१३ माघ शहिनशाही सम्मत ११ किशन सिँघ दे गृह पिण्ड अलड़्हपिण्डी ज़िला गुरदासपुर
नारद कहे जन भगतो सोच सोचो उंगल रख के आपणी ठोडी, अन्दरे अन्दर ध्यान लगाईआ। फिर हथ्थ लगाओ आपणे आपणे गोडीं, सतिकार नाल आपणा आप लओ उठाईआ। मैं वी तुहाडा साथी प्रभू दा भगत पुराणा मोढी, मोढयां तों फड़ के दयां हिलाईआ। मैनूं सच दस्सो सुबहा प्रभू दे कोल रहोगे कि घर दी करोगे गोडी, लेखा पिछला दयां जणाईआ। मैं वी पल्ले बन्न्ह के रखी रवीदास चमारे वाली कौडी, कसीरा आपणे कोल रखाईआ। नाले हथ्थ फेर के आपणी बोदी, बुद्धी वाल्यो दयां जणाईआ। अन्दरों काया कर लओ आपणी सोझी, समझ समझ नाल समझाईआ। उह वेखो गंगा गंगोत्री आउंदी गौंदी, धुर दे ढोले गाईआ। सरस्वती जिस दी याद विच औंसीआं पाउंदी, गिटीआं गिणे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। नारद कहे मैं किहा पीर ख्वाजे, खिजरा लै अंगड़ाईआ। निगाह मार लै तक लै धुर दे राजे, जो शाहो भूप नूर अलाहीआ। उस वेस वटाया कमलया देस माझे, मजलस भगतां नाल रखाईआ। जिन्ह इन्द्र नाल तेरे रिश्ते करने सांझे, मेला मेले सहिज सुभाईआ। जिस दे हुक्म विच मेघ बरसणे झांजे, कणी कणी दए टपकाईआ। तूं आपणे कासे वेख लै किस बिध भरे गांजे, कलस इन्द्रा हथ्थ उठाईआ। मेरे उस प्रभू दे अगे हथ्थ बांधे, बन्दना विच सीस निवाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुरु सारे गांदे, गा गा शुकर मनाईआ। ओह लहिणे देणे तके चार जुग दे जो भगत थक्के मांदे, बण बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। जिस गीत सोहले दृढ़ाए अगम्मे नाँ दे, नाउँ निरँकार इक दृढ़ाईआ। ओहदे खेल तकणे थल अस्गाह दे, गहर गम्भीर जो गवर इक हो आईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक देवे वड्याईआ। नारद कहे खुवाजया वेख लै खिजरा, ख़िलत्त आपणे ध्यान लगाईआ। जिस कारन मुहम्मद ने कीता हिजरा, हुजरा वेखणा बेपरवाहीआ। जिस दे नाल लोक परलोक चौदां तबक सुधरा, सुदी वदी वंड ना कोए वंडाईआ। उह मालक ख़ालक कादर कुदरा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। नारद कहे जन भगतो मैं प्रभू दा नूर नुराना बचड़ा, बच्चयां वाल्यो दयां जणाईआ। बुद्धीवानो मैं बड़ा खचरा, आपणा भेव ना किसे समझाईआ। मेरा लेखा लिख्या नहीं गया किसे विच सतरां, हरफ़ां वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा प्रभू ने आदि जुगादि जुग चौकड़ी सफ़ैद रखया पत्रा पत्रा, पत्रका हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। मैनूं ऐउँ जापदा अगे कोई होण वाला ख़तरा, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैशां दयां जणाईआ। भावें मैं बहु पुराणा पंडत मैनूं कहिंदे सत्तरा बहत्तरा, सत्तरां दी धार बहत्तर ते बहत्तरां दी धार दा गोबिन्द माही नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब वड वड्याईआ। नारद कहे भगतो तुहानूं पता गोबिन्द ने केहड़ी लिखी चिठ्ठी, हथ्थ मस्तक उत्ते पुट्ठा दिता टिकाईआ। केहड़ी इबारत बणाई मिट्ठी, जिस नूं रसना जिह्वा मुख बत्ती दन्द पढ़ ना कोए सुणाईआ। केहड़ी कलम शाही उठाई अनडिठ्ठी, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जिस दी इक्को सतर ते लम्बाई सवा गिठी, मारूडण्ड दए गवाहीआ। ओसे नूं तक के दो जहान दी धार धरनी धरत धवल धौल धरती निमाणी हो के पिट्टी, दुहथ्थड़ दुहथ्थड़ दो हथ्थां वाली लाईआ। फेर अक्खीआं मलीआं निगाह मारी नज़र आई हाहे वाली टिप्पी, जिस दा रूप ना कोए बदलाईआ। जिस दी चार जुग दे शास्त्र ग्रन्थ विद्या विच दस्स ना सकण लिपी, जुगत जगत ना कोए चतुराईआ। ओहले विच इहो धार जो भगतो मैं लई विचार भगत भगवान भगवान भगत दी होवे हिती, हितकारी हो के वेख वखाईआ। ओहनां ने इक्को वार इक्को मंज़ल होवे मिथी, मिथ्या छड जगत लोकाईआ। मैनूं इयों जापदा कि अज्ज दा प्रविष्टा माघ तेरां ते उत्तम दिसी थिती, थित वार आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब बेपरवाहीआ। नारद कहे भगतो मैं तुहाडे अन्दर बाहर घुम्मदा, भज्जां वाहो दाहीआ। प्रभू दुआरे आउण वाल्यो तुहाडे चरण चुम्मदा, मिट्टी ख़ाक आपणी रसना नाल छुहाईआ। तुहानूं पता नहीं केहड़ा समां हुण दा, हुणे हुणे हुणे दयां दृढ़ाईआ। किस कारन तुहानूं भगतो शब्द पढ़न वाल्यां नूं रिहा चुणदा, चुण चुण के रिहा उठाईआ। एह इशारा सी सतिगुर शब्द दा नगारा सी ओहदी धुन दा, जगत दी धुनीउँ बाहर वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग
आप बणाईआ। पर मैं तुहानूं इक गल्ल दस्सणी तुहाडे घर दी, आपणे घर विच रहिण वाल्यो आपणी लैणी अंगड़ाईआ। मेरे कोल तुहाडी पिछली कहाणी पर दी, पुराणयो तुहानूं नवीं होर दयां सुणाईआ। सच पुछो भावें तुसीं कोझे ते कमले तुहाडे कोलों धर्म राय दी धार डरदी, भय आपणे सीस रखाईआ। बेशक तुहाडी मन कल्पणा जगत वासना विच लड़दी, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। पर प्रभू दी किरपा नाल तुहाडी आत्मा सचखण्ड दी मंज़ल चढ़दी, अगे हो ना कोए अटकाईआ। तुहाडी खेल वेखी तन वजूद धड़ दी, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर फोल फुलाईआ। तुहाडा एसे करके लेखा लहिणा वड्डा, तुहाडी आत्मा तूं मेरा मैं तेरा पढ़दी, सोहँ अक्खर वखर तुहानूं दए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे भगतो मैं पिच्छे भुल आया आपणी बग़ली, ठंड ने मैनूं दिता भुलाईआ। मैं सवेरे तुहानूं होर गल्ल सुणावांगा अगली, अगे दा अगे पर्दा लाहीआ। भावें मैं पंडत पुराणा फिरन वाला विच जंगली, जूहां भज्जां वाहो दाहीआ। पर मैं सवेरे नवीं आपणी होर सुट्ट देणी संगली, सगले संगीओ तुहानूं दयां समझाईआ। बेशक मेरी आशा बड़ी कंगली, कोझा कमला हो के भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। नारद कहे मेरी पिच्छे रह गई किताब, जो बिन अक्खरा दए समझाईआ। जिस दा इक्को हिस्सा इक्को बाब, बाबत इक्को इक समझाईआ। मैं उह रख के आया प्रभू दे चरणां वाली विच महिराब, जगत कुतबख़ान्यां ना कदे टिकाईआ। बेशक मैं फिरदा फिरदा आ गया धरनी उत्ते पंज आब, पंजां ततां वाल्यो सच दयां दृढ़ाईआ। जो अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं लए ख्वाब, जगत सुफ़नयां बाहर ध्यान लगाईआ। सुबह उन्हां दा सच सच दयांगा जुआब, संदेशे धुर दे नाल मिलाईआ। नाले मेरी बोदी तन्द सितार वजाए रबाब, सोहणा ताल बणाईआ। तुसीं वी थोड़ी जही मैनूं देणी इमदाद, मांगत हो के मंग मंगाईआ। जे भगत बणे ते प्रभू नूं रख्या करो याद, लोक लाज रहिण कोए ना पाईआ। क्यों एह आ गया अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दे बाद, जोती जाता आपणा वेस वटाईआ। जिस ने तुहाडा खेड़ा सदा रखणा आबाद, दो जहानां विच उजड़ कदे ना जाईआ। जिस दा नाम अगम्मा ख़ुशीआं नाल सुणना नाद, अनादी धुन दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेखा जाणे इक्को वाहिद, वायदे सब दे पूर कराईआ।
१४ माघ शहिनशाही सम्मत ११ वकील सिँघ दे गृह पिण्ड अल्लड़्ह पिण्डी ज़िला गुरदासपुर
पूरन सतिगुर आप प्रभ, आदि जुगादी परवरदिगार। पूरन सतिगुर आप प्रभ, इक इकल्ला एकँकार। पूरन सतिगुर आप प्रभ, निरगुण सरगुण सांझा यार। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जोती जोत करे उज्यार। पूरन सतिगुर आप प्रभ, शब्द नाद दए धुन्कार। पूरन सतिगुर आप प्रभ, अमृत बख्शे ठंडा ठार। पूरन सतिगुर आप प्रभ, पन्ध मुकाए नौ दुआर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जगत तृष्ना दए मार। पूरन सतिगुर आप प्रभ, नाम निधाना दए ख़ुमार। पूरन सतिगुर आप प्रभ, लेखा जाणे अन्दर बाहर। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जुग जुग भगतां दए अधार। पूरन सतिगुर आप प्रभ, लख चुरासी लेखा दए निवार। पूरन सतिगुर आप प्रभ, दरगाह साची सचखण्ड बख्शे चरण प्यार। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी आपणी बन्न्हे धार। पूरन सतिगुर आप प्रभ, अलख लखीना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, शाहो शाबास वड प्रवीना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो होए सहाई दीनन दीना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जो जन के लेखे लाए भगतां माघ महीना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, प्रभ सच प्रीती दस्से मरना जीणा। पूरन सतिगुर आप प्रभ, झगड़ा मुकाए लोक तीना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, हरिजन ठांडा करे सीना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, गुरमुख प्यास बुझाए जिउँ जल मीना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, लोकमात प्रगटाए अगम्म नगीना। पूरन सतिगुर आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी हरिजन लेख मुकाए लोक तीना, त्रैगुण माया पंज तत आपणे लेखे लाईआ।
१४ माघ शहिनशाही सम्मत ११ दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर
पूरन सतिगुर मन्नणा, पारब्रह्म करतार। जिस जुग जुग बेड़ा बन्न्हणा, बन्न्हणहार सची सरकार। जन भगतां बख्शे सच अनन्दना, चरण प्रीती अगम्म प्यार। निम्म महकाए वास चन्दना, हरिजन साचे लए उबार। इक्को दस्से धुर दी बन्दना, इष्ट देव आप करतार। घर स्वामी बणे सज्जणा, हरि ठाकर मीत मुरार। जिस दा अगम्मी वजे नदना, आत्म दए सची धुन्कार। जिस दा रूप मोहन मदना, रंग रेख तों बाहर। जो लेखे लाए आहला अदना, हरिजन बणे मीत मुरार। जो भाग लगाए काया माटी बदना, पंज तत करे शृंगार। जिस दा इक्को दीपक जगणा, जगत जहान होए उज्यार। उह मेटणहार शरअ दी हद्दना, आप वसे हदूदां बाहर। जिस दा कीता किसे ना रद्दना, जुग जुग पावणहारा सार। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो लहिणा देणा लेखा पूरा करे जन भगतां तत पंजना, पंचम मीता ठांडा सीता आपणा रंग रंगाईआ।
१४ माघ शहिनशाही सम्मत ११ दविंदर सिँघ दे नवित पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर
पूरन सतिगुर जाणीए, हरि दाता बेपरवाह। जिस दी महिमा अकथ कहाणीए, कलम शाही चले ना कोए चतुरा। जो लेखा जाणे दो जहानीए, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड थल अस्गाह। तिस दा करीए इक चरण ध्यानीए, जो सदा सदा होए सहा। तूं मेरा मैं तेरा गाईए बाणीए, जो लहिणा देणा दए मुका। पन्ध रहे ना चारे खाणीए, आवण जावण लहिणा दए चुका। सो साहिब स्वामी जो देवणहारा अमृत रस पाणीए, पतिपरमेश्वर नूर अलाह। आत्म परमात्म बणे हाणीए, धुर संजोगी मेल मिला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाह। पूरन सतिगुर जाणीए, आदि अन्त भगवन्त। पूरन सतिगुर जाणीए, निरगुण धार जोती कन्त। पूरन सतिगुर जाणीए, जो अन्तर आत्म देवे आपणा मंत। पूरन सतिगुर जाणीए, जो गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत। पूरन सतिगुर जाणीए, जो मेल मिलाए साची संगत। पूरन सतिगुर जाणीए, जो बोध अगाधा होवे पंडत। पूरन सतिगुर जाणीए, जो हरिजन लेखे लाए आपणे सन्त। पूरन सतिगुर जाणीए, जो बणाए साची बणत। पूरन सतिगुर जाणीए, जिस दी महिमा सदा अगणत। पूरन सतिगुर जाणीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं मेरा मैं तेरा, निरगुण निरगुण दस्से आपणा छंत।
१४ माघ शहिनशाही सम्मत ११ सन्ता सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर
पूरा सतिगुर खोजदा, आदि जुगादी आप। प्रेम दस्से आपणे जोग दा, धुर दा नाम जपाए जाप। लेखा मेटे हउमे रोग दा, ममता मोह ना रहे संताप। रस देवे अगम्मे भोग दा, दीन दुनी दा मेट संताप। मेल मिलाए धुर संजोग दा, निरगुण बण के माई बाप। झगड़ा मेटे जगत विजोग दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन लेखे लाए आप। पूरन सतिगुर पाईए, सतिगुर पूरन मीत। सदा सदा गुण गाईए, हिरदे रखीए चीत। नित नित दर्शन पाईए, तन करे ठांडा सीत। रसना ढोले गाईए, होईए पतित पुनीत। चरण धूड़ी ख़ाक रमाईए, त्रैगुण
नालों करे अतीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद वसणहारा चीत। पूरन सतिगुर पेखीए, नेत्र लोचन नैण अपार। जो वसे देस परदेसीए, दो जहानां पावे सार। जिस नूं झुकदे ब्रह्मा विष्न शिव महेषीए, करोड़ तेतीसा करे निमस्कार। जो जुग जुग देवे नाम संदेशीए, धुन आत्मक राग वजाए सितार। जो कलयुग अन्तिम धरे भेखीए, कलि कल्की रूप अपार। जो वसे सम्बल देसीए, साढे तिन्न हथ्थ महल मुनार। जिस दा ना मुच्छ दाढ़ी ना केसीए, मूंड मुण्डाए ना विच संसार। जो जन भगतां कढ्ढे भरमां भरम भुलेखीए, भाण्डा भरम भउ निवार। जिस लहिणा देणा पूरा करना मुल्लां शेख़ीए, वेखणहार सर्ब संसार। जिस दा लहिणा देणा नाल गोबिन्द दस दस्मेशीए, कलि कल्की होवे ज़ाहर। जो आदि जुगादी रहे हमेशीए, दरगाह साची सचखण्ड दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादी धुर दा साजण मीत मुरार।
१४ माघ शहिनशाही सम्मत ११ प्यारा सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर
नारद कहे मेरे पूरन सतिगुर देवा, देव देवा तेरी ओट तकाईआ। मेहरवाना मैनूं दस्स दे धर्म दी धार सेवा, सति सच नाल कमाईआ। अमृत रस बख्श दे अगम्मा मेवा, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। तेरी सिफ्त करां बिन रसना जिह्वा, ढोले नौ सत्त सुणाईआ। तूं मालक मेरा अलख अभेवा, अगोचर इक अख्वाईआ। वसणहारा धाम निहकेवा, निहचल आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द आपणा प्यार दे दे अनडिठ्ठा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस विच रस होवे अगम्मी मिट्ठा, रसना चक्खण कोए ना पाईआ। कलयुग जीव कर दे कौड़ा रीठा मिट्ठा, अंमिओं रस आप चुआईआ। मैं तेरे दुआरे पिट्टां, पटनेवाला नाल मिलाईआ। सतिगुर शब्द, दीन दुनी पूजा करदी पत्थर इट्टां, पाहनां सीस निवाईआ। तेरा नूर नज़र ना आए किसे चिट्टा, सति सतिवादी तेरे रंग ना कोए समाईआ। सति धर्म कलयुग कूड़ी क्रिया नाल फिटा, नौ खण्ड पृथ्मी आपणा रूप बदलाईआ। मैं इक्को डोरी तेरे उत्ते सिट्टां, आशा तेरे चरण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द साची दे दे नाम निशानी, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। धर्म दी धार दस्स ईमानी, अमल इक्को इक समझाईआ। जगत झगड़ा मेट जिस्मानी, दीन मज़्हब वंड ना
कोए वंडाईआ। तूं मालक नूर नुरानी असमानी, दरगाह साची सोभा पाईआ । शरअ दा लेखा मुका जिस्मानी, जिस्म ज़मीर सब दी दे बदलाईआ। तूं मालक ख़ालक गुण निधानी, गहर गम्भीर तेरी वड वड्याईआ। तूं देवणहारा दाता दानी, दयानिध अख्वाईआ। नारद कहे मेरी चार जुग दी आशा पुराणी, पुनह पुनह कहि के सीस निवाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा बाहर शास्त्र सिमरत वेद पुराणी, अञ्जील कुरानी वंड ना कोए वंडाईआ। तूं देवणहार जोती जाता नूर नुरानी, अल्ला आलमीन इक अख्वाईआ। तेरा दिसे कोई ना सानी, लाशरीक परवरदिगार तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैनूं बख्श दे पद निरबानी, निरबाण आपणा हुक्म सुणाईआ। तूं आदि जुगादी जाण जाणी, जानणहार इक हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां मंज़ल दस्स आसानी, असल वसल यार आपणा देणा कराईआ।
१४ माघ शहिनशाही सम्मत ११ दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर पूरन सद बख़शिंद, बख्शणहार अख्वाईआ। जन भगत सुहेले बणाए आपणी बिन्द, वृंदावन दे काहन दा लेखा दए मुकाईआ। दाता दानी बणे गुणी गहिन्द, गहर गवर आपणी कार कमाईआ। अन्तष्करन मेटे सदा चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। मेहरवान होवे दाता गुणी गहिन्द, गहर गवर आपणा रंग रंगाईआ। अमृत धार बख्शे सागर सिन्ध, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। प्यार मुहब्बत बख्शे आपणा छिन्द, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दर इक वखाईआ। पूरन सतिगुर तारदा, तारनहारा आप। जन भगतां पैज संवारदा, कलयुग मेट अन्धेरी रात। दर्शन देवे आप निरँकार दा, बिन नेत्र नैणां मार झात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा जाणे लोकमात। पूरन सतिगुर दीन दयाला, दयानिध अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम बणे रखवाला, रख्या करे थाँईं थाँईंआ। चरण कवल बख्शे सच सची धर्मसाला, सच दुआर इक जणाईआ। त्रैगुण माया तोड़े कूड़ जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म गल पाए अगम्मी माला, तूं मेरा मैं तेरा मणका मन का दए भवाईआ। जन भगतां सदा चलाए आपणी चाला, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को रंग रंगाए शाह कंगाला, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। निर्धन सरधन बणे दलाला, विचोला इक बेपरवाहीआ। हरिजन लेखे लाए घाला, कीती घाल लेखे पाईआ। गुरमुख उठाए आपणे बाला, बचपन आपणी गोद वखाईआ। गुरसिखां करे आप संभाला, सम्बल दा मालक
हो के वेख वखाईआ। त्रैगुण माया तोड़े जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुरु देण अहिवाला, सो मालक बणे धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि बणे सदा प्रितपाला, प्रितपालक हो के वेखे चाँईं चाँईंआ।
१४ माघ शहिनशाही सम्मत ११ मक्खण सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर
धरनी कहे प्रभू मैं निमाणी मिट्टी, ख़ाक धूड़ चरण लैणी बणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरे चरणां विच लिटी, लिटां खोल्ह के सीस निवाईआ। मैनूं दर दवारयों बाहर ना सिट्टीं, सच गृह देणी वड्याईआ। मैं जुग चौकड़ीआं गिणदी रही गिट्टी, गिणती गणत ना कोए समझाईआ। मेरी आसा सब तों वेख लै निक्की, निक्की हो के दयां जणाईआ। मेरी तृष्ना होण ना देवीं फिक्की, अमृत रस देणा भराईआ। परवरदिगार सांझे यार तेरे प्यार विच विकी, कीमत जगत ना कोए रखाईआ। तूं मेरा लहिणा देणा कलम शाही धार नाल लिखी, लेखा अगला आपणे नाल बणाईआ। मैं चाहुंदी धर्म दी धार मेरे उत्ते इक्को होवे सिक्खी, जो साख्यात तेरा दर्शन पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेरी झोली पा दे भिक्खी, भिखक हो के मंग मंगाईआ। उह लहिणा पूरा कर दे जो आसा रख के गए सप्तस ·षी, ·षीशर हो के ध्यान लगाईआ। दीन दुनी दी अन्दरों कूड़ कुड़यारी मेट दे विसी, विख रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां बख्श दे सच प्रीती हिस्सी, हिस्सेदार लै बणाईआ। पर मैं हैरान हो गई तेरा दरस हुन्दा कोटां विच्चों किसे किसी, किस बिध आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मैनूं चार जुग दे शास्त्रां किहा ख़ाक, ख़ाकसार हो के सीस निवाईआ। मेरा तन वज़ूद कर दे पाक, पतित पुनीत आपणी दया कमाईआ। नाले लेखा तक लै अवतार पैग़म्बरां वाले वाक्, गुरु गुरदेव गए बणाईआ। बिना तेरे तों मेरा नहीं कोई सज्जण साक, सख़ा सख़ाई नज़र कोए ना आईआ। मेहरवान हो के मेरे उत्ते सति धर्म दा खोल्ह दे ताक, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। मैं तेरी सेवक दासी चाक, चाकर हो के सेव कमाईआ। मेरी आसा मूल रहे ना आक, निवण-सु-अक्खर देणा दृढ़ाईआ। मेरा नौ खण्ड पृथ्मी तेरे चरणां दा होवे बलाक, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म धार सब दा कर मिलाप, मिलणी हरि जगदीस कराईआ। दीन दुनी दा इक्को होवे जाप, इक्को तेरा ढोला गाईआ। इक्को सब दा बण माई बाप, पिता पुरख अकाल इक अख्वाईआ। मेरे उत्तों कलयुग कूड़ मेट दे पाप, पापीआं कर सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी चिन्ता मेट रोग संताप, सति सतिवादी आपणी दया कमाईआ।
१४ माघ शहिनशाही सम्मत ११ आसा सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर
धरनी कहे मेरे प्रभू कमलापाती, पतिपरमेश्वर तेरी वड वड्याईआ। किरपा कर लोकमाती, निगाहबान हो के वेख वखाईआ। चरण छुहा दे मेरे सीने छाती, छत्रधारीआ तेरी वड वड्याईआ। मैं दर्शन करना चाहुंदी इक इकांती, इक इकल्ले पर्दा देणा उठाईआ। मैनूं सहिज नाल संदेशा दे के गया नारद पंडा, धरनीए मैं तेरे उत्ते आवां अज्ज दी राती, पूरब लेखा नाल मिलाईआ। खेल दस्सां बहु बिध भांती, भांत भांत दा पर्दा दयां उठाईआ। भावें किसे नूं दिस ना आए मेरी जाती, रूप रंग रेख वेखण कोए ना पाईआ। मेरा लहिणा देणा लिख्या जावे नाल कलम दवाती, काग़ज़ां वजी वधाईआ। मैं प्रकाश करां प्रभू दा बिना तेल बाती, बिन दीपकां डगमगाईआ। जिस ने पुछणी तेरी वाती, वारस हो के वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तेरे उत्तों कढणी नार कमज़ाती, जूठ झूठ रहिण कोए ना पाईआ। सच धर्म दी बणाउणी सच प्रभाती, प्रभू आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी बदल देवे हयाती, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ।
१४ माघ शहिनशाही सम्मत ११ हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर
धरनी कहे मेरे नूर अलाही रब्बा, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। मेरे आदि जुगादी अब्बा, मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा आउणा हुन्दा नाल सबब्बा, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। मेरे उत्तों कलयुग कूड़ क्रिया मेट दे धब्बा, दुरमति दाग़ रहिण कोए ना पाईआ। जिस कारन हज़रत मुहम्मद कटाईआं लबां, उस दा लेखा पूरा देणा कराईआ। मैं तेरे चरण कवल आपणा हथ्थ बधा, बन्दगी विच सीस निवाईआ। तेरा हुक्म मंनदी सदा, सदके वारी घोल घुमाईआ। मैं राह तकदी कदा, कदीम दी ध्यान लगाईआ। मेरी पवित्र कर दे जगह, थान थनंतर सोभा पाईआ। धर्म दी धार मेरा होवे अगा, सच नाल मिल के वजे वधाईआ। तेरा सति सरूप प्रेम दी धार दिसे बग्गा, बग बपड़े गुरमुख हँस लै बणाईआ। कलयुग जीव तक अल्पगा, सरबग हो के वेख वखाईआ। जन भगतां दर्शन दे उपर शाहरगा, शहिनशाह पर्दा आप चुकाईआ। मैं तेरी सरन
सरनाई लग्गा, लग मातर डेरा ढाहीआ। तेरा गृह मन्दिर इक्को होवे चंगा, चारों कुण्ट देणा समझाईआ। तेरी छोह साची धार होवे गंगा, गंगोत्री बैठी सीस झुकाईआ। मैं इक्को बेनन्ती करके वस्त मंगां, मांगत हो के झोली डाहीआ। परम पुरख तेरा भगत रहे कोई ना भुखा नंगा, ग़रीब निमाणयां होणा सहाईआ। आप आपणे लाउणा अंगा, अंगीकार आप हो जाईआ। तेरा नाम वजे मृदंगा, मर्द मर्दाने देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं सदा चाहुंदी तेरी संगा, सगले संगी बहु रंगी आपणा रंग रंगाईआ।
१४ माघ शहिनशाही सम्मत ११ भाग सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर
धरनी कहे प्रभू मैं जुग जुग बिन कदमां तों भज्जी, सेवक हो के सेव कमाईआ। कोटन कोटि जुग चौकड़ी सेवा कर मूल ना रज्जी, तृष्ना तेरे प्यार रखाईआ। मेरे मेहरवाना तूं मेरे उत्ते जुग जुग आउँदा नाल सबब्बी, सबब नाल आपणा फेरा पाईआ। आपे खेल खिलावें अवतार पैग़म्बर गुरुआं धार गद्दी, दीन दुनी रंग रंगाईआ । मैं तेरा खेल तकदी रही सुदी वदी, अमावस पूनम नाल मिलाईआ। अन्त तैनूं सारे गए सद्दी, सद्दे दिते चाँईं चाँईंआ। जिस वेले कलयुग क्रिया कूड़ वदी बदी, बन्दा पुनीत नज़र कोए ना आईआ। माया वासना होणी गंदी, सच विच ना कोए समाईआ। दीन दुनिया नेत्र अक्ख होणी अन्धी, निज नेत्र तेरा दरस कोए ना पाईआ। उस वेले सदी बीसवीं जांदी होणी लँघी, चौधवीं आपणा पन्ध मुकाईआ। गोबिन्द दे कंघे दी सिक्खां सिर विच फेरनी नहीं कंघी, गुरमति जाण भुलाईआ। झगड़ा पैणा प्रकृती पंझी, पंजां ततां प्रेम ना कोए रखाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार फिरना मेरे उत्ते जंगी, बल आपणा आप प्रगटाईआ। सच मुहब्बत कितों मिलणी नहीं मंगी, ख़ैर बीख़ैर या अल्लाह झोली कोए ना पाईआ। उस वेले तेरा इक्को सुत दुलारा उठे भुजंगी, बिना भुजां तों शब्द नूर अलाहीआ। जिस ने खेल करनी चंगी, चंगी तरह दृढ़ाईआ। जन भगत सुहेले तेरे लाउणे आपणे अंगी, अंगीकार आप हो जाईआ। जिस दे चरणां विच यमुना सरस्वती गोदावरी फिरनी गंगी, भज्जे चाँईं चाँईंआ। उस मन मनुआ वेखणा फ़रंगी, गृह गृह अन्तर ध्यान लगाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन चुक के आपणे कंधी, कन्ढ्ढी घाट पार लँघाईआ। चुरासी वाली कट के बन्दी, बन्दना इक्को नाम समझाईआ। जिन्हां ने तूं मेरा मैं तेरा गाउणा छन्दी, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म देणा सच अनन्दी, अनन्द दे मालक अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ।