पहली फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
सतिगुर शब्द कहे मेरी रुत बसन्त, फुल फुलवाड़ी जगत भगत महकाईआ। जिन्हां दा मालक ख़ालक इक्को कन्त, नर हरि नरायण नूर अलाहीआ। जो सब दी बणावणहारा बणत, घड़न भन्न्हणहार अगम्म अथाँईंआ। आदि जुगादी सदा बेअन्त, बेऐब नूर अलाहीआ। जिस दा नाम निधाना अगम्मा मंत, मंतव सब दे हल कराईआ। ओह आदि जुगादी जुग चौकड़ी वेखणहारा आपणे सन्त, सति सतिवादी हो के ध्यान लगाईआ। अन्तर निरंतर तोड़नहारा हउमे गढ़्ह हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। मानव ज़ाती वेखणहारा इक्को पंगत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। दो जहानां श्री भगवाना बणे अनादी पंडत, सिख्या साख्यात समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,
सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी भगतां नाल बहार, पत्त टहणी फल फुल महकाईआ। जिन्हां दा मित्र प्यारा इक्को यार, नर निरँकार नज़री आईआ। जो अन्तर निरंतर निरगुण हो के पावे सार, वेखणहारा बेपरवाहीआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह देवणहार अधार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस दे नाम दी रुत मौली बणी रहे गुलज़ार, गुलशन लोकमात वेख वखाईआ। उस दे चरण कवल कवल बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर गुर अवतार, बिन सीस सीस निवाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला जुग जुग पावणहारा सार, महासार्थी आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी सब तों अवल्लड़ी रुत, रुतड़ी इक्को धार महकाईआ। जिस नूं वेखणहारा अबिनाशी अचुत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस साहिब स्वामी मैनूं बणाया दुलारा सुत, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। ओह लेखा जाणे काया माटी बुत, बुतख़ानयां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी रुतड़ी अगम्मी मौली, मौला मालक दए वड्याईआ। ख़ुशी होई उपर धौली, धरनी धरत धवल लई अंगड़ाईआ। मैं लेखा तक्कया अवतार पैगम्बर कवली, गुरु गुरदेव नाल मिलाईआ। जिस दी धार सब तों अलाही अवली, आलमीन इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण फल्गुण सज्जण मीत, मित्रां दयां जणाईआ। इक संदेशा सुण लै धुर दा गीत, जो गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द धार दृढ़ाईआ। जिस दे नाल लख चुरासी होवे पतित पुनीत, दुरमति मैल गुवाईआ। तन वजूदां करे ठांडा सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, काअबा इक्को इक वखाईआ। त्रैगुण नालों करे अतीत, त्रैभवण धनी नाल मिलाईआ। सदा सुहेला वसे चीत, चितवित ठगौरी रहे ना राईआ। आत्म परमात्म होवे प्रीत, प्रीतम मिले धुर दा माहीआ। मानस जन्म लए जीत, हार विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। फल्गुण कहे सतिगुर शब्द मेरा वक्त सुहञ्जणा, प्रभ सोहणी दए वड्याईआ। किरपा करे आदि निरञ्जणा, निरवैर नूर अलाहीआ। जिस नूं कहिंदे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। उस दा चरण धूड़ नेत्र पावां अंजणा, अन्ध अज्ञान मिटाईआ। घर स्वामी मिले सज्जणा, ठाकर अगम्म अथाहीआ। जिस सच दा पर्दा कज्जणा, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। दर ठांडे अवतार पैग़म्बर गुर सजणा, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। जिस दा इक्को डंका वजणा, नाद अनादी धुन वजाईआ। जिस दा अमृत पी पी सब ने रज्जणा, बिन
रसना रस चखाईआ। जिस दा इक्को नूर दीपक जोत जगणा, दो जहान करे रुशनाईआ। ओह स्वामी गोपाल मूर्त मदना, मधसूदन इक अवखाईआ। जिस शरअ दी मेटणी हद्दना, हदूदां लेखा दए मुकाईआ । एका रंग रंगाउणा आहला अदना, ऊँच नीच वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को नाम कलमा होवे धुर दा भजना, बन्दगी बन्दगी विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। फल्गुण कहे सतिगुर शब्द मेरी फुल फुलवाड़ी तक, हरिजन लोकमात ध्यान लगाईआ। जिन्हां दा लेखा नाल हकीकत हक, लाशरीक दए वड्याईआ। जगत मार्ग प्यार विच जाण ना थक, पाँधी हो के भज्जण वाहो दाहीआ। जिन्हां दा आत्म परमात्म कौल इकरार पक्क, वायदा सके ना कोए भुलाईआ। उहनां दा मालक इक्को नूर नुराना यक, वायदे वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। फल्गुण कहे सतिगुर शब्द मेरी वेख लै धरनी धरत, धवल धौल ध्यान लगाईआ। निगाह मार लै निरगुण धार परत, पतिपरमेश्वर रूप बदलाईआ। कौल तक लै गुर अवतार पैग़म्बरां वाली शर्त, शरअ तों बाहर खोज खुजाईआ। बिन नेत्रां निगाह मार लै उत्तों अर्श, अर्शी प्रीतम तेरे अगे वास्ता पाईआ। मेहरवान महबूब हो के मेरे उत्ते करदे तरस, रहमत रहीम रहमान आप कमाईआ। मेरा खुशीआं वाला शहिनशाही इक इक बरस, बरसी तेरे प्रेम विच रखाईआ। जुग चौकड़ी मेरी पूरब मेट दे हरस, हवस अगे रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। फल्गुण कहे सतिगुर शब्द मेरे वल्ल कर ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। तूं योद्धा सूरबीर नौजुवान, मर्द मर्दान इक अख्वाईआ। आदि जुगादी हुक्मरान, शाहो भूप सहिज सुखदाईआ। मेरे उत्ते होणा मेहरवान, मेहर मेहर मेहर नज़र उठाईआ। मैं कलयुग अन्तिम मंगां दान, दाता हो के देणा वरताईआ। मैनूं संदेशा दे के गया काहन, घनईया हो के गया दृढ़ाईआ। पैग़म्बरां दिता पैग़ाम, बिन अलिफ़ ये सुणाईआ। साडा मालक ख़ालक इक अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ । जो अन्त सब दा करे इंतज़ाम, बन्दोबस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। इक्को कलमा दए कलाम, कायनात इक पढ़ाईआ । इक्को सजदा दसे सलाम, सीस जगदीश इक निवाईआ। इक्को प्यार मुहब्बत बणाए विच अवाम, आम दा लेखा दए मुकाईआ। शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलाम, ज़ंजीर मज़्हबां दए तुड़ाईआ। नाम हकीकी प्याए जाम, अमिउँ रस आप चखाईआ। जगत अन्धरा मेटे शाम, शमा जोत नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण फग्गणा, सोहणयां दयां जणाईआ। सो पुरख निरञ्जण चाढ़्हे रंगणा, रंगणहार इक अख्वाईआ। हरि पुरख
निरञ्जण तेरा मनाए सगना, सोहणा संग रखाईआ। एकँकार वजाए नदना, नादी धुन सुणाईआ। आदि निरञ्जण दीपक जगणा, जोती जाता करे रुशनाईआ। अबिनाशी करते मेल मिलाउणा सज्जणा, साजण मीत धुरदरगाहीआ। श्री भगवान लेखे लावे आहला अदना, अदल इन्साफ़ आप कमाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हो के गज्जणा, दो जहान करे रुशनाईआ। सतिगुर शब्द दा इक्को डंका वजणा, जिस नूं ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दे हुक्म विच विष्न ब्रह्मा शिव भज्जणा, भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे फल्गुण अवतार पैग़म्बर गुर आउणगे, बिन कदमां कदम उठाईआ। तेरा लहिणा देणा वेख वखाउणगे, जगत अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। पिछला हिसाब सर्ब मुकाउणगे, सतिजुग त्रेता द्वापर नाल मिलाईआ। पुरख अकाले अगे सीस निवाउणगे, निव निव लागण पाईआ। धुर दे हुक्म हुक्म वखाउणगे, पर्दे परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक अन्तर निरंतर आप वसाउणगे। सतिगुर शब्द कहे फल्गुण वेख लै धुर दा वक्त, जगत घड़ी पल समझ कोए ना पाईआ। की लहिणा देणा प्रभू दा नाल जगत, जगदीश की आपणी खेल खिलाईआ। किस बिध लेखा जाणे धरत, धवल दी धार पर्दा आप उठाईआ। जोती जाता हो के आवे परत, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। भाग लगावे उत्ते फ़र्श, मिट्टी ख़ाक दए वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां करे तरस, रहमत आपणी आप कमाईआ। सच प्यार दा मेघ देवे बरस, अमृत आपणा जाम प्याईआ। पूरब जन्म दा लाहवे कर्ज़, मकरूज़ हो के आप चुकाईआ। ग़रीब निमाणयां पूरी करे ग़रज़, आपणी ग़रज़ ना कोए रखाईआ। एह प्रभू दा खेल होणा असचरज, अचरज लीला आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक्को इक गुसाँईंआ। फल्गुण कहे सतिगुर शब्द मेरे उत्ते कर मेहरवानी, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सति धर्म दी नज़र आवे निशानी, निशाना क्रिया कूड़ मिटाईआ। सच प्यार दा बण दानी, दाता हो के दे वरताईआ। झगड़ा मेट जिस्म जिस्मानी, तन वजूद नफ़रत ना कोए रखाईआ। तैनूं हज़रत ईसा किहा बाप असमानी, इस्म आज़म इक्को दे समझाईआ। मुहम्मद कूक के किहा मेरा मालक नूर नुरानी, अल्ला अलाह इक अख्वाईआ। ज़बतो ज़वा अर्शे नवा मविस्ती ज़मो अर्शे ज़वू फ़र्शे दुआ मेरे ख़ुदा चकिसती मववज़ा नज़ू कम्मबा वज़ी यकम बेअज़ल ज़मतो ज़खी नूरे निज़ा मेहरवान इक अख्वाईआ। फल्गुण कहे सतिगुर शब्द मैं की दस्सां कहाणी, कहावत की जणाईआ। मेरी जुग जुग दी रुत पुराणी, बसन्त कहि के सारे गाईआ। मैं अगे मंगां नवीं नवीं निशानी, निशाना आपणा देणा समझाईआ। तेरी सृष्टी दृष्टी विच ना रहे
बेगानी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। सब नूं सति धर्म दे ईमानी, अमल इक्को इक समझाईआ। झगड़ा रिहे ना जगत जिस्मानी, ज़मीर अन्दरों देणी बदलाईआ। तेरी मंज़ल इक रुहानी, रूह बुतां कर सफ़ाईआ। दीनां मज़्हबां दा झगड़ा मेट दीवानी, अन्तिम फ़ैसला हक सुणाईआ। तूं शहिनशाह सुल्तानी, पातशाह इक अख्वाईआ। वसणहारा सचखण्ड मुकामी, मुकामे हक तेरी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। फल्गुण कहे सतिगुर शब्द मेरी इक बेनन्ती, बिनै विच सीस निवाईआ। इक्को आपणे नाम दी दस्स दे पंगती, बहु विद्या लोड़ रहे ना राईआ। आत्म परमात्म बणे पंडती, सिख्या साख्यात समझाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगती, हँ ब्रह्म भेव चुकाईआ। कल्पणा रहे ना किसे मन दी, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। निशानी तक लै तारे चन्न दी, चन्द सितार वेखण नैण उठाईआ। तेरी वड्याई होवे धन्न धन्न दी, नव सत्त वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी आसा इक रखाईआ। फल्गुण कहे सतिगुर शब्द तेरा इक्को होवे नाउँ, नाउँ निरँकार देणा दृढ़ाईआ । इक्को बणना पिता माउँ, परम पुरख रूप दरसाईआ। इक्को नगर खेड़ा वखाउणा गाउँ, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। इक्को प्यार विच फड़ना बाहों, पूत सपूते आप उठाईआ। आपणे मिलण दा हर हिरदे बख्शणा चाउ, चाउ घनेरा इक प्रगटाईआ। बेशक तेरे मानस मानुख भुल्ले राहों, मानव राही आपणे लै बणाईआ। हँस बणा लै फड़ फड़ काउं, कागों हँस उडाईआ। झगड़ा मेट दे सूर गांउ, पशूआं पंछीआं खल्ल ना कोए लुहाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरे नाम दी होए वाहो वाहो, वाहवा वाहिगुरु तेरी वजे वधाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कर न्याँउ, इन्साफ़ आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण फल्गुण धुर दा हुक्म अपार, अपरम्पर की जणाईआ । जिस दा लहिणा देणा सदा जुग चार, चौकड़ी आपणा खेल खिलाईआ। उह कुदरत दा कादर एकँकार, इक इकल्ला नूर अलाहीआ। जिस दा जुग चौकड़ी पसार, वेखणहारा धुरदरगाहीआ। मैं उस दा बरख़ुरदार, नन्हा इक्को नज़री आईआ। जिस दा अन्त ना पारावार, बेअन्त बेअन्त अख्वाईआ। उस दा हुक्म संदेशा प्रगट होणा विच्चों मेरी धार, धरनी धरत धवल धौल दृढ़ाईआ। जिस दे हुक्म विच विष्न ब्रह्मा शिव होए ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर दृढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर जोत विच्चों जोत कर उज्यार, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। फल्गुण कहे सतिगुर शब्द बेशक तेरा हुक्म मिट्ठा, सद भाणे विच समाईआ। मैनूं खेल दस्स सद अनडिठा, जगत नेत्र नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर
शब्द कहे सब दा लेखा वेख लै चिट्टा, काली धार बाहर दृढ़ाईआ। सति धर्म दा दुद्ध फिट्टा, कलयुग कूड़ नाल वड्याईआ। जिस दा अन्तिम निकलणा सिट्टा, सिट्टेबाज़ी वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। किसे दा इष्ट रहिणा नहीं पत्थर इट्टां, पाहनां सीस ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। फल्गुण कहे मेरा प्रविष्टा पहला आया, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। दर ठांडे मंग मंगाया, ख़ाली झोली अगे डाहीआ। किरपा कर बेपरवाहया, बेपरवाहे दया कमाईआ। मेरी आसा वेख वखाया, चार जुग दी पिछली नाल मिलाईआ। की बावन संदेशा गया सुणाया, बलि दुआर दुआर दृढ़ाईआ। सप्तस ·षीआं ढोला की गाया, शब्द अनादी धुन जणाईआ। भीलणी राम की समझाया, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। बिदर दा लेखा वेख वखाया, सुदामे कृष्ण नाल वड्याईआ। मूसे जल्वा इक्को पाया, परवरदिगार सीस निवाईआ। ईसा सलीव गल लटकाया, संदेशा दिता चाँईं चाँईंआ। मुहम्मद चार यारी मेल मिलाया, परवरदिगार खेल खिलाईआ। नानक मन्त्र सति दृढ़ाया, सति सति विच्चों समझाईआ। गोबिन्द डंका फ़तिह वजाया, फ़ात्या पढ़े ख़लक ख़ुदाईआ। सतिगुर शब्द इक्को वड्याआ, जो आदि जुगादि सब दा पिता माईआ। जो जुग जुग वेस वटाया, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। फल्गुण कहे मेरा धर्म संदेशा, सति सच विच्चों जणाईआ। मेरा मालक इक्को नर नरेशा, नर नरायण इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादि रहे हमेशा, हम साजण इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्मे विच ब्रह्मा शिव महेषा, गणपति गणेशा बैठे सीस निवाईआ। उस दा दो जहान दा मालक इक्को गोबिन्द दस दस्मेशा, दहि दिशा वेख वखाईआ। जो कलयुग अन्तिम मेटे कूड़ कलेशा, कलधारी हो के वेख वखाईआ। जिस दी सिफ्त वड्याई करे सहँसर मुख शेषा, दो सहँसर जिह्वा गुण गाईआ। उह अन्तिम लहिणा देणा पूरा करे मुल्ला शेख़ा, मुसायकां वंड ना कोए रखाईआ। जुग बदलणा जिस दा पेशा, पेशीनगोईआं सब दीआं वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दर इक सुहाईआ। सच दर सुहावणहारा, हरि करता मीत मुरार। जोती जोत जगावणहारा, परम पुरख पुरख करतार। अनादी नाद वजावणहारा, कुदरत कादर परवरदिगार। जुग जुग वेस वटावणहारा, आदि निरञ्जण नूर उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी पावणहारा सार। साची सार समालदा, जुग जुग आदि निरँकार। खेल करे कमाल दा, कुदरत कादर हो उज्यार। लेखा मुकाए त्रैगुण जंजाल दा, रजो तमो सतो दए निवार। खेल खेले काल महाकाल दा, आदि जुगादी रूप अपार। प्रकाश देवे जो जमाल दा, जागरत जोत जोत
उज्यार। लहिणा देणा पूरा करे गोबिन्द लाल दा, शाहो भूप वड सिक्दार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक आप परवरदिगार। परवरदिगार नूर अलाह, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। निरगुण निरगुण बण मलाह, बेड़ा सरगुण सरगुण आप चलाईआ। नाम निधाना दे अगम्म अथाह, अलख अगोचर आप वरताईआ। जुग जुग हुक्म संदेशा दए सुणा, अवतार पैग़म्बर गुर शब्द शब्द सुणाईआ। मार्ग दीन दुनी लगा, दीनां मज़्हबां रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सच करनी कार कमाउँदा ए। सो पुरख निरञ्जण खेल खिलाउँदा ए। हरि पुरख निरञ्जण वेख वखाउँदा ए। एकँकारा वेस वटाउँदा ए। आदि निरञ्जण नूर रुशनाउँदा ए। श्री भगवान सोभा पाउँदा ए। अबिनाशी करता डंक वजाउँदा ए। पारब्रह्म प्रभ पर्दा लाहुन्दा ए। सतिगुर शब्द हुक्म वरताउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव आप उठाउँदा ए। अवतार पैग़म्बर गुर भेव खुल्हाउँदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर जुग जुग आप बदलाउँदा ए। कलयुग अन्तिम अनक कलधारी आपणी कल प्रगटाउँदा ए। अछल छल बण के वड संसारी, वल छल आपणी कार कमाउँदा ए। जिस नूं समझे ना कोए जीव संसारी, अक्ल बुद्धी विच कदे ना आउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप उठाउँदा ए। सच पर्दा आप उठाएगा। सो पुरख निरञ्जण दया कमाएगा। हरि पुरख निरञ्जण भेव चुकाएगा। एकँकारा पर्दा आप उठाएगा। आदि निरञ्जण नूर रुशनाएगा। अबिनाशी करता वेख वखाएगा। श्री भगवान ख़ुशी बणाएगा। पारब्रह्म प्रभ आपणी वंड वंडाएगा। सतिगुर शब्द शब्द हुक्म जणाएगा। जिस अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिता अदब, आदाब सब दा वेख वखाएगा। जिस दी चार जुग सारे लैंदे रहे मदद, मुदतां दा मालक भेव चुकाएगा। जिस दीन दुनी दा मेटणा तशदद्, शरअ दा लेखा पूर कराएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाएगा। सच करनी कार कमावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। कृपाल हो के वेख वखावेगा। हरिजन भगत सुहेले लाल आप उठावेगा। देवे नाम सच्चा धन माल, अमुल अतुल आप वरतावेगा। कलयुग चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक वखावेगा। मर्द मर्दाना डेरा लावेगा। नौजवाना नज़री आवेगा। श्री भगवाना रूप दरसावेगा। शाह सुल्ताना हुक्म वरतावेगा। कलयुग लेखा तक जीव जहाना, जागरत जोत जोत रुशनावेगा। जिस दे हुक्म विच वरतणा भाणा, भावी आपणे हुक्म रखावेगा। फल्गुण कहे मैं उस प्रभू दे चरण कवल करां ध्याना, जो चरणोदक जाम प्यावेगा। भगत सुहेला बण के भगतां देवे माना, अभिमान अन्दरों बाहर कढावेगा। उस दी चरण धूड़ करां इश्नाना, जो दुरमति मैल धवावेगा। जो लेखा मुकाए पत्थर इट्टां पाहनां, जगत
शरअ ना वंड वंडावेगा। जिस दा इक्को इष्ट होवे ज़िमीं असमाना, गगन गगनंतरां इक्को रूप दरसावेगा। जिस नूं मण्डल मण्डप पुरी लोअ आकाश पताल गगन गगनंतर करन परवाना, परम पुरख इक अख्वावेगा। जो कलयुग अन्तिम जोती जाता पहर के बाणा, बाण अणयाला तीर चलावेगा। जिस नूं पैग़म्बर करन सलामा, सयदे सब दे वेख वखावेगा। जिस दा मन्त्र गाउँदे सतिनामा, सति सतिवादी भेव खुल्हावेगा। जिस दा इष्ट जणाया सीता रामा, राम वशिष्ट मेल मिलावेगा। ओह शाहो भूप सुल्ताना, सुरती शब्द खोज खुजावेगा। जन भगतां अन्तर निरंतर वखाए अगम्म निशाना, निशाना दीन दुनी बदलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी जाणी जाणा, जानणहार एकँकार परवरदिगार सांझा यार इक अख्वाईआ।
२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ स्वर्गवासी दरबारा सिँघ दे संस्कार समें पिण्ड मलूवाल ज़िला अमृतसर
तत कहिण साडा नाउँ सिँघ दरबारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मिल के ख़ुशी बणाईआ। आत्मा कहे मेरा प्रीतम इक्को प्यारा, परम पुरख परमात्म धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा सदा मीत मुरारा, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। जिस दा इक्को एक सचखण्ड सच्चा दुआरा, जोती जाता हो के सोभा पाईआ। मेरा उस दे नाल कौल इकरारा, वायदा पिछला दयां जणाईआ। अर्जन गुर दिता जगत सहारा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेरा नूर दा नूर पसारा, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। रावी कन्ढ्ढा दए हुलारा, बिन पवणां पवण झूले रहे झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। रावी कहे मैं निमाणी मैनूं सारे कहिंदे रावी, वहिण पाणी वाले जणाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा जिस दा तोल तोलया इक्को सतिगुर सावीं, सांवरीआ आपणी कार कमाईआ। जिस दे प्यार विच कुरलाउँदी फिरदी भावी, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दे हुक्म विच आदि जुगादि जुग चौकड़ी बदल जांदी शाही, शहिनशाह हो के आपणा हुक्म वरताईआ। ओसे दे प्यार विच आत्मा कहे मैं निरगुण हो के बणी रही राही, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप भज्जी वाहो दाहीआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं मेरी देणी गवाही, शहादत शब्द शब्द नाम भुगताईआ। चार जुग दे शास्त्र मेरे ढोले रहे गाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। आत्मा कहे मैं बड़ी सुहागण, कन्त कन्तूहल मेरा इक्को नज़री आईआ। मैं जुग जुग बणी रही वडभागण,
भागांवाली हो के दयां सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेरे अन्तर उपजदा रिहा वैरागण, वैरी अन्दरों नज़र कोए ना आईआ। मैं दीन दुनी दी बणी रही त्यागण, जगत वासना ना कोए हल्काईआ । मेरे परम पुरख ने मैनूं इक्को बख्श्या आपणा साथन, सति सच समझाईआ। मैं तेरा मोहण माधव माधन, महबूब इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। तत कहिण साडा नाल नाता माई बाप, पूत कहि के सानूं गाईआ। अन्दर वेखे कोई ना मार झात, आत्म धुर दा नूर अलाहीआ। जिस दा इक्को मालक कमलापात, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दी नूर नुराना ज़ात, अज़ाती वंड ना कोए वंडाईआ। जिस मानस जन्म दिती दात, दाता हो के वेख वखाईआ। की हो गया जे उन किरपा कर दिती अज्ज दी पिछली रात, पहली फल्गुण दए वड्याईआ। दूजे प्रविष्टे मेरी पुछी वात, आत्म परमात्म आपणे रंग रंगाईआ। मैं बैठ गई इकांत, जगत तृष्ना ना कोए रखाईआ। मेरा अन्तष्करन हो गया शांत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। पंज तत जगत दी पाए खात, हिस्सा दीन दुनी तजाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। पंज तत कहिण बेशक असीं ततां वाला शरीर, मिट्टी ख़ाक नज़री आईआ। तूं मालक गहर गम्भीर, गवर तेरी सरनाईआ। तूं दाता बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। साडी आशा पूरी कर दे जो कहि के गया कबीर, कबरां तों बाहर सुणाईआ। कलयुग अन्तिम पुरख अकाला दीन दयाला साचा मार्ग करे ताअमीर, भगत भगवन्त आपणे रंग रंगाईआ। तेरे हथ्थ सब दी तकदीर, तदबीर आपणी नाल जणाईआ। की हो गया तन वजूद वस्त्र लथ्था चीर, जगत आपणा आप बदलाईआ। आत्मा घत के गई विच्चों वहीर, भज्जी वाहो दाहीआ। अमृत रस मिल्या अगम्मा सीर, बिन रसना रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। आत्मा कहे मैं बड़ी ख़ुशहाली, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मेरा नाता जुड़ गया नाल जोत अकाली, अकल कलधारी दिती वड्याईआ। मैं वेख्या सचखण्ड सची धर्मसाली, धर्म दुआरा इक्को नज़री आईआ। जिथ्थे परम पुरख मेरी करे रखवाली, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। मैं निमाणी नढ्ढी ओसे दी बाली, ओसे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। आत्मा कहे मेरा सतिगुर होया दयाल, परम पुरख दिती वड्याईआ। मैनूं आपणे आप ल्या संभाल, सम्बल दा मालक हो के वेख वखाईआ। मेरा नाता तुटा काल महाकाल, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेख ना सके वखाल, लेखा अगे ना कोए बणाईआ। शंकर वेख के होए बेहाल, शम्भू आपणा नैण बदलाईआ। ब्रह्मा ख़ुशीआं विच वजाए ताल,
विष्नूं ढोला इक्को गाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर प्रेम नाल पुछण मेरा हाल, प्यार मुहब्बत विच्चों प्रगटाईआ। मैं हस के किहा मैं उस प्रभू दा नूर नुराना आत्मा लाल, जो लालन इक अख्वाईआ। जिस दा सचखण्ड दुआर सची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को नज़री आईआ। जां मैं पन्ध मुका के पहुंची ते मैनूं मिल गया सिँघ पाल, आप आपणी ख़ुशी बणाईआ। झट बसन्त कौर ने मारी छाल, बिन ततां लई अंगड़ाईआ। बिशन कौर ने किहा आ जा मेरे लाल, तैनूं गोदी लवां टिकाईआ। गुरबख्श सिँघ कहे मेरा वी इहो गृह इहो दुआर इक्को करे संभाल, जो नूर नुराना नज़री आईआ। जीवण सिँघ कहे वेख लै सब तों वखरा वजदा एथे ताल, जगत तलवाड़ा नज़र कोए ना आईआ। धन्न भाग जे फल लग्गा पुत पोते हीरा सिँघ दे डाल, पत्त टहणी मात महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक सुहाईआ। तत कहिण असीं दरबारा सिँघ दा वजूद, जगत नेत्र नज़री आईआ। असीं छड दिती दुनिया वाली हदूद, घर बाहर आए तजाईआ। साडी इक्को मंज़ल हक मकसूद, बेपरवाह दिती वखाईआ। जो मालक ख़ालक सदा मौजूद, मजलस भगतां नाल रखाईआ। सानूं ज़रूर रखे महफ्ूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साडी आशा अन्तर लए बूझ, दस्सण दी लोड़ रहे ना राईआ। साडा भेव खोल्हे गूझ, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। आत्मा कहे मैं दरबारा सिँघ दे ततां नूं वेख के हसदी, दूर दुराडा ध्यान लगाईआ। जिस विच रही सां वसदी, उस दा नाता आई तुड़ाईआ। हुण लाश बण गई रैण अन्धेरी मस दी, बिन आत्मा नूर ना कोए चमकाईआ। जेहड़ी भरी सी जगत वड्याई जस दी, सिफ्तां विच सिफ्त सलाहीआ। उहदी अन्तिम खेल होणी माटी ख़ाक भस दी, भस्म आपणा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। आत्मा कहे सुणो प्रभू भगत जगत संसार, जिज्ञासूओ दयां जणाईआ। संदेशा देवां सर्ब परवार, बंस सरबंस आप समझाईआ। तुहाडा मेरे नाल नहीं कोई तकरार, झगड़ा नज़र कोए ना आईआ। मेरा सतिगुर शब्द नाल कौल इकरार, वायदे पिछले दयां समझाईआ। जिस किरपा कीती अपर अपार, अपरम्पर स्वामी दिती वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा दे अन्तर अधार, निरंतर मेला मेलया सहिज सुभाईआ। मैनूं ख़ुशी होई मैथों जगत झूठा छुट्टया संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव मेरी देण गवाहीआ। मेरी बसन्त सचखण्ड मौली बहार, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। मैं संदेशा देवां अन्तिम वार, बिन रसना जिह्वा ढोला दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। आत्मा कहे मेरे सुणो साक सज्जण सैण, सन्बंधीओ दयां
जणाईआ। बेशक तुसीं ततां वाले भाई भैण, मात पित नार पुत्तर धी नज़री आईआ। मैं सब नूं सचखण्ड दुआरयों आई कहिण, कहि कहि दयां दृढ़ाईआ। मेरे वैराग विच कोए ना पावे वैण, नेत्र नीर ना कोए वहाईआ । मैं कोई हो नहीं गई त्रफैण, दुतीआ भाउ ना कोए जणाईआ। मैं इक्को छड्डया ते अगे मैनूं मिल गया सच्चा महैण, जिथ्थे मिल के आपणी ख़ुशी बणाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार मैनूं दिता बहण, थिर घर बैठी आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। आत्मा कहे सुणो तन वजूद दे पुत्तर धीआं, नार दुहागण सुहागण नज़र कोए ना आईआ। मेरा लहिणा देणा साढे तिन्न हथ्थ दी सीआ, रवीदास चमारा दए गवाहीआ। मेरा दीन दुनी नालों निर्मल होया जीआ, जीवण दाते दिती वड्याईआ। प्रेमीओ प्यारयो तुसीं वी मेरे मगर आऊण दा करो हीआ, हीले नाल पुज्जणा चाँईं चाँईंआ। जिस धर्म दी धार किहा गोबिन्द ने बच्चयां दी धार विच रखाईआ नीआं, नींह गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द गया बंधाईआ। ओसे दे प्यार विच आत्मा कहे मैनूं मिल गया उह पीआ, जिस नूं परम पुरख परमात्म कहि के सारे गाईआ। जिस दा खेल ओसे ने कीआ, करनी दा करता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी वजदी रहे वधाईआ। पंज तत कहिण गुरमुखो भगतो मैनूं रख दयो उत्ते सीढ़ी, ख़ुशीआं नाल देणा टिकाईआ। सदा बंस सरबंस चलदी रहे प्रभू प्यार विच पीढ़ी, अगे दा लेखा अगे लैणा बणाईआ। सारी सृष्टी कहिंदी अगे गली भीड़ी, बिन सतिगुर पन्ध ना कोए मुकाईआ। मैं हकीकत वाली मंज़ल चढ़ गई अख़ीरी, आख़र मिल्या धुर दा माहीआ। मेरी दीन दुनी दी टुट गई ज़ंजीरी, कड़ी नाल कड़ी ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। आत्मा कहे मेरे वल वेख के किड्डी मनजीत नूं वधी हरस, हवस विच ढोले रिहा गाईआ। तूं जगत दा मेरा चाचा ते मैनूं मेघ लैण दे बरस, बूंदा बांदी तेरे उत्ते टपकाईआ। बेशक तेरा आसण उत्ते फ़र्श, मैं अर्श विच बैठा कोल धुर दे माहीआ। पर प्यार करना भगतां दा सदा फ़र्ज़, प्रभ ने रीती दिती चलाईआ। मनजीत कहे मैं छोटयां छोटयां वीरां नूं कहांगा तुसीं बण जायो सूरबीर बहादर, दविंदर महिन्दर रोण कोए ना पाईआ। एस शरीर दी नहीं आत्मा दी सी प्रभू नूं ग़रज़, आपणी ग़रज़ पिच्छे दरबारा सिँघ नूं लै के गया चाँईं चाँईंआ। एह कोई खेल नहीं असचरज, आदि जुगादी रीती धुर दी चली आईआ। पर प्यार विच रहिणा इहो तुहाडा साचा दर्द, दर्दीओ तुहानूं दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। तत कहिण जिस वेले सानूं अग्नी लाउणी अग्ग, आगू इक्को वेख वखाईआ। असीं
भावें परवार नालों होण लग्गे अलग, वखरा आपणा घर ल्या बणाईआ। छडण लगे जग, दीन दुनी नालों नाता ल्या तुड़ाईआ । साडी बेनन्ती अगे साहिब सूरे सरबग, सीस चरणां विच टिकाईआ। साडी वी धार सचखण्ड लै जाणी अज्ज, आत्मा नाल तत मिल के तेरे घर विच सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। सीढ़ी कहे मैनूं प्रेम नाल बणाउणा, सोहणी बणत बणाईआ। दरबारा सिँघ नूं मेरे विच टिकाउणा, टिक्का मस्तक वाला दए गवाहीआ। सारे परिवार सरबंस ने शुकर मनाउणा, ख़ुशी ख़ुशी ख़ुशी विच ढोले गाईआ। एह आपणे घर नूं चलया जो लोकमात दा पराहुणा, महिमानी खा के भज्जया वाहो दाहीआ। जिस धरती उत्ते सौणा ते आसण लाउणा, दरगाह साची प्रभ चरण मिले सरनाईआ। पहला मुआता प्रीतम सिँघ ने आपणे हथ्थ उठाउणा, फौजा सिँघ प्यारा सिँघ तिन्ने सेवा लैण कमाईआ। हरनाम सिँघ पंज मुट्ठां कक्खां दीआं आपणे हथ्थ विच भुआ के प्यार विच सुटाउणा, प्रेम दी रीती अन्दर अन्दर दी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा लाल आपणी गोद सुवाउणा, जिथ्थों सुत्तयां ना कोए उठाईआ।
२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ जसवन्त सिँघ दे नवित हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द सदा सूरबीर, बीरता आपणे विच छुपाईआ। सति धर्म करनहारा ताअमीर, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। जन भगतां देवणहारा धीर, धीरज धर्म धार वखाईआ। अमृत बख्शे साचा सीर, अंमिओं रस आप चखाईआ। जल धारा दे के ठांडा नीर, अग्नी तत तत गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। जिस दी आदि जुगादि प्रीत, प्रीतम हो के तोड़ निभाईआ। भगत सुहेला ठांडा सीत, सति सतिवादी धुरदरगाहीआ। आत्म परमात्म बणे मीत, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से गीत, ढोला गोबिन्द इक जणाईआ। जन भगतां वसे सदा चीत, ठगौरी अन्दर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर सच दए वड्याईआ। सतिगुर शब्द सदा बलवन्त, बलधारी इक अख्वाईआ। आत्म परमात्म बणे कन्त, कन्त कन्तूहल धुरदरगाहीआ। नाम निधाना देवे मंत, मंतव आपणा इक समझाईआ। हरिजन प्रगटाए साचे सन्त, साजण हो के वेख वखाईआ। धर्म दी धार बणाए
बणत, घड़न भन्न्हणहार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। लेखा जाणे जीव जंत, लख चुरासी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन नाम जणाए सिँघ जसवन्त, जस इक्को नाम जणाईआ।
२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ बख्शीश सिँघ दे गृह
पिण्ड कादराबाद ज़िला गुरदासपुर
फल्गुण कहे मेरे पुरख अकाले, अकल कलधारी एकँकारी तेरी इक सरनाईआ। आदि जुगादी दीना बंधप दीन दयाले, ठाकर स्वामी तेरी ओट तकाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते वसणहारे सचखण्ड सची धर्मसाले, दरगाह साची मुकामे हक आपणा आसण लाईआ। परम पुरख परमात्म तुध बिन सुरत कवण संभाले, सम्बल दे मालक होणा आप सहाईआ। त्रैगुण अतीते ठांडे सीते नव सत्त तोड़ जगत जंजाले, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ । दीन दुनी दा झगड़ा मेट शाह कंगाले, ऊँच नीच राउ रंक दा लेखा दे मुकाईआ। नाम निधान श्री भगवान इक्को मार उछाले, अछल छलधारी आपणा खेल खिलाईआ। फल लगा मानस मानव मानुख वाले डाले, पंज तत ब्रह्म मति आप दृढ़ाईआ। सच स्वामी सदा सुहेले हर घट चलणा नाले, बिन कदमां कदम टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। फल्गुण कहे मेरे शाहो भूप सुल्तान, सति सतिवादी तेरी बेपरवाहीआ। आदि जुगादी मेहरवान, महबूब तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुण निधान दे दे दान, दाता हो के आप वरताईआ। मैं तेरा बाल नादान, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। तूं शहिनशाह वाली दो जहान, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। सच प्रीत बख्श दे नाम, नाउँ निरँकारा इक समझाईआ। अमृत रस प्या दे जाम, निझर झिरनिउँ आप प्याईआ। कलयुग कूड़ रैण मेट दे शाम, शमअ नूर जोत कर रुशनाईआ । दीन दुनी दा लेखा ना रहे तमाम, तमअ लालच नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। फल्गुण कहे मेरे ठाकर स्वामीआ, निरगुण दाते अगम्म अथाह। आदि जुगादी अन्तरजामीआ, बेपरवाहां दे बेपरवाह। सच बख्श दे चरण ध्यानीआ, इक्को इष्ट दे दृढ़ा। शब्द निराला तीर मार कानीआ, कायनात दा पर्दा दे चुका। तूं हर घट जाण जाणीआ, जानणहार अगम्म अथाह।
साची बख्श दे मंज़ल रुहानीआ, रहिमत रहीम आप कमा। कलयुग क्रिया कूड़ मेट निशानीआं, सति धर्म दे प्रगटा। लेखा रहे ना चारे खाणीआं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखा। संदेशा दे दे चारे बाणीआं, परा पसन्ती मद्धम बैखरी दे सुणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरे साचे शाह सुल्तानीआ । फल्गुण कहे मेरे महबूबा, महिबान बीदो तेरी इक सरनाईआ। तेरा वेखां आलीशान अरूजा, मुकामे हक देणा दृढ़ाईआ। जिस नाल भेव चुक्के दूजा, दुतीआ रहिण कोए ना पाईआ। मंज़ल मिले हक मकसूदा, मुश्किल पिछली हल कराईआ। भाग लगा दे उत्ते वसुधा, धरनी धरत धवल धौल रही कुरलाईआ। जिस दे उत्ते सदी चौधवीं अन्तिम होण वाला युद्धा, नव सत्त आपणी लए अंगड़ाईआ। ओह लेखा तक लै जो इशारा दे के गया बुध्धा, बुद्धी तों परे समझाईआ। इक्को नूर नुराना शाह सुल्ताना होवे उग्घा, उगण आथण वजे वधाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट कलयुगा, दुवैत रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म भेव खुल्हावे गुज्झा, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। फल्गुण कहे मेरे सति पुरख निरञ्जण, निरवैर तेरी सरनाईआ। चरण धूड़ बख्श दे मजन, दुरमति मैल कर सफ़ाईआ। सच स्वामी बणना सज्जण, सति सतिवादी हो के वेख वखाईआ। मेरी कबूल करनी बन्दन, निरमाणता विच सीस झुकाईआ। सच दुवारिउं देणा अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ । लेखा मिटाउणा तारा चन्दन, चन्द सितार वेखण नैण उठाईआ। तेरा इक्को दीपक जोत प्रकाश होवे मूर्त मदन, गोपाल स्वामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरे नूरी शमअ जगण, जागरत जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। फल्गुण कहे मेरी इक्को इक अलख, अलख अगोचर दयां जणाईआ। जोती जाते हो प्रतख, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त हो के रख, रक्षक बणना थांउँ थाँईंआ। ग़रीब निमाणयां करना पक्ख, कोझयां कमल्यां गोद उठाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, समरथ पुरख अगम्म अथाहीआ। सति सच दी देणी वथ, वस्त अतोट अतुट वरताईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे जो कहि गया बेटा दशरथ, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। फल्गुण कहे मेरे सति सतिवादी जगत जगदीश, जगदीश्र तेरी बेपरवाहीआ। मैं चाहुंदा इक्को छत्र झुल्ले तेरे सीस, पिच्छे नज़र कोए ना आईआ। सब दा लहिणा देणा तक लै बीस इकीस, बीस इकीसे पर्दा आप उठाईआ। राग नाद वेख लै छतीस, छत्रधारी हो के भेव चुकाईआ। इक्को आपणे नाम दी दे हदीस, हज़रतां बाहर दे समझाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण प्रीती बख्श बख्शीश, बख्शीश सिँघ आपणे रंग रंगाईआ।
३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ चन्नण सिँघ दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला गुरदासपुर
फल्गुण कहे प्रभ भगतां बख्श दे चरण छोह, चरणामत इक्को जाम प्याईआ। सच मुहब्बत बख्श दे मोह, मेहरवान आपणे रंग रंगाईआ। आपणा भेव चुका दे सो, हँ ब्रह्म पर्दा दे उठाईआ। निज नेत्र बख्श दे लो, लोयण आपणा इक खुल्हाईआ। तेरे जोगे जावण हो, दूजा नज़र कोए ना आईआ। दुरमति मैल दे धो, पतित पुनीत दे बणाईआ। पंच विकार मेट दे गरोह, गुर सतिगुर तेरी सरनाईआ। हरिजन लेखा रहे ना दो, दुतीआ भाव देणा मिटाईआ। अमृत रस निझर धारों देणा चो, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। तुध बिन अवर ना दीसे को, कोट ब्रह्मण्ड दे ठाकर आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम धागे सतिगुर भगत सुहेले लैणे परो, जगत परोहितां लोड़ रहे ना राईआ।