन तक ख़लक ख़ुदाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाउणा, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बरां भविख्त लेखा झोली पाउणा, पेशीनगोईआं हुक्म नाल जणाईआ। सतिजुग सति धर्म प्रगटाउणा, परगणा नौ खण्ड समझाईआ। इक्को नाम नाम दृढ़ाउणा, जगत जहान सच सुणवाईआ। इक्को इष्ट देव वखाउणा, बिन

पुरख अकाल दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को मन्दिर दुआर सुहाउणा, बंक इक्को वजे वधाईआ। दीन मज़्हब दा पन्ध मुकाउणा, शरअ शरीअत करे ना कोए लड़ाईआ। ज़ात पात दा डेरा ढाउणा, ऊँच नीच वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म ब्रह्म भेव खुल्हाउणा, पारब्रह्म प्रभ पर्दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल होणा अपारा, अपरम्पर स्वामी दए वड्याईआ। कलयुग मेटणा अन्ध अँधयारा, अज्ञान रहिण कोए ना पाईआ। सति धर्म करना उज्यारा, सति सच नाल मिलाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता दए सहारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग साचा धरनी धरत धवल धौल प्रगट होवे आपणी धारा, धर्म दी धार नाल मिलाईआ। चार वरनां एको सरना, प्रभ बख्शे एकँकारा, परवरदिगार दए सरनाईआ । सब दा इक्को होवे नाअरा, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सृष्टी दृष्टी अन्दर ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा होवे अगम्म फ़रमाना, फ़ुरनयां तों बाहर जणाईआ। किस बिध पुरख अकाला दीन दयाला वरते आपणा भाणा, जगत जहान नौजुआन श्री भगवान बेपरवाहीआ। तख्तों लाहे राजा राणा, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को हुक्म दृढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप गृह मन्दिर मिले ना किसे टिकाणा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्वत फिरे ख़लक ख़ुदाईआ। कोटां विच्चों जन भगत सुहेले जिन्हां प्रभ बख्शे चरण ध्याना, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। आत्म दृष्टी देवे नाम निधाना, गुणवन्ता आपणी दया कमाईआ। सच दुआर एकँकार वखाए अगम्म मकाना, जिस दी छप्पर छन्न वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी नौजुआना, जोबनवन्ता इक अख्वाईआ।

१३ माघ शहिनशाही सम्मत ११ गुरदेव सिँघ दे गृह पिण्ड शोहण ज़िला गुरदासपुर

नारद कहे सतिगुर शब्द धुर दा हुक्म दस्स अपार, अपरम्पर हो के भेव चुकाईआ। जिस नाल सचखण्ड अवतार पैग़म्बर गुर होवण ख़बरदार, जोत धार लैण अंगड़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होवण हुशियार, हुशियारी आपणे विच्चों प्रगटाईआ। देवत सुर होवण ख़बरदार, आलस निंद्रा नज़र कोए ना आईआ। इक्को तेरा हुक्म संदेशा होवे शब्द दी धार, निरअक्खर धार विच्चों समझाईआ। भेव अभेदा खोल्ह की लहिणा देणा कलयुग जीव जंत अन्त संसार, नव सत्त आपणा ध्यान लगाईआ।

किस बिध मिटे धूंआँधार, धर्म दी धार करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे सतिगुर शब्द किस बिध करावें अदल, इन्साफ़ की जणाईआ। किस बिध कलयुग देवें बदल, सतिजुग सच सच प्रगटाईआ। कवण धारा कलयुग कूड़ी क्रिया करें कत्ल, मक्तूल दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। ज़रा निगाह मार लै धरनी वाले वतन, बेवतनां दी धार खोज खुजाईआ। की पैग़म्बरां लेखा सदी चौधवीं वाले पतण, कन्ढ्ढी घाट खोज खुजाईआ। किस बिध भगत सुहेले वेखें रत्न, अमोलक हीरे आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच की आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द की तेरा होवे फ़रमाना, जगत फ़ुरनयां बाहर दृढ़ाईआ। किस बिध अन्त अख़ीर वरते भाणा, भावी केहड़ा रंग रंगाईआ। तख्त निवासी कोई रहे ना राजा राणा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सच मिले ना किसे खाणा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्वत रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, की करनी कार कमाईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द मैं वी पंडत पुराणा तेरा आदि जुगादी, जुग जुग सेव कमाईआ। मैं खेल तकणा तेरा ब्रह्म ब्रह्मादी, ब्रह्मण्डां खोज खुजाईआ। मैनूं सुणा दे अगम्म नादी, अनुरागी आपणा राग दृढ़ाईआ। तैनूं जुग बदलण दी सदा वादी, कलयुग अन्तिम लेखा देणा चुकाईआ। सच दस्स नौ खण्ड पृथ्मी कितनी रहे अबादी, अंकड़े सहिज नाल समझाईआ। सतिजुग सति धर्म दी कवण धार होवे साधी, सहिज सहिज आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण नारद पंडे, बिन तन वजूद दे ब्राह्मणा तैनूं दयां जणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मैं शब्दी धार वंडे, जगत हिस्सा समझ किसे नाँ आईआ। आपे जाणां मंज़ल पौड़ी डण्डे, डण्डावत वेखां थांउँ थाँईंआ। मेरा हुक्म वरतदा भय हुन्दा शब्द धार दे खण्डे, जगत शस्त्र हथ्थ ना कोए उठाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर वेख लै कन्ढ्ढे, सदी चौधवीं बैठी अक्ख खुल्हाईआ। दरोही फिरनी विच वरभण्डे, भंडी होणी थांउँ थाँईंआ। चार कुण्ट चमकणी चण्ड प्रचण्डे, चण्डालका आपणा रूप बदलाईआ। आत्म धार परमात्म नाल कोई ना गंढ्ढे, विछोड़े विच दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। यसूह दी आशा धार कहे जदों एह खेल वरत्या मुहम्मद दा यक सम्बे, ते मसीह दा दिन होवे संडे, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। फेर तूं ख़ुशी मनाउणी पंडत पंडे, पांध्या तैनूं दयां दृढ़ाईआ। नारद हस के किहा किस बिध जन भगतां सीने करे ठण्डे, अग्नी तत बुझाईआ। सतिगुर शब्द किहा नारदा जो तूं मेरा मैं तेरा गाउँदे छन्दे, तिन्हां मेला मेलां सहिज सुभाईआ। बिना सूर्या चन्द तों देवां प्रकाश अगम्मी चन्दे,

नूर नुराना हो के नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार सदा बख्शंदे, बख्शिश रहमत रहीम रहमान आप कमाईआ।

१३ माघ शहिनशाही सम्मत ११ दीपो दे गृह पिण्ड दोस्तपुर ज़िला गुरदासपुर

सतिगुर शब्द कहे मैं करन वाला मेहरवानी, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। लहिणा देणा वेखां दीन दुनी दो जहानी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ लोकमात ध्यान लगाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तकां सृष्टी दृष्टी अन्दर बेईमानी, बेवा रूप होई लोकाईआ। किसे नूं नज़र आवे ना बाप असमानी, इस्म आज़म वेखण कोए ना पाईआ। झगड़ा प्या तत जिस्मानी, ज़मीर सके ना कोए बदलाईआ। नव खण्ड पृथ्मी कलयुग कूड़ होया प्रधानी, सत्त दीप आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखां दीन दुनी दी हालत, बिन नेत्र लोचन नैणां ध्यान लगाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिसे जहालत, सति विच ना कोए समाईआ। धर्म दी रही ना कोए अदालत, इन्साफ़ हक ना कोए कमाईआ। अन्तर निरंतर करे ना कोए अबादत, रसना जिह्वा सारे ढोले गाईआ। धर्म दी धार दिसे ना कोए इमारत, महल अटल ना कोए सुहाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ कीती तजारत, जगत जहान आपणा हट्ट चलाईआ। जीआं जंतां साधां सन्तां निरअक्खर धार दिसे ना कोए अगम्मी इबारत, बिन हरफ़ हरूफ़ां हुक्म सुणन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा हुक्म होणा इक्को एक, इक इकल्ला दयां दृढ़ाईआ। जिस दी सब ने रखणी टेक, टिक्के धूड़ी ख़ाक रमाईआ। मानव ज़ाती करनी बुध बिबेक, पतित पुनीत आप बणाईआ। त्रैगुण माया ला सके ना सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के साढे तिन्न हथ्थ खोल्हणा भेत, भेव अभेद देणा जणाईआ। दरस दिखाउणा नेतन नेत, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख कर रुशनाईआ । आत्म परमात्म दस्सणा साचा हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। धर्म दी धार मौले रुत बसन्ती चेत, पत्त टहणी फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा संग आप रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल होवे अवल्ला, अवल्ल इक्को नूर जणाईआ। सचखण्ड जणावां हक महला, दरगाह साची इक समझाईआ। जिथ्थे निरगुण निरगुण जोती जाता हो के आपणी धार रला, दूसर संग ना कोए बणाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार सुहाए आपणा महला, महल अटल इक्को

सोभा पाईआ। जिस दा लहिणा देणा लख चुरासी जीव जंत जला थला, महीअल आपणा हुक्म वरताईआ। उस दा दीपक जोती सच दुआर इक्को बला, बिन तेल बाती कमलापाती डगमगाईआ। जिस नाम निधाना विच जहान शब्दी धार इक्को घल्ला, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सिख्या सच दृढ़ाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला वसणहारा निहचल धाम अटला, सच दुआरे सोभा पाईआ। जिस दे हुक्म नाल कलयुग अन्तिम इक्को बोलणा हल्ला, हालत वेखणी ख़लक ख़ुदाईआ। दीन दुनी पकड़नहारा पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी अछल अछल्ला, वल छलधारी एकँकारी परवरदिगारी आप आपणा हुक्म वरताईआ।