पुस्तकालयभाग २४

३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ करनैल सिँघ दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला गुरदासपुर

फल्गुण कहे प्रभ जन भगतां बख्श आपणा मेल, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। अपरम्पर स्वामी बण सज्जण सुहेल, सगला संगी बहुरंगी आपणा रूप दरसाईआ। आदि जुगादी शब्द अनादी दस्स आपणा खेल, ख़ालक मख़लूक दे मालक देणा दृढ़ाईआ। धार जणा दे अगम्मा अगम्म नवेल, निरगुण पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ। फल्गुण कहे प्रभू जन भगतां अन्दर सुणा दे धुन अनादि, शब्दी शब्द दृढ़ाईआ। तूं मालक आदि जुगादि, जुग चौकड़ी तेरी बेपरवाहीआ। हर हिरदा तैनूं लए अराध, तेरे तेरे विच समाईआ। किरपा कर दे मोहण माधव माध, मधुर तेरी मंग मंगाईआ। कोझयां कमल्यां बणा लै सन्त साध, भगत सुहेले आपणी गोद टिकाईआ। अन्तष्करन मेट वाद विवाद, विख अमृत रूप जणाईआ। भेव खुल्हा दे बोध अगाध, बुद्ध मति दा लेखा दे चुकाईआ। सदा सुहेले सद तेरी आवे याद, यादाशत विच भुल कदे ना जाईआ। जन भगतां खेड़ा कर आबाद, सदा सद वजदी रहे वधाईआ। नाम निधान श्री भगवान बख्श दे दाद, वस्त अमुल अतुल आप वरताईआ। तेरा लहिणा देणा

अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बाद, कलयुग अन्तिम दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति प्रेम वजा रबाब, मालक रबी नूर अलाहीआ।

३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ सवरन सिँघ दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला गुरदासपुर

फल्गुण कहे प्रभू चढ़ के वेख अगम्मे घोड़, नव सत्त ध्यान लगाईआ। मैं बेनती करां बिना हथ्थ जोड़, बिन हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों तेरी पई लोड़, लुड़ींदे सज्जण वेख वखाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले अन्तिम बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करके दयां सुणाईआ। जुग जन्म दे विछड़े आपणे नाल जोड़, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मेरे परम पुरख परमात्म मेरी बहार विच धरनी उत्ते फल फुल्ल नौ करोड़, वख वख आपणा रूप बदलाईआ। जिन्हां तेरे उत्ते रखी डोर, आसा तेरे चरण टिकाईआ। आ के भेव चुका दे मोर, पर्दा दे उठाईआ । मेरी रुत बसन्ती जावे सौर, सांवरीआ आपणा रंग रंगाईआ। कलयुग लेखा तक अन्धेर घोर, घोरी हो के ध्यान लगाईआ। मेरे कर दे भाग मथोर, मथन कर कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सुहेले हरिजन आपणे नाल तोर, तुरीआ दे मालक देणी माण वड्याईआ।

३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ प्रीतम सिँघ दे गृह कादराबाद ज़िला गुरदासपुर

फल्गुण कहे प्रभ मेरे कन्त कन्तूहल, कुदरत कादर तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी तेरा सच असूल, असल दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। जन भगतां बख्श दे आपणी धूल, धूड़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। तेरा नाम निधाना कर वसूल, वसल यार देणा ख़ुदाईआ। तेरा प्यार जाए ना भूल, अभुल देणी वड्याईआ। तैनूं इशारा करके गए पैग़म्बर रसूल, कलम्यां विच कायनात सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। फल्गुण कहे प्रभू धुर दे दे नाउँ निधाना, निरगुण आपणी दया कमाईआ। तूं शहिनशाह शाहो भूप सुल्ताना, सचखण्ड निवासी इक अख्वाईआ। थिर घर तेरा अगम्म टिकाणा, मुकामे हक तेरा नूर नूर रुशनाईआ। मैं लोकमाती तेरा बाल अंञाणा, बाली बुद्ध बुद्ध अख्वाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी इक्को बख्श दे दाना, दाते दानी दया कमाईआ। जन भगतां नाद सुणा सची धुन्काना, अनहद नादी नाद सुणाईआ। अमृत रस बख्श दे पीणा खाना, जगत तृष्ना भुख मिटाईआ। मेहरवान महबूब

तेरा नूर प्रकाश होवे महाना, जोती जाते कर रुशनाईआ। फल्गुण कहे प्रभू मेरी बेनन्ती कर परवाना, परम पुरख प्रभ तेरे चरण कवल टिकाईआ। जन भगतां अन्तर निरंतर दे ज्ञाना, बाहर पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा आदि जुगादी खेल महाना, महिमा अकथ अकथ वड्याईआ।

३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला गुरदासपुर

फल्गुण कहे प्रभू आपणा महका दे बाग़ीचा बाग़, बाग़बां हो के वेख वखाईआ। जन भगतां अन्दरों खोल्ह दे जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। दुरमति मैल धो दे दाग़, पापां कर सफ़ाईआ। जगत तृष्ना बुझा दे आग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। माया डस्से ना डस्सणी नाग, ममता लेखा रहे ना राईआ। फड़ फड़ हँस बणा दे काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। हर हिरदे उपजा दे वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। कूड़ी क्रिया जाण त्याग, त्रैगुण अतीते तेरे विच समाईआ। घर दीपक जोत जगा चराग़, अन्ध अन्धेर दे मिटाईआ। परमात्म आत्म आपणे हथ्थ पकड़ लै वाग, दूसर नज़र कोए ना आईआ। सच दा बण कन्त सुहाग, कन्त सुहागी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जन भगतां होण वड वड भाग, भगवन तेरे रंग रंगाईआ। सब तों उत्तम श्रृेष्ट तेरे होण फुल्ल गुलाब, महक देणी चाँईं चाँईंआ। तूं मालक हक जनाब, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। तेरे चरण कवल मेरा आदाब, निउँ निउँ सीस निवाईआ। उह लहिणा पूरा कर दे जो नानक कहि के आया विच बग़दाद, बग़लगीर आपणे लै बणाईआ। तेरा मेला होया विच पंज आब, पंजां ततां दा लहिणा दे चुकाईआ। रसना बख्श दे आपणा दो दो आब, आबे हयात देणा प्याईआ। दरगाह सच दा दे ख़ताब, ख़ता पिछली मुआफ़ कराईआ। मेरे परवरदिगार सच अहिबाब, मित्र प्यारे तेरे हथ्थ वड्याईआ। जन भगतां अन्दर नाम वजा रबाब, जगत तबूंरयां लोड़ रहे ना राईआ। लेखा मुका रसना जिह्वा बत्ती दन्द पढ़नी किताब, आत्म परमात्म आपणा भेव देणा चुकाईआ। तुध बिन दूजा लै सके ना कोए हिसाब, राय धर्म चित्रगुप्त दा लहिणा देणा चुकाईआ। इक्को गृह सुहञ्जणा तेरा धुर दी दिसे महिराब, महबूब मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादी महाराज, शहिनशाह इक अख्वाईआ। दो जहानां मालक इक्को सीस तेरे ताज, तख्त निवासी इक्को नज़री आईआ। कलयुग अन्त भगतां पूरन कर दे काज, पूरन सतिगुर तेरी बेपरवाहीआ। फल्गुण कहे मेरी कर इमदाद, मदद विच तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे चरण कवल भगतां दी प्यार दी रहे तादाद, गिणती गणत ना कोए गिणाईआ।

३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ महिन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला गुरदासपुर

फल्गुण कहे प्रभू जन भगतां उत्ते अमृत मेघ बरस, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते कर तरस, रहमत सच सच कमाईआ। जगत वासना मेट दे हरस, तृष्ना कूड़ ना कोए हल्काईआ। निज आत्म दे दे दरस, लोचन आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। फल्गुण कहे प्रभू जन भगतां अन्दर बख्श दे बूँद स्वांती, तृष्ना तृखा दूर कराईआ। दरस दिखा दे इक इकांती, इक इकल्ला नज़री आईआ। झगड़ा मुका दे लोकमाती, मित्र प्यारे दया कमाईआ। अन्ध अन्धेर मेट दे राती, अज्ञान रहिण कोए ना पाईआ। साजण हो के पुछ वाती, सतिगुर हो के दया कमाईआ। बिन लोचन नैणां मार लै झाती, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। तूं साहिब कमलापाती, पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। अन्त कन्त पुछ लै वाती, भगवन आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आपणे लेखे ला लै हयाती, जीवण ज़िंदगी आपणे चरण टिकाईआ।

८ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ प्यारो जेठूवाल नवित सन्तोख सिँघ अमर सिँघ दलीप सिँघ
प्यारा सिँघ, हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर

फल्गुण कहे भगत सुहेले प्रभ दे फुल्ल, फुल फुलवाड़ी मात महकाईआ। जो सच प्रीती चरण कवल गए घुल, आप आपणा घोल घुमाईआ। नाम कंडे तराज़ू गए तुल, जगत तकड़ वंड ना कोए वंडाईआ। उत्तम श्रृेष्ट करके आपणी कुल, कुल मालक नाल मिलके वजे वधाईआ। जिस नूं सृष्टी गाउँदी रसना जिह्वा नाल बुल्ल्ह, हरिजन हिरदे सदा वसाईआ। जिस दा सच दुआरा गया खुल्ल्ह, ख़ालक ख़लक हो के वेख वखाईआ। जन भगत सुहेला कदे ना जावे रुल, फड़ बाहों गोद टिकाईआ। मानव बूटा ना जाए हुल, पत्त टहणी आप महकाईआ। अन्तर दीपक जगत ना होवे गुल, दो जहान करे रुशनाईआ। सच निशाना जाए झुल, जगत जहान वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। फल्गुण कहे जन भगत प्रभू दे मीत, मित्र प्यारा दए वड्याईआ। जो करनहारा पतित पुनीत, पतित पावन धुरदरगाहीआ। त्रैगुण नालों कर अतीत, त्रैभवण धनी दए वड्याईआ। काया करे ठण्डी सीत, अग्नी तत तत बुझाईआ। मानस जन्म हरिजन जाए जीत, हार विच कदे ना आईआ। आत्म परमात्म ढोला गाए गीत, तूं मेरा मैं तेरा कहि के ख़ुशी बणाईआ । सति धर्म दी हरि भगत चलाए रीत, भगवन वेखे चाँईं चाँईंआ। झगड़ा मुकणा मन्दिर मसीत, काया काअबे करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। फल्गुण कहे जन भगत प्रभू दे दुलारे, बचपन आपणे चरण रखाईआ। आत्म धार करे प्यारे, परमात्म हो के वेख वखाईआ। नाम शब्द दए धुन्कारे, अनहद नादी नाद सुणाईआ। अमृत बख्श के ठंडा ठारे, अमिउँ रस आप चवाईआ। अन्तर मेट अन्ध अँधयारे, अन्ध अन्धेरा दे चुकाईआ। मेल मिलाए हरि जू हरि हरि कन्त भतारे, कन्तूहल मिल के वजे वधाईआ। लोकमात पैज संवारे, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। परपंच मेट पंच बणाए आपणे प्यारे, परम पुरख देवे सरनाईआ। जिस नूं सदा सदा निमस्कारे, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। फल्गुण कहे जन भगत आदि जुगादी प्रभ जोगे, जुगती जगत ना कोए जणाईआ। आत्म धार होवे संजोगे, परमात्म मिल के वजे वधाईआ। आत्म रस बिन रसना रस भोगे, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। भेव अभेद आपणे खोल्हे गोझे, पर्दा पदर्यां विच्चों चुकाईआ। भगत सुहेला पावे सोझे, अन्तर निरंतर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। फल्गुण कहे जन भगतां शुभ दिहाढ़ा लोकमात, मातृ भूमी ख़ुशी बणाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल अज्ज दी रात, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। भगतां नाल मेरी बातन बात, बेवतनां वतन दे मालक नाल मिलाईआ। जन भगतो भगतां दी सदा इक जमात, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को चरण प्रीती नात, दूसर संग ना कोए रखाईआ। इक्को पीआ प्रीतम कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। इक्को दी इक्को ज़ात, मज़्हबी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को नाम कलमा इक्को मिले दात, दाता दानी आप वरताईआ। इक्को बख्शे अमृत बूँद स्वांत, झिरना निझर आप झिराईआ। इक्को इक कराए इकांत, इक इकल्ला धुर दा माहीआ। जिस दा खेल बहु बिध भांत, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। फल्गुण कहे उह लहिणा देणा दए लोकमात, धरनी धरत धवल धौल रंग रंगाईआ। जन भगत सुहेले वेखे मार झात, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ।

फल्गुण कहे मेरा दिहाढ़ा दिवस सुहञ्जणा अठ्ठ, अठ्ठां ततां वाल्यां मिले वड्याईआ। मैं वी ख़ुशीआं नाल आया नठ, पाँधी बण के पन्ध मुकाईआ। प्रभू दा दुआरा बाहर वेख्या तीर्थ अठसठ, जिथ्थे गोदावरी यमुना सरस्वती सीस निवाईआ। लेखा नहीं किसे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ, गुरुदुआरां चर्चां वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगत सुहेले बैठे कर इक्ट्ठ, इक्ट्ठे मिल के ख़ुशी बणाईआ। मैं वी चरण कवल प्रभ दे जावां ढठ, निव निव लागां पाईआ। जिस कलयुग अन्तिम उलटी गेड़ी लठ, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। अठ्ठ तत कहिण सुण मित्र प्यारे फल्गुण, मित्रा दईए जणाईआ। असीं इक्को प्रभू दी सुणदे धुन, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। जिस भगत सुहेले लोकमात लए चुण, फड़ बाहों मेल मिलाईआ। उस दा भेव जाणे कौण, गत कहिण किछ ना पाईआ। ओहनूं चवर करे उनन्जा पवण, पौण पाणी सीस निवाईआ। जिस दी सेजे हरि भगत सुहेले सवण, जुग जुग इक्को सेज हंढाईआ। उह लेखा मुकावणहारा अवण गवण, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। जिस दे पवित्र सुहञ्जणे कवल चरण, चरणोदक जाम दए प्याईआ। ओह लेखा मुकावण आया उत्ते धरन, धवल दी धार खोज खुजाईआ। अमृत मेघ बरसे सवन, जाम भगतां हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हर घट अन्तर निरंतर आपे रवण, राम रहीम रहमान दया कमाईआ।

९ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ चरण सिँघ दे गृह, हज़ारा सिँघ, हज़ारा सिँघ फत्तू चक, ज्ञान सिँघ सुरखपुर दे नवित पिण्ड ढिलवां ज़िला कपूरथला

जन भगतां प्रभ बणाए धीगी मूर्त, निरगुण सरगुण देवे माण वड्याईआ। जोती जाता हो के बख्शे नूर नुराना नूरत, प्रकाश प्रकाश विच्चों प्रगटाईआ। शब्द अनादी देवे तूरत, तुरीआ दा भेव चुकाईआ। सुरती शब्द करावे महूरत, मोहर आपणा नाम लगाईआ। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़त, कूड़ कुटम्ब दए मुकाईआ। मस्तक बख्श के चरण धूड़त, टिक्के ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्हत, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। पन्ध मुका के नेड़ दूरत, घर घर विच मेल मिलाईआ। हाज़र होवे हाज़र हज़ूरत, हज़रतां दा मालक नूर अलाहीआ। जिस दा जल्वा सब तों ख़ूबसूरत, जल्वागर इक अख्वाईआ। जन भगतां सदा आसा मनसा पूरत, पूरन सतिगुर पूरन ब्रह्म दए समझाईआ। जगत तृष्ना विच कदे ना झूरत, कामना होवे ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ।

भगत सुहेले धीगी मूर्ती जाण बण, बन खण्ड दा लेखा रहे ना राईआ। सतिगुर शब्द सुणाए बिना कन्न, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। अन्दरों मणका फेर के मन, मनसा मोह दए चुकाईआ। वस्त दे के नाम धन, सच भण्डारा झोली पाईआ। भाग लगा के काया माटी तन, वजूद करे सफ़ाईआ। जोती नूर चाढ़्ह के चन्न, अन्ध अन्धेरा दए मुकाईआ। लेखा रहे ना ख़ुशी ग़म, चिन्ता अन्तर कोए ना आईआ। भाण्डा भन्ने अन्तर भरम, भय इक्को दए जणाईआ। लेखा मुका के ज़ात वरन, बरन पन्ध दए मुकाईआ। एका बख्शे साची सरन, सरनगति इक समझाईआ। मस्तक छोह दे के चरण, चारों कुण्ट लेखा दए मुकाईआ। साची मंज़ल दस्से चढ़न, पौड़ी डण्डा इक्को नाम समझाईआ। आपणे घर विच दस्से वड़न, कुण्डी खिड़की आप खुल्हाईआ। अग्गों सतिगुर शब्द हो के आवे फड़न, बिन हथ्थां हथ्थ छुहाईआ। जोती धार लाए लड़न, पल्लू जगत नालों छुडाईआ। ओह भगत सुहेले रसना जिह्वा मूल ना पढ़न, जिन्हां दे अन्दर वस्या धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। मूर्ती कहे मेरा मालक होवे इक स्वामी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो आदि जुगादी हर घट अन्तरजामी, घट निवासी बेपरवाहीआ। जो एथे ओथे दो जहानां जाण जाणी, जानणहार अगम्म अथाहीआ। मैं ओसे दा नाम कलमा ओसे दी पढ़ां बाणी, जो बाण अणयाला तीर चलाईआ। ओसे दी मंज़ल ओसे दी तकां निशानी, जो निशाने दीन दुनी बदलाईआ। ओसे दा चरण ओसे दा करां ध्यानी, ध्यान विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। मूर्ती कहे मेरा स्वामी इक्को एक, एकँकारा नज़री आईआ। जिस ने सतिगुर शब्द दी धार बख्शी टेक, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। मेरा अन्तर निरंतर करके बिबेक, बुद्धी तों परे कीती पढ़ाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, रजो तमो सतो संग ना कोए बणाईआ। जिस दा इक्को इक सुहञ्जणा देस, देस दसन्तरां डेरा ढाहीआ। जो मेरा सगला संगी बणे हमेश, हमसाजण इक अख्वाईआ । ठाकर स्वामी धुर नरेश, नर नरायण नूर अलाहीआ। जो मन कल्पणा अन्तर निरंतर कढ्ढे कलेश, कल कातीआं करे सफ़ाईआ। उस दा सुण के अगम्म संदेश, सुरती शब्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। मूर्ती कहे मेरी जगत निराली धार, एका दूआ तीआ त्रैगुण माया विष्न ब्रह्मा शिव सोहणा संग बणाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल उस यार, जो प्रीतम प्यारा इक अख्वाईआ। जिस दा सचखण्ड सच्चा दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। जो देवणहारा शब्द अनाद सची धुन्कार, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। जिस दा लेखा नहीं कोई बाहर, बैखरी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दी चार जुग सारे करदे इंतज़ार, आसा विच आपणा

आप रखाईआ। उह कृपानिध ठाकर स्वामी सदा सदा जन भगतां करे प्यार, प्यारा हो के वेख वखाईआ। जो बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला गाए अगम्म जैकार, जगत पढ़न सुणन कोए ना पाईआ। उस दी सब तों वखरी गुफ़तार, गुफ़त शनीद आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धीगी मूर्ती कहे मैं सुणया अगम्मी ढोला, सतिगुर शब्द दिता जणाईआ। जिस दा रसना वाला नहीं कोई बोला, जिह्वा चले ना कोए चतुराईआ। जिस ने मेरे अन्तष्करन पर्दा खोल्हा, बजर कपाट लेखा रिहा ना राईआ। मेरा स्वामी ठाकर घर मन्दिर वस्या कोला, गृह आपणा भेव चुकाईआ। जिस भाग लगाया साढे तिन्न हथ्थ काया माटी चोला, चोजी प्रीतम हो के वेख वखाईआ। मैं ओसे नूं परम पुरख कहां ते कहां नूर अलाही मौला, जो मौलया अन्तर निरंतर आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। मूर्ती कहे मेरा लेखा कोई ना जाणे साहित, जगत कहाणी समझ कोए ना आईआ। मेरी सब तों वखरी रहित, असूल माकूल प्रभ दए समझाईआ। मैं निरगुण धार नाल मिल के होई लायक, सरगुण हो के आपणा रंग रंगाईआ। मेरा नाता तुटा मायक, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। मेहरवान मेरे उत्ते कीती रयाइत, निगाह मेहर नाल तराईआ। सतिगुर शब्द ने इक्को कीती हदाइत, हुक्म धुर दा दिता सुणाईआ। मुहब्बत विच कीती अनाइत, वस्त सच दिती वरताईआ। जिस दे विच होर नहीं किफ़ायत, कुफ़ल इक्को वार खुल्हाईआ। बोलण दी रही कोई ना शकाइत, शिकवे अन्दरों दिते कढ्ढाईआ। परमात्मा हो के आत्मा दी करे हमाइत, हमसाजण दिसे नूर अलाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। मूर्ती कहे जिस वेले सतिगुर शब्द दी इक्को सुणी आवाज़, आप आपणा गई तजाईआ। मेरे अन्तर खुल्ह गया राज़, राज़क रिज़क रहीम दिती वड्याईआ। मैनूं भुल गया जगत वाला रोज़ा निमाज़, अक्खरां वाली गई पढ़ाईआ। घर सतिगुर ठाकर गया लाध, बाहर खोजण दी लोड़ रही ना राईआ। मैं ओस विच होई विस्माद, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। बिना रसना दन्द करां याद, होंट बुल्ल्हां दी लोड़ ना कोए रखाईआ। जो ख़ुशीआं नाल तन वजूद अन्दर सुणाए नाद, अनादी धुन आप प्रगटाईआ। मैं ओसे नूं कहां, तूं मेरा मालक स्वामी तूं ही मेरा गाॅड, अल्ला कहि के ओसे नूं सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दर इक सुहाईआ। मूर्ती कहे बेशक मेरा नाता नाल त्रैगुण माया, त्रैगुण अतीता दए वड्याईआ। जिस पंजां ततां खेल खिलाया, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश संग बणाईआ। मैं ओसे दा शुकर मनाया, शुक्रिए विच ढोले गाईआ। तूं मालक ख़ालक बेपरवाहया, बेपरवाही तेरी मैनूं

भाईआ। जिन नाम संदेशा इक्को इक सुणाया, बिन रसना जिह्वा दिता दृढ़ाईआ । मेरे अन्तर निरंतर दिता वसाया, बाहर कढ्ढण दी लोड़ रही ना राईआ। मेरा मन मनुआ उठ ना दहि दिश धाया, चार कुण्ट ना भज्जया वाहो दाहीआ। नूर नुराने शाह सुल्ताने तेरा इक्को दर्शन पाया, दीद कीती रुशनाईआ। मैं निव निव लागां पाया, चरण धूड़ी ख़ाक रमाईआ। तूं मेरा मालक ख़ालक आदि जुगादी दाई दाया, दो जहानां नौजवाना मेरे भगवाना इक तेरी शरनाईआ। जिस ने मेरी बणत बणाया, घड़न भन्न्हणहार इक अख्वाईआ। धीगी मूर्ती कहे विष्न ब्रह्मा शिव तिन्ने मेरा संग रखाया, सँघारी भण्डारी संसारी आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद तेरा राह तकाईआ। मूर्ती कहे मेरा सतिगुर सच्चा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस दी सब तों वखरी रीत, रीतीवान इक अख्वाईआ। जो सब दे वसे भीत, भीतर बैठा डेरा लाईआ। मन ठगौरी कढ्ढे चीत, चेतन सुरती दए कराईआ। मैं ओसे दा सुणया गीत, जो गोबिन्द धुर दा माहीआ। मेरी अन्दरों बदल गई नीत, नीतीवान दिता समझाईआ। मैं हो गई ठांडी सीत, अग्नी तत रिहा ना राईआ। मैनूं बाहर दे भुल गए गीत, अन्दर इक्को दा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। मूर्ती कहे मैं सतिगुर दे परसां चरण, चरण कवल मिले वड्याईआ। मेरा लेखा मुक जाए जन्म मरन, मर जीवत रूप बदलाईआ। अन्तर खुल्ह जाए हरन फरन, निज लोचन होए रुशनाईआ। मैं साची मंज़ल लग्गां चढ़न, बिन कदमां कदम उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला लग्गां पढ़न, सोहँ शब्द मेरे अन्तर निरंतर वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी जन भगतां सद आए लड़ फड़न, पल्लू आपणा गंढ्ढ नाम जणाईआ।

१० फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड ढिलवां ज़िला कपूरथला

मांह सरस्वती कहे मेरा प्यार लूं लूं विच रचा, साढे तिन्न करोड़ आपणा अंक बणाईआ। जन भगत जो बणे धर्म दा बच्चा, शक्ती धार बणां जणेंदी माईआ। मेरा शरीर नहीं कोई भाण्डा कच्चा, तन वजूद जगत ना कोए वड्याईआ। मेरा मन नहीं जो मनसा विच नच्चा, जगत टप्पे कुद्दे थांउँ थाँईंआ। आदि शक्ति कहे मेरा आदि दा पता, पतिपरमेश्वर दए दृढ़ाईआ। निगाह मारो आपणे अन्दर रता, बाहर वेखण दी लोड़ रहे ना राईआ। सच दुआर विच सति दी सता, सति

सतिवादी हो के डेरा लाईआ। जिस दा रिश्ता सदा पक्का, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। दुर्गा कहे मैं अष्टभुज भवानी, भुज्जां अठ्ठां नाल वड्याईआ। बग्गा शेर मेरी निशानी, शेरां दा शेर धुर दा माहीआ। जिस दी मस्ती दो जहानी, ब्रह्मण्ड खण्ड ख़ुशी बणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी गावण गाणी, गा गा रहे सुणाईआ। सति सरूप निराकार ओह नूर नुरानी, जोती जाता इक अख्वाईआ। जो भगतां संग खेले खेल जिस्म जिस्मानी, तन वजूदां रंग रंगाईआ। अन्तर निरंतर होवे निगाहबानी, निज घर वेखे चाँईं चाँईंआ। आदि शक्ति कहे मेरी सूरत नहीं कोई पुराणी, जुग चौकड़ी इक्को रंग समाईआ। जन भगत मेरा सति सरूप वेखे अन्दर कर ध्यानी, जोती जोत जोत विच समाईआ। भगतां नाल मेरी धार नहीं कोई बेगानी, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा दरस प्यार मुहब्बत दी धार विच आसानी, एहसान सिर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। मांह सरस्वती कहे जो मेरा बण गया सुत, जगत अपराधां जाए तजाईआ। बाहरों पंजां ततां दा होए बुत, अन्दरों मेरा जोत नूर रुशनाईआ। रसना जिह्वा हो जाए चुप्प, बोलण दी लोड़ रहे ना राईआ। मेल मिले अन्धेरे घुप्प, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जिस काया विच मेरा नूर बैठा लुक, लुकवां आपणा खेल वखाईआ। आदि शक्ति कहे उस दी आदि दी इक्को तुक, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। मन अन्तर भगत सुहेला जाए झुक, सीस दी लोड़ रहे ना राईआ। सरस्वती कहे मैं नेड़े रही ढुक, मन्दिर बैठी सोभा पाईआ। सदा सदा मेरा भगतां नाल जुट, जोड़ी अवर ना कोए रखाईआ। मैं सीने नाल आपणे लावां घुट्ट, गलवकड़ी लवां पाईआ। मेरे सीर दी धार पए फुट्ट, रस इक्को इक चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। अष्टभुज कहे मेरा दरस अपार, अन्तर अन्तर वजे वधाईआ। भगतां भगती वाला होवे प्यार, भगत भगती विच समाईआ। जिस दे मुख विच्चों मेरा लगे जैकार, मैं ओसे दा पिता ओसे दी माईआ। जिंनां चिर मेरी किरपा ना होवे ओनां चिर कोई कर ना सके सतिकार, जगदम्बा कहि के सीस ना कोए निवाईआ। मेरा लेखा विच संसार, जगत दी धार चली आईआ। कलयुग अन्तिम वेखां विगसां पावां सार, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मेरा नूर जोत उज्यार, नूर नूर करे रुशनाईआ। जिस दा सब तों वखरा दरस दीदार, बिन नेत्र लोचन नैणां वेखां चाँईं चाँईंआ। भगतां दी धार विच भगती दे अधार, भगवन हो के भाग दयां बणाईआ। मेरा दरस रात दे बारां तों बाद ते पहलों वजण दो? चार, इक चार दा चौथे जुग दा पन्ध मुकाईआ। अष्टभुज कहे मेरा भगतां दा सदा सदा दीदार, जिन्हां दे हिरदे वसां

ओहो मेरा रूप ओहो मेरा रंग, संग सदा सदा आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेले खेल अपर अपार, अपरम्पर आपणी कार कमाईआ।

१० फल्गुण शहिनशाही सम्मत ११ दौलत सिँघ, गुरदयाल सिँघ, करतार सिँघ, अमर कौर,
मनजीत कौर नूर पुर, करतार कौर माही जीत पुर दे नवित कपूरथला शहर

फल्गुण कहे प्रभू मेरा प्रविष्टा दस, दहि दिशा वेखणा चाँईं चाँईंआ। पन्ध मुकाउणा नस्स नस्स, दो जहानां बिन कदमां कदम टिकाईआ। मैं ख़ुशीआं नाल खेल तकां हस हस, हस्ती दे मालक देणी माण वड्याईआ। लहिणा देणा अन्तिम रवि शशि, सूर्या चन्द की दृढ़ाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द तेरा ढोला गावां जस, बिन सिफ्तां सिफ्त सालाहीआ। तेरा इक्को नूर जोत तकां प्रकाश, जोती जाते वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। प्रविष्टा कहे मेरा दसवां दिवस दिहाढ़ा, सति सच नाल जणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरे अगे अगम्मी हाढ़ा, जिस नूं दीन दुनी समझे कोए ना राईआ । तूं मालक ख़ालक दो जहानां लाड़ा, साहिब सुल्तान नूर अलाहीआ। नौ खण्ड सत्त दीप वेख अखाड़ा, कलयुग क्रिया कूड़ नाच नचाईआ। पंच विकार घर घर मारे धाड़ा, बचया रहिण कोए ना पाईआ। मेरा गृह तक लै जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्वत समुंद सागराँ फोल फुलाईआ। निगाह मार लै मानव ज़ाती बहत्तर नाड़ा, हड्ड मास ध्यान लगाईआ। तूं मालक ठाकर स्वामी आदि जुगादी एकँकारा, इक इकल्ला नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। फल्गुण कहे प्रभू मेरा प्रविष्टा दसवां आया लोकमात, मातृ भूमी नाल मिलाईआ। निगाह मार लै कमलापात, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। सति वस्त बख्श अगम्मी दात, दाता हो के झोली दे भराईआ। निगाह मार लै दीन दुनी विच ज़ात पात, मज़्हब शरअ फोल फुलाईआ। झगड़ा तक लै काग़ज़ात, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। तूं ठाकर स्वामी एकँकारा सब दा कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। मेरी हकीकत वाली हक दे मालक सुण लै बात, बातन पर्दा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ । प्रविष्टा कहे मेरा दस्म दिहाढ़ा मेरे महबूब, मेहरवान मेहरवान मेहरवान देणी वड्याईआ। आपणा गृह वखाउणा आलीशान अरूज, अर्श फर्श

दे मालक पर्दा देणा उठाईआ। परवरदिगार सांझे यार मैनूं बख्शणी सूझ, भेव अभेदा देणा चुकाईआ। ठाकर स्वामी तेरी आवे सूझ, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। सच दुआर एकँकार बख्श आपणी हदूद, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। मेरे गृह ठाकर हो के हो मौजूद, मजलस भगतां नाल रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। फल्गुण कहे मेरे पुरख अकाले दाते दीन, दयानिध तेरी सरनाईआ। मैं बिन रसना जिह्वा निरगुण तैनूं रिहा चीन, सिफ्त सालाही तेरे ढोले गाईआ। तूं निगाह मार लै उत्ते ज़मीन, धरती धवल धौल वेख वखाईआ। मैं निरगुण निराकार निरँकार तेरे होया अधीन, निव निव लागां पाईआ। तेरा प्यार, दीन दुनी विच रिहा ना कोए प्राचीन, परा पसन्ती मद्धम बैखरी संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर इक सुहाईआ। फल्गुण कहे प्रभू मैनूं बख्श दे इक्को दात, दाते दानी आप वरताईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, रुतड़ी आपणा नाम महकाईआ। चार वरन बणा इक जमात, दूसर वंड ना कोए वखाईआ। दर्शन बख्श दे साख्यात, सनमुख हो के सोभा पाईआ। झगड़ा मेट दे ज़ात पात, दीन दुनी इक्को रंग वखाईआ। सदी चौधवीं वेख हालात, मुहम्मद बैठा नैण उठाईआ। ईसा फोले आपणे काग़ज़ात, बीस बीसा पर्दा रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा जुगादि आदि, आदि जुगादि तेरा हुक्म वरते थांउँ थाँईंआ।

१० फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ गुरमीत सिँघ दे गृह पिण्ड फिआली ज़िला कपूरथला

फल्गुण कहे जन भगतो प्रभ दी बणो फुलवाड़ी, तन वजूद माटी ख़ाक धुर दे रंग रंगाईआ। अन्तर निरंतर गीत ढोला गाओ बहत्तर नाड़ी, रोम रोम इक्को रंग चढ़ाईआ। हक प्रीती रंगण चाढ़्हो गाड़्ही, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। सच महल अटल मंज़ल वेखो माढ़ी, जिथ्थे महबूब मिले धुर दा माहीआ। सतिगुर शब्द सुहेला तुहाडे फिरे पिच्छे अगाड़ी, निरगुण सरगुण सेवा सच कमाईआ। तुहाडा लहिणा देणा मुके लख चुरासी जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, टिल्ले पर्वत समुंद सागर लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे फल्गुण दी वेखो रुत, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। एकँकार इक इकल्ले दे बण जाओ सुत, दुलारे दूलहे हो के आपणा रंग रंगाईआ। किरपा करे अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती सब दी दए कराईआ। भाग लगाए काया माटी

बुत, बुतख़ानयां करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप निभाईआ। फल्गुण कहे जन भगतो गाओ गुण गहर गम्भीर, गवर देवणहार वड्याईआ। जो मालक ख़ालक बेनज़ीर, जग वेखण कोए ना पाईआ। जिस दी खिच्च सके ना कोए तस्वीर, तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। उह शहिनशाह शाह पातशाह पीरां दा पीर, पैग़म्बरां दा पैग़म्बर नूर अलाहीआ। जिस दे कोल आदि जुगादि दो जहानां तदबीर, तरीका आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग अन्दर सतिजुग बदलण वाला तकदीर, तक्ब्बर दीन दुनी मिटाईआ। ओहदा नाम खण्डा अगम्मा शमशीर, शरअ दे लेखे दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। फल्गुण कहे जन भगतो प्रभ दा करो साचा हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जो आत्म धार सब दा मित, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। जिस दा लहिणा देणा आदि जुगादी नित, नवित आपणी खेल खिलाईआ। एथे ओथे बणे पित, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। ठगौरी अन्दरों कढ्ढे चित, चेतन सुरती दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ । जन भगत कहिण फल्गुण साडा इक्को इक मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस दी सब तों वखरी रीत, रीतीवान धुरदरगाहीआ। अन्तष्करन दी बदले नीत, मनसा मन ना कोए हल्काईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से गीत, सोहला ढोला इक समझाईआ। पापीआं करे पतित पुनीत, पतित पावन इक अख्वाईआ। काया करे ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी गए बीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। जन भगत कहिण फल्गुण परम पुरख प्रभ साचा इक्को इष्ट, इष्ट देव इक अख्वाईआ। जिस साडी अन्दरों खोल्ही दृष्ट, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जिस दा लहिणा देणा दो जहानां नाल सृष्ट, दीन दुनी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी आशा रख के गया राम नाल वशिष्ट, जगत विषयां बाहर अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। फल्गुण कहे जन भगतो मेरा दस्म दिहाढ़ा अज्ज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। तुहाडे अन्दर नाम निधाना शब्द रिहा गज्ज, बिन जगत तन्द सितार आपणी आवाज़ प्रगटाईआ । दीपक जोती रिहा जग, जोती जाता करे रुशनाईआ। ज़रा निगाह मार लओ उपर शाहरग, नौ दवारयां डेरा ढाहीआ। प्रभ दा मेला हुन्दा नाल सबब, जुग जन्म दयां विछड़यां दयां समझाईआ। जो किरपा निधान हो के हरि भगत सुहेले आपे लए लभ्भ, खोजण दी

लोड़ रहे ना राईआ। उलटी करके कवल नभ, अमृत जाम दए प्याईआ। निज नेत्र आपणा दए झब, लोयण इक्को इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि भगत सुहेला इक इकेला अकल कलधारी एकँकारी, परवरदिगारी सांझा यारी दर ठांडे लए सद्द, सद्दा सतिगुर शब्द लगाईआ।