२० माघ शहिनशाही सम्मत ११ धिरता सिँघ दे गृह पिण्ड कलानौर ज़िला गुरदासपुर
जन भगतां प्रभ बख्शे दात, नाम निधान झोली पाईआ। काया मन्दिर अन्दर पुछे वात, निरगुण हो के वेख वखाईआ। बिन नेत्र लोचन नैणां मारे झात, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। सच प्रीती जोड़े नात, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। दर वखावे अगम्म इकांत, नूर नुराना नज़री आईआ। तन वजूद करे शांत, अग्नी तत बुझाईआ। लहिणा देणा वेखे लोकमात, धरनी धरत धवल धौल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे अंग लगाईआ। भगत जनां प्रभ साचा मीतड़ा, मित्र प्यारा एक। जो वसे धाम अनडीठड़ा, सचखण्ड दुआरे दए टेक। नाम जणाए अगम्म मीठड़ा, बुद्धी करे बिबेक। अग्नी तत ना लाए सेकड़ा, नज़री आए नेतन नेत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। जन भगतां सद प्यारदा, प्रीतम धुरदरगाहीआ। आदि जुगादि ना कदे विसारदा, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। नाम संदेशा देवे राग सुणाए अगम्मी सितार दा, बिन किंग सितार हिलाईआ। शब्द सुणाए अनादी धुन्कार दा, अनहद नादी नाद दृढ़ाईआ। प्रकाश होवे जोत उज्यार दा, नूर नुराना सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। भगत जनां भगवन रंगदा, काया चोली नाम मजीठ। मेल बख्शे धुर दे संग दा, लेखे लाए कौड़े रीठ। नाम सुणाए धुर मृदंग दा, पुरख अकाला बीठलो बीठ। रस देवे अनोखे अनन्द दा, गृह मन्दिर वखा अनडीठ। झगड़ा मेटे विकार पंज दा, शब्द सुहागी सुणाए गीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं भगतां वेखणहारा, जुग जुग वेस वटाईआ। कलि कल्की लए अवतारा, कल कातीआं पन्ध मुकाईआ। भगत सुहेला वेखां मीत मुरारा, मित्र प्यारा लवां जगाईआ। राती सुत्तयां करां दीदारा, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। नज़री आवे परवरदिगारा, सांझा यार नूर अलाहीआ। जिस दा सब ने दिता इशारा, ग्रन्थ शास्त्र कूक कूक दृढ़ाईआ। ओह आवे कलि कल्की अवतारा, निहकलंका धुर अमाम इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतां रंगां चोली, तन वजूद धुर दा रंग चढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्सां बोली, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलां सहिज सुभाईआ। सरगुण धार हो के खेलां होली, हरि करता हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतां उधारां, उदर दा लेख मुकाईआ। मानस जन्म जन्म सुधारां,
सुदी वदी वंड ना कोए वंडाईआ। कलयुग अन्तिम तकां किनारा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच साचे रंग रंगाईआ। भगत जनां सतिगुर शब्द कहे मैं मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जो वस्या हरघट चीता, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। जेहड़ा ना मरया ना जीता, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस घर घर सति सच बख्शणी प्रीता, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। ओह बदलणहारा नीता, नीतीवान वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा अन्तष्करन करे ठांडा सीता, अग्नी तत तत बुझाईआ।
२० माघ शहिनशाही सम्मत ११ बलकार सिँघ दे गृह
पिण्ड रसूलपुर ज़िला गुरदासपुर
अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ साडे अन्तष्करन आई हैरानी, हैरत विच तेरे अगे सीस निवाईआ। साडे दीनां मज़्हबां अन्दर आई बेईमानी, बेवा रूप होई लोकाईआ। सति धर्म दी दिसे ना कोए निशानी, कलयुग क्रिया कूड़ हल्काईआ। झगड़ा तक लै चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। प्यार रिहा ना किसे अक्खरां वाली बाणी, नाम कलमे रंग ना कोए रंगाईआ। दीन मज़्हब दी शरअ होई शैतानी, शरीअत बैठी आपणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडे धुर दे कमलापात, पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। निगाह मार लै लोकमात, निरगुण हो के सरगुण वेख वखाईआ। साडे नाम कलमे ग्रन्थ शास्त्र लेखा तक लै काग़ज़ात, अक्खर अक्खर फोल फुलाईआ। झगड़ा मिटे ना दीन मज़्हब ज़ात पात, अज़ाती रूप ना कोए दरसाईआ। इक दूजे दा करन घात, घाउ कूड़ी क्रिया रहे लगाईआ। सति दी रही ना कोए जमात, विद्या हक ना कोए पढ़ाईआ। जिधर तक्कीए होई अन्धेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले अन्तिम साडी पुछ वात, वारस हो के वेख वखाईआ। सच दुआर एकँकार इक्को मंगीए दात, इक्ट्ठे हो के सीस निवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडे नाम कलम्यां रिहा कोए ना रस, रस्ता दीन दुनी गई बदलाईआ। मनुआ होए किसे ना वस, दहि दिशा उठ उठ धाईआ। प्रकाश मिले ना किसे रवि शशि, सूर्या चन्द पन्ध ना कोए मुकाईआ। परवरदिगार सांझे यार करते पुरख मार्ग
अगम्मा दस्स, दहि दिशा कर पढ़ाईआ। हर हिरदे अन्तर निरंतर तेरा होवे जस, आत्म परमात्म मिलके वजे वधाईआ। अणयाला तीर मार कस, नाम निधाना इक चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ धुर दा इक्को दे दे जाप, जग जीवण दाते दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट संताप, सति सन्तोख इक समझाईआ। जीवां जंतां दुरमति मैल धो पाप, पतित पुनीत आप कराईआ। लोकमात प्रगट हो आप, जोती जाता हो के नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच दुआरे अलख जगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ आ जा उत्ते धरत, धवल धौल दा लेखा दे मुकाईआ। नूर नुराने शाह सुल्ताने निगाह मार लै आपणी धरत, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। जेहड़ी पेशीनगोईआं विच साडे नाल कीती शर्त, भविख्तां विच आपणा हुक्म वरताईआ। बेशक तूं मालक वाली अर्श, अर्शी प्रीतम नूर अलाहीआ। अन्त निगाह मार लै उत्ते फ़र्श, फ़र्शे ख़ाकी ज़मीं ज़मां ध्यान लगाईआ । जोती जाता हो के दे दरस, बिन नेत्र नैणां कर रुशनाईआ। साडी चार जुग दी हरस, सतिजुग त्रेता द्वापर तेरे ढोले रहे गाईआ। मेहरवाना मेहरवाना मेहरवाना आपणा कर दे तरस, रहमत आपणी आप कमाईआ। हर हिरदे अन्दर मेघ दे बरस, बूँद स्वांती कवल नाभ विच्चों टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ किरपा कर करतार, कुदरत कादर दया कमाईआ। प्रगट हो विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। मेहरवान हो के पा सार, महासार्थी आपणा वेस वटाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा नाल होवे कलि कल्की अवतार, निहकलंक आपणा डंक वजाईआ। सम्बल सुहा आपणा धाम न्यार, त्रैगुण अतीते आपणा आसण लाईआ। अमाम अमामा हो सिक्दार, नूर अलाह निरगुण नूर कर रुशनाईआ। तूं आदि जुगादी सब दा सांझा यार, बेऐब इक अख्वाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण असीं भविख्तां विच आए उच्चार, पेशीनगोईआं देण गवाहीआ। मुहम्मद लेखा मुकणा सदी चौधवीं नाल चार यार, ईसा बीसवीं आपणा अंक बणाईआ। गोबिन्द दा ढईआ वेख विच संसार, घड़ी पल आपणी खोज खुजाईआ। वेद व्यासा जिस दा बणया लिखार, कातब हो के कलम चलाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह सची सरकार, हरि करता इक अख्वाईआ। दीन दुनी बिन नेत्र निगाह मार, बिन नैणां नैण उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप होया धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडा लहिणा देणा पूरब कर्ज़ा दे उतार, मकरूज़ तेरे अगे मंग मंगाईआ। तेरे चरण कवल डण्डावत बन्दना सजदयां विच करीए निमस्कार, बिन सीस जगदीश निउँ निउँ लगीए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी तेरा अन्त ना पारावार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाह तेरी बेपरवाही विच समाईआ।
२० माघ शहिनशाही सम्मत ११ मंगल सिँघ दे गृह पिण्ड फ़तूपुर ज़िला गुरदासपुर
धरनी कहे परवरदिगार मेरे निरँकारा, निराकार तेरी सरनाईआ। मेरी बेनन्ती सुण पुकारा, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दारा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द तेरा दुलारा, दूलहा दो जहान सोभा पाईआ। जिस दे हुक्म विच आए तेई अवतारा, अवतर हो के खेल खिलाईआ। जिस पैग़म्बरां दिता इशारा, सैनत कलम्यां वाली लगाईआ। गुरुआं गुरदेव दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चार जुग दे शास्त्रां बण लिखारा, सिफ्त सलाही ढोले गाईआ। नाम कलमा कर उज्यारा, अक्खर अक्खरां नाल वड्याईआ। मैं रोवां ज़ारो ज़ारा, धरनी कूक कूक सुणाईआ। मेरे अन्तष्करन दी सुण लै हाहाकारा, हौकयां विच मेरी दुहाईआ। कलयुग वध्या कूड़ कुड़यारा, कलकाती नज़री आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी अन्ध अँधयारा, सत्त दीप दीप ना कोए रुशनाईआ। मैं जिधर तकां धूंआँधारा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। पवित्र रिहा नहीं कोई धर्म दुआरा, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरुदुआर चर्च रहे सुणाईआ। तीर्थ तट रोवण ज़ारो ज़ारा, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती बिन नैणां नीर वहाईआ। तेरे नाम दा दिसे ना कोए प्यारा, पीआ प्रीतम तैनूं मिलण कोए ना पाईआ। दीआ बाती तेरे गृह ना होए उज्यारा, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। तेरा नाम शब्द अगम्मा सुणे ना कोए धुन्कारा, अनहद नादी नाद ना कोए शनवाईआ। अमृत रस किसे मिले ना ठण्डा ठारा, बूँद स्वांती नाभी कवल ना कोए टपकाईआ। मन मनसा विच होया हँकारा, गढ़्ह कूड़ बैठा बणाईआ। तृष्ना सब नूं करे ख्वारा, पंच विकार नाल मिलाईआ। त्रैगुण चारों कुण्ट आपणा कीता वरतारा, वर्तमान वेख ख़लक ख़ुदाईआ। तेरा प्यार रिहा ना विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी देण गवाहीआ। मैनूं कहि के गए पैग़म्बर गुर अवतारा, संदेशा भविख्तां विच जणाईआ। कलि कल्की आवे आपणी धारा, निहकलंका रूप अलाहीआ। अमाम अमामा होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। मैं तेरी करनी इंतज़ारा, राह तकां चाँईं चाँईंआ। कवण वेला मेरा साहिब स्वामी मैनूं दए सहारा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं चरण कवल धवल हो के करां निमस्कारा, धरनी हो के सीस निवाईआ। तेरा लहिणा देणा मेरे नाल सदा जुग चारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग संग रखाईआ। मैं तेरी धूड़ मस्तक लावां छारा, टिक्के शहिनशाह रमाईआ। तूं सति धर्म सतिजुग मेरे उत्ते कर उज्यारा, उजरत कलयुग दए चुकाईआ।
तेरा इक्को इष्ट दीन दुनी दा होए प्यारा, दीन मज़्हब ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे नाम दा दो जहान होवे इक जैकारा, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला सारे लैण गाईआ। तेरा इक्को होवे धुरदरगाही सच दरबारा, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। डण्डावत बन्दना सजदयां विच तैनूं इक्को गृह होवे निमस्कारा, मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ वंड ना कोए वंडाईआ। तूं पंजां ततां देवणहार अधारा, त्रैगुण आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी सुण लै गिरयाज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सम्बल दे मालक हो जा ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणी कल प्रगटाईआ। तेरा सतिगुर शब्द दो जहान तेरा लाए नाअरा, ढोला गीत इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा आदि अन्त जुगा जुगन्त श्री भगवन्त मेरा लहिणा देणा दे उधारा, मांगत हो के ख़ाली झोली अगे डाहीआ।
२० माघ शहिनशाही सम्मत ११ गुलज़ार सिँघ दे गृह पिण्ड फ़तूपुर ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर शब्द धुर दा माही, मेहरवान इक अखवांयदा। जुग जुग दो जहान बणे राही, रैहबर हो के खेल खिलांयदा। वेखणहारा थल अस्गाही, टिल्ले पर्वत फोल फुलांयदा। लख चुरासी पर्दा रिहा उठाई, भेव अभेदा आप खुलांयदा। नाम संदेशा इक सुणाई, अणसुणत आप सुणांयदा। हरिजन उठाए फड़ फड़ बाहीं, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमांयदा। सतिगुर शब्द दो जहानां पाँधी, आदि जुगादि इक अख्वाईआ। जिस दी धार तूं मेरा मैं तेरा गांदी, ब्रह्म ब्रह्मांड दए सुणाईआ। जिस दे बिना सब दी पत जांदी, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ । करे खेल कलयुग कूड़ी क्रिया काँ दी, जीवां जंतां अन्दर ध्यान लगाईआ। वड्याई वेखे धुर दे नाँ दी, नाम निधाना की जणाईआ। रहमत वेखे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं छाँ दी, किस बिध सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तृष्ना तके धरनी धवल माँ दी, मातृ भूमी हो के की जणाईआ। जगह वेखे आपणे पवित्र थाँ दी, थनंतरां खोज खुजाईआ। पुकार सुणे सूर गाँ दी, पशू कूक कूक की सुणाईआ। वड्याई वेखे आपणे सतिगुर शब्द वाह वाह दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप निभाईआ। सतिगुर शब्द वेखणहारा आदि जुगादी, जुग जुग ध्यान लगाईआ। जिस दी धार सदा सादी, बुद्धी विच समझ किसे ना आईआ। उह वेखणहारा लख चुरासी आबादी, चारे खाणी फोल फुलाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरुआं कोलों हुक्म पुछे जवाबी, जवाबतल्बी इक
रखाईआ। आपणे आपणे भगत सन्त सिख मुरीद पूरे मैनूं दस्सो शताबी, जल्दी जल्दी हुक्म सुणाईआ। जो वेखणहारा सच दुआर महिराबी, महबूब नूर अलाहीआ। सो भगतां दी मंज़ल दी दए आज़ादी, आज़ाद आपणा नाम जपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस नूं आदि जुगादि सारे रहे अराधी, अराधना विच आपणा झट लँघाईआ।
२० माघ शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड अठवाल ज़िला गुरदासपुर
धरनी कहे प्रभू हर हिरदे बख्श दे आपणा नाम, अन्तर निरंतर आप टिकाईआ। अमृत रस हकीकी प्या दे जाम, अनरस आपणा आप चखाईआ। अन्धेर मिटा दे साढे तिन्न हथ्थ अन्तर शाम, शमअ नूर जोत कर रुशनाईआ। भाग लगा दे पंज तत ग्राम, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। मन मनसा कूड़ी क्रिया तेरे चरण करे प्रणाम, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों मेट दे कलयुग कूड़ कुड़यारा, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा कर उज्यारा, नव सत्त करे रुशनाईआ। इक्को इष्ट देव होवे निरँकारा, जो सब दा पिता माईआ। इक्को नाम कलमा तेरा होवे नाअरा, आत्म परमात्म ढोला सारे गाईआ। तूं पुरख अकाला सांझा परवरदिगारा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। मैनूं तेरे चरणां दा सहारा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ । तेरा संदेशा दे के गए पैग़म्बर गुर अवतारा, शब्द शब्दी शब्द जणाईआ। तूं ठाकर मेरा कलि कल्की अवतारा, निहकलंका अगम्म अथाहीआ। मेहरवाना श्री भगवाना मेरी पा सारा, महासार्थी आपणा वेस वटाईआ। मेरी डण्डावत बन्दना तेरे चरण कवल निमस्कारा, निव निव लागां पाईआ। तूं जोती जाता पुरख बिधाता जगत जगदीसा चौबीसा अवतारा, अवतरी हो के वेख वखाईआ। मेरे उत्तों मेट दे धूंआँधारा, अन्ध अज्ञान रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाते पुरख बिधाते तेरे चरण धूड़ बिन मस्तक लावां छारा, शहिनशाह मेरी दुरमति मैल देणी धुआईआ।
२० माघ शहिनशाही सम्मत ११ महिन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड शिकार माछीआं ज़िला गुरदासपुर
अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ साडी अगम्म डण्डावत बन्दना, सजदयां विच सीस निवाईआ। निरगुण दाते पुरख
बिधाते आदि जुगादी धुर दे सज्जणा, साहिब स्वामी तेरी ओट तकाईआ। धरनी धरत धवल धौल कूड़ी क्रिया तोड़ दे फंदना, जगत जंजाल दे गुआईआ। तेरे हुक्म विच कलयुग कूड़ कुड़यारा अन्तिम लँघणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। इक्को दुआर एकँकार परवरदिगार तेरा मंगणा, दूसर इष्ट नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त नाम वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण कलयुग मेट जगत अँधयार, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तक विभचार, सत्त दीप खोज खुजाईआ। साची सिख्या रही ना विच संसार, अन्तर आत्म तेरा भेव कोए ना पाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोलदे सर्ब जैकार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा होया धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। साडे भविख्तां लैणा विचार, पेशीनगोईआं तेरे चरण टिकाईआ। असीं तेरा कलि कल्की करदे इंतज़ार, निहकलंक तेरी ओट रखाईआ। अमाम अमामा धुर दे परवरदिगार, सांझे यार नूर अलाहीआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर आण के पैज संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सदी चौधवीं निगाह मार, चौदां तबक खोज खुजाईआ। बीस बीसे हो ख़बरदार, हज़रत ईसा नैण उठाईआ। मूसा कूक कूक करे पुकार, परवरदिगार तेरी बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द दए इशार, गोबिन्द ढोला इक सुणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सब दा लहिणा देणा कर्ज़ उतार, मकरूज़ लेखा दे चुकाईआ। तेरे दर ते सारे होए भिखार, मांगत हो के झोली डाहीआ। चार जुग दे शास्त्र बिन अक्खीआं रोवण ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। साचा रिहा ना कोए सतिकार, धर्म दी धार ना कोए वड्याईआ। सानूं पढ़ पढ़ थक्का संसार, परम पुरख तेरे रंग ना कोए रंगाईआ। मन कल्पणा दीन दुनी अन्दर वध्या हँकार, विभचार सके ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त अगम्म वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साहिब सूरे सरबग, हरि करते धुरदरगाहीआ। कलयुग कूड़ कुड़यार बदल दे जग, जुगती आपणी नाल बदलाईआ। त्रैगुण माया बुझा दे अग्ग, पंज तत ना कोए तपाईआ। सृष्टी दृष्टी जो तेरे नालों होई अलग, मेला मेल सहिज सुभाईआ। दर्शन दे उपर शाहरग, शहिनशाह पर्दा आप उठाईआ। तेरी सरन सरनाई आत्म धार दीन दुनी जाए लग्ग, परमात्म मिलके वजे वधाईआ। तूं आदि जुगादी नूर अलाही रब्ब, मिहबान बीदो इक अख्वाईआ। धुर दे राम काहन तैनूं रहे सद्द, सद्दे दईए चाँईं चाँईंआ। पुरख अकाले दीन दयाले सब नूं कर गद गद, ख़ुशीआं आपणा रंग रंगाईआ। मानव ज़ाती इक्को बणा लै यद, दीन मज़्हब दा लेखा रहे ना राईआ। सदी चौधवीं अन्तिम शरअ दी मेट दे हद्द, शरीअत इक्को दे वखाईआ। तेरा नाम निधाना दो जहानां वजे नद, ब्रह्मण्डां खण्डां कर शनवाईआ। ज़ात पात मेट दे हद्द, हदूद इक्को इक वेख वखाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडी इक्को इक अरदास, अर्ज़ अरज़ोई तेरे चरण टिकाईआ। तूं शहिनशाह शाहो शाबाश, हरि करता नूर अलाहीआ। कलयुग अन्तिम लहिणा देणा तक लै ख़ास, ख़ालस सृष्टी वेख ख़लक ख़ुदाईआ। परम पुरख परमात्म तेरे उत्ते रिहा ना किसे विश्वाश, विश्व दा भेव ना कोए चुकाईआ । तन वजूदां अन्दर होए ना कोए प्रकाश, अन्ध अज्ञान ना कोए मिटाईआ। नाम रमया दिसे ना किसे स्वास, साह साह ना कोए ध्याईआ। मनुआ मन होया बदमाश, बदी करे थांउँ थाँईंआ। संदेशा दे दे शंकर कैलाश, कला धारी दे दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम धरनी उत्तों कर विनाश, विश्व दे मालक होणा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी सर्ब गुणतास, गुणवन्ते श्री भगवन्ते आदिन अन्ते तेरी ओट तकाईआ।
२० माघ शहिनशाही सम्मत ११ काशी राम दे गृह सनय्यीआ ज़िला गुरदासपुर
धरनी कहे प्रभू मेरा लेखे ला लै चर्म, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी प्रगट कर दे साचा धर्म, धर्म दी धार एकँकार दे प्रगटाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी हर हिरदिउँ कढ दे भरम, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा रंग रंगाईआ। निहकर्मी निहकामी मेरा श्रृेष्ट कर दे कर्म, कुदरत दे कादर आपणी दया कमाईआ। सतिजुग मेरे उत्ते दे दे जरम, आप बण जणेंदी माईआ। झगड़ा मुका दे ज़ात वरन, बरनां लेखा रहे ना राईआ। इक्को ओट होवे तेरे चरण, चरणोदक जाम देणा प्याईआ। नव सत्त तेरी होवे सरन, सरनगति इक रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला सारे पढ़न, आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाले दीन दयाले सारे मंज़ल तेरी चढ़न, पौड़ी डण्डा इक्को इक वखाईआ। दीन मज़्हब दी धार विच ना लड़न, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। तेरे भय विच जीव जंत साध सन्त मेरे उत्ते डरन, भय भाउ सब दे सिर रखाईआ। तूं आदि जुगादी भन्न्हण घड़न, घड़न भन्न्हणहार इक अख्वाईआ। झगड़ा मेट दे तन वजूद धड़न, आत्म परमात्म दे समझाईआ। सच दुआर एकँकार तेरे सारे वड़न, दरगाह साची पाँधी लै बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे सो पुरख निरञ्जण, परमात्म तेरी बेपरवाहीआ। किरपा कर दे हरि पुरख निरञ्जण, निरवैर तेरी सरनाईआ। एकँकारे मेरे दर्द दु:ख भय भञ्जण, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। प्रकाश कर दे आदि निरञ्जण, नूर नुराने नूर कर रुशनाईआ।
अबिनाशी करते बण सज्जण, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। श्री भगवान तेरी किरपा नाल कूड़ कुड़यारे भाण्डे भज्जण, लोकमात रहिण ना पाईआ। पतिपरमेश्वर पारब्रह्म तेरे नूरी दीपक जगण, बिन तेल बाती कर रुशनाईआ। सतिगुर शब्द दमामे वजण, दो जहानां कर शनवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सारे उठ उठ भज्जण, सेवा करन चाँईं चाँईंआ। देवत सुर करोड़ तेतीसा आसण सिँघासण तजण, जोती जाते पुरख बिधाते तेरे चरण कवल लैण सरनाईआ । मेहरवाना श्री भगवाना नौजवाना मेरे उत्तों कलयुग कूड़ बुझा दे अग्न, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। हर हिरदे अन्तर निरंतर आत्म परमात्म दे दे भजन, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। कूड़ी क्रिया सृष्टी दृष्टी अन्दरों कढण, तन वजूद माटी ख़ाक पतित पुनीत दे कराईआ। तूं आदि जुगादी नूर अलाही रब्बण, यामबीन तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे परवरदिगारा, नूर अलाह तेरी सरनाईआ। मैं आदि जुगादी तेरी ख़िदमतगारा, ख़ादिम हो के सेव कमाईआ। तूं नूर नुरानी शाह सुल्तानी भूपत भूप सच्चा शाह सिक्दारा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी बीते कोटन विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी केते गए सेव कमाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त तेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरी डण्डावत बन्दना बिना सीस तों निमस्कारा, जगदीस तेरी ओट तकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हर हिरदयों कढ दे बाहरा, मानस मानव मानुख अन्तर निरंतर कर सफ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी विच मेट दे धूंआँधारा, नूरी चन्द चन्द चमकाईआ । मेरा पूरब लहिणा तेरे नाल उधारा, कुदरत दे कादर दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख अकाल, अकल कलधारी तेरी वड वड्याईआ। तूं आदि जुगादी दीना बंधप दीन दयाल, दया निध आप अख्वाईआ। सद वसें सचखण्ड सची धर्मसाल, दरगाह साची सोभा पाईआ। तेरा इक्को दूलहा दुलार सुत बाल, शब्दी शब्द शब्द प्रगटाईआ । जो जुग चौकड़ी सब दी करे संभाल, सम्बल दे मालक अन्त मेरा लेखा देणा चुकाईआ। तूं वेखणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद धुरदरगाहीआ। सति धर्म दा फल रिहा ना मेरे डाल, पत्त टहणी गई कुमलाईआ। तेरे नाम बिना मैं मातलोक होई कंगाल, कोझी कमली हो के मंग मंगाईआ। तेरा मानव होया बेहाल, बिहबल हो के रिहा कुरलाईआ। मैनूं इयों जापदा सब दे सिर ते कूकदा काल, काल नगारा रिहा वजाईआ। चित्रगुप्त राय धर्म नूं लेखे रिहा वखाल, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। लाड़ी मौत पाए धमाल, नच्चे कुद्दे टप्पे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं आदि तों मिट्टी ख़ाक, ख़ाकी रूप समाईआ। तूं मेरे
उत्ते कलयुग जीवां अन्तर खुल्हा दे ताक, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। आत्म परमात्म बण जा सज्जण साक, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेल चाँईं चाँईंआ। शब्द अगम्मे घोड़े चढ़ राक, जगत जहान वेख वखाईआ। हथ्थ फड़ लै बिन अक्खरां भविख्तां वाले वाक्, जो अवतार पैग़म्बर गुर गुरदेव जणाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना नौजवाना हर हिरदा कर दे पाक, पतित पुनीत दे बणाईआ। निगाह मार बिन अक्खां झाक, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। मैं धरत निमाणी आदि जुगादी तेरी चाक, चाकर हो के सेव कमाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरब मेरी झोली पा दे बाकी बाक, बाकायदा आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ । धरनी कहे मैं बेनन्ती करां हज़ूर, हज़रतां दे मालक सीस निवाईआ। तेरा सति सच दस्तूर, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मेरी आसा मनसा पूर, परम पुरख बेपरवाहीआ। मेरे उत्तों कलयुग कढ दे क्रिया कूड़, कूड़ कुटम्ब दे मिटाईआ। निरगुण जोत दा बख्श दे नूर, हर हिरदे कर रुशनाईआ। साचे नाम दी दे दे तूर, तुरीआ दी धार दे प्रगटाईआ। अमृत रस दा दे सरूर, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। उह लहिणा पूरा कर दे जो आसा रख के गया मूसा उत्ते कोहतूर, कुदरत दे कादर वेख वखाईआ। ईसा लहिणा मंगे ज़रूर, ज़रूरत तेरे चरण टिकाईआ। मुहम्मद तैनूं कहि के याह ग़फ़ूर, सजदयां विच सीस झुकाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। तेरा लेखा नहीं नेड़े दूर, दूर दुराडे धुर दे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करते बेपरवाहीआ। मैनूं तेरे चरण कवल भरवासा, निव निव लागां पाईआ। तूं मालक ख़ालक पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर तेरी वड्याईआ। तूं दो जहानां पावणहारा रासा, लख चुरासी आत्म परमात्म गोपी काहन नाच नचाईआ। मैं तेरी जुग जुग दासी दासा, सेवक हो के सेव कमाईआ। तेरा हुक्म संदेशा की सुणना चाहुंदा शंकर कैलाशा, कलधारी दे दृढ़ाईआ। किस बिध कलयुग अन्तिम होणा तमाशा, तमाशबीन बणना धुर दे माहीआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले मैनूं इयों जापदा जिवें मेरे उत्ते चढ़नी लाश ते लाशा, लशकर ख़ाक रूप समाईआ। तूं दीन दुनी दा बदलण वाला पाशा, पुश्त पनाह मेरी हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरे दर दी मंगती, मांगत हो के झोली डाहीआ। दीन दुनी दा गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगती, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। आपणे नाम दी इक्को दसदे पंगती, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। चार वरन अठारां बरन दीन मज्हब बणा दे साची संगती, सगले संगी आपणा संग निभाईआ। कूड़ी क्रिया अन्दरों कढ दे मन दी, ममता मोह ना कोए हल्काईआ।
उह आशा पूरी कर दे गोबिन्द सुत दुलारे चन्द दी, जो चौथे जुग दा लेखा दए मुकाईआ। मैं चाहुंदी सृष्टी लोभी ना रहे धन्न दी, माया ममता विच ना कोए हल्काईआ। वणजारी रहे ना चुगली कन्न दी कायनात दा पर्दा देणा खुल्हाईआ। इक्को सिख्या दे दे सतिगुर शब्द धार ब्रह्म दी, पारब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। मैं आशावंद सतिजुग दे जरम दी, जन्म जन्म विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे उत्ते चला दे धार साचे धर्म दी, एकँकार आपणा नाम दृढ़ाईआ।
३० माघ शहिनशारी सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर मांगे संगत दे नवित
सतिगुर पूरन पूरन उपदेशे, आदि जुगादि शब्द जणाईआ। जिस दी सिख्या सुणन विष्न ब्रह्मा शिव महेषे, महिखासुर आपणी ख़ुशी बणाईआ। जिस दे अवतार पैग़म्बर गुर सुणन संदेशे, बिन सँध्या सरघी रिहा दृढ़ाईआ। जो आदि जुगादि रहे हमेशे, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जो निरगुण सरगुण बदलणहारा भेसे, भेखाधारी अगम्म अथाहीआ। जो वसणहारा सचखण्ड साचे देसे, दरगाह साची सोभा पाईआ। जो तन वजूदां मेटणहार कलेशे, कल कातीआं करे सफ़ाईआ। जिस दा मुच्छ दाढ़ी ना कोई केसे, तन वजूद ना कोए रखाईआ । जिस दा शब्द सतिगुर दस दस्मेसे, दहि दिशा वेख वखाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी हुक्म नर नरेशे, नर हरि इक अख्वाईआ। जिस दी सिफ्त सलाह करे सहँसर मुख शेषे, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जुग बदलणा जिस दा पेशे, पेशीनगोईआं अवतार पैग़म्बर गुर गए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर पूरन पूरन बोल, अनबोलत राग दृढ़ाईआ। स्वामी हो के वसे कोल, घर बैठा सोभा पाईआ। नाम निधान दए अनतोल, अतुल आप वरताईआ । सच दुआरा देवे खोल्ह, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। शब्द अनादी वजा के ढोल, सोई सुरत दए जगाईआ । बजर कपाटी पर्दा खोल्ह, भेव अभेदा दए समझाईआ। निरगुण हो के निरगुण करे चोहल, चोजी प्रीतम रंग रंगाईआ। स्वामी हो के जाए मौल, मौला हो के आपणा खेल खिलाईआ। पंच विकार करे ना घोल, तन वजूद करे ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर पूरन पूरा, पूर रिहा सर्ब ठाईंआ। आदि जुगादी धुर दा नूरा, जोती जाता अगम्म अथाँईंआ। शब्द अनादी अगम्मी तूरा, तुरीआ बाहर दृढ़ाईआ। नित नवित हाज़र हज़ूरा, हज़रतां बाहर धुरदरगाहीआ। इशारा देवणहारा मूसा उत्ते कोहतूरा, कुदरत कादर नूर
अलाहीआ। जिस दी मस्ती नाम सरूरा, सुरती शब्द विच समाईआ। उह जन भगतां लहिणा देणा पूरा करे ज़रूरा, ज़रूरत वेखे चाँईं चाँईंआ । जिस दा नाम कलमा मशहूरा, सतिगुर शब्द नाल सलाहीआ। जिस दा पन्ध नहीं नेरन दूरा, दूर दुराडा इक्को रंग समाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला करनहारा मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरन पूरन एक, एकँकार रूप समाईआ। आदि जुगादी देवणहारा टेक, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। करनहारा बुध बिबेक, पतित पुनीत कराईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। हरिजन सन्त सुहेले बणाए नेक, निक्का वडा वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर पूरन पूरन देवे जाप, जग जीवण दाता दया कमाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी प्रगट होए आप, आप आपणा पर्दा लाहीआ। त्रैगुण माया मेटे ताप, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जन भगत बणा के आपणी ज़ात, आत्म परमात्म संग बणाईआ। अमृत बख्श के बूंद स्वांत, झिरना निझर दए झिराईआ। दरस दिखाए आप इकांत, इक इकल्ला धुर दा माहीआ। जन भगतां पुछे अन्तिम वात, वारस हो के वेख वखाईआ। मेहरवान हो के लेखे लावे प्रेम प्यार दी रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। नाम निधाना देवे दात, अमुल आप वरताईआ। जन भगतां पुछे वात, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चरण प्रीती जोड़ के नात, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बख्शणहारा अमृत बूंद स्वांत, तृष्ना तृखा मेटे सहिज सुभाईआ।