पुस्तकालयभाग २४

१९ माघ शहिनशाही सम्मत ११ भगविंदर सिँघ दे गृह पिण्ड रणजीत बाग़ ज़िला गुरदासपुर

सतिगुर विसरे ना कदे स्वास, साह साह जन भगतां अन्दर समाईआ। काया मन्दिर वसे सदा पास, साढे तिन्न हथ्थ अन्तर निरंतर आपणा डेरा लाईआ। दीआ बाती कमलापाती करे प्रकाश, अन्ध अन्धेरा अन्दरों दए कढ्ढाईआ। शब्द अनादी धुन दए धरवास, धर्म दी धार आप समझाईआ। निझर झिरना बूँद स्वांती जाम प्याए बिना ग्लास, नाभी कवल कवल उलटाईआ। मानस जन्म सति सतिवादी हो के करे रास, रस्ता बावस्ता हो के आपणा इक समझाईआ। जगत विषयां तों बाहर दए विश्वाश, विश्व दा मालक हो के वेख वखाईआ। सच दुआर एकँकार पावे रास, सुरती शब्द गोपी काहन नाच नचाईआ। झगड़ा मेट के पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतरां लेखा दए मुकाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक देवणहार धरवास, धर्म दी धार इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द ना कदे विछोड़दा, विछड़यां मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़दा, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। पंच विकारा

अन्दरों होड़दा, होड़ा सस्से वाला दए गवाहीआ। मनुआ दहि दिशा तों आपे मोड़दा, चार कुण्ट ना उठ उठ धाईआ। शाह अस्वार बणाए हरिजन आपणे घोड़ दा, दो जहानां आप दौड़ाईआ। लेखा वेखे जन्म कर्म दी लोड़ दा, लुड़ींदा साजण होए सहाईआ। नाम सिमरन दा लेखा पूरा करे थोड़ दा, अनमुली दात आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। साचा नाम ना विसरे तन वजूद, माटी ख़ाक मिले वड्याईआ। दीन दयाला मिले अगम्म महबूब, मुहब्बत वाला नूर अलाहीआ। जिस दी मंज़ल हक मकसूद, जगत जहान दा पन्ध मुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया अन्दरों करे नेस्तो नाबूद, जड़ चेतन आपणे रंग रंगाईआ। लेखा जाणे काया माटी पंज तत भूत, ततव तत ध्यान रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। साचा नाम ना विसरे जग, जग जीवण दाता दए वड्याईआ। जिस दा लहिणा देणा उपर शाहरग, नव दुआर दा पन्ध मुकाईआ। मेहर करे आ सूरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ। फड़ फड़ हँस बणाए कग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। त्रैगुण माया साड़ सके ना अग्ग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। दीन दुनी दी धार विच्चों करे अलग, आत्म परमात्म आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। स्वास स्वास जपो हरिनाम, हरि हिरदे ध्यान रखाईआ। जिस दा सब तों वखरा जाम, जगत नश्यां दी लोड़ रहे ना राईआ। अन्ध अन्धेरा मेटे शाम, शमअ नूर जोत करे रुशनाईआ। दर्शन देवे आप श्री भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो वेखणहारा दीन दुनी तमाम, खोजणहारा थांउँ थाँईंआ। जिस नूं सयदे करदे सलाम, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नाम जपणा रसना जिह्वा बत्ती दन्द, मुख होठ सिफ्त सलाहीआ। दीन दयाल सदा बख्शंद, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। अन्तर निरंतर देवे अगम्म अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्द, संसे सारे दए चुकाईआ। ख़ुशी करके बन्द बन्द, बन्दगी धुर दे लेखे पाईआ। करे प्रकाश बिना सूर्या चन्द, जोती जाता डगमगाईआ। आवण जावण मेटे पन्ध, लख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। साचा नाम जपो हरि एका, एका एक देवे वड्याईआ । जिस दी सब ने रखी टेका, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। सो दीन दयाला पुरख अकाला करे बुध बिबेका, पतित पुनीत आप कराईआ। हरिजन सन्त सुहेले भेव चुकाए एकँकार एका, इक इक नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप

बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा नाम अगम्मड़ा, आदि जुगादी अगम्म। जिस दी कीमत ना कोई पैसा दमड़ा, ना कोई लेख चुकाए मानस ज़ाती विच जरम। दीन दयाल होवां बख्शंदड़ा, जुग जुग जन भगतां मेटां भरम। निरगुण हो के रंग रगंदड़ा, सरगुण सच दस्सां धर्म। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी, जोती जाता पुरख बिधाता एकँकारा परवरदिगारा बख्शणहारा साची सरन।

१९ माघ शहिनशाही सम्मत ११ सरूप सिँघ दे गृह सुखे शाह फ़कीर दे नाल शहर गुरदासपुर

हूतल हू मुकामे यक यदीउम ज़वी अर्शे नज़ी ज़ुववले मुज़ा नुराने नुरा वाहिदे ख़ुदा यक ज़मी हवज़ू शवसे ज़वा ज़कुम्माबाए वज़ू ज़नुसतो ज़नुसती ज़मी ज़वी ज़ख़तू यमसी ज़वा ज़वाए ख़ुदा मुहम्मदे रज़ू गोशे ज़विद शाहे नविद। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। चश्मे नुराना नखुसतों ज़वी ज़मम दुवाउ ज़न ज़म चाए ज़वू नसते मुवाए दस्ते दुवाए फ़र्शे अदाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। बैतुल धाम हूतल हू, हक हक जणाईआ। जिथ्थे लेखा नहीं बुत रूह, बुत तों बाहर आपणा हुक्म जणाईआ। जिथ्थे इक्को आवाज़ अज़ां तूं ही तूं, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ओह मालक ख़ालक अल्ला हू अन्ना हू, दो जहानां बाहर आपणा भेव चुकाईआ। जिथ्थे ना कोई हद्द ना कोई हदूद ना कोई जंगल ना कोई जूह, महिबान बीदो बीखैर या अलाह, इक्को नूर नूर अलाहीआ। ज़फ़ती अल्ला मुफ्ते जू दस्ते दू हशरे नविश पेशीन पेशानी रूपोश नज़रे नज़ा नेरन नेरा नज़र किसे ना आईआ। हूतल हू हक हकीकत जिथ्थे ना कोई शिकवा ना कोई शक, शकूक रहिण कोए ना पाईआ। बिन नेत्र लोचन नैण जिस वेख्या उस किहा ऐनुलहक, हकीकत दा मालक भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ।

कहिण सुणन दीआं दोवें बातां, बातन भेव खुल्हाईआ। अज्ज ख़ुशीआं वालीआं प्रेम दीआं रातां, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। जिस विच भगतां मिलणीआं अगम्मी दातां, दाता हो के आप वरताईआ। सनमुख बैठयां दे अन्दर वड़ के मारनीआं झातां, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। बजर कपाट खोल्ह के ताका, ओहला ओहले विच्चों चुकाईआ। सतिगुर शब्द मार

के हाकां, होका हक हक सुणाईआ। उठ सुत्तया आत्मा मेरया निक्कया जेहा काका, ओ कुकू बच्चू तैनूं लवां जगाईआ। जे तैनूं जनणी नहीं चुक्कया सतिगुर चुक लए आपणी ढाका, फड़ बाहों गोद उठाईआ। तेरा मेरा आदि अन्त दा साका, रिश्ता फ़रिशत्यां बाहर समझाईआ। कुछ मेरे कोलों लहिणा देणा लै लै बाका, बाकायदा झोली देवां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गल्ल विच्चों गल्ल जाए लभ, लबां विच्चों निकली आपणा रंग बदलाईआ। शब्द शब्द दा मेला हुन्दा नाल सबब, वक्त सुहञ्जणा दए गवाहीआ। जिस नूं आशक माशूक रहे दोवें लभ, बिन नैणां नैण उठाईआ। नाले कहिण पता नहीं केहड़ा नूर अलाही रब्ब, यामबीन कहि के जिस नूं सीस निवाईआ । ओह बेपरवाह अगम्म अथाह परवरदिगार सांझा यार केहड़े वेले आपणा नूर प्रगट करे झब, काया मन्दिर अन्दर पर्दा आप उठाईआ। पीआ प्रीतम हो के जगत जहान तों बाहर आपणी दस्से हद्द, हदूद आपणी इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे तूं मेरा मैं तेरा बिना साज़ां वजे नद, अनहद नादी नाद दृढ़ाईआ। दीपक बिन तेल बाती रिहा जग, जोती जाता करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। गल्ल कहे मेरा गल्ल विच्चों निकले रूप, सोहणी बणत बणाईआ। मैं वेखां इक्को सति सरूप, जोती जाता धुरदरगाहीआ। जो सब दा शहिनशाह भूप, पातशाह नूर अलाहीआ। जिस दा सतिगुर शब्द दुलारा दूत, दो जहान करे शनवाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला जदों लभ्भे लभ्भे भगतां वाली कूट, काया कुटीआ अन्दरों आपणा पर्दा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। गल्ल कहे मैं ना वड्डी ना छोटी, मेरा आकार नज़र किसे ना आईआ। मेरा भेव पा सके ना कोटन कोटी, अणगिणत ढोले गए गाईआ। मैं सब तों नेड़े सब तों दूर चढ़ के बैठी अगम्मी चोटी, जिथ्थे बिन सतिगुर तों वेखण कोए ना पाईआ। बेशक मैं बैखरी बाणी विच बोली जांदी नाल होठीं, पर मेरी धार सब तों बाहर नज़री आईआ। मैं कदे ना होई खोटी, खोट्टयां खरे दयां बणाईआ। मेरा नाता नाल उस परम पुरख दी जोती, जो जोती जाता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक होए सहाईआ।

सतिगुर सच्चा परी पूरन, पूरन सतिगुर इक अख्वाईआ। जो सब दे वसे नेड़े दूरन, निज घर बैठा आसण लाईआ। जिस नूं कहिंदे हाज़र हज़ूरन, हज़ूर इक्को धुरदरगाहीआ। जो दाता योद्धा सूरबीर सूरन, शक्तीशाली बेपरवाहीआ। जो

देवे नाद शब्द अगम्मी तूरन, तुरीआ दा भेव चुकाईआ। जन भगतां बख्श के चरण धूड़न, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्हन, आप आपणे रंग रंगाईआ। लख चुरासी कटके जूड़न, फाँसी धर्म राय ना कोए रखाईआ। काया चोली चाढ़्ह के रंग गूढ़्हन, आप आपणे विच मिलाईआ। नाता तोड़ के कूड़ कूड़न, कूड़ी क्रिया विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ।

वाहवा कहे मैं आदि जुगादी वाह, वाहवा कहि के सारे प्रभू दा गुण गाईआ। मेरा मालक बेपरवाह, जो बेपरवाही विच समाईआ। आदि जुगादी बणे मलाह, जुग जुग खेवट खेटा हो के बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जदों चाहे आपणा बदल देवे नाँ, नाउँ निरँकारा आप हो जाईआ। आपे पिता आपे माँ, आपे बणे जणेंदी माईआ। ग़रीब निमाणयां निथाव्याँ देवणहारा थाँ, थान थनंतर इक सुहाईआ। जन भगत सुहेले फड़ के बांह, इक्ट्ठे कीते चाँईं चाँईंआ। जिन्हां दे अन्तर निरंतर बुद्धी रहिण ना देवे काँ, हँस रूप लए बदलाईआ। सदा सुहेला हो के देवे ठण्डी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ खेड़े गराँ, काया माटी फोल फुलाईआ। हरिजन जिस नूं कहिंदे वाह वाह, वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला जुग जुग जन भगतां कोल जावे आ, धुर दा बण के पाँधी राहीआ। भेव अभेदा दए खुल्हा, पर्दा ओहला दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। वाह कहे जो वाहवा कहिण, कहि कहि ख़ुशी बणाईआ। उन्हां दा नाता जुड़या नाल नरैण, नर हरि वेखे चाँईं चाँईंआ। बिन जगत नेत्रां तों दर्शन पाण अगम्मे नैण, जगत लोचन दी लोड़ रहे ना राईआ । घर स्वामी ठाकर मिल जाए साक सैण, सज्जण इक्को सोभा पाईआ। जिस दे प्यार विच भगतां नूं भुल जाण भाई भैण, मात पित नज़र कोए ना पाईआ। सृष्टी सारी दिसे त्रफ़ैण, बिना पुरख अकाल तों संगी संग ना कोए निभाईआ। वाहवा कीत्यां बिना ओहनां नूं ना आवे चैन, वाहवा कहि के प्रभू दे ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक सुहाईआ।

सतिगुर शब्द कहे बख्श दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। नूर नुरानिआ नूरी चाढ़्ह दे चन्द, जोती जाते कर रुशनाईआ। बिना रसना जिह्वा तों तूं मेरा मैं तेरा शब्दी धार गाईए छन्द, ढोला सोहला इक दृढ़ाईआ। ख़ुशी होवे

बन्द बन्द, बन्दगी तेरी विच समाईआ। दूई दुवैती अन्दर रहे ना कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। मानस जन्म भाग होण ना देवीं मंद, मंद भागी लैणा तराईआ। तेरे दुआरयों इक्को मंगां मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। तन वजूद काया माटी रंग, रंगत इक्को इक रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। साचा अनन्द बख्श दे पुरख अकाले, परम पुरख तेरी सरनाईआ। दीना बंधप दीन दयाले, दया निध तेरी वड्याईआ। फल ला के काया पंज तत दे डाले, पत्त टहणी दे महकाईआ। दीआ बाती जोत जगा निराले, बिन तेल बाती कर रुशनाईआ। तेरी मंज़ल राह मिले सुखाले, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। सच्चा अनन्द सतिगुर सेवा, सेवा सच सच वड्याईआ । मेहरवान होवे वड देवी देवा, देव आत्मा वेख वखाईआ। किरपा करे जो वसे धाम निहकेवा, अटल महल सोभा पाईआ। सच प्यार दा अन्तर लावे थेवा, कौस्तक मणीआ रूप बदलाईआ। पवित्र करे रसना जिह्वा, स्वास स्वास विच समाईआ। नाम पदार्थ दे के अगम्मा मेवा, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। अनन्द देवे प्रभू तन माटी साचे मन्दिर, ततव तत तत दृढ़ाईआ। प्रकाश करके डूँग्घी कंदर, अन्ध अन्धेर दए चुकाईआ। त्रै धातू तोड़ के जंदर, रजो तमो सतो दा लेखा दए चुकाईआ। मनुआ दहि दिशा ना धाए बन्दर, शब्द डोरी नाल बंधाईआ। प्रकाश दे के बिना सूर्या चन्द्र, नूर नुराना करे रुशनाईआ। निज घर वासी वसे सदा संगण, सगला संग बणाईआ । जगत विकार तोड़ के फंदन, डोरी शब्द तन्द बंधाईआ। जिन्हां नूं लाए आपणे अंगण, अंगीकार आप हो जाईआ । तिन्हां नूं देवे सच अनन्दन, अनन्दपुर वासी होए आप सहाईआ। जो आदि जुगादी टुट्टी आवे गंढ्ढण, विछड़यां मेल मिलाईआ। उस नूं इक्को डण्डावत इक्को बन्दन, इक्को सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ।

ना कोई एका ना कोई दो, दूआ एके विच समाईआ। एका दूआ इक्को गए हो, बिन एके दूए तों आपे होका देवे थांउँ थाँईंआ। जोती धार बण निर्मोह, नूर नुराना नूर करे रुशनाईआ। जिस नूं कहिंदे निरञ्जण पुरख सो, सो साहिब बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरञ्जण आपणी करके लोअ, बिन लोयणां करे रुशनाईआ। निरँकार निरँकार भेव मिटा के दोआ दो, दुतीआ लेखा दए चुकाईआ। आदि निरञ्जण आपे करके आपणी लो, बिन एके दूए वेखे थांउँ थाँईंआ। अबिनाशी

करता जिस दा भेव ना जाणे को, बेअन्त कहि के सारे गाईआ। श्री भगवान आपणा आप आपे लए जोह, दूसर संग ना कोए रखाईआ। पारब्रह्म एके दूए नालों हो निर्मोह, मुहब्बत मुहब्बत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ।

इक तों होवे दो, दो इक रूप समाईआ। इक दूजे तों करन खोह खोह, एह खेल बेपरवाहीआ। जिस वेले इक दूजे नाल जाण छोह, मिल मिल के इक दूजे विच समाईआ। आप आपे आपणा आप हो, आप आपणा लैणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिगुर सच्चा श्री भगवान, हरि करता इक अख्वाईआ। सतिगुर सच्चा नौजवान, बाल बृद्ध ना रूप बदलाईआ। सतिगुर सच्चा मेहरवान, महबूब नूर अलाहीआ। सतिगुर सच्चा देवे दान, वस्त नाम निधान वरताईआ। सतिगुर सच्चा वखाए धर्म निशान, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। सतिगुर सच्चा देवे अगम्म ज्ञान, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। सतिगुर सच्चा भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ ग्राम, महल अटल इक सुहाईआ। सतिगुर सच्चा दीपक जोत जगाए महान, बिन तेल बाती कर रुशनाईआ। सतिगुर सच्चा शब्द नाद सुणाए धुन्कान, अनहद नादी राग दृढ़ाईआ। सतिगुर सच्चा अमृत रस देवे पीण खाण, निझर झिरना बूँद स्वांती आप टपकाईआ। सतिगुर सच्चा घर स्वामी मिले आण, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। सतिगुर सच्चा चरण प्रीती बख्शे ध्यान, धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। सतिगुर सच्चा जिस दा आदि जुगादी इक विधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। सतिगुर सच्चा श्री भगवन्त, हरि करता इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी कन्त, कन्तूहल धुरदरगाहीआ। जिस दा नाम निधाना मंत, मंतव दो जहान हल कराईआ। जिस दा मेल मिलावा नाल साचे सन्त, साजण हो के वेख वखाईआ। आपणी महिमा दस्से अगणत, गिणती गणत ना कोए समझाईआ। धर्म धार दी बणाए बणत, घाड़त आपणी घाड़न लए घड़ाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। मेल मिलावा साची संगत, आत्म परमात्म साचा संग जणाईआ। लेखा मुका के बहिश्त जंनत्त, चरण कवल बख्शे सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर सच्चा परम पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता इक अख्वाईआ। जिस दी मण्डल मण्डप रासी, दो जहानां खेल खिलाईआ। जो सचखण्ड निवासी, दरगाह साची सोभा

पाईआ। जो शाहो भूप शाबाशी, शहिनशाह नूर अलाहीआ। जिस दी लख चुरासी दासी, सेवक हो के सेव कमाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरुआं दए विश्वाशी, विशा आपणा नाम समझाईआ। जो तन वजूदां निरगुण जोत करे प्रकाशी, प्रकाशवान इक अख्वाईआ। जिस दा लहिणा देणा विष्न ब्रह्मा शिव शंकर नाल कैलाशी, हुक्म हुक्म विच्चों प्रगटाईआ। ओह भगतां सन्तां मेटणहार उदासी, चिन्ता ग़म ग़मखार दए गंवाईआ। नाम जपाए बिना पवण स्वासी, अजपा जाप विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर पूरा पुरख अकाला, अकल कलधारी इक अखवांयदा। आदि जुगादी दीन दयाला, दया निध भेव उठांयदा। वसणहार सचखण्ड सची धर्मसाला, दरगाह साची सोभा पांयदा। जिस दा शब्द दुलारा लाला, लालन इक्को रंग रंगांयदा। जो जुग जुग खेले खेल निराला, निराकार साकार रूप वटांयदा। धरनी धरत धवल धौल लोकमात बणे दलाला, विचोला हो के वेख वखांयदा। नाम निधान नौजुआन हो के दए सुखाला, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त वड्आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक वरतांयदा। सतिगुर पूरा नाम देवे सोहँ सो, सो पुरख निरञ्जण दया कमाईआ। आत्म परमात्म आपे जाए हो, हरि पुरख निरञ्जण बेपरवाहीआ। भेव चुकाए दोअँ दो, एकँकार वड्डी वड्याईआ। सच प्रकाश करे लो, आदि निरञ्जण कर रुशनाईआ। आप आपणा आपे लए जोह, अबिनाशी करता वड वड्याईआ। आपणा आपणे नाल बंधाए मोह, श्री भगवान खेल खिलाईआ। पारब्रह्म आपणा लेखा आपणे विच रखे ना इक ना दो, दूआ एका आपणा खेल खिलाईआ। सतिगुर शब्द ढोआ देवे ढो, सच वस्त वस्त वरताईआ। जिस दा भेव ना जाणे को, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सोहँ सो आदि दी धारा, विष्न ब्रह्मा शिव दिती वड्याईआ। शब्दी शब्दी खेल अपारा, अपरम्पर स्वामी आप जणाईआ। जिस दा खेल त्रैगुण बाहरा, पंचम तत ना कोए वड्याईआ । जो लेखा जाणे विष्न ब्रह्मा शिव विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी आपणी सेव लगाईआ। जिस दा आदि जुगादी संदेशा एका इक्को वारा, इक इकल्ला दए दृढ़ाईआ। जिस लख चुरासी त्रैगुण माया पंज तत कीता पसारा, रजो तमो सतो अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणी खेल खिलाईआ। आत्म परमात्म दे अधारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा अपंरपर स्वामी ला के नाअरा, सोहँ सति सति समझाईआ। हँ ब्रह्म दा पार किनारा, पतिपरमेश्वर भेव चुकाईआ। अन्त जोत जोत विच एका रूप निराकारा, साकार संग ना कोए रखाईआ । जिस दा वसेरा सचखण्ड दुआरा, दरगाह साची मुकामे हक सोभा पाईआ। जिस दा रूप अवतार पैग़म्बर गुरु होए साकारा,

तन वजूदां खेल खिलाईआ। जोती जाता हो के ज़ाहरा, पुरख बिधाता वेख वखाईआ। नाम शब्द दे सची धुन्कारा, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। अमृत बख्श अगम्मा ठंडा ठारा, सति सतिवादी बिन रसना जिह्वा जाम प्याईआ। लोकमात दए अधारा, उदर दा लेखा दिता मुकाईआ। जिन्हां रसना जिह्वा ढोला गाया गीत सुणाया मीत मुरारा, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जो निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण होए ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणी करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सोहँ धार आदि जुगादी, अक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। प्रभ दा खेल ब्रह्म ब्रह्मादी, ब्रह्मांड आपणा हुक्म चलाईआ। आत्म परमात्म सदा अनादी, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। एह हुक्म संदेशा बोध अगाधी, बुद्धी तों परे पढ़ाईआ। जेहड़ी रसना नाल ना जाए अराधी, स्वासां नाल कोए ना गाईआ। जोती धार जोत विस्मादी, विश्व दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सोहँ अक्खरी जाप जगत दा गाउणा, सिफ्ती ढोले गाईआ। भगतां सोहँ रूप सरूप विच समाउणा, आपणा आप मिटाईआ। घर परमात्म इक्को बहाउणा, सेज सुहञ्जणी जो सुहाईआ। बिन अक्खीआं दर्शन पाउणा, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। बिन सीस सीस झुकाउणा, निव निव लगणा पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सच प्रीती विच मनाउणा, प्यार मुहब्बत विच मंग मंगाईआ । जिस ने दस्म दुआरी पर्दा लौहणा, भेव अभेद रहे ना राईआ। भगत भगवान इक्को घर वसाउणा, सद वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर सच्चा आत्म परमात्म जोड़ जोड़े, जोड़ी हरि जगदीश कराईआ। नाम अगम्मे चाढ़्हे घोड़े, वागां आपणे हथ्थ रखाईआ। बिन कदमां चरणां दौड़े, भज्जे वाहो दाहीआ। पन्ध मुकाए भीड़े सौड़े, अगे हो ना कोए अटकाईआ। फल छडे मिट्ठे कौड़े, जगत रस ना कोए चखाईआ। अन्त इक्को चढ़े सतिगुर सच्चे पौड़े, पौड़ी डण्डा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे साहिब स्वामी आपे बौहड़े, फड़ बाहों लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। जिन्हां नूं सतिगुर सोहँ सो जाप दस्सया, लोकमात कीती पढ़ाईआ। दिवस रैण अन्तर निरंतर आपे वस्या, रोम रोम विच समाईआ। साढे तिन्न करोड़ दी मेटे रैण अन्धेरी मस्सया, नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। बिन रसना जिह्वा जपाए कथया, कथनी चले ना कोए वड्याईआ। किरपा करे पुरख समरथया, हरि करता धुरदरगाहीआ। जन भगतां लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्थया, जगत उधार ना कोए रखाईआ। जो प्रेम प्रीती विच सथर लथ्थया, यारड़ा सेज दए सुहाईआ। लहिणा देणा पूरब लेखे लाए मस्तक मथ्थया, जन्म जन्म दा लेखा झोली पाईआ।

जो निरगुण निरवैर निराकार निरँकार दो जहानां फिरे नस्सया, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस सस्से उत्ते होड़ा लाया ते आपणा भेव दस्सया, हँ ब्रह्म भेव आप खुल्हाईआ। अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के करे प्रकाश बिना रवि शशिया, बिन सूर्या चन्न डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। निरगुण धार पुरख बिधाता, बिध आपणे हथ्थ वखाईआ। जो होए जोती जाता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म जोड़े नाता, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लए मिलाईआ। ईश जीव दस्स के गाथा, गहर गम्भीर करे पढ़ाईआ। सतिगुर शब्द हो के देवे साथा, संगला संग निभाईआ। जो तन वजूदां चलावणहारा राथा, रथ रथवाही धुरदरगाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द जिस नूं देवे दान, दयावान दए वरताईआ। भाग लगाए काया मन्दिर मकान, मक्का काअबा इक्को इक सुहाईआ। घर स्वामी ठाकर मिले आण, परवरदिगार फेरा पाईआ। जिस दे ढोले सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत सुहेले गाण, गा गा शुकर मनाईआ। ओह जोती जाता पुरख बिधाता किरपा करे श्री भगवान, भगवन हो के वेख वखाईआ। ग़रीब निमाणे कोझे कमले करे परवान, परम पुरख प्रभ देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी लेखा जाणे दो जहान, दोहरी आपणी कल वरताईआ।

१९ माघ शहिनशाही सम्मत ११ कर्म सिँघ दे नवित पिण्ड नया शाला ज़िला गुरदासपुर

कर्म सिँघ दा कर्म होया निहकर्मी, प्रभ देवे माण वड्याईआ। जिस दी आत्मा फेर लोकमात कदे ना जन्मी, जन्म विच कदे ना आईआ। इक्को जगह मिली ते मिली पुरख अकाल दी चरणी, जिथ्थे जगत वाला चरण वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दर दए वड्याईआ। आत्मा कहे मैं पुज्जी सचखण्ड, बिन कदमां कदम उठाईआ। पन्ध मुका के ब्रह्मण्ड खण्ड, भज्जी वाहो दाहीआ। मेरा लेखा रिहा ना जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज नाता गई तुड़ाईआ। सतिगुर शब्द ने आपणे नाल पाई गंढ्ढ, जिस नूं सक्या ना कोए खुल्हाईआ। राय धर्म वेख के पाउंदा रह गया डण्ड, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। शंकर ने किहा एह नहीं तेरी वंड, सँघारी हो के दयां सुणाईआ। क्यों इस नूं सतिगुर शब्द ने पाई ठण्ड, जगत दी अग्नी ना कोए तपाईआ। एह सदा दी सुहागण विछोड़ा चुक्कया रंड, रंडेपा रहिण कोए ना पाईआ। इस दा निवास अस्थान होणा विच सचखण्ड, थिर घर बहि के आपणा आसण

लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर दए वड्याईआ। आत्मा कहे मेरा सच घर होया वसेरा, सोहणी मिली वड्याईआ। ना एथे सूर्या चन्द ना कोई जगत प्रकाश ना अन्धेरा, सद इक्को रंग वेख वखाईआ। मैं जिधर तकां भगतां दा डेरा, बिना भगतां तों दूजा नज़र कोए ना आईआ। फेर वेखां अवतार पैग़म्बर गुरु एथे मारन फेरा, जोत जोत जोत विच्चों प्रगटाईआ। मेरे साहिब ने मेरा कीता हक नबेड़ा, हकीकत दे मालक ने हक मेरा मेरी झोली पाईआ। धन्नभाग मैं आ के आण के वेख्या प्रभू चरण दा खेड़ा, जिथ्थे खिड़की कुण्डी वेखण कोए ना पाईआ। मैं हैरान हो गई एथे कोई नहीं किसे दा झेड़ा, झगड़े वाला नज़र कोए ना आईआ। सारे इक दूजे नूं कहिण तूं मेरा मैं तेरा, मैं तेरा तूं मेरा, इक्को रूप विच इक्को रूप गए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सद वसे नेड़न नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध ना कोए रखाईआ।

२० माघ शहिनशाही सम्मत ११ सुंदर सिँघ दे गृह पिण्ड रोसे ज़िला गुरदासपुर

सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुर होवो सवाधान, जोती जाते पुरख बिधाते इक्को लओ अंगड़ाईआ। बिन नेत्र लोचन नैणां निगाह मारो ज़िमीं असमान, धरनी उत्ते वेखो चाँईं चाँईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धर्म दी धार वेखो विधान, चार कुण्ट दहि दिशा फोल फुलाईआ। आत्म परमात्म रिहा ना कोए ज्ञान, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। शब्द अनादी सुणे ना कोए धुन्कान, अनहद नादी नाद ना कोए शनवाईआ। अमृत रस निझर झिरना मिले ना किसे पीण खाण, बूँद स्वांती नाभी कवल ना कोए टपकाईआ। मन कल्पणा फिरे शैतान, शरअ शरीअत करे लड़ाईआ। घर स्वामी ठाकर मिले किसे ना आण, निज नेत्र लोचन नैण दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर लोकमात मारो झाती, दरगाह साची पर्दा आप उठाईआ। क्यों तुहाडे हुन्दयां होई अन्धेरी राती, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। क्यों झगड़ा प्या काग़ज़ाती, अक्खर अक्खर वेख वखाईआ। सब दा लहिणा तको बहु बिध भांती, भेव अभेद देणा जणाईआ। किसे हिरदे वस्या नहीं कमलापाती, पति परमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। सब दी ज़िंदगी तको हयाती, जीवण जीवण विच्चों वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ । सतिगुर शब्द कहे अवतार

पैग़म्बर गुर निगाह मारो आपणे दीन मज़्हब, मशवरा मेरे नाल बणाईआ। किसे दा रिहा कोई ना अदब, आदाब विच सीस ना कोए झुकाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ कीता ग़ज़ब, हैरानी विच सर्ब कुरलाईआ। धर्म दी धार माया ममता विच होई जज़ब, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। नव खण्ड पृथ्मी तको तशदद्, झगड़ा दीन दुनी समझाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत सुहेले कोटां विच्चों दो चार अदद, बहुती गणत ना कोए गिणाईआ। तुसीं जीवां जंतां क्यों नहीं करदे मदद, हर हिरदे अन्दर आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुर धरनी धरत धवल धौल वेखो खेल अगम्म, अगम्मड़े हो के ध्यान लगाईआ। किसे भेव ना चुक्के आपणे ब्रह्म, पारब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। सब दी दृष्टी होई चर्म, चम्म दृष्टी डेरा कोए ना ढाहीआ। कूड़ कुड़यारा बणया कर्म, कर्म कांड दा लेखा समझ कोए ना पाईआ। सच दा रिहा कोई ना धर्म, धरनी धरत धवल धौल रही कुरलाईआ। आपणा वायदा कौल इकरार तको परन, जो पेशीनगोईआं विच आए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सतिगुर शब्द धुर दयालू, दीना बंधप तेरी बेपरवाहीआ। तूं मालक ख़ालक सचखण्ड सची धर्मसालू, दरगाह साची मुकामे हक सोभा पाईआ। असीं लाडले तेरे सुत नन्हे बालू, बचपन तेरे चरण टिकाईआ। असां सब कुझ तक्कया दीन दुनी दा हालू, हालत बिगड़ी ख़लक ख़ुदाईआ। तुध बिन कलयुग अन्त ना कोए संभालू, सम्बल दे मालक होणा आप सहाईआ। ओह लहिणा देणा लेखा पूरा कर दे जो सतिगुर नानक दे के गया पुत कालू, कल काती डेरा ढाहीआ। सति धर्म तेरे हुक्म नाल होवे चालू, चौथे जुग दा लेखा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सतिगुर शब्द धुर दे खेवट खेटे, दो जहान दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। असीं जुग चौकड़ी तेरे बेटे, बचपन तेरे चरण टिकाईआ। सदा सुखआसण तेरी सेजा लेटे, सति सरूप विच समाईआ। सानूं याद वायदे कौल इकरार कीते, जो करता पुरख दए दृढ़ाईआ। साडे अन्तिम सब दे समें बीते, पिछले बैठे पन्ध मुकाईआ। हुण अगे तेरे हुक्म दी चले रीते, रीतीवान तेरी सरनाईआ। झगड़े मुका दे मन्दिर मसीते, काया काअबा इक जणाईआ। आत्म परमात्म सब दा होवे मीते, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द हर हिरदे वसणा चीते, चितवित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। दीन दुनी दी पवित्र कर दे नीते, नीतीवान तेरी सरनाईआ। तेरा इक्को हुक्म होवे हदीसे, हज़रतां तों बाहर कर पढ़ाईआ। साडे लेखे मुका बीस बीसे, इक इकीसे तेरी ओट तकाईआ। अन्त कन्त भगवन्त इक्को छत्र झुल्ले तेरे सीसे, जगत जगदीश

तेरी वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुर धुर दा हुक्म दृढ़ावांगा। सो पुरख निरञ्जण सगला संग रखावांगा। हरि पुरख निरञ्जण मेल मिलावांगा। एकँकारा जोड़ जुड़ावांगा। आदि निरञ्जण नूर रुशनावांगा। अबिनाशी करता वेख वखावांगा। श्री भगवान भेव चुकावांगा। पारब्रह्म ब्रह्म संग रखावांगा। सतिगुर शब्द हो के डंक वजावांगा। धरनी धरत धवल धौल, सम्बल इक्को बंक सुहावांगा। धुर दा बणके पंडत पांधा रौल, फ़ुरने फ़ुरनयां विच्चों प्रगटावांगा। सब दे वायदे पूरे करां कौल, करनी दा करता आप हो जावांगा । जो आशा रख के गया कृष्णा कान्हा साँवल सौल, सावरीआ हो के वेख वखावांगा। हर घट अन्तर निरंतर जावां मौल, मौला हो के भेव चुकावांगा। आप सदा रहां अडोल, अडुल हो के खेल खिलावांगा। कलयुग अन्त पूरा तोलां तोल, तराज़ू कंडा नाम हथ्थ उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक वरतावांगा। सतिगुर शब्द कहे धुर हुक्म अगम्म वरताएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। लहिणा देणा सच दा वेख वखाएगा। चार जुग दे शास्त्र नाल मिलाएगा। अक्खर अक्खर फोल फुलाएगा। भेव अभेदा आप चुकाएगा। अछल अछेदा हो के वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाएगा। साचा हुक्म इक दृढ़ावेगा। दो जहानां आप सुणावेगा। श्री भगवान खेल खिलावेगा। गुर अवतार पैग़म्बरो, लेखा सब दी झोली पावेगा। जो वसणहारा देस परदेसा, दो जहानां वेख वखावेगा। जो वायदा कीता गोबिन्द दस दस्मेसा, दहि दिशा आपणा रंग रंगावेगा। जो वसे सचखण्ड साचे देसा, दरगाह साची आप सुहावेगा। जिस दा नाम गाए सहँसर मुख शेषा, दो सहँसर जिह्वा नाल वडयावेगा। जुग बदलणा उस दा पेशा, पेशीनगोईआं सब दीआं फोल फुलावेगा। ओह मालक ख़ालक नर नरेशा, नर नरायण नूर रुशनावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावेगा। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुर सुणो हुक्म गुरदेवा, देव आत्मा धार जणाईआ। सब दी लेखे लावे सेवा, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। जिस दे गुण गाए नाल रसना जिह्वा, बत्ती दन्द सिफ्त सलाहीआ। ओह मालक ख़ालक अलख अभेवा, अगोचर अगम्म अथाह इक अख्वाईआ । जो वसणहारा सचखण्ड धाम सच्चे निहकेवा, निहचल आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा मेहरवान, मेहरवान मेहरवान मेहरवान अगम्म अथाहीआ।