१४ माघ शहिनशाही सम्मत ११ दीदार सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर
नारद कहे मैनूं बड़ी मुश्किल किताब लभ्भी, ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं बाहर ध्यान लगाईआ। जिस विच लेखा लिख्या ओह नूर अलाही रब्बी, नूर नुराना शाह सुल्ताना अगम्म अथाहीआ। जिस दे हुक्म विच पैग़म्बर फिरन नबी, रसूल भज्जण वाहो दाहीआ। उस दा खेल होया सबब्बी, साहिब आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे हुक्म विच सृष्टी दृष्टी बध्धी, बन्दना विच सारे सीस निवाईआ। ओह अन्त अख़ीर बेनज़ीर वेखणहारा चौधवीं सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। जिस दा हुक्म संदेशा फ़रमान मिलण वाला यदी, यदी यदप दए दृढ़ाईआ । उस धरनी पापां थल्लउँ कढणी दब्बी, भार हौला दए कराईआ। जिस दे प्रेम प्यार दी धार अगम्मी मधी, मधसूदन हो के वेख वखाईआ। जिस दी प्रीत आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगतां नाल लग्गी, लग मातर डेरा ढाहीआ । ओह वेखणहारा कलयुग अग्नी लग्गी, नव सत्त ध्यान लगाईआ। शाहो भूप सूरा सरबगी, हरि करता इक अख्वाईआ। नारद कहे उस दी बिना तेल बाती जोत जगी, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जो हरिजन बणावे हँस कगी, कागों हँस उडाईआ। जन भगतां दर्शन देवे उपर शाहरगी, पर्दा बजर कपाट खुल्हाईआ। अमृत धार वहाए अगम्मी नदी, जगत सरोवरां लोड़ रहे ना राईआ। जिस कायम रहिण देणी नहीं किसे दी गद्दी, गदागर करे ख़लक ख़ुदाईआ। उह वेखणहारा दीन दुनी दी बदी, बदला चुकावे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक गुसाँईंआ। नारद कहे मेरी किताब दिसे बिन अक्खरां, जगत विद्या ना कोए वड्याईआ। ओहदा लहिणा देणा नहीं इट्टां पत्थरां, पाहना रंग ना कोए रंगाईआ। उस दा इशारा दिता गोबिन्द यारड़े वाले सथरा, सोहणी सेज बणाईआ। जिस दा नीर वहाउंदे बिन अक्खीआं वालीआं अथ्थरां, बिन हंझूआं हार बणाईआ। जिस दी याद करके गया कृष्णा कान्हा विच मथुरा, गोकल गोपाल ध्यान लगाईआ। उस दा भेव अभेदा मुश्किल होवे कथना, कथनी कथ सके ना राईआ। जिस नूं याद करके गया राम सुत दशरथना, त्रेता दए गवाहीआ। उस ने कूड़ कुड़यारा कलयुग मथना, मथन करे ख़लक ख़ुदाईआ। सब दा लहिणा देणा चुकावे हथ्थो हथना, जगत उधार ना कोए जणाईआ। भगत सुहेला अन्तर आत्म रहिण देवे कोई ना सखणा, सतिगुर दाता हो के नाम दए वरताईआ। जिस दे हुक्म विच कलयुग कूड़ कुड़यारा नठणा, भज्जे वाहो दाहीआ। लेखा मुके अठ्ठ सठ्ठना, तीर्थ तट रंग रंगाईआ। लहिणा जाणे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठना, गुरुदुआरे चर्चां वेख वखाईआ। उह साहिब स्वामी इक समरथणा, हरि करता अगम्म अथाहीआ। जिस भगत सुहेला लोकमात रखणा, रख्या करे थांउँ थाँईंआ। साचे सन्तां अन्तर वसणा, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। गुरमुखां
मार्ग इक्को दस्सणा, दहि दिशा करे पढ़ाईआ। गुरसिखां देवे नाम निधाना रसना, बिन रसना रस चखाईआ। कलयुग मेटे रैण अन्धेरी मसना, सतिजुग नूर चन्द करे रुशनाईआ। जिस दी याद विच अवतार पैग़म्बर गुर ख़ुशीआं दे विच हसणा, हस्ती तक धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मार्ग इक दरसाईआ। नारद कहे मेरी किताब किसे हथ्थ ना आवे विच्चों मकतब, कुतबख़ान्यां नज़र कोए ना आईआ। अक्ल बुद्धी नाल उस दा कढ्ढे कोई ना मतलब, जगत विद्या ना कोए जणाईआ। जगत जिज्ञासू बणे ना कोए मुनसफ़, इन्साफ़ सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मेरी किताब दा कोई ना जाणे वरका, सफ़ा समझ कोए ना पाईआ। जिस विच भेव इक्को नरायण नर दा, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। ओहदा लहिणा देणा सचखण्ड साचे घर दा, थिर घर आपणा रंग रंगाईआ। ओहदा हिसाब अवतार पैग़म्बर गुरु कोई ना करदा, अंकड़यां गणत ना कोए गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। नारद कहे मेरी किताब बड़ी पुराणी, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग जिस दे ढोले गाईआ। चार जुग दे शास्त्रां विच्चों लभ्भे ना निशानी, निशाना सके ना कोए जणाईआ। किसे अवतार पैग़म्बर गुरु लिखी नहीं कहाणी, कागद दीन दुनी ना कोए बणाईआ। ओह सिफ्तां वाली नहीं बाणी, शरअ संग ना कोए जणाईआ। ओहदा लहिणा देणा पुरख अकाले नाल दो जहानी, दोहरी आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे मेरी किताब बड़ी निराली, निराकार दिती वड्याईआ। उह बिना अक्खरां तों ख़ाली, लाइन वेखण कोए ना पाईआ। ओह किसे ने लोकमात नहीं संभाली, बिना सम्बल दे मालक वेखण कोए ना पाईआ । उस दी सब तों वखरी चाली, चाल निराली इक दृढ़ाईआ। जिस विच सतिगुर शब्द करे दलाली, विचोला दो जहान अख्वाईआ। जिस दे प्यार विच नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग घालन घाली, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाया चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे मेरी किताब दा की कहिणा, कहि के की जणाईआ। किस बिध भगतां भगवान वेखे धुर दे नैणां, जग नेत्र लोचण नैण अक्ख ना कोए उठाईआ। किस धार विच्चों बणे साक सज्जण सैणा, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। किस मुहब्बत विच देवे देणा, लहिणा पिछला लए प्रगटाईआ। अगे नाता रहिण ना देवे त्रफैणां, तरफ़दारी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दी याद विच बाल्मीक लिखी रमायणा, राम राम दी दए दुहाईआ। जिस दी याद विच अर्जन कृष्ण दा मन्नया कहिणा, गीता
आपणा संग बणाईआ। ओसे दी धार विच सब ने वहिणा, वखरा रहिण कोए ना पाईआ। नारद कहे कलयुग अन्त बुरज हँकारी ढहणा, ढहि ढहि ख़ाक बणाईआ। मेरी किताब कहिंदी ज़रूर झगड़ा होवे रूसा चाँइना, चैन विच बैठा नज़र कोए ना आईआ। क्यों इस विच लिख्या खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी कलयुग कूड़ क्रिया दा ज़रूर पावेगा गहिणा, तन शृंगार माया ममता वाला रखाईआ। हउमे हंगता कूड़ कुड़यार दा वहिण वहिणा, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे मेरी किताब विच लिख्या आ जा नी जल्दी जल्दी गंगीए, गोदावरी यमुना सरस्वती नाल मिलाईआ। शुभ दिहाढ़ा वक्त सुहञ्जणा प्रभ कोलों कुछ मंगीए, ख़ाली झोली अगे डाहीआ। कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर कोलों कदे ना संगीए, नेत्र नैण ना कोए शरमाईआ। जो कटणहारा सब दी फंदीए, शरअ ज़ंजीर रिहा तुड़ाईआ। गंगा कहे, वे नारदा, तूं बड़ा पुराणा ढंगीए, तरीका अवर दे दृढ़ाईआ। की खेल होणी रावी कन्ढ्ढीए, कन्ढ्ढा घाट की जणाईआ। अज्ज दी पवन वेख लै ठण्डीए, अग्नी तत बुझाईआ। किस बिध प्रभ दे नाल नाता गंढ्ढीए, गंढ्ढ सके ना कोए खुल्हाईआ। नारद किहा जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जिस दा नूर चन्द नौचन्दीए, चन्द चांदना इक रुशनाईआ। गंगा कहे, वे नारदा, केहड़ी मंग मंगां, मांगत हो के झोली डाहीआ। वे पंडया, गंजया, मेरा ओढण बिना सीस नंगा, खुल्ही मेढी दयां दुहाईआ। मेरीआं राह विच भज्जदयां नठदयां डिग्गके टुट्ट गईआं वंगां, तन शृंगार रहिण कोए ना पाईआ। मेरा लहिंगा मूल रिहा ना चंगा, चंगी तरह समझाईआ। मैं बाहवां चुक्कके दस्सां, वे रावी दे आर पार होण वाला दंगा, दगे बाज़ी विच दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। पंडता पुराणयां, कुझ आपणा ग़म दस्स दे रंज़ा, रंजश दे जणाईआ। नारद कहे नी कमलीउ मैं की करां जिथ्थे सतिगुर शब्द ने लाया पंजा, पंजां दरयावां दा लेखा आपणे चरणां हेठ दबाईआ। एसे नूं मुहम्मद ने किहा सी मेरा खेल होवे होवे यक शम्बा, सदी चौधवीं संग बणाईआ। उस वेले बन्दगी वाला रहे कोई ना बन्दा, बन्धन विच दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। नारद कहे मेरी किताब की कुछ कहिंदी, सुणन वाल्यो बिना कन्नां तों रही सुणाईआ। जिस विच लेख लिख्या प्रभ दी धार वरतणी ते वरतणी दिशा लहिंदी, अगे हो ना कोए अटकाईआ। ऐउँ दिसदा, इक दूजे दे पिच्छे उम्मत नाल उम्मत खहन्दी, खहि खहि आपणा रंग बदलाईआ। ईसा दी धार अगे हो हो डहिन्दी, साल इहो नज़री आईआ। जिस कारन मुहम्मद ने हथ्थां नाल लाई मैहन्दी, रंगले रंग रंग देणा रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गंगा कहे नारदा काहनूं मारें दाबे, दबदबियां विच सुणाईआ। औह वेख लै शंकर कैलाश विच्चों झाके, बिन नैणां नैण उठाईआ। सतिगुर शब्द जिस खेल खेलणा ते पूरे करने पैग़म्बरां वाले वाके, पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। सदी चौधवीं चौदां तबकां खोल्हण वाला ताके, खिड़की आपणे हथ्थ खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मेरी किताब विच बिना कलम शाही तों वजीआं लीकां, लाइन लाइन लाइन लाइन लाइन विच्चों मिलाईआ। जिस विच होणीआं हक तौफ़ीकां, ताकतवर इक्को नूर अलाहीआ। जिस ने दीन दुनिया दीआं बदलणीआं तबीअतां, साबत रहिण कोए ना पाईआ। भावें कितने कलमे शरअ दीआं देण नसीहतां, सुणन वाला रहिण कोए ना पाईआ। सदी बीसवीं चौधवीं अन्त सब दीआं पूरीआं होईआं वसीअतां, वसल यार दा सके ना कोए हंढाईआ। सारे ख़ाली दिसणे मन्दिर मसीतां, काअब्यां पैणी दुहाईआ। नारद कहे भगतो बिना प्रभू तों तोड़ निभणीआं नहीं किसे दीआं प्रीतां, बिना प्रीतम तों मिलण कोए ना पाईआ। सब ने भरना आपणा कीता, करनी तों सके ना कोए बचाईआ। सतिजुग कलयुग विच्चों बदल जाणीआं रीतां, रीतीवान दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मेरी किताब ना निक्की ना वड्डी, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ना किसे नूं लभ्भी ना किसे ने छडी, हथ्थां विच ना कोए उठाईआ। ना किसे तहख़ान्यां विच दब्बी, अन्दर सक्या ना कोए छुपाईआ। इस विच लेख लिख्या जिस वेले कलयुग दुनिया होई लबी, लबां कटाउण वाला साबत नज़र कोए ना आईआ। उस वेले मालक नूर अलाही आए रब्बी, यामबीन कहि के जिस नूं सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। किताब कहे मैनूं पढ़े ना कोए, कूक कूक मेरी दुहाईआ। अन्दर वड़ ना मैनूं कोए जोहे, ताकत समझ किसे ना आईआ। मेरा लेखा नाल नहीं कोए त्रैलोए, त्रैलोकी नाथ गया दृढ़ाईआ । मैं कदी ज़िमीं असमानां आई नहीं उत्ते भोएं, भोएं तलवंडी विच नानक गया जणाईआ। मैनूं प्यार मुहब्बत विच दुनीदार कोए ना मोहे, मुहब्बत विच ना कोए फसाईआ। मैं आदि जुगादी जुग चौकड़ी वेखां जहान दोए, दोज़ख़ बहिश्तां तों बाहर आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे जन भगतो मेरी किताब दी सब तों पहली कतार, कुदरत कादर भेव खुल्हाईआ। जेहड़ा बणे तुहाडा यार, यराने भगतां नाल रखाईआ। कलयुग अन्तिम कलि कल्की अवतार, अवतर हो के वेख वखाईआ। अमाम अमामा नूर उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। निहकलंका हो के पावे सार, महासार्थी
इक अख्वाईआ। सब दा बणे कन्त भतार, कन्तूहल इक अख्वाईआ। फड़ बाहों जाए तार, तारनहार इक अख्वाईआ। जिस दा लहिणा देणा तुहाडे नाल विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी देण गवाहीआ। ओह उतर के आवे आपणी धार, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। एका नाम कलमा दए जैकार, ढोले धुर दे आप सुणाईआ। तुसां जपणा सिर्फ़ पंज वार, पंजां ततां दा लेखा दए मुकाईआ। फेर जन्म नहीं लैणा दूजी वार विच संसार, चुरासी फाँसी ना गल लटकाईआ। राय धर्म ना करे ख्वार, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। राय धर्म कहे भगतो मेरी किताब दी पहली वेखो निक्की जेही कतार, जो कुदरत कादर दा भेव खुल्हाईआ। सच पुछो जिस ने इक वार कर दिती निमस्कार, दो जहान दा लेखा दए मुकाईआ। सच्चा गृह घर बख्शे सचखण्ड दुआर, जिथ्थे वसे धुर दा माहीआ । जिथ्थे सदा ख़ुशीआं वाली बहार, ख़िज़ां रूप ना कोए वखाईआ। नारद कहे भगतो मैं तुहाथों जावां बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। भावें तुसीं अन्दर बैठे रहे मैं भिज्जदा रिहा बाहर, मैनूं प्रेम नाल आवाज़ ना किसे लगाईआ। मैं पिछली रातीं करके गया सां ख़बरदार, अगली रातीं ज़रूर आवां चाँईं चाँईंआ। भावें इन्द्र देवता मेरे प्यार विच आपणीआं बूँदां रिहा वार, खुवाजा ख़ुशी नाल आपणी दाढ़ी रिहा हलाईआ। मैं वी हस के किहा ओए यार, यारां दे यार की तेरी वड वड्याईआ। मेरे नाल संगी साथी गंगा गंगोत्री गोदावरी यमुना सरस्वती जिन्हां दी गिणती चार, चौथे जुग आईआं पन्ध मुकाईआ। जे ओहनां दे नाँ मदीनां वाले, पर उह है नहीं नार, प्रभ दी धार धार धार विच्चों सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। नारद कहे जन भगतो तुसीं अन्दर, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती बाहर वेखो गांदीआं, धुर दे ढोले गाईआ। नाले कहिण भगतो साडीआं बारश विच भिज्ज गईआं परांदीआं, ओढण सीस दए दुहाईआ। साडे हथ्थीं छल्ले रहे ना सोने चांदीआं, टकयां रंग ना कोए रंगाईआ। असीं दूर दुराडीआं प्रभू दे हुक्म दीआं बांधीआं, बन्दना विच सीस निवाईआ। चार जुग दीआं थक्कीआं मांदीआं, भज्जीआं वाहो दाहीआ। हुण जगत हया शरमां काहदीआं, कदम बोसी करके आपणी ख़ुशी बणाईआ। असीं छड के आईआं तीर्थ अठ्ठ सठ्ठीआं, तट्टां आईआं तजाईआ। असीं जुग चौकड़ी बथेरीआं भरीआं चट्टीआं, चेटक जगत वाला रखाईआ। वे प्रेमीओ प्यारयो, साडे विच मुरदयां दीआं हडीआं सट्टीआं, सट्टां साडे सीने विच लगाईआ। साडे वहिणां दयां धारां विच फिरदे टट्टीआं, टकयां टकयां तों पाणी साडा पंडत रहे विकाईआ। असीं प्रभू दे प्यार विछोड़े विच फटीआं, पट्टी प्यार ना कोए बंधाईआ। तुहानूं पता नहीं किस तरह अज्ज मींह विच आपणयां वहिणां दीआं धारां आईआं टप्पीआं, बिन कदमां कदम उठाईआ। क्यों साडीआं प्रभू नाल प्रीतां पक्कीआं, कच्ची गंढ्ढ ना कोए रखाईआ।
असीं भावें चारे भैणां नहीं सकीआं, इक दूजे नाल मिल के ख़ुशी बणाईआ। सानूं उस वेले याद कीता सी जिस वेले अर्जन बैठा सी लोहां ततीआं, रावी रो के वास्ता पाईआ। नी मेरीओ सहेलीओ तुहाडीआं मेरे नाल कदों होणगीआं हिस्से पत्तीआं, पतणां ते आ के मिलणा चाँईं चाँईंआ। मैं केहड़ी सिफ्त करां की सुणावां राग छतीआं, प्रेम प्यार किस बिध वखाईआ। सारीआं हस के किहा रावी असीं ओसे दा सथर बैठीआं घतीआं, जिस दी सेज बिना प्यार ना कोए हंढाईआ। जिस वेले साडी कीमत रहिणी नहीं तोले रतीआं, जगत संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे भगतो मेरी किताब दी निक्की जेही लकीरी, निक्कयो निक्कयो निक्कयो तुहानूं दयां जणाईआ। सतिगुर दा हुक्म मन्नणा सब तों वडी फ़कीरी, इके फ़िकरे विच दो जहान दा लेखा दए मुकाईआ। शरअ दी गलों कट देवे ज़ंजीरी, जगत संगल दए तुड़ाईआ। घर दर्शन देवे बेनज़ीरी, नज़रां तों ओहले आपणा पर्दा दए उठाईआ। प्रेमीओ जदों मिलदा भगतां नूं मिलदा तकदीरी, तकदीर पिछली दए बदलाईआ। क्यों उहदे हथ्थ साची तदबीरी, बिना भगतीउँ पार कराईआ। क्यों ओहदी मंज़ल इक अख़ीरी, बिना अक्खरां तों दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दर इक सुहाईआ। नारद कहे भगतो इक मेरा निका जेहा इशारा, ऐशो इशर्त करन वाल्यो तुहानूं दयां जणाईआ। बेशक एह रावी दा किनारा, कन्ढ्ढा घाट जगत वाला अख्वाईआ। एस दा नाँ रहिणा सदा जुग चारा, चार जुग एसे दा ढोला गाईआ। तुहाडीआं कथा कहाणीआं सिफ्तां दीआं वारां, सतिगुर शब्द शब्द शब्द सुणाईआ। एह पूरब वायदा अज्ज दा कौल इकरारा, अगला लेखा फेर दए समझाईआ। तुहाडा सब दा आउणा जाणा मन्ज़ूर होया ते सतिगुर सिर ते दए प्यारा, धूड़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। भगतो तुहाडे अन्दर सदा सदा सदा प्रभू दे प्यार दीआं रहिण बहारां, रोम रोम पत्त टहणीआं वांग महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहान देवण वाला अधारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।
१५ माघ शहिनशाही सम्मत ११ मेला सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर
नारद कहे जन भगतो मैं पुराणा पंडू, जगत विद्या बाहर मेरी पढ़ाईआ। मैं फिरदा आया विच ब्रह्मण्डू, ब्रह्मण्डां पन्ध मुकाईआ। मैं निगाह मारी विच नवखण्डू, नव नव खोज खुजाईआ। मेरे अन्तर आई ठंडू, सांतक सति सोभा पाईआ।
मेरा साहिब स्वामी जन भगतां वस्त अगम्मी वंडू, नाम निधाना झोली पाईआ। जुग जन्म दे विछड़े नाल गंडू, गंढ्ढणहार आपणी दया कमाईआ। जिन्हां दा लेखा मुकाउणा करीर जंडू, इष्ट आपणा इक समझाईआ। नाता तोड़ भेख पाखण्डू, सति सच रंग रंगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया डण्डू, डण्डावत आपणी दए दरसाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे कन्डू, कन्ढ्ढा घाट खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे जन भगतो मैं पुराणा पांधा, जगत तिलक ना कोए लगाईआ। इक्को ढोला गांदा, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। इक्को इष्ट मनांदा, सीस जगदीस निवाईआ। इक्को पींदा खांदा, बिन रसना रस चखाईआ। इक्को दुआरे जांदा, प्रभू चरण सची सरनाईआ। इक्को तीर्थ नहांदा, मजन चरण धूड़ समझाईआ। इक्को सिँघासण सुहांदा, प्रभ नाल मिल के ख़ुशी बणाईआ। इक्को राग अलांदा, सिफ्तां ढोले गाईआ। मैं पुत्तर बणया नहीं किसे माँ दा, पिता पुरख अकाल गोद टिकाईआ । मेरा लहिणा देणा नहीं सूर गाँ दा, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं वणजारा इक्को नाँ दा, नाउँ निरँकारा दयां समझाईआ। कलयुग अन्तिम रूप वेख्या काँ दा, चारों कुण्ट कुण्ट हल्काईआ। सहारा दिसे कोई ना बांह दा, बाज़ू बल ना कोए प्रगटाईआ। दीन दुनी दा लेखा तक्कया दाअ दा, धोखे विच ख़लक ख़ुदाईआ। हुण वक्त सुहञ्जणा होणा मुहम्मद वाले ख़ुदा दा, ख़ुद मालक आपणा खेल खिलाईआ। जिस वक्त मुकाउणा जुदा दा, जुज़ वक्खरा वंड ना कोए वंडाईआ। तुहाडा प्रेम होणा इक्को फ़िदा दा, फ़ितरत जगत ना कोए रखाईआ। उस दा हुक्म वरतणा आपणी अदा दा, अदालत सच सच कमाईआ। कलयुग लेखा पूरा करना अलविदा दा, सतिजुग आमद विच ख़ुशी बणाईआ। पैग़म्बरां लहिणा मुकाउणा दुआ दा, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। अगे लहिणा देणा होणा इक्को रहनुमा दा, रैहबर इक्को नज़री आईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा होणा चा दा, चाउ घनेरा इक प्रगटाईआ। जन भगतां माण वधणा भगत दुआरे थाँ दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका हुक्म सुणाए धुर दे नाँ दा, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ।
१५ माघ शहिनशाही सम्मत ११ सवरनी दे गृह पिण्ड आधी ज़िला गुरदासपुर
नारद कहे जन भगतो मैं ब्राह्मण पुराणा बुढ्ढा, बुढापे विच दयां जणाईआ। मेरा शरीर हो गया डुड्डा, अंगहीण हो के दयां जणाईआ। मैनूं चारों कुण्ट वजदा ठुड्डा, ठोकरां मारे ख़लक ख़ुदाईआ। मेरा होश हवास उडा, सुरती सुरत ना कोए
रखाईआ। मैं वड़ गया कलयुग दी अन्धेरी खुड्डा, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। मैनूं याद आ गया इक संदेशा दे के गया बुध्धा, बुद्धी तों बाहर सुणाईआ। नारदा जिस वेले परम पुरख आया उत्ते बसुद्धा, निरगुण हो के फेरा पाईआ। तिस दीन दुनी मेटणी दुबधा, दोहरी आपणी कल वरताईआ। उहदा अस्व शब्द इक्को होवे कुद्दा, कुदरत दा कादर खेल खिलाईआ। जिस दे हुक्म विच नव सत्त दा होणा युद्धा, योद्धा आपणा हुक्म वरताईआ। इक्को हुक्म नाम होणा उग्घा, उग्घण आथण वजे वधाईआ। जिस दे नाम कलम्यां दा लैण नहीं देणा भुग्गा, हिस्सयां वंड ना कोए वंडाईआ। अन्तिम लहिणा देणा पूरा करना कलयुगा, कल कातीआं करे सफ़ाईआ। सति धर्म वरोलणा पाणी विच्चों दुद्धा, छाछ दा लेखा रहे ना राईआ। भगतां सच सुहाउणा झुग्गा, गृह मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। जिन्हां दा वक्त सुहञ्जणा पुग्गा, पूजण योग दए बणाईआ । सच प्रीती प्यार दस्से लुग्गा, लोयण नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को आपणा नाम करे उदा, उदै असत डंका दए वजाईआ।
१५ माघ शहिनशाही सम्मत ११ गुरबख्श सिँघ दे गृह पिण्ड नुशहरा ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर सच्चा साख्यात, धुर दरगाही मीत। हरिजन बणाए पारजात, किरपा कर त्रैगुण अतीत। आत्म परमात्म जोड़े नात, काया करे ठांडी सीत। लोकमात पुछे बात, परम पुरख पतित पुनीत। निरगुण धार सरगुण रस देवे बूँद स्वांत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक हरिजन उत्तम रखे ज़ात। सतिगुर सच्चा मीतड़ा, मित्र प्यारा एक। जो भगत सुहेले करे पतित पुनीतड़ा, देवणहारा धुर दी टेक। चुरासी विच्चों बदले नीतड़ा, त्रैगुण माया ना लाए सेक। मिट्ठा करे काया कौड़ा रीठड़ा, निज नेत्र आपे वेख। घर वखाए इक अनडीठड़ा, जिथ्थे वसे साहिब विसेख। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक नरेश। सतिगुर सच्चा नर नरेश है, आदि जुगादी एक। वसे सचखण्ड साचे देश है, रूप अनूप धरे अनेक। जिस दा लहिणा देणा विष्न ब्रह्मा शिव गणेश है, अवतार पैग़म्बर गुरुआं दए संदेश। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक अगम्म विशेष। सतिगुर सच्चा सति सतिवन्त है, सति सतिवादी आप। आत्म परमात्म धुर दा कन्त है, तूं मेरा मैं तेरा दस्से जाप। हरिजन बणाए साची बणत है, त्रैगुण मेटे तीनो ताप। जिस दी महिमा सदा अगणत है, हरिजन मिटावणहारा रोग संताप। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सतिवादी
धुर दा बाप। सतिगुर साचा अगम्म है, अलख अगोचर आदि। जिस दा लेखा नाल ब्रह्म है, लहिणा जाणे सर्ब ब्रह्माद। जन भगतां लेखे लावे पवण स्वासी दम है, शब्द अनादी सुणावणहारा नाद। भाग लगा के काया माटी चम्म है, भेव खुल्हाए बोध अगाध। हरिजन उत्तम करे कर्म है, हिरदा अन्तर अन्तर साध। माया ममता मेटे भरम है, अन्तर विख गंवाए वाद विवाद। सच प्रीती बख्शे चरण है, सन्त सुहेले आपे लाध। नेत्र खोल्हे हरन फरन है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिभगत हरिजन सदा लेखा जाणे आदि जुगादि।
१५ माघ शहिनशाही सम्मत ११ अतर सिँघ, चतुर सिँघ दे गृह पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर शब्द अगम्मा चोजी, जुग जुग आपणा चोज कराईआ। जन भगतां देवे आपणी सोझी, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। चरण प्रीती बख्शे रोज़ी, राज़क रिज़क रहीम हो के वेख वखाईआ। आत्म परमात्म बणे मौजी, मजलस भगतां नाल रखाईआ। बुद्धी तों परे दा बणे गोझी, अन्ध अज्ञान दए मिटाईआ। हरिजन हरि जावे सोधी, वदी सुदी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर इक सुहाईआ। सतिगुर शब्द आदि जुगादी प्रेमी, प्यार मुहब्बत विच वड्याईआ। नाम निधान दा बण के नेमी, निम्रता जुग जुग समझाईआ। जिस लहिणा देणा रख्या कुण्ट हेमी, गोबिन्द संग बणाईआ। जो इशारा दिता कामधेनी, रत्न रत्नां विच्चों समझाईआ। जो भेव खुल्हाया भगत सैनी, बिन सैनत गया समझाईआ। जो भेव चुकाया बाल्मीक रमैनी, रम्ईआ राम राम वड्याईआ। जो घनईए अर्जन दस्सी कहनी, कहि कहि गया सुणाईआ। जो इशारा नानक धार दिता त्रैबैनी, त्रैलोकां बाहर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दर आप वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं प्रभ दा प्यारा बलू, बालक इक्को नज़री आईआ। जेहड़ा जुग जुग मेरा हुक्म संदेशा घल्लू, लोकमात मात वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां फड़ाए पल्लू, गंढ्ढ इक्को नाम जणाईआ। उस दा भाणा भगत सुहेला कोई झल्लू, झलक वेखे चाँईं चाँईंआ। उह सब तों वड्डा अछल अछल्लू, वल छल धारी आपणी खेल प्रगटाईआ। जो सच सिँघासण सम्बल मल्लू, मालक हो के सोभा पाईआ। जिस दा नाम निधाना भल्लू, निशाना इक्को इक अख्वाईआ। जिस कलयुग अन्तिम मेटणा कल्लू, कल कातीआं करे सफ़ाईआ। जन भगतां अन्तर आत्म रलू, रल मिल आपणा खेल खिलाईआ। कूड़ कुड़यारी क्रिया सल्लू, अणयाला
आपणा तीर चलाईआ। सार पावे थल जलू, महीअल वेखे चाँईं चाँईंआ। जो सुहावणहारा निहचल धाम अटलू, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया दलू, दलिद्र विकार दए गंवाईआ।
१५ माघ शहिनशाही सम्मत ११ ज्ञान सिँघ, तरलोक सिँघ दे गृह पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर
नारद कहे मैं रावी आर पार लँघा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मेरा खब्बा पैर वेखो नंगा, कंडे ख़ार मैनूं रहे सताईआ। दूर दुराडी भज्जी फिरे गंगा, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। मैं झट रूप बदलया कलयुग जीवां वरगा बण गया बन्दा, बन्दगी वाला रूप दरसाईआ। अक्खां मीट के हो गया अन्धा, डंगोरी हथ्थ विच उठाईआ। टक्करां मारां नाल कंधा, कन्ढ्ढी घाट वेख वखाईआ। नाल निशान उठा ल्या तारा चन्दा, चन्द सितार नाल मिलाईआ। फेर गाउण डह प्या तूं मेरा मैं तेरा छन्दा, सोहला ढोला गाईआ। झट गंगा कहे तूं किधरों आ गया पंडा, पंडता मैनूं दे समझाईआ। मैं इशारा दिता औह वेख लै गोबिन्द वाला खण्डा, जो खण्डर करे लोकाईआ। जिस दा रूप सत्तरंग दा डण्डा, डण्डावत दीन दुनी बदलाईआ। जिस दा लेखा होणा विच ब्रह्मण्डां, नवखण्डां खोजे चाँईं चाँईंआ। लेख वखाए जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज संग बणाईआ। जिस मेटणा भेख पखण्डा, कलयुग क्रिया कूड़ करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे मैं रावी दी वेखी इक छल, उछल उछल रही जणाईआ। वे पंडता कुछ लेखा याद कर लै लहिणा राजे बलि, बावन की गया दृढ़ाईआ। कलयुग दा अन्तिम तक लै फल, फली भूत होई लोकाईआ। नानक दी सुण लै इक गल्ल, जो दो जहानां गया जणाईआ। ज़रा मेरे होर अगे चल, आपणा पन्ध मुकाईआ। फेर वेखणा कलयुग कल, कलूआ कन्ढ्ढी बैठा डेरा लाईआ। जो इशारा देंदा अरब वाले थल, काअब्यां नैण उठाईआ। फेर मेरी पार कर झल्ल, सरकड़े काहीआं पन्ध मुकाईआ। अगे वेख ईसा वाला दल, आपणी लै अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। रावी कहे नारदा मेरे वल वेख लै बिना अक्खीआं, नेत्र लोचन दी लोड़ रहे ना राईआ। की यमुना उत्ते इशारा दिता काहन सख़ीआँ, गोकल की समझाईआ। सीता राम दे कहिणे आशा रखीआं, वनवासी की समझाईआ। की ईसा ख़बरां सचीआं दस्सीआं, यूहना गया दृढ़ाईआ। किस बिध मुहम्मद बन्न्हीआं रस्सीआं, चार यारां संग बणाईआ। कलयुग अन्तिम सदी चौधवीं ओसे दे विच फसी आं, फंद सके
ना कोए कटाईआ। मैं वहिणां विच जांदी नस्सी आं, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरे अन्दर पैंदीआं गशीआं, हाए उफ़ मेरी दुहाईआ। मेरे विच तड़फण जल होड़े मच्छीआं, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। नाले सतिगुर अर्जन दीआं आसा तपीआं, बिना अग्नी तत जलाईआ। रावी कहे नारदा मेरे आर पार तपण वालीआं भठ्ठीआं, भठियाला कलयुग नज़री आईआ। सब दीआं आशा होईआं इक्ट्ठीआं, कहि कहि रहीआं दृढ़ाईआ। मैं वाहो दाही फिरां नठी आं, बिन कदमां कदम उठाईआ। मेरा लहिणा देणा हथ्थ पुरख समर्थीआ, समरथ आपणा हुक्म वरताईआ। जो मालक ख़ालक कलयुग रथीआ, रथवाही हो के वेख वखाईआ। मैं उसे दे सथर लथ्थी आं, यारड़े इक्को सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरीआं शरअ दीआं कटण वाला रस्सीआं, रस्ता बावस्ता हो के आपणा दए समझाईआ।
१५ माघ शहिनशाही सम्मत ११ तरलोक सिँघ दे गृह पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर
रावी कहे मेरे घाट फिरे मुहम्मद दी ख़ाहिश, सदी चौधवीं नाल मिलाईआ। मकबरयां करदी फिरे तलाश, भज्जे वाहो दाहीआ। कूक कूक पुकारे मैं वेखणा चाहुंदी लाश ते लाश, लशकर नज़र कोए ना आईआ। नाले इशारा देवे शंकर उत्ते कैलाश, सहिज नाल दृढ़ाईआ। मैनूं तेरे उत्ते भरवास, भरोसे विच जणाईआ। मेरा लहिणा देणा तक लै ख़ास, भेव अभेदा भेव जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। रावी कहे मैनूं पवणां आ गईआं ठण्डीआं, सांतक सति सति वरताईआ। मैनूं याद आ गईआं रवीदास दीआं जुत्तीआं गंढ्ढीआं, पानहीआं संग बणाईआ। जिस इशारा दिता मेरे कन्ढ्ढीआं, सहिज सहिज सुणाईआ। जिस वेले प्रभू प्यार तों आत्मा होईआं रंडीआं, साचा कन्त ना कोए हंढाईआ। दीन दुनी दीआं धारा जाणीआं वंडीआं, मज़्हबां नाल टकराईआ। सैनतां मारन मेरीआं आरां रम्बीआं, बिन अक्खां अक्ख जणाईआ। उस वेले लेखा मुकणा जगत पखण्डीआं डम्बीआं, भेखाधारी वेखे थांउँ थाँईंआ। सदी बीसवीं चौधवीं जांदीआं होणीआं लँघीआं, आपणा पन्ध मुकाईआ। सब दीआं पिठ्ठां होणीआं नंगीयां, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सुहागणां सीस नहीं वाहुणा नाल कंघीआं, साचा संग ना कोए बणाईआ। एह आशा रखी गोबिन्द धार कवी बवंजीआं, बावन बलि नूं गया दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। रावी कहे मुहम्मद दी आशा इशारा देवे सदी चौधवीं गोली, दूर दुराडी रही जणाईआ। मेरा
मालक ख़ालक परवरदिगार सांझा यार खेलण वाला होली, हौली हौली आपणा हुक्म वरताईआ। जो अमाम अमामा बदल के आ गया चोली, वेस अवेसा आपणा आप बदलाईआ। मैनूं इक्को बिना अक्खरां तों दस्सी उस ने बोली, अनबोलत राग जणाईआ। कलयुग अन्त सच दुआरा रिहा खोल्ही, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। रावी कहे गोलीए, मेरीआं सुण लै हाकां, आसा मुहम्मद नाल मिलाईआ। शरअ दा जगत जहान इलाका, वंडण वंड ना कोए दृढ़ाईआ। जिस दे कोल सब तों वखरा ख़ाका, ख़ाकसार करे लोकाईआ। ओह लहिणा देणा पूरा करे सब दा बाका, हिसाब अगला ना किसे जणाईआ। जिस दा हुक्म वरतणा ते खेल शुरू होणा ख़ाका, ढहि ढहि ख़ाक बणाईआ। उह पन्ध मार के वेखे आपणीआं वाटां, बिन कदमां कदम उठाईआ। चौदां तबकां खोल्ह के वेखे हाटा, चौदां लोकां ध्यान लगाईआ। सदी चौधवीं दा सब तों वखरा होवे साका, अन्त अख़ीर बेनज़ीर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़े अस्व चढ़े अगम्मे राका, राकब हो के दो जहान वेखे चाँईं चाँईंआ।
१५ माघ शहिनशाही सम्मत ११ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर
नारद कहे मैं रूप धर ल्या अगम्मे सिख दा, सिख्या सच सच समझाईआ। वणजारा बण गया प्रभू दी भिख दा, भिक्ख्या नाम मंग मंगाईआ। नैण उठाया तक्कया, की लेखे सतिगुर लिखदा, लहिणे की समझाईआ । नाले हिस्सा कढया भविख दा, भविख्तां फोल फुलाईआ। जेहड़ा स्वामी किसे नहीं दिसदा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। ओह प्रीतम बणया किस किस दा, किस नूं आपणी गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। नारद कहे मैं निगाह मारी पार उरार, रावी रमता रमता खोज खुजाईआ। मैनूं नज़र आया भगत वछल गिरधार, गिरवर आपणा खेल खिलाईआ। जो भगत सुहेला बण के मीत मुरार, मित्र प्यारा सख़ा सखाईआ। हरिजन साचे रिहा तार, तारनहार दया कमाईआ। जन्म जन्म दी पैज रिहा संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। एह खेल करे करतार, कुदरत कादर नूर अलाहीआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना संग मुहम्मद चार यार, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। अमाम अमामा हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दा लेखा रविदास ने लिख्या नाल रम्बी आर, बिन अक्खरां अक्खर
बणाईआ। जिस लहिणा देणा कर्ज़ा देणा उतार, उत्तर पूरब वेख वखाईआ। पश्चिम दक्खण पाउणी सार, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाहो भूप वड सिक्दार, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ।
१५ माघ शहिनशाही सम्मत ११ हरदीप सिँघ दे गृह पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर
नारद कहे मेरी किताब दा अगम्मा कन्ना, कायनात भेव खुल्हाईआ। जिस विच निशान तारा चन्ना, चन्न सितार दए वड्याईआ। जिस विच शरअ दा हद्द बंना, हदूदां रिहा वखाईआ। जिस विच खेल मनसा वाला मंना, ममता नाल वड्याईआ। जिस विच लहिणा जट्ट धन्ना, सहिज सहिज समझाईआ। जिस विच देहुरा नामे दा छप्पर छन्ना, सोहणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे इस विच अगम्मी इक सिहारी, पूरब लेख जणाईआ। जिस विच प्रभ दी जोत निरँकारी, निरवैर नज़री आईआ। जो सब दा मीत मुरारी, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस दा शब्द नाम जैकारी, ढोला दो जहान सुणाईआ। जो शाहो भूप सिक्दारी, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। जो जुग चौकड़ी लए अवतारी, निरगुण सरगुण रूप बदलाईआ। सो खेले खेल न्यारी, निरवैर धुरदरगाहीआ। भगतन मीता ठांडा ठारी, अग्नी तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे मेरी किताब विच तको बिहारी दा मूल, सोहणा भेव खुल्हाईआ । जिस विच धर्म दा अगम्म असूल, असल असल विच्चों प्रगटाईआ। जिस दा नाता नाल शंकर वाली त्रिशूल, त्रैलोकी धार दृढ़ाईआ। जिस दा मालक कन्त कन्तूहल, हरि करता इक अख्वाईआ। जो कदे ना जाए भूल, अभुल धुरदरगाहीआ। जो मालक कन्त कन्तूहल, कुदरत कादर इक अख्वाईआ। जिस दा लहिणा पैग़म्बर नाल रसूल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मेरी किताब दा अनोखा तको औंकड़, ओड़क दयां जणाईआ। जिस विच लहिणा चारे जुग चौकड़, चौकड़ी गंढ्ढ पुआईआ। उहदा अन्त अखीरी लहिणा पछोकड़, पिछला दए दृढ़ाईआ। उहदा हिस्सा तक्कया बिना वही खाते तों रोकड़, उधार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे मेरी किताब दा वेखो दुलैंकड़ा, दोवें धारा समझाईआ। जिस दी गिणती नहीं इकाई दहाई सैंकड़ा, हिन्दसिआं वंड ना कोए वंडाईआ। उह जुग
जुग बदलण वाला पैंतड़ा, दीन दुनी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दीआं वेखणहारा हैंकड़ा।
१५ माघ शहिनशाही सम्मत ११ मुखत्यार सिँघ दे गृह पिण्ड ममीआं ज़िला गुरदासपुर
नारद कहे मेरी किताब दी की कहाणी, कहि कहि की जणाईआ। जिस दा रूप नूर नुरानी, नूर नुराने विच समाईआ। जिस दी सिफ्तां वाली नहीं कोई बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। ओहदा इक्को मालक ख़ालक जाण जाणी, जानणहार धुरदरगाहीआ। जिस दे सदा सदा रखां चरण ध्यानी, बिन चरणां ख़ाक रमाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा बाप असमानी, इस्म आज़म नूर अलाहीआ। जो लहिणा देणा लेखा जाणे जिस्म जिस्मानी, ज़मीर बेनज़ीर वेख वखाईआ। मैं उस दे चरण कवल करां ध्यानी, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे मेरी किताब दी निरअक्खर धार कथा, कथनी कथ ना कोए सुणाईआ। जिस विच इक्को हुक्म फ़रमान यथार्थ यथा, जो यादव काहन गया दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त खेल करे पुरख समरथा, निरगुण दाता धुरदरगाहीआ। जिस दा धर्म दी धार सतिजुग चलणा रथा, रथवाही बणे बेपरवाहीआ। सब दा लहिणा देणा पूर कराए हथ्थो हथ्था, उधार रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां देवे नाम निधाना वथा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मेरी किताब हुक्म अनोखा दस्सदी, दो जहान जणाईआ। बिन मुख दन्दां तों हसदी, हस्ती तक नूर अलाहीआ। उह बणी वणजारी इक साहिब दे जस दी, सिफ्ती ढोले गाईआ। प्रेमण हो गई अगम्मे रस दी, बिन रसना रस चक्खे चाँईं चाँईंआ। एह कथा कहाणी नहीं किसे दे वस दी, वास्ता प्रभ दे नाल जुड़ाईआ। ओहदा लेखा अगम्मा जिस विच खेल कलयुग रैण अन्धेरी मस दी, चन्द चांदना नज़र कोए ना आईआ। त्रैगुण माया जगत जहान फिरे डसदी, अगे ना कोए बचाईआ। निगाह साबत रहिणी नहीं किसे अक्ख दी, निज नेत्र खोल्हण कोए ना पाईआ। दीनां मज़्हबां धारा होणी वख दी, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। धरनी धरत धवल धौल प्रभू दे चरणां होणी ढठ्ठदी, निव निव सीस झुकाईआ। मेरे उत्ते वड्याई रही नहीं मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ दी, गुरुदुआर चर्च रहे कुरलाईआ। खेल वेख लै कलयुग कूड़ कुड़यारे हट्ट दी, कूड़ी क्रिया नाल हट्ट खुल्हाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले तेरी धार होवे ते होवे अनोखे जट्ट दी, जटा जूट समझ
कोए ना पाईआ। जिस दे हुक्म विच सदी चौधवीं जांदी टपदी, भज्जे वाहो दाहीआ। उह कला वरतणी उस समरथ दी, जिस नूं सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी किताब कहे मैं सथर लथदी, सेज यारड़ा अगम्म हंढाईआ।