१६ माघ शहिनशाही सम्मत ११ सन्तोख सिँघ दे गृह पिण्ड सिम्मल सकोल ज़िला गुरदासपुर
कलयुग कहे मेरा रूप अगम्मा कल काती, कलूआ हो के सीस निवाईआ। तेरे प्यार विच नौ खण्ड पृथ्मी कीती अन्धेरी राती, सत्त दीप सच चन्द ना कोए चमकाईआ। किसे दा पर्दा खुल्ल्हे ना बातन बाती, अन्तर निरंतर भेव कोए ना पाईआ। मैं दीन दुनी दी ज़िंदगी विच्चों बदली हयाती, जीवन जीवन विच्चों दिता बदलाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी निगाह मार लै लोकमाती, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। मैं झगड़ा पा के अक्खरां वाला काग़ज़ाती, दीन दुनी दिती टकराईआ। धर्म दी कूड़ कुड़यार नाल विंन दिती छाती, छत्रधारी रहिण कोए ना पाईआ। धर्म दी जगे कोए ना बाती, कमलापाती तेरी बेपरवाहीआ। तन वजूदां अन्दर सब दे बणया घाती, घाउ ममता मोह लगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरी अन्तिम पुछ वाती, वारस हो के वेख वखाईआ। मेरी निक्की जेही बेनन्ती छोटी जेही बाती, सहिज सहिज नाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा सुत सब तों वखरा अवल्ला, आलमीन देणी सरनाईआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धरनी वाला वेख्या महल्ला, चार कुण्ट दहि दिशा ध्यान लगाईआ। निगाह मारी जला थलां, महीअल भज्जया वाहो दाहीआ। तेरे प्यार दा मेरे अन्तर आया बला, बलधारी हो के सेव कमाईआ। जिस कारन मुहम्मद तैनूं किहा अल्ला, यवले ज़ू फ़र्शे तलूह ज़खमम मुवा नूरे रुशना तेरी बेपरवाहीआ। मेरी कबूल कर दुआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। कलयुग कहे मेरे मालक ख़ालक मेरे वल झाक, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ। निगाह मार लै कलम्यां वाले विच कायनात, दो जहानां नौजुवाना श्री भगवाना पर्दा आप उठाईआ। मेरी सब तों वखरी निराली दीन दुनी दे मालक बात, बातन भेव अभेद आपणा दिता खुल्हाईआ। जिस दी सूरत अकाल मूर्त रहिण नहीं दिती इकांत, अक्ल बुद्धी दी चले ना कोए चतुराईआ। अमृत बूँद पीए ना कोए स्वांत, आबेहयात हथ्थ किसे ना आईआ। मेरे स्वामीआं अन्तरयामीआं मेरे खेल तक लै बहुभांत, अनक कल धारीआ अनक रूप आपणा आप वखाईआ। मैं झगड़ा पा के ज़ात पात, दीन दुनी
दिती लड़ाईआ। हिरदा किसे दा रहिण नहीं दिता शांत, सति विच ना कोए समाईआ। मेरा सब तों वखरा डूँग्घा तक लै खात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक बेपरवाहीआ। कलयुग कहे मेरे सतिगुर शब्दी शब्द दूलहे, दो जहान मालक तेरी सरनाईआ। मैनूं तेरे कौल इकरार अजे नहीं भूले, अभुल तेरी बेपरवाहीआ। मैं धर्म दे कायम रहिण नहीं दिते असूले, असल वसल तेरा यार ना कोए रखाईआ। सच प्यार दे लवे कोए ना झूले, मंज़ल हक चढ़न कोए ना पाईआ। तेरी चरण शरन दी किसे लैण ना देवां धूले, धूड़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा बच्चा नन्हा, नव नौ चार दे मालक देणी वड्याईआ। मेरे विच गोबिन्द ने इक्को तेरे हुक्म दा लाया कन्ना, कायनात समझ किछ ना आईआ। जिस विच दीन दुनी दा अन्त अख़ीरी दस्सया बंना, जगत हदूदां डेरा ढाहीआ। जिस नूं पुरख अकाले दीन दयाले तूं किहा आपणा चन्ना, जोती जाते आपणा नूर नूर चमकाईआ। जिस दा वसेरा बिना छप्पर छन्ना, जगत महल डेरा कदे ना लाईआ। मेरा उस बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार नूं फड़ा दे पल्ला, पल्लू इक्को गंढ्ढ बंधाईआ। जेहड़ा आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी धार अछल अछल्ला, वल छल धारी आपणा खेल खिलाईआ। जिस ने अवतार पैग़म्बरां गुरुआं निरगुण सरगुण धार लोकमात घल्ला, तन वजूदां दिती माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा इक्को सुत दुलारा, बिन ततां नज़री आईआ। तेरी रज़ा दा मंनदा रिहा इशारा, राज़क रिज़क रहीम तेरी ओट तकाईआ। जोती जाते तेरे चरण कवल रखदा रिहा सहारा, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। तेरा नाम कलमा बिन अक्खरां पढ़दा रिहा ते लाउंदा रिहा जैकारा, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। तूं मेरा साहिब स्वामी परवरदिगारा, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। तेरा रूप अनूपा शाहो भूपा कलि कल्की अवतारा, अनक कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। तूं अमाम अमामा होवें ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणा आप करें रुशनाईआ। जिस दा खेल दो जहान होवे दोबारा, दोहरी आपणी कल वरताईआ। मैनूं तेरे चरण कवल सहारा, चरणोदक लै के ख़ुशी बणाईआ। लेखा तक लै पैग़म्बर गुर अवतारा, अवतरी हो के ध्यान लगाईआ। जिस दा मूसा ईसा मुहम्मद दए इशारा, बिन सैनत सैनत लगाईआ। उस दा अन्त तक किनारा, घाट पतण फोल फुलाईआ। उह सांझा मीत मुरारा, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। बेशक मेरा चार कुण्ट अँधयारा, अन्ध अज्ञान विच रखी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ । कलयुग कहे प्रभू मेरे विच की अनहोणीआं होईआं, मैनूं
समझ कुछ ना आईआ। ज़रा वेख लै पैग़म्बरां वालीआं पेशीनगोईआं, जो पेशतर गए दृढ़ाईआ। भविख्तां नाल अवतारां आसां तक परोईआं, प्रेम प्रेम नाल दृढ़ाईआ । कलयुग अन्त सुरतीआं उठणीआं नहीं सोईआं, शब्दी मेल ना कोए मिलाईआ। धर्म दीआं प्रीतां जाणीआं खोहीआं, ख़ालस रंग ना कोए रंगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी फिरनीआं दरोहीआं, बिन नेत्र लोचन रोवे ख़लक ख़ुदाईआ। आत्मा परमात्मा नाल जाणीआं नहीं छोहीआं, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त इक्को मंग मंगाईआ। कलयुग कहे प्रभू तैनूं मेरा इक्को सजदा सलाम, सलामां लैण वाल्या दयां जणाईआ। मेरे कोल तेरा अगम्मी कलाम, जिस नूं कायनात विच समझ कोए ना पाईआ। जिस दी शरअ विच सारे होए ग़ुलाम, सिर सके ना कोए उठाईआ। तूं नूर नुराना शाह सुल्ताना इक अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिन सदी चौधवीं संग चार यार मुहम्मद लेखा मेटणा तमाम, तमअ लालच रहिण कोए ना पाईआ। जिस मेरा अन्त कन्त भगवन्त हो के करना इंतज़ाम, बन्दोबस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। बेशक मेरी रैण अन्धेरी शाम, शमअ नूर जोत चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरीआं वेख मेहरवानीआं, मेहरवान तेरी ओट तकाईआ। मेरे हुक्म नाल नौ खण्ड पृथ्मी अन्दर भरीआं बेईमानीआं, बेवा होई ख़लक ख़ुदाईआ। धर्म दीआं रहीआं ना कोए निशानीआं, निशान तारा चन्द दए गवाहीआ । मैं कूड़ कुड़यार दीआं घर घर मारीआं कानीआं, जूठ झूठ अणयाला तीर चलाईआ। प्रेम रहिण नहीं दिता रसना वालीआं बाणीआं, जिह्वा ढोले सारे गाईआ। माण रिहा नहीं अठसठ पाणीआं, सरोवरां रंग ना कोए रंगाईआ। मुहब्बत रही नहीं जीव प्राणीआं, पुराण अठारां देण गवाहीआ। तेरे नाम दीआं सुरतीआं मूल रहीआं ना शाहणीआं, कौडी कौडी आपणे हट्ट विकाईआ। तूं पुरख अकाले दीन दयाले हर घट जाण जाणीआं, जानणहार वेखणा चाँईं चाँईंआ। मैं झगड़ा पाया विच चारे खाणीआं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज बचया नज़र कोए ना आईआ। भेव खोल्हे कोए ना चारे बाणीआं, परा पसन्ती मद्धम बैखरी रंग ना कोए समाईआ। मंज़ल हक मिले ना मूल रुहानीआं, रूह बुत करे ना कोए सफ़ाईआ। जिस दा ईसा किहा लेखा मेरा बाप असमानीआं, मुहम्मद इस्म आज़म ओसे नूं कहि के गया सुणाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा बाहर जिस्म जिस्मानीआं, तन वजूदां वंड ना कोए वंडाईआ। ज़रा निगाह मार लै मजीद कुरानीआं, कुर्हा काया काअब्यां वाला वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं अलख जगाउँदा हां। लख चुरासी विच्चों आपणे भगत सन्त सूफ़ी कढ लै ख़ालस, ख़ालस तेरे दर
ते वेख वखाउंदा हां। दीन दुनी दे मालक मंग मंगाउंदा हां। किरपा करनी ख़लक दे ख़ालक, दर ठांडे सीस निवाउंदा हां। जिन्हां दे अन्दर मेरे प्यार दा लालच, लोभीआं राय धर्म हथ्थ फड़ाउंदा हां। मैं तेरे हुक्म नाल नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लाउण वाला माचिस, अग्नी तत तत जलाउंदा हां। तेरे नाल मेरा लेखा तूं मेरा मालक इक्को वास्तक, वास्ता तेरे अगे पाउंदा हां। तेरी दीन दुनी तेरे नालों कीती नास्तक, बिन तेरी किरपा आस्तिक वेखण कोए ना पाउंदा हां। मैं धर्म दी किसे कोल रहिण नहीं दिती विरासत, ख़ाली हथ्थ सर्ब दरसाउंदा हां। मैं चाहुंदा प्रभू भुल्लण वाल्यां अन्तिम सतिगुर शब्द दी दे विच हिरासत, अगे हो ना जिथ्थों कोई छुडाउंदा हां। तेरे अगे मेरे मेहरवाना किसे दी चले की सिआसत, बुद्धी वाल्यां मैं भरांत भुलेखयां विच भुलाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक्को देणा दान, मेरे साहिब श्री भगवान, करनी दे करते कुदरत दे कादर दर तेरे वास्ता पाउंदा हां।
१७ माघ शहिनशाही सम्मत ११ चरण सिँघ दे गृह पिण्ड सिम्मल सकोल ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर शब्द कहे सुणो हुक्म धुर निरँकारी, सो पुरख निरञ्जण अगम्म अथाह की दृढ़ाईआ। हरि पुरख निरञ्जण भेव अभेदा की दस्से खेल अपारी, अपरम्पर स्वामी अन्तरयामी भेव की जणाईआ। एकँकार शाह सिक्दार की संदेशा देवे आपणी धारी, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना आपणा हुक्म वरताईआ। आदि निरञ्जणा जोती जाता किस बिध नूर जोत करे उज्यारी, उजाला हरि गोपाला आपणा आप प्रगटाईआ। अबिनाशी करता दु:ख हरता की खेले खेल दो जहानां बाहरी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर की आपणा हुक्म वरताईआ। श्री भगवान नौजवान किस बिध पर्दा रिहा उतारी, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण नव सत्त आपणा भेव चुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जिस दा लहिणा देणा सदा जुग चारी, कलयुग अन्त श्री भगवन्त की आपणी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द योद्धा सूरबीर बली बलकारी, बलधारी की आपणी कार कमाईआ। किस बिध विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर पावे सारी, गण गंधरव रिहा हिलाईआ। धरनी धरत धवल धौल वेखे विगसे किस बिध होवे ख्वारी, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। लहिणा देणा वेखे तेई अवतारी, रामा कृष्णा भेव रहे ना राईआ। पैग़म्बरां देवणहार हुलारी, रसूलां नबीआं रिहा जगाईआ। गुर गुरदेव पावे सारी, गुर गुर आपणी खेल खिलाईआ। परम पुरख परमात्म निरगुण नूर जोत कर उज्यारी, उजाला करे थांउँ थाँईंआ। नाद शब्द जणाए धुन्कारी, अनहद नादी
नाद सुणाईआ। अमृत रस बख्श के ठण्डा ठारी, अंमिओं रस आप चुआईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पावणहारा सारी, महासार्थी आपणा पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा लेखा दो जहान, दोहरी आपणी कल वरताईआ। की हुक्म संदेशा देवे श्री भगवान, भगवन हो के की दृढ़ाईआ। नवखण्ड लेखा मार ध्यान, बिन नेत्र नैणां नैण उठाईआ। किस बिध शरअ होई शैतान, शरीअत आपणा रूप बदलाईआ। धर्म दा रिहा ना कोए विधान, विद्या चले ना कोए चतुराईआ। इष्ट दिसे ना सीता राम, कृष्ण काहन संग ना कोए निभाईआ। साबत रिहा ना किसे ईमान, पैग़म्बरां रंग ना कोए चढ़ाईआ । सति सच दा देवे कोए ना दान, गुर गुरदेव मन्त्र अंग ना कोए लगाईआ। जिधर वेख्या ओधर फिरे शैतान, भज्जे वाहो दाहीआ। मैं दो जहानां हुक्मरान, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा हुक्म करारा, कुदरत कादर दए वड्याईआ। मैं लहिणा देणा वेखणा सर्ब संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। लहिणा देणा तकणा तेई अवतारा, अवतर हो के वेख वखाईआ। पैग़म्बरां दस्सणा अगम्म इशारा, जगत सैनत बाहर समझाईआ। गुर गुरदेव दस्स भेव न्यारा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। चौथे जुग करां खेल न्यारा, न्याँकारी हो के वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया किस बिध मेटां अँधयारा, अन्ध आत्म रहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग सच सति किस बिध होए उज्यारा, लोकमात धरनी धरत धवल लए अंगड़ाईआ। किस बिध इक्को इष्ट होए निरँकारा, बिना पुरख अकाल सीस ना कोए निवाईआ। इक्को नाम कलमा होए जैकारा, रसना ढोला इक्को गीत गाईआ। इक्को मन्दिर मसीत होवे गुरुदुआरा, चर्चां वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को परम पुरख होवे निमस्कारा, इक्को कदमबोसी विच सारे लागण पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा हुक्म होणा अगम्मा, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। मैं संदेशा देवणहारा विष्नूं नाल ब्रह्मा, ब्रह्मांड दयां दृढ़ाईआ। शंकर रहे कोई ना भरमा, शम्भू दयां जणाईआ। तिन्ने वेखो दीन दुनी दा कर्मा, कर्म कांडा खोज खुजाईआ। लहिणा देणा तको काया माटी चर्मा, चम्म दृष्टी ध्यान लगाईआ। निगाह मारो वरनां बरनां, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश खोज खुजाईआ। दीनां मज़्हबां वेखो धर्मा, धरनी धरत धवल धौल पर्दा लाहीआ। अगला हुक्म पुरख अकाले आप करना, करनी दा करता की दृढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव मानस मानुख आपणा कीता भरना, भाण्डा भरम भउ ना कोए भनाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर दा भाणा सब ने जरना, अवतार पैग़म्बर गुर सीस
सके ना कोए उठाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार जगत हँकार माया ममता अग्नी सड़ना, ततव तत तत जलाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगार सांझे यार नवां घाड़न घड़ना, घड़न भन्न्हणहार इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म नाल तूं मेरा मैं तेरा सब ने इक्को ढोला पढ़ना, आत्म परमात्म मिलके वजे वधाईआ। सच दुआर एकँकार सब ने धाम अगम्मे वड़ना, जिथ्थे दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच वंड ना कोए वंडाईआ। साची मंज़ल हक हकीकी लाशरीकी आत्म धार चढ़ना, पारब्रह्म ब्रह्म मिलके वजे वधाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी इक्को दुआरे खड़ना, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं इक्को धुर दा संगी, आदि जुगादि अख्वाईआ। मेरा खेल सदा बहुरंगी, भेव सके ना कोए पाईआ। जिस दे हुक्म विच कोटन कोटि जुग चौकड़ी लँघी, नव नव चार दा डेरा ढाहीआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वस्त देवां अनमंगी, धुर दा नाम कलमा झोली पाईआ। शरअ दी धार चलावां चंगी, जुग जुग धुर दी बेपरवाहीआ। सच प्रेम दा देवां अनन्दी, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। दीनां मज़्हबां ला पाबन्दी, हुक्म हुक्म विच्चों समझाईआ। निरअक्खर धार प्रगटा के छन्दी, नाम कलमे दयां दृढ़ाईआ। जो रसना जिह्वा गावण बत्ती दन्दी, मुख होठां नाल सलाहीआ। विच हुक्म दी रख के कंधी, हिस्से दीन दुनी वखाईआ। फेर शब्द धार सब नाल कीती संधी, बिन हरफ़ हरूफ़ लिखाईआ। आपणे हुक्म दी रख विच पाबन्दी, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं हुक्म दृढ़ाईआ। जगत दी धार मज़्हब दी डण्डी, डण्डावत दिती समझाईआ। अन्तिम सब ने लेखा जाणा छडी, सगला संग ना कोए निभाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्मादि सच निशान नौजवान दो जहान रिहा गड्डी, गाॅड हो के आपणा हुक्म वरताईआ।
१७ माघ शहिनशाही सम्मत ११ तरलोक सिँघ दे गृह पिण्ड सिम्मल सकोल ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर सच्चा तारदा, तारनहारा एक। जुग जुग पैज संवार दा, बख्शे धुर दी टेक। बाण अणयाला तीर मारदा, करे बुध बिबेक। रस देवे अमृत धूड़ी छार दा, त्रैगुण माया लाए ना सेक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन बणाए सुत दुलारे नेक। सतिगुर सदा रंगदा, काया चोली मीत। प्यारा बणे धुर दे संग दा, साची सच चलाए रीत। प्यार मुहब्बत विच अन्दर लँघदा, झगड़ा मिटा मन्दिर मसीत। नाम सुणाए आपणे मृदंग
दा, त्रैगुण हो अतीत। पर्दा लाहे दूई दुवैती कंध दा, खेल वखाए आप अनडीठ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन कौड़े मिट्ठे करे रीठ। सतिगुर शब्द सदा बख्शंदड़ा, बख्शणहार स्वामी। भेव अभेद खुलंदड़ा, पर्दा लाहे अन्तरजामी । सच धाम सुहंदड़ा, गृह मन्दिर दिसाए अनामी। इक्को रंग चढ़ंदड़ा, उतरे ना दो जहानी। भेव अभेद खुल्हंदड़ा, मंज़ल दस्से अगम्म रुहानी। साचा संग निभंदड़ा, पर्दा लाहे मस्तक पेशानी। शब्दी नाद सुणंदड़ा, बिन रसना सुणाए बाणी। जोती जोत जगंदड़ा, बिन तेल बाती दीआ करे नुरानी। घर गुरमुख मेल मिलंदड़ा, पन्ध मुकाए दो जहानी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत नेत्र हरिजन रहिण देवे ना अन्धड़ा, नूर नुराना कर उज्यार।
१७ माघ शहिनशाही सम्मत ११ सुरजन सिँघ दे गृह पिण्ड सिम्मल सकोल ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर साचा सदा बेअन्त, परवरदिगार सांझा यार अगम्म अखवांयदा। आदि जुगादी दो जहानां बणे धुर दा कन्त, कन्त कन्तूहल इक अखवांयदा। नाम निधाना श्री भगवाना देवे मंत, मन्त्र निरंतर इक्को इक दृढ़ांयदा । हरिजन भगत बणाए आपणे सन्त, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी हो के भेव खुल्हांयदा। मानस जन्म बणाए साची बणत, घड़न भन्न्हणहार आपणा हुक्म समझांयदा। माया ममता मोह विकार लेखा रहे ना अगणत, गिणती गणत ना कोए जणांयदा। गढ़ तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझांयदा। मेल मिला के साची संगत, वरनां बरनां डेरा ढांयदा। बोध अगाधा दीन दुनी दा बणके पंडत, निरअक्खर आप पढ़ांयदा। भेव खुल्हा के बहिश्त जंनत्त, दरगाह साची सचखण्ड टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। सतिगुर पूरा परम पुरख परमात्म, परमेश्वर इक अख्वाईआ। जो मेल मिलाए निरगुण धार आत्म, जोती जाता हो के वेख वखाईआ। पर्दा ओहला रहिण ना देवे काया अन्दर बातन, पोशीदा आपणा खेल खिलाईआ। अन्तर निरंतर मेटे अन्धेरी रातन, नूरी जोत चन्द करे रुशनाईआ। भगत सुहेला ठांडा सीता हरिजन आपे पुछे वातन, वारस हो के वेख वखाईआ। मानस जन्म पैज संवारे विच लोकमातन, धरनी धरत धवल धौल आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द जन भगत सुहेला मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस दी जगत निराली रीत, रीतीवान आपणा भेव चुकाईआ। पर्दा लाह के त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी आपणा भेव खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा बिन रसना
जिह्वा दस्सके गीत, गोबिन्द मेला मेले सहिज सुभाईआ। दिवस रैण वसे चीत, चितवित ठगौरी मन ना कोए जणाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले करे पतित पुनीत, दुरमति मैल अन्तर निरंतर दए धुआईआ। एका रंग रंगाए दया कमाए हस्त कीट, ऊँच नीच दा डेरा ढाहीआ। काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठ, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। धाम वखाए इक अनडीठ, सचखण्ड दुआरा एकँकारा आप दरसाईआ। जा के वसे बीठलो बीठ, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द आदि जुगादी गोबिन्दा, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द रूप समाईआ। एथे ओथे दो जहानां गुणी गहिन्दा, गहर गवर गम्भीर बेपरवाहीआ। जो नाम निधाना निरगुण धार दिन्दा, देवणहारा एकँकारा इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण हो के सद बख़शिंदा, रहमत रहीम आपणी आप कमाईआ। हरिजन सद मेटणहारा चिन्दा, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। गुरमुख गुरसिख आपणी बणाए बिन्दा, वृंदावन दे काहन दा लेखा दए मुकाईआ। अमृत धार वहाए काया अन्दर सागर सिन्धा, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। बजर कपाटी तोड़ के जिंदा, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। भगत सुहेला दीन दयाल सदा बख़शिंदा, बख्शणहारा धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा जीउ पिण्डा, इंड पिण्ड ब्रह्मण्ड पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ।
१७ माघ शहिनशाही सम्मत ११ अवतार सिँघ दे गृह पिण्ड सिम्मल सकोल ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर शब्द कहे मेरी अगम्मी सिख्या, काग़ज़ कलम शाही खेल ना कोए जणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां पावां भिच्छया, भिक्खक भिखारीआं झोली दयां भराईआ। मेरी जगत जहान तों बाहर दी सिख्या, सच स्वामी अन्तरजामी हो के पर्दा दयां उठाईआ। जगत जहान दस्सां मिथ्या, लोकमात सद रहिण कोए ना पाईआ। अगला मार्ग दस्सां अनडिट्ठया, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। अमृत रस चखावां निझर मिट्ठया, बिन रसना रस बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं भेव अगम्मा खोल्हदा, नाम निधाना इक जणाईआ। डंक वजावां अगम्मे ढोल दा, जगत सुरंगा हथ्थ ना कोए उठाईआ। पर्दा लाहवां आत्म परमात्म कोल दा, काया काअबा इक समझाईआ। जिथ्थे जोत सरूपी पुरख अकाला मौल दा, मौला हो के नज़री आईआ। ओह वायदा पूरा करे इकरार कौल दा, कुदरत दा कादर नूर अलाहीआ। जेहड़ा बजर कपाटी पर्दे खोल्हदा, त्रैकुटी पन्ध रहे
ना राईआ। लख चुरासी विच्चों भगत सुहेले विरोलदा, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोलदा, तूं मेरा मैं तेरा राग सुणाईआ। बिन तकड़ तराज़ू तोलदा, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। सतिगुर शब्द जन भगतां चोली रंगदा, रंगणहारा मीत मुरार। मालक बणे धुर दे संग दा, विछोड़ा रहे ना विच संसार। अमृत जाम प्याए अगम्मी गंग दा, बिन रसन जिह्वा ठण्डा ठार। नाद सुणाए धुर मृदंग दा, अनहद नादी धुन दए धुन्कार। गुरसिखां अन्तर निरंतर लँघ दा, जोती जाता हो उज्यार। सुख देवे सच अनन्द दा, अनन्दपुर वासी दए अधार। लेखा मुकाए भरमां वाली कंध दा, कुदरत दा कादर दिसे सांझा यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक एकँकार। सतिगुर शब्द कहे बख़ज़म नाविज़ली ज़मू नज़ुख़ते ज़वा अर्शे दुआ गुल मज़ीउल ज़कुम ज़हू वज़ी ज़माए ज़कल वुज़ल वख़मम ज़गू अर्शे ज़विती फ़र्शे मज़ू कुदरते कादर करता पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा हुक्म चानूचसती अमज़े वरी ज़फतो ज़वी, नूरे कवी गोशाए ख़विद मुहम्मदे ज़विद ज़मीने ज़ख़न असमाने ज़वन चौदां तबके तलूह फ़र्शे वज़ू अर्शे नज़ू नूर नुराना नूर अलाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा हुक्म गहर गम्भीरा, गवर गवर गवर दृढ़ाईआ। मेरा लेखा बेनज़ीरा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मेरा हुक्म शब्द शमशीरा, शरअ दे लेखे दए मुकाईआ। जो संदेशा दे के गया कबीरा, कबरां तों बाहर सुणाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा लातस्वीरा, जिस नूं तसव्वर मुसव्वर कर ना कोए समझाईआ। ओह शाहो भूप दीन दुनी दी बदलण वाला तकदीरा, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक अगम्म अथाहीआ। सतिगुर शब्द कहे वेद मद्धम ज़विस्ते ज़दम नाख़लसे ज़वा रहिनुमाए ख़ुदा यदीउम ज़वी ज़म्बा ज़विल ज़कम नूरे ज़वी ज़ख़त्म ज़ख़त्म ज़खू कमल वज़नज़ी बेनज़ी लाशरीक शरक्त तों बाहर आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी धुर दे हुक्म दा हुक्म होवे शुरू, शरअ शरीअत जगत जुगत समझ कोए ना आईआ।
१७ माघ शहिनशाही सम्मत ११ ज्ञानो दे गृह पिण्ड सिम्मल सकोल ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर सदा ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणयां दए वड्याईआ। जुग जुग संवारनहारा काज, करनी दा करता इक अख्वाईआ। सति धर्म दा सीस पहनाए ताज, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। सृष्टी विच्चों मार उठाए आवाज़, सोई सुरत जगाईआ। जन्म जन्म दा लेखा दए विच समाज, समग्री धुर दा नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। सतिगुर पूरा जन भगतां करे उत्तम भाग, भगवान हो के दया कमाईआ। अन्तर उपजाए इक वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, दुरमति मैल धुआईआ। सोई सुरती जाए जाग, शब्द नाद करे शनवाईआ। हरिजन वड्डे वड करे भाग, भगवन सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। त्रैगुण माया ना डस्से नाग, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। घर दीपक जगाए चिराग़, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ । सतिगुर मेला होवे कन्त सुहाग, विछोड़ा जगत रहे ना राईआ। अन्त कन्त भगवन्त आत्म आपणे हथ्थ पकड़े वाग, दूसर हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़ी क्रिया बुझावणहारा आग, अमृत मेघ मेघला अगम्म बरसाईआ।
१७ माघ शहिनशाही सम्मत ११ सोहण सिँघ दे गृह पिण्ड सिम्मल सकोल ज़िला गुरदासपुर
जन भगतो तुहाडा प्यार बड़ा अनमुला, कीमत सतिगुर दए चुकाईआ। सच प्रीती दा गफ्फ़ा देवे खुल्हा, अतोट अतुट वरताईआ। जिस दी कीमत कोई चुका सके ना मुल्ला, गिणती गणत विच ना कोए लिआईआ। मुहब्बत विच हकीकी बख्शे सुल्हा, सुल्हकुल दए वड्याईआ। जो चरण दुआरे आ गया भुल्ला, भुल्लयां भटकयां फड़ फड़ पार कराईआ। इक इक दे पिच्छे तार के जाणा कुला, कुलवन्ता हो के दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। जन भगतो तुहाडा प्यार बहुता वड्डा, अन्त कहिण किछ ना पाईआ। इक्को रंग रंगाए बुढ्ढा नढ्ढा, जवानां आपणा संग रखाईआ। धर्म दी धार निशाना तुहाडे हिरदे अन्दर गड्डा, सकोल दी कोयल कूक कूक सुणाईआ। तुहाडा भाग मथोर सतिगुर धर्म दुआर बणाए अड्डा, अड्डी चोटी तक रंग दए रंगाईआ। बेशक तुसीं वसदे काहीआं कानयां विच खड्डा, आपणा आसण लाईआ। तुहाडे नाल रातीं सुत्तयां दिने जागदयां लडावे लड्डा, फड़ फड़ बाहों गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ।
जन भगतो तुहाडा प्यार किड्डा सोहणा, सोहणिउं सोहणा नज़री आईआ। तुहानूं सतिगुर आपणी मुहब्बत विच मोहणा, मोह इक्को इक रखाईआ। तुहाडा जन्म जन्म दा पाप धोणा, दुरमति करे सफ़ाईआ। तुहाडे काया मन्दिर अन्दर सौणा, सच सिँघासण आसण लाईआ। तुसां प्रेम नाल आत्म सेजा पलँघ विछाउणा, जिस दा पावा चूल नज़र किसे ना आईआ। कानयां कंडयां विच तुहाडे गृह गृह भाग लगाउणा, भागां वाल्यो वड भाग दए बणाईआ। चार जुग दे शास्त्रां तुहाडे बच्चयां दा नाँ गाउणा, नंन्हिआ दए वड्याईआ। तुसां सुख दी नींदे सतिगुर दी गोदी सौणा, जिथ्थों सुत्तयां ना कोए उठाईआ। धर्म राय नूं धक्के मार के परे हटाउणा, चित्रगुप्त तुहानूं वेखण कदे ना पाईआ। जदों चाहोगे दर्शन घर घर आ दिखाउणा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। तुहाडा प्यार दा गाया सतिगुर प्यार विच लेखे लाउणा, अगला लेख होर बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। जन भगतो तुहाडी रसना जिह्वा बड़ी ख़ुशहाली, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। सतिगुर तुहाडी करे दलाली, विचोला इक्को सोभा पाईआ। जल्वा नूर बख्शे लाली, लालन हो के आपणा रंग रंगाईआ। तुहाडी प्यार मुहब्बत धार बाहली, बहु आपणा रूप दरसाईआ। जेहड़ी सच दी घाल घाली, लेखे तुहाडे लए लगाईआ। फल लगावे पत्त डाली, टहणी टहणी आपणे रंग महकाईआ। तुहाडीआं झोलीआं भरे ख़ाली, वस्त अमुल अतुल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सकोल दी धरती कहे प्रभू मेरी इक अरदास, बेनन्ती दयां जणाईआ । साढे तिन्न दिन बाल्मीक ने एथे रख्या सी वास, आशा राम लव कुश कुश वड्याईआ। नाले बचन बोल्या ख़ास, सहिज नाल सुणाईआ। जिस वेले आवे पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। भगतां नाल मिल के ख़ुशी दी पावे रास, आत्म परमात्म गोपी काहन नाच नचाईआ। किसे नूं होण ना देवे उदास, चिन्ता ग़मी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। ओसे दे लहिणे पिच्छे सब दी करके जाए बन्द ख़ुलास, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सदा सुहेला इक इकेला निज नेत्र लोचन आपणा नूर करे प्रकाश, अन्ध अज्ञान मिटाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो मैं तुहानूं ख़ुशीआं नाल देवां शाबाश, सिर सिर तुहाडे हथ्थ टिकाईआ। तुहाडी बेनन्ती मन्ज़ूर होई अरदास, अरदासा सोधण दी फेर लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर आपणा हुक्म वरताईआ।
१७ माघ शहिनशाही सम्मत ११ संसार सिँघ पिण्ड हेम राज पुर तहसील हीरा नगर
डाकखाना पंनू कोट ज़िला कठूआ
भगतां अन्दर हरि वसदा, नूर नुराना कर उज्यार। आत्म परमात्म मार्ग दस्सदा, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले कन्त भतार। सिफ्ती ढोला इक्को दस्सदा, तूं मेरा मैं तेरा शब्द उच्चार। भण्डारा देवे अंमिओं रस दा, बूँद स्वांती आप निरँकार। मनुआ दहि दिशा ना होवे नसदा, सुरती शब्द पावे सार। तीर अणयाला इक्को कसदा, कूड़ी क्रिया मारे मार। मेटे वक्त दुहेला रैण मस दा, जोती जाता होए आप उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक एकँकार। जन भगतां हरि मेलदा, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। नाता जोड़े सज्जण सुहेल दा, सचखण्ड वासी दया कमाईआ। जुग जुग खेल अगम्मा खेलदा, निरगुण सरगुण लए मिलाईआ। नाता तोड़े जगत नवेल दा, धुर संजोगी होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। भगत जनां प्रभ निज नेत्र खोल्हे अक्ख , लोचन नैण जगत ना कोए वड्याईआ। शाहो भूपी सति सरूपी दरस देवे प्रतख, सनमुख हो के नज़री आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया विच्चों लए रख, रक्षक हो के दया कमाईआ। माया ममता मोह विकार नालों करे वख, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। भण्डारे ख़ाली भरे सख, वस्त नाम नाम वरताईआ। इक जैकारा दस्से अलख, तूं मेरा मैं तेरा ढोला सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। जन भगतां प्रभ दस्से अगम्मी प्रीत, प्रीतम हो के दया कमाईआ। काया करे ठण्डी सीत, जगत अग्नी ना कोए तपाईआ। बिन रसना जिह्वा दस्से गीत, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। झगड़ा मेटे मन्दिर मसीत, काया काअबा इक वखाईआ। जिथ्थे वसे त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी हो के आसण लाईआ। जन भगतां हथ्थ रखे पुश्त पनाह पीठ, जुग जुग आपणी दया कमाईआ। काया मिट्ठा करे कौड़ा रीठ, रस अमृत नाम भराईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग बसीठ, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक समझाईआ। जन भगतां प्रभ काया चोला रंगदा, रंगणहार करतार। साथ बख्शे धुर दे संग दा, आत्म परमात्म मेला नाल कन्त भतार। अमृत रस धार वहाए अगम्मी गंग दा, झिरना झिराए अपर अपार। आसण सुहाए आत्म सेज पलँघ दा, पुरख अबिनाशी मीत मुरार। नाम सुणाए शब्द अनादी मृदंग दा, धुन आत्मक दए धुन्कार। अमृत मेघ बरसाए ठण्ड दा, कवल नाभी उलटी कर बूँद बख्शे धुर दी धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,
सच दा मालक इक अख्वाईआ। भगत जनां प्रभ वेखणयोग, युगती आपणे हथ्थ रखाईआ। सति सतिवादी इक्को बख्शे योग, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म होए संजोग, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। अन्तर निरंतर हउमे हंगता कढ्ढे रोग, माया ममता ना कोए हल्काईआ। सति सच दी बख्शे चोग, चुगली निंदया बाहर रखाईआ। बिन रसना जिह्वा आत्म रस दा देवे भोग, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। जन्म जन्म दा मेटे वियोग, संजोगी मेला सहिज सुभाईआ। कर्म कांड दा रहे कोए ना रोग, इक्को रंगत आपणी दए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। साचा संग निभावणहारा, हरि करता इक अख्वाईआ। आदि जुगादी देवणहारा, जोती जाता धुर दा माहीआ। भगत सुहेले मेलणहारा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर निरंतर खोल्हणहारा, पर्दा बजर कपाट तुड़ाईआ। नाद धुन सुणावणहारा, अनहद नादी नाद करे शनवाईआ। दीपक जोती जोत जगावणहारा, बिन तेल बाती डगमगाईआ । भगत सुहेला इक इकेला आदि जुगादी वेखणहारा, वेखे विगसे थांउँ थाँईंआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त भगवन हो के पावे सारा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणा नूर दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा आदि अन्त ना पारावारा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि के सारे रहे गाईआ।