१७ माघ शहिनशाही सम्मत ११ चरण सिँघ दे गृह पिण्ड अन्तोर ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर शब्द कहे मैं वेखां कलयुग अन्त, अन्तष्करन तकां ख़लक ख़ुदाईआ। मेहरवान श्री भगवान किरपा करे अनन्त, अनक कलधारी आपणी दया कमाईआ। हर हिरदे अन्तर निरंतर वेखां धर्म धार दा मंत, मंतव आपणा हल्ल कराईआ। कवण काया चोली रंग चढ़ाए बसन्त, पत्त टहणी फल फुल्ल मात महकाईआ। कवण बणाए साची बणत, साचे रंग कवण समाईआ। गढ़्ह वेखां हउमे हंगत, हँ ब्रह्म खोज खुजाईआ। दीन दुनी दे वेखां पंडत, जगत विद्या फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखां जगत जहान सृष्टी, श्रृेष्ट आपणा पर्दा लाहीआ। धर्म दी धार तकां अन्तर निरंतर इष्टी, इष्ट देव कवण मनाईआ। नाल लेखा वेखां जो राम दिता वशिष्टी, विषयां तों बाहर समझाईआ। जिस दा लेखा नहीं टाक जिसती, हिन्दसे अंकड़े वंड
ना कोए वंडाईआ। जिस नूं समझ सके ना कोए गृहस्ती, मन मति बुद्ध ना कोए चतुराईआ। जिस दी धार नेत्र नहीं दिसदी, लोचन वेखण कोए ना पाईआ। ओह खेल अगम्मी पुरख अकाले पित दी, पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ । सतिगुर शब्द कहे मैं पर्दा देणा चुक, चौथे जुग भेव खुल्हाईआ। ओहला रहे कोए ना लुक, भेव अभेदा दयां जणाईआ। जिस बिध कलयुग कूड़ी क्रिया पैंडा जावे मुक, अगे पन्ध ना कोए वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब दी होवे तुक, ढोला सोहला इक्को राग दृढ़ाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगार सांझे यार सारे जावण झुक, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस निवाईआ। जो कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोती जाता हो के आपणी गोदी लए चुक्क, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जिस दी मंज़ल विच हरिजन कोई ना जावे रुक, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा होवे खेल निराला, निराकार दृढ़ाईआ। दीपक जगा जोत अकाला, अकल कलधारी खेल खिलाईआ। सति सरूप बण दीन दयाला, दीनन वेखां चाँईं चाँईंआ। सम्बल दा मालक हो के सब दी करां संभाला, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हुक्मे विच रख काल महाकाला, आपणी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर जो संदेशा दे के गए सति सच दी धर्मसाला, दरगाह साची सच जणाईआ। तिन्हां दी बेनन्ती वेखां नाल सवाला, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सच करनी कार कमाएगा। सो पुरख निरञ्जण खेल खिलाएगा। हरि पुरख निरञ्जण हुक्म वरताएगा। एकँकार आप सुणाएगा। आदि निरञ्जण डगमगाएगा। अबिनाशी करता सोभा पाएगा। श्री भगवान भेव चुकाएगा। पारब्रह्म पर्दा आप उठाएगा। सतिगुर शब्द नाद जणाएगा। ब्रह्म ब्रह्माद आप सुणाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव आप उठाएगा। दो जहान वेख वखाएगा। त्रैलोकी पर्दा आपे लाहेगा। सच सलोकी इक समझाएगा। अवतार पैग़म्बर गुर नाल मिलाएगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाएगा। भेव अभेदा अछल अछेदा आप चुकाएगा। चार वरनां अठारां बरनां आपणा संग रखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाएगा। साचा संग आप निभावेगा। शब्द नाम मृदंग वजावेगा। दो जहानां आपे लँघ, पुरीआं लोआं वेख वखावेगा। भगत सुहेले लावे अंग, अंगीकार आप हो जावेगा। सृष्टी तके भुख नंग, नव सत्त आपणा भेव चुकावेगा। जगत दी धारा वेखे गंग, गंगोत्री आपणा संग जणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी वंड आप वंडावेगा। साची वंड आप वंडाएगा।
ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाएगा। पुरीआं लोआं पर्दा लाहेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाएगा। सच करनी कार कमावेगा। सो पुरख निरञ्जण वेख वखावेगा। पर्दा ओहला आप उठावेगा। धुर दा ढोला डंक वजावेगा। धार रूप आपणा मौला, मालक हो के वेख वखावेगा। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं तक के कौला, इकरार सब दे तोड़ निभावेगा। धरनी धरत धवल धौल भार सब दा करके हौला, सतिगुर साचा सच प्रगटावेगा। जो संदेशा दे के गया कृष्ण काहन सुंदर सौला, सावरीआ आपणा संग बणावेगा। जो हर घट अन्दर मौला, मालक हो के वेख वखावेगा। जिस नूं सारे कहिंदे नूर अलाही अवला, आलमीन हो के रंग रंगावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक सुहावेगा। साचा दर सुहावे सुहञ्जणा, सोभावन्त करतार। जोत जगाए आदि निरञ्जणा, जोती जाता होवे उज्यार। किरपा करे दीन दयाल दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पतिपरमेश्वर रूप अपार। जिस दा इक्को दीपक जगणा, दो जहानां करे उज्यार। जिस दा नाम निधाना डंका वजणा, लख चुरासी करे ख़बरदार। जिस दा चरण दुआरा इक्को होवे मजणा, देवणहारा धूड़ी छार। सृष्टी दृष्टी अन्दर बणे सजणा, पीआ प्रीतम एकँकार। जो जन भगतां चाढ़्हनवाला रंगणा, रंगे रंग अपर अपार। जिस नूं कहिंदे गोपाल मूर्त मदना, मध सूदन खेल करे अपार। जिस लेखे लाउणा आहला अदना, ऊचां नीचां भेव देवे निवार। जिस कलयुग कूड़ कुड़यारा धरनी उत्तों कढणा, हर हिरदिउँ कढणा बाहर। सति धर्म निशान गडणा, दो जहानां दए सहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाहो भूप सची सरकार। सतिगुर सच्चा शाहो भूप, करनहार करतारा। खेले खेल सदा बिन रंग रूप, इक इकल्ला एकँकारा। शब्द दुलारा जिस दा पूत, दो जहानां वेखणहारा। आदि जुगादी बणे दूत, धरनी धरत धवल धौल आवे जावे वारो वारा। चार जुग दे शास्त्र उस दा देवण सबूत, जो लिख्या लेख विच संसारा। जिस दा लहिणा देणा चारे कूट, नौ खण्ड पृथ्मी पावे सारा। कलयुग अन्तिम मेटे जूठ झूठ, सति धर्म सति करे उज्यारा। जन भगतां उत्ते जावे तुठ, मेल मिलावे आपणी धारा। भाग लगावे काया माटी बुत, जोती जाता हो उज्यारा। सतिजुग सुहञ्जणी करे रुत, साची रुतड़ी दए हुलारा। किरपा करे अबिनाशी अचुत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार एकँकार इक इकल्ला सांझा यारा।
१८ माघ शहिनशाही सम्मत ११ बचन सिँघ दे गृह पिण्ड पहाड़ू चक्क ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर शब्द कहे कलयुग लोकमात विच्चों कर तैयारी, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता सो पुरख निरञ्जण आप जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरी घर घर वधी ख्वारी, ख़ालस रूप तेरा नज़र कोए ना आईआ। जूठ झूठ अपराध कुकर्म नाल लगाए यारी, मित्र प्यारा सच्चा नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चारे कुण्ट रैण होई अँधयारी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। दीना मज़्हबां अन्दर पई हाहाकारी, सांतक सति ना कोए कराईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरुदुआर चर्चां करे ना कोई हितकारी, प्यार मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। जिधर वेखां धूंआँधारी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म परमात्म मेला मिले ना किसे कन्त भतारी, सुरती शब्द ना कोए समाईआ। मन कल्पणा तन वजूदां अन्दर करे ग़द्दारी, धर्म दी धार निरंतर रहिण कोए ना पाईआ। चौथे जुग तूं धरनी धरत धवल धौल उत्तों होणा बाहरी, जीवां जंतां अन्दर रहिण मूल ना पाईआ। एह हुक्म संदेशा इक इकल्ला देवे एकँकारी, परवरदिगार सांझा यार नूर अलाहीआ। जिस दी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं खेल दस्सी बण लिखारी, कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। अमाम अमामा नूर नुराना शाह सुल्ताना कलि कल्की अवतारी, अवतर हो के आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा धर्म इक दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग दीन दुनी दा छड दे लेखा, ततव रंग ना कोए रंगाईआ। मनसा मन ना रहे भुलेखा, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। औह तक लै लेखा मुकण वाला उम्मत शरअ रसूलां शेख़ा, नबीआं गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। तेरा गृह गृह वध्या कलेशा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जो संदेशा दे के गया गोबिन्द दस दस्मेशा, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। ओहदा हुक्म वरतणा लोकमात विशेषा, विषयां तों बाहर दयां सुणाईआ। औह तक लै की इशारा देंदा विष्न ब्रह्मा शिव गणेशा, गणपति आपणी धार प्रगटाईआ। तेरा लहिणा देणा अन्त कन्त भगवन्त वेखे जो रहे सदा हमेशा, हम साजण हो के ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग तेरा लोकमात रहे ना कूड़, कूड़ क्रिया रहिण ना पाईआ। सतिगुर देवणहारा साची चरण धूड़, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। चतुर सुघड़ बणावे मूर्ख मूढ़्ह, अन्ध अज्ञान दए चुकाईआ। अन्तर निरंतर देवे दरस जन भगतां आप हज़ूर, हज़रतां तों बाहर पर्दा दए चुकाईआ। जोती जाता हो के बख्शे नूर, नूर नुराना दो जहानां डगमगाईआ। नाम ख़ुमारी मस्ती देवे सरूर, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। मन मनसा कूड़ी क्रिया पाए ना तन फ़तूर, फ़तवा देवे थांउँ थाँईंआ। जिस मुहम्मद दा लहिणा देणा पूरा करना सदी चौधवीं ज़रूर, ज़रूरत तेरे नाल
रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे, कलयुग लोकमात विच्चों जा, जल्दी जल्दी आपणा पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सीस निवा, चरण कवल कवल चरण लै सरनाईआ। चार जुग दे अवतार पैग़म्बर गुरु बणा गवाह, शहादत इक्को वार भुगताईआ। नाम कलम्यां नाल लै रला, बचया रहिण कोए ना पाईआ। ग्रन्थ शास्त्र अक्खरां दा लेख दे दृढ़ा, भेव अभेदा भेद चुकाईआ। की खेल करे बेपरवाह, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस ने हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द लहिणा देणा देणा चुका, तेई अवतारा लेखा झोली पाईआ। पेशीनगोईआं सब दीआं वेखे थांउँ थाँ, भविख्तां बिन नैणां नैण तकाईआ। जिस सब दा लहिणा देणा देणा चुका, चुकन्नी करे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस नूं सब ने वाहिद मन्नया नूर अलाह, आलमीन कहि के सीस निवाईआ। उह जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण नूर करे रुशना, दो जहानां डगमगाईआ। जो भगत सुहेले लए प्रगटा, भगवन हो के वेख वखाईआ। जिस मानव ज़ाती चार वरन अठारां बरन हिन्दू मुस्लिम सिख इसाई इक्को नाम देणा जपा, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला दए दृढ़ाईआ। इक्को इष्ट सृष्टी दृष्ट अन्दर दए सुणा, अणसुणत आपणा हुक्म दए वरताईआ। इक्को अमृत रस निझर झिरना जाम दए प्या, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। इक्को संदेशा देवे हो के शहिनशाह, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग साचे लोकमात तक लै राह, रैहबर हो के वेख वखाईआ। धरनी उत्ते जाणा नाल चाअ, चाउ घनेरा इक रखाईआ। प्रभ चरण कवल धूड़ी लाउणी मस्तक छाह, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। सति सति तेरा गवाह, शहादत इक्को नाम भुगताईआ। कलयुग अन्ध अन्धेर मिटा, लोकमात रहिण ना पाईआ। साचा दीप कर रुशना, नूर नुराना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे सतिजुग लोकमात आवेगा। सो पुरख निरञ्जण दया कमावेगा। हरि पुरख निरञ्जण खेल खिलावेगा। एकँकारा हुक्म सुणावेगा। आदि निरञ्जण जोत रुशनावेगा। अबिनाशी करता सोभा पावेगा। श्री भगवान डगमगावेगा। पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव चुकावेगा। सतिगुर शब्द डंक वजावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलावेगा। अवतार पैग़म्बर गुर संग रखावेगा। शब्द अनादी वजा मृदंग, दो जहानां आप दृढ़ावेगा। पुरीआं लोआं आपे लँघ, ब्रह्मण्डां खण्डां आप सुणावेगा। निशान मेट के तारा चन्द, नूरी चन्द चन्द रुशनावेगा। कलयुग तेरा मेट के पन्ध, सतिजुग सच सच उपजावेगा। जिस विच इक्को होणा तूं मेरा मैं तेरा छन्द, आत्म परमात्म राग दृढ़ावेगा। इक्को कटणहारा फंद, बन्धन बन्द ना कोए रखावेगा। सो दीन दयाल होया बख्शंद, बख्शिश रहमत आपणी आप कमावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका
देणा साचा वर, सच दा मालक वेख वखावेगा। सतिगुर शब्द कहे सतिजुग सच चलाए धर्म, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। अन्तर भेव खुल्हाए आत्म ब्रह्म, पारब्रह्म पर्दा दए चुकाईआ। दीन दुनी दा बदल देवे कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। लेखा मुकाए वरन बरन, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को घर बहाईआ। सच प्रीती मंज़ल हकीकी देवे चढ़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ । जन भगत सुहेले अन्तर आत्म आवे फड़न, फड़ बाहों पार कराईआ। उह मालक ख़ालक घाड़न घड़न, घड़न भन्न्हणहार इक अख्वाईआ। जो लेखा जाणे चोटी जड़न, चेतन आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी विद्या चार जुग दे शास्त्र पढ़न, अवतार पैग़म्बर गुर सिफ्ती ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग तेरा लेख मुकाए सीस धड़न, तन वजूद माटी ख़ाक ततव तत वंड ना कोए वंडाईआ।
१८ माघ शहिनशाही सम्मत ११ महिन्दर सिँघ, सवरन सिँघ, भजन सिँघ, लाल सिँघ,
बावा सिँघ, बलकार सिँघ दे गृह दीना नगर ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर शब्द कहे कलयुग छड दे जगत जहान, दीन दुनी आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग कहे मेरे सतिगुरु मेहरवान, मेहरवान तेरी सरनाईआ। मैं प्रभ दा योद्धा सुत नौजवान, जोबनवन्ता इक अख्वाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर वेखां मार ध्यान, मानस मानव मानुख खोज खुजाईआ। जूठ झूठ संदेशा देवां फ़रमान, फ़ुरने मन दे नाल कराईआ। माया ममता मोह विकार अन्दर धरां शैतान, धीरज धीर रहिण कोए ना पाईआ। हिरदे वसण देवां ना किसे ज्ञान, अज्ञानता विच कीती ख़लक ख़ुदाईआ। मैं बोलदा नहीं नाल ज़बान, आपणी करनी दा करतब दयां वखाईआ। मैं साबत रहिण दिता नहीं किसे दा ईमान, धर्म दी धार नज़र कोए ना आईआ। मैं सेवा कीती महान, दिवस रैण भज्जां वाहो दाहीआ। मेरी बेनन्ती करीं परवान, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे सीस निवाईआ। कलयुग कहे सतिगुर शब्द मेरे वल्ल मार लै झाकी, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरा लहिणा देणा दस्स दे बाकी, की लेखा रिहा जणाईआ। पर्दा चुक के तक लै ताकी, मैं तकवा तेरे उत्ते रखाईआ। मैं साबत रहिण दिता नहीं बन्दा कोई ख़ाकी, ख़ाकसार कीती लोकाईआ। मनुआ घर घर करके आकी, कूड़ी मनसा नाल मिलाईआ। जिधर वेखें ओधर कीती अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मेरी तेरे चरणां विच बिन अक्खरां तों अगम्मी पाती, पत्रका दयां टिकाईआ। जिस
विच तकीं मेरी चार लख बत्ती हज़ार साल दी हयाती, कलम शाही काग़ज़ मेरी दए गवाहीआ। तूं मेरा मालक ख़ालक कमलापाती, दर तेरे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण कलयुग सज्जणा, तैनूं दिआ जणाईआ। तेरा अन्तिम कूड़ कुड़यार दा ठीकर भज्जणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। इक्को योद्धा सूर गोबिन्द नाम दमामा वजणा, डंका नव सत सुणाईआ। जिस दे प्रकाश दा इक्को दीपक अगम्मा जगणा, जागरत जोत बिन वरन गोत करे रुशनाईआ। जिस दे प्यार विच होणा आहला अदना, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। ओहदा किसे नूं नज़र नहीं आउणा बदना, तन वज़ूद वेखण कोए ना पाईआ। उस ने सब दा पर्दा कजणा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग तैनूं होणा पैणा वख, धरनी धरत धवल संग ना कोए जणाईआ। इक्को हुक्म सुण धुर जैकारा अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाह की जणाईआ। गोबिन्द धार जो पुरख अकाल दे सथर गया लथ, यारड़े दी सेज यारड़ा बण हंढाईआ। जिस नीहां हेठ बाले दिते रख, बाली बुद्ध मिली वड्याईआ। तेरी आयू उमर उह घटा गए हज़ारां लख, लखीनया तेरा लेखा आपणे नाल रखाईआ। हुण वेख लै तेरा चारों कुण्ट कूड़ दा हट्ट, हटवाणया नज़री आईआ। धर्म दा किनारा रहिण दिता नहीं कोई तट, तीर्थ सारे देण दुहाईआ। धर्म दा निशाना विच जहानां दिता पट, पटनेवाला तेरा लेखा अन्तिम वेखे चाँईं चाँईंआ। बेशक तेरा रूप नटुआ नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। हुण आपणा लेखा संभाल लै झट, जल्दी जल्दी आपणा पन्ध मुकाईआ। सतिगुर शब्द योद्धा सूरबीर होण वाला प्रगट, प्रगट हो के आपणा बल प्रगटाईआ। जिस तेरी कूड़ कुड़यार दी डोरी देणी कट, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग सुण लै धुर फ़रमाना, जगत फ़ुरनयां बाहर जणाईआ। की खेल करे धुर दा राणा, शाह पातशाह शहिनशाह बेपरवाहीआ। जिस दा जुग जुग खेल महाना, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा हुक्म वरताईआ। उस ने अन्तिम तेरा लहिणा देणा चुकाउणा, चुकन्ना हो के वेखणा थांउँ थाँईंआ। जिस नूं कहिंदे शाहो भूप सुल्ताना, हरि करता धुरदरगाहीआ। उह लेखा जाणे जगत जहाना, जीवां जंतां साधां सन्तां वेख वखाईआ। जिस तैनूं धरनी धरत धवल धौल उत्ते दिता माणा, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। अन्त उस दा तैनूं मन्नणा पैणा भाणा, सदी चौधवीं बीसवीं दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग तेरे पूरब लेखे बीते, वेखणा ध्यान लगाईआ। अगले
खेल होणे त्रैगुण अतीते, त्रैभवण धनी की जणाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी बदले रीते, रीतीवान इक अख्वाईआ। जिस ने फ़रमाने शब्द अगम्मी धार कीते, निरअक्खर धार विच्चों दिते प्रगटाईआ। जो सब दा सांझा बणे मीते, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जो जुग बदलणहारा गीते, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द धुर दा माहीआ। जिस तेरे विच्चों अन्त झगड़े मेटणे मन्दिर मसीते, काया काअबा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। कलयुग कहे मेरे सतिगुर शब्द मेरी नमों नमों निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। मेरी इक बेनन्ती दरगाह साची सचखण्ड सच्चे दरबार, दर दरवेश हो के दयां जणाईआ। जो लेखा दे के गए पैग़म्बर अवतार, लोकमात मात दृढ़ाईआ। मेरा लहिणा देणा हथ्थ कलि कल्की अवतार, निहकलंका वेखे चाँईं चाँईंआ। अमाम अमामां होए इक सिक्दार, सिर सिर आपणा हुक्म वरताईआ। मैं उस दे अगे निव निव करां निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। जिस दा योद्धा सूरबीर इक्को सुत दुलार, बलधारी इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच असीं जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सारे सीस निवाईआ। जे उस ने मेरा लेखा मुकाउणा अन्तिम वार, अन्तष्करन तक ख़लक ख़ुदाईआ। मैं कदमबोसी करके धूड़ी मस्तक लावां छार, टिक्के बिन ख़ाक ख़ाक रमाईआ। जिस दे हुक्म नाल सृष्टी दृष्टी अन्दरों होवां बाहर, धरनी धरत धवल धौल दा पन्ध मुकाईआ। पर मेरा अन्त अख़ीर दीन दुनी नूं ज़रूर करेगा ख्वार, नव सत्त बचया रहिण कोए ना पाईआ। नवखण्ड होवेगा धूंआँधार, सति प्रकाश ना कोए कराईआ। खण्डा खड़ग चमके तलवार, तीर तरकश कमान ख़ुशी बणाईआ । लाड़ी मौत बणे नचार, चारे कुण्ट नच्चे चाँईं चाँईंआ। चित्रगुप्त वेखे खेल अपार, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। राय धर्म बणे लिखार, लेखा लिखे चाँईं चाँईंआ। शंकर ने होणा ख़बरदार, त्रसूल आपणी हथ्थ उठाईआ। पता नहीं मेरे अन्त विच कौण बचेगा विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी समझ किछ ना आईआ। एह हुक्म वरतणा मेरे पुरख अकाल, जिस नूं ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी आदि जुगादि अवलड़ी चाल, चाल निराली जोत अकाली अकल कलधारी आपणी आप रखाईआ।
१८ माघ शहिनशाही सम्मत ११ बलकार सिँघ दे गृह दीना नगर ज़िला गुरदासपुर
नारद कहे भगतो मेरा सुण लओ गाउणा, गा गा दयां सुणाईआ। जे तुसां प्रभ नूं पाउणा, मैं वी भज्जां वाहो दाहीआ।
जे तुसां मैनूं नहीं बुलाउणा, फिर वी दयो सुणाईआ। मैं सतिगुर शब्द नूं कहिणा मींह अजे नहीं हटाउणा, एह मेरी बेपरवाहीआ। तुहानूं ख़ुशीआं दे विच हसाउणा, एह मेरी रीती चली आईआ। तुसीं वी करयो जो मन भाउणा, मैं वी आपणी खेल खिलाईआ। पर मैनूं इक दु:ख मैनूं किसे नहीं बणाया कदी आपणा पराहुणा, ख़ुशीआं नाल ना कोए बहाईआ। पर मेरा वी खेल अनोखा, किधरे बणाउणा ते किधरे ढाउणा, गल्लां बातां नाल आपणा दिल परचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे भगतो मेरी कहाणी वखरी, वखरयो दयां जणाईआ। मैनूं गंगा ने कीती मसखरी, मखौल दिता उडाईआ। मैं वी बचन कीता सरसरी, सहिज नाल सुणाईआ। जे तूं मेरे नाल चल्लणा औह वेख लै बारश बरस रही, बूँदा बांदी सोभा पाईआ। उह कहे मैं प्रभू दे दर्शन नूं तरस रही, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। मैं किहा गंगीए चल चलीए प्रभू दुआर, भज्जीए वाहो दाहीआ। उह सोचां करन लग्गी विचार, उंगल ठोडी उत्ते टिकाईआ। बाहर तक लै, पंडता, बरखा पैंदी मूसलाधार, मेघला आपणा रंग रंगाईआ । किस बिध होईए बाहर, चलीए वाहो दाहीआ। मैं झट सैनत दिती मार, इशारे नाल जणाईआ। ज़रा वेख लै नैण उग्घाड़, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। नी कमलीए औह तक प्रभ दे मीत मुरार, जो भज्जे फिरन चाँईं चाँईंआ। बुढ्ढे बाल होए हुशियार, जवानां लई अंगड़ाईआ। एह लहिणा देणा उह जो गोबिन्द ने कीता सी सरसे दे आर पार, सरासर इक्को हुक्म जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जिस वेले मोहे दए प्यार, गुरमुखां रंग रंगाईआ। उन्हां नूं पोह ना सके सर्दी तन ना सके ठार, सीतलता नज़र कोए ना आईआ। नी गंगीए तूं वी उठ के गा दे सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै जैकार, जै जैकार करन वालीए दु:ख नेड़ कोए ना आईआ। नी ओह शाहो भूप सुल्तान जेहड़ा सब दा मीत मुरार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जे मुहब्बत पाई ते निभा लै तोड़ उस नाल यार, जिस दा यराना सके ना कोए तुड़ाईआ। इन्द्र देवता की करे आपणी विचार, सोच समझ दी लोड़ ना कोए रखाईआ। हुक्म दा बध्धा बरखा करे आपणी विच्चों धार, धरनी उत्ते सोभा पाईआ। भगतां नूं बिना भगती तों प्रभ ने बणा दिती अगम्मी बहार, जिस बहार दी सार कोए ना पाईआ। मैनूं बड़ी ख़ुशी मैं ख़ुशी वेखी भगत सुहेल्यां अन्दर पुरख नार, बृद्ध जवान इक्को रंग बैठे सोभा पाईआ । चल नी गंगीए आपां करके एथे निमस्कार, पिच्छे भज्जीए वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा सदा अधार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।
१८ माघ शहिनशाही सम्मत ११ भजन सिँघ दे गृह दीना नगर ज़िला गुरदासपुर
नारद कहे गंगोत्रीए कुझ आपणा सुणा दे गीत, लहिंगे वालीए लहर नाल जणाईआ। कवण तेरे वसदा चीत, चेतन हो के दे दृढ़ाईआ। तेरी किस दे नाल प्रीत, प्रीतम कहि के किस नूं सीस निवाईआ। किस दी मुहब्बत विच जुग चौकड़ी गए बीत, आपणा पन्ध मुकाईआ। कवण करे तैनूं ठण्डी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। गंगा कहे नारदा इक्को पुरख अकाला वस्या मेरे चीत, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जिस कीता त्रैगुण नालों मैनूं अतीत, त्रैभवण धनी दिती वड्याईआ। मेरी सति सच दी बदल गई रीत, रीतीवान दिती वड्याईआ। मैं सब कुछ ल्या जीत, हार दा लेखा दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गंगा कहे नारदा मेरे अन्दर वस्या इक्को स्वामी, साहिब सतिगुर इक अख्वाईआ। जो सदा सदा सद अन्तरजामी, अन्तष्करन वेख वखाईआ। मैं ओसे दी धार निमाणी, निमाणी हो के सीस निवाईआ। बेशक मेरा वहिणा वाला धार पाणी, जलधारा जगत नज़री आईआ। मेरा रूप अनूप महानी, मूर्त वेखण कोए ना पाईआ। भावे जिस्म नहीं इस्मानी, तन वज़ूद ना कोए रखाईआ। मैं इक्को जोत नुरानी, नूर नुराने दिती वड्याईआ। मेरी सध्धरां भरी जवानी, जोबनवन्ती इक अख्वाईआ। मैं सदा रहां मस्तानी, मस्ती प्रभ दी विच समाईआ। मेरी कथा किसे गाई नहीं ज़बानी, जिह्वा गुण ना कोए दृढ़ाईआ । मेरा प्रीतम वसदा उत्ते असमानी, अर्शां दा मालक धुरदरगाहीआ। जिस ने मेरी बेनन्ती मानी, मनसा पूरी रिहा कराईआ। मैं ओसे दे करां चरण ध्यानी, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाहो भूप सच सुल्तानी, हरि करता इक अख्वाईआ।
१८ माघ शहिनशाही सम्मत ११ लाल चन्द अते शांती देवी दे गृह पिण्ड भीमपुर ज़िला गुरदासपुर
हरि भगत सुहेला धन्न है, जिस पाया हरि हरि राम। हरि सन्त सुहेला धन्न है, जिस मिल्या धुर दा शाम। गुरमुख सुहेला धन्न है, जिस प्याए अगम्मा जाम। गुरसिख सुहेला धन्न है, जिस पूरन करे काम। हरिजन सुहेला धन्न है, जिस नाम निधाना देवे दाम। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सच करे परवान। भगत सुहेला धन्न है, सति सतिवादी लाल। हरि सन्त सुहेला धन्न है, आदि जुगादी बाल। गुरमुख सुहेला धन्न है, प्रभ वसे सदा नाल। गुरसिख सुहेला धन्न है, जिस देवे नाम सच्चा धन्न माल। हरिजन सुहेला धन्न है, जिस करे सदा प्रितपाल।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा जाणे शाह कंगाल। भगत सुहेला धन्न है, हरि मिले कन्त भतारा। सन्त सुहेला धन्न है, गृह पाए इक दुआरा। गुरमुख सुहेला धन्न है, जिस देवे पवण नाम हुलारा। हरिजन सुहेला धन्न है, जो निव निव करे निमस्कारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा शाहो भूप सिक्दारा। भगत सुहेला धन्न है, हरि मेले धुर संजोग। सन्त सुहेला धन्न है, अन्तर मिटे हउमे रोग। गुरमुख सुहेला धन्न है, जिस नाम निधाना मिली साची चोग। गुरसिख सुहेला धन्न है, जिस जन्म जन्म दा मिटे विजोग। हरि भगत सुहेला धन्न है, जिन्हां देवे दरस अमोघ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन कटणहारा रोग। हरि भगत सुहेला धन्न है, जुग जुग मिले माण। हरि भगत सुहेला धन्न है, बिन अक्खरां देवे ज्ञान। हरि भगत सुहेला धन्न है, घर मन्दिर वखाए निशान। हरि भगत सुहेला धन्न है, सतिगुर बणे जाणी जाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा शाहो भूप सुल्तान। हरि भगत सुहेला धन्न है, मिले मीत मुरारा। हरि सन्त सुहेला धन्न है, गृह दीपक जोत होए उज्यारा। गुरमुख सुहेला धन्न है, जिस दी पावणहारा सारा। गुरसिख सुहेला धन्न है, जिस दा लहिणा देणा देवे कर्ज उतारा। हरिजन सुहेला धन्न है, जिन्हां मिल्या शाहो भूप सिक्दारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौबीसा हरि जगदीसा बीस इकीसा इक अवतारा।
१९ माघ शहिनशाही सम्मत ११ बलदेव सिँघ कृष्णा राणी दे नवित पिण्ड भीमपुर ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर पूरा सेवीए, आदि पुरख करतार। दाता अलख अभेवीए, जोती जाता हरि निरँकार। वड वड्डा देवी देवीए, शाहो भूप सची सरकार। जो निरगुण धार सदा निहकेवीए, वसे निहचल धाम न्यार। जिस दे गुण गाईए रसना जेहवीए, मुख सिफ्ती सिफ्त सलाहर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच प्रीती इक अधार। सतिगुर सच्चा मंनीए, परम पुरख अगम्म। वड दाता सूरा धन्न धन्नीए, जो हरिजन बणाए कर्म। शब्द सुणाए बिना कन्नीए, भाग लगाए काया माटी चर्म। करे प्रकाश जोती चन्नीए, नेत्र खोल्हे हरन फरन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच साहिब इक गुसंनीए। सतिगुर पूरा भेंटीए, शाहो भूप सुल्तान। जो आदि जुगादी खेवट खेटीए, मालक ख़ालक दो जहान। जो हरिजन बणाए बेटी बेटीए, देवणहारा साचा मान। जिस दा हुक्म चले जुग
केतीए, करता पुरख नौजुआन। जन भगतां करे हेतीए, देवणहारा साचा दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक श्री भगवान। सतिगुर पूरा गाईए, गुणवन्ता गुण मीत। घर स्वामी धुर दा पाईए, सद वसे अन्तर चीत। निज नेत्र दरस जणाईए, जो अन्तर बदलणहारा नीत। चरण कवल बिगसाईए, बख्शे हक प्रीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंए। सतिगुर साचा पूजीए, इक्को पूजण योग। भरम चुकाए एका दूजीए, देवे दरस अमोघ। घर स्वामी साचा सूझीए, जो झगड़ा मेटे हरख़ सोग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दाता मधसूदन सूधीए, मेटणहारा हरख़ सोग। सतिगुर सच्चा जाणीए, दीना बंधप दीन दयाल। घर इक्को इक वखाणीए, सचखण्ड सची धर्मसाल। जिथ्थे दीपक जोत जगे महानीए, बिन तेल बाती करे खेल कमाल। शब्द सुणाए अगम्मी बाणीए, जिस दा समझे ना कोई सुर ताल। अमृत बख्शे ठण्डा पाणीए, सच सरोवर सुहाए ताल। गुरमुखां बख्शे चरण ध्यानीए, लेखे लाए आपणे हरिजन साचे लाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख गुरिसख गोद उठाए आपणे बाल।
१९ माघ शहिनशाही सम्मत ११ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड कतोवाल ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर शब्द कहे मेरा मालक अगम्म अथाहो, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सांझा यार इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी वसे सचखण्ड अगम्मे थाओं, थान थनंतर इक्को सोभा पाईआ। जिस दा नाम निधाना नौुजवाना फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, काग हँस आपणे रंग रंगाईआ। भगतन मीता ठांडा सीता हरिजन बणे पिता माउँ, सुत दुलारे आपणी गोद उठाईआ। एथे ओथे दो जहानां निथाव्याँ देवे आपणा सच्चा थाओं, चरण प्रीती साची रीती आप जणाईआ। अन्तर निरंतर रसना जिह्वा सिफ्त सलाह कराए वाहो वाहो, वाहवा तेरी वजदी रहे वधाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला हरिजन पकड़नहारा बाहों, फड़ फड़ आपणे रंग रंगाईआ। जिस दा लहिणा देणा थल अस्गाहो, महीअल खोजे चाँईं चाँईंआ। तिस स्वामी अन्तरजामी घट निवासी चरण धूड़ी मस्तक लाओ, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा मालक स्वामी हरि गम्भीरा, जग नेत्र लोचन नैण नज़र किसे ना आईआ। जिस दी ततव तत वेख सके ना कोए तस्वीरा, तसव्वर कर ना कोए जणाईआ।
जो आदि जुगादी बेनज़ीरा, नर नरायण नूर अलाहीआ। जिस भेव खुल्हाया भगत कबीरा, पर्दा कबरां बाहर उठाईआ। जिस लेखे लाया रवीदास कसीरा, चम्यारे दिती वड्याईआ। सो कटणहारा शरअ ज़ंजीरा, तन वजूद रहिण कोए ना पाईआ। जो लेखा मुकाए ग़रीब अमीरा, दीनां मज़्हबां लहिणा दए चुकाईआ। उस दा नाम खण्डा शमशीरा, दो जहानां भय वखाईआ। उस दी अगम्म अथाह तदबीरा, तरीका समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा पुरख अकाला दीन दयाला सर्ब गुणवन्त, गुणकारी इक अख्वाईआ। जिस ने आदि आदि बणाई आपणी बणत, अन्त अन्त आपणे विच समाईआ। जिस दी महिमा सदा अगणत, लेखा लेख ना कोए दृढ़ाईआ। जिस दा इक्को नाम निधाना मंत, तूं मेरा मैं तेरा ढोला दए समझाईआ। बोध अगाधा बणे पंडत, बुद्धी तों बाहर दए पढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। जिस नूं खोजदे कोटन कोटी सन्त, सति सतिवादी हो के ध्यान लगाईआ। उह लेखा जानणहारा जीव जंत, जागरत जोत बिन वरन गोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ । सतिगुर शब्द कहे मेरा मालक परवरदिगारा, बेऐब नूर अलाहीआ। जिस नूं सब ने मन्नया सांझा यारा, यामबीन कहि के सीस निवाईआ। ओह नूर नुराना होए उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दा इक्को कलमा होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। उस दा लेखा अन्तिम दीन दुनी दा झगड़ा दिसे विच काहिरा, कहर वरते ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दा इक्की सौ कोस दा होणा दाइरा, दोहरी आपणी वंड वंडाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद मिल के करना मुशायरा, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। उम्मत नबी रसूलां रहे कोई ना बाहरा, बहिरहाल दए जणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे हुक्म दा लग्गण वाला पहरा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ । सतिगुर शब्द कहे मेरा लेखा नाल गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द, गुर गोबिन्द गया दृढ़ाईआ। जिस दा मालक इक बख़शिंद, रहमत रहीम रहमान कमाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चुरासी बिन्द, वृंदावन दा काहन गया समझाईआ। जिस दा अमृत रस सागर सिन्ध, गहर गम्भीर गवर आप प्रगटाईआ। जिहनूं सीस निवाए करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द, इन्द इन्द्रासन रिहा तजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी धार विच्चों धार लेखा जाणे जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी निहकर्मा, कर्म कांड ना कोए रखाईआ। जनणी कुक्ख कदे ना जरमा,
जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जुग जुग लख चुरासी मेटणहारा भरमा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। झगड़ा चुकावणहारा वरना बरनां, चारे खाणी फोल फुलाईआ। इक समझावण वाला प्रभू प्रभ दी सरना, सरनगति इक दृढ़ाईआ। धूड़ी लावणहारा ख़ाक अगम्मे चरणा, बिन मिट्टी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। जिस पुरख अकाले दीन दयाले कलयुग अन्तिम आपणा खेल करना, करनी दा करता आपणा हुक्म वरताईआ। अन्त अख़ीर ओसे दा पल्ला फड़ना, पल्लू आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जिस दी मंज़ल हकीकी सचखण्ड दुआरे चढ़ना, अधविचकार ना कोए अटकाईआ। सतिगुर शब्द कहे जिस दे हुक्म नाल बिन खण्डे खड़ग तलवारां मैनूं पए लड़ना, दो जहानां धुर दा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे सब दा मालक पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता इक अख्वाईआ। जो शहिनशाह शाहो शाबाशी, शाह पातशाह नूर अलाहीआ। जो वेखणहारा लख चुरासी, चारे कुण्टां फोल फुलाईआ। जिन धरनी धरत धवल दी लौहणी उदासी, चिन्ता ग़मी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार कोलों कराउणी ख़ुलासी, बन्दी छोड़ आप हो जाईआ। साचे मण्डल पाउणी रासी, रस्ता दीन दुनी इक समझाईआ। हर हिरदे बणना विश्वाशी, विषयां तों बाहर आपणा हुक्म वरताईआ। लहिणा देणा लेखा पूरा करना शंकर नाल कैलाशी, कलाधारी आपणी कल वरताईआ। जन भगतां लेखे लाउणा स्वास पवण स्वासी, साह साह आपणा नाम जपाईआ। इक्को नूर जोत जोत होवे प्रकाशी, प्रकाश करे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी शाहो शाबाशी, शाह पातशाह शहिनशाह एकँकारा इक इकल्ला परवरदिगारा सांझा यारा नूर नुराना नूर अलाहीआ।
१९ माघ शहिनशाही सम्मत ११ जवंद सिँघ दे गृह नवां पिण्ड ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर पूरा प्यारा होवे लड दा, प्रीती चरण कवल जणाईआ। वसेरा दसे आपणे गृह अड दा, घर घर विच भेव चुकाईआ। लेखा जणाए नाड़ी मास हड्ड दा, तन वज़ूद फोल फुलाईआ। सच नाम निशाना गडदा, धुन नाद कर शनवाईआ। भगत सुहेले कदे ना छडदा, फड़ बाहों मेल मिलाईआ। रस छुडा के मच्छी डड्ड दा, अमृत रस दए चखाईआ। कूड़ी क्रिया सदा वढदा, तन वजूद रहिण ना पाईआ। लेखा मुका अन्धेरी खड्ड दा, दीआ बाती करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर पूरा ना कदे विछोड़
दा, विछड़ कदे ना जाईआ। धुर संजोगी मेल जोड़दा, जोड़ी आत्म परमात्म इक समझाईआ। ख़ज़ाना पूरा करे थोड़ दा, नाम अतुट वरताईआ। भगतां लेखा वेखे लोड़ दा, वस्त अमुल झोली दए भराईआ। कूड़ी क्रिया शौह दरयाए रोड़्हदा, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। जुग जुग निरगुण सरगुण हो के आपे बौहड़दा, हरिजन वेखे थांउँ थाँईंआ। रस गंवाए फिका कौड़ दा, अमृत रस आप चुआईआ। नहावण मुकाए तीर्थ तट जौहड़ दा, चरण धूड़ इश्नान कराईआ। जो रूप धरे ब्रह्मण गौड़ दा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। अगे मार्ग रहिण ना देवे सौड़ दा, भीड़ी गली पार कराईआ। डण्डा दस इक्को अगम्मे पौड़ दा, दो जहानां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर पूरा सच्चा सच ख़ुदावंद, कुदरत कादर इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच सारे पाबन्द, सिर सके ना कोए उठाईआ। आत्म परमात्म दस्सणहारा छन्द, सोहँ ढोला दए समझाईआ। निज घर आपणा देवे अगम्म अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। दूई दुवैती ढा के कंध, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बिना सूर्या चन्द चाढ़्ह के चन्द, जोती जाता करे रुशनाईआ। दीन दयाल बण बख्शंद, भगत सुहेले आपणी गोद टिकाईआ। भाग होण ना देवे मंद, मंद भागां लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सच सति दा करे पाबन्द, विछोड़े विच विछड़ कोए ना जाईआ।