१० फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ रेशम सिँघ दे गृह पिण्ड खैहरा ज़िला कपूरथला
फल्गुण कहे धुर दा हुक्म अगाध बोधी, निरगुण धार सरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। जो जन भगतां अन्तर निरंतर हिरदे रिहा सोधी, सुदी वदी दी वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म परमात्म चुक्के आपणी गोदी, गोदावरी दा कन्ढ्ढा गोबिन्द धार दए गवाहीआ। सच प्यार मुहब्बत दे बणा के लोभी, लालच दीन दुनी बाहर कढ्ढाईआ। दुरमति मैल धोवे बण के धोबी, धब्बा जगत रहिण कोए ना पाईआ। सति सच दी बख्शे सोझी, भेव अभेद खुल्हाईआ। रमज़ आपणी मारे गोझी, गोबिन्द मेला चाँईं चाँईंआ। हरिजन होए ना कदे विजोगी, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला मेल मिलाए धुर संजोगी, सति सच आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। फल्गुण कहे जन भगत प्रभ सुहंदड़े चरण, चरण कवल मिले सरनाईआ। नेत्र खुल्ल्हे हरन फरन, निज नेत्र लोचन नैण होए रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला पढ़न, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। बिन पौड़ी डण्डे मंज़ल चढ़न, बिन पाँधीआं पन्ध मुकाईआ। सतिगुर शब्द शब्दी धार पल्लू फड़न, सुरत अकाल मूर्त विच समाईआ। जगत अग्नी मूल ना सड़न, ततव तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। फल्गुण कहे जन भगतो प्रभ चाढ़्हनहारा रंग, रंगत नज़र किसे ना आईआ। शाहो भूप सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा इक्को नाम निधान वजे मृदंग, दो जहान करे शनवाईआ। आत्म सेज सुहाए पलँघ, आसण सिँघासण इक वड्याईआ। सच दुआर एकँकार आए लँघ, बिन कदमां कदम उठाईआ । प्रकाश देवे बिना सूर्या चन्द, जोती जाता डगमगाईआ। अमृत धार निझर देवे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ । धर्म दी धार दस्स के छन्द, शाहो भूप वेख वखाईआ। जन भगतां भाग होण ना देवे मंद, मंदभागी लए तराईआ। जगत अन्धेरा मेट के अन्ध, अन्ध आत्म करे रुशनाईआ। ख़ुशी कराके बन्द बन्द, बन्दगी आपणी विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। फल्गुण कहे जन भगतो परम पुरख दा माणो रस, बिन रसना रस चखाईआ। जो हिरदे अन्तर जावे वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। मार्ग अगम्मड़ा देवे दस्स, दहि दिशा तों बाहर समझाईआ। पन्ध मुकाउणा नस्स नस्स, भज्जणा वाहो दाहीआ। लेखा रहे ना अन्धेरी मस, चन्द चांदना करे रुशनाईआ। चुरासी विच ना जाणा फस, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। फल्गुण कहे जन भगतो अज्ज दी तक लओ राती, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। चार जुग दे शास्त्रां बाहर तक लओ पाती, पत्रका की समझाईआ। की लहिणा देणा पुरख अकाले लोकमाती, धरनी धरत धवल धौल की समझाईआ । की लेखा जाणे सब दा कमलापाती, पतिपरमेश्वर आपणा भेव खुल्हाईआ। जिस दा वेस सदा बहु भांती, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। सो मेहरवान नौजुवान आपणा प्रेम दा जोड़े नाती, रिश्ता भगतां नाल बणाईआ। झगड़ा रहे ना काग़ज़ाती, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म धार बणा जमाती, परमात्म हो के वेख वखाईआ। इक्को दस्स के इलम सफ़ाती, सतिगुर हो के वेख वखाईआ। निगाह मारे तके आपणी झाती, झाकी जगत ना कोए जणाईआ। वारस हो के पुछे वाती, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। फल्गुण कहे जन भगतो जगत धारों जाणा जाग, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। प्रभ बख्शणहारा इक वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। कूड़ कुड़यारा कराए त्याग, त्रैगुण अतीता होए सहाईआ। तुहाडे करे वड वड भाग, भगवन हो के वेख वखाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़, पतित पुनीत कराईआ । घर दीपक जोत जगाए चराग़, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। मेल मिलावा होवे कन्त सुहाग, ठाकर स्वामी आपणा रंग रंगाईआ। लहिणा देणा तक लओ विच दुआब, दोहरी धार धार जणाईआ। जिस दे प्यार विच नानक वजाई रबाब, सितार जुग जुग जणाईआ। उह लहिणा देणा तुहाडा पूरा करे विच पंज आब, पंचम दा मालक इक अख्वाईआ। जो आसा निरगुण सरगुण धार नानक रखी विच बग़दाद, बग़लगीर भगतां लए बणाईआ। सो स्वामी साजण मीत लैणा अराध, जो हिरदे वसे चाँई चाँईंआ। जिस दा लहिणा देणा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बाद, आख़र आपणा संग बणाईआ। शब्द सुणाए अनादी अनाद, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। वेखणहारा ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। जिस दा भगत सुहेले समाज, समग्री नाम वाली वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। फल्गुण कहे जन भगतो प्रभ चरण करो निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। जो सब दा मित्र प्यार, पीआ
प्रीतम इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच पैग़म्बर गुर अवतार, जुग जुग सेव कमाईआ। जिस दा नाम कलमा जगत दए अधार, उदर दा लेखा दए मुकाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला सब दे कर्ज़े दए उतार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ । ग़रीब निमाणयां पावे सार, कोझयां कमल्यां आपणे गले लगाईआ। आत्म परमात्म दे अधार, मेला मेले सहिज सुभाईआ। सो स्वामी ठाकर तुहाडी पावे सार, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जिस दी ख़ुशी विच ईसा ढोले गाए दिवस सुहञ्जणा ऐतवार, प्रविष्टा दसवां नाल मिलाईआ। फल्गुण कहे जन भगतो भगवन दी तुहाडे नाल बहार, भगत भगवान मिलके वजे वधाईआ। मैं उस दा होवां शुकरगुज़ार, गुज़ारिश विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी सारे करन इंतज़ार, बिन आसा जगत आसा विच्चों प्रगटाईआ।
११ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ गुरबचन सिँघ, फुमण सिँघ, अजीत सिँघ, अवतार सिँघ
पिण्ड अहिमदपुर ज़िला कपूरथला
धरनी कहे प्रभू तेरे चरण दी छोही तली, तल्ब अवर रही ना राईआ। धन्नभाग महबूब तूं आएयों मेरी गली, दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड सर्ब तजाईआ। मैं आपा आप तेरे उत्तों करां बली, बलि बावन दी धार जो गया दृढ़ाईआ। ओह लेखा पूरा कर लै जो इशारा दिता मुहम्मद नाल ऐली, बिन रसना जिह्वा सिफ्त सलाहीआ। मैं बिना सीस तों आपणा सीस धरां तली, तरफ़दारी नज़र कोए ना आईआ। मेरे स्वामी ठाकर तेरे प्यार विच होवां झल्ली, झलक आपणी देणी वखाईआ। मैं आदि जुगादी जुग चौकड़ी इकल्ली, अकल कलधारी तेरी सेव कमाईआ। नित नवित तेरे प्यार विच रली, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। अन्त कन्त भगवन्त मैनूं मूल ना छलीं, अछल छलधारी तेरी ओट तकाईआ। मैं बेख़बर तूं ख़बर आपणी अगम्मी घल्लीं, सुनेहड़ा देणा चाँईं चाँईंआ। मैं ख़ुशीआं विच सुण सुण पावां जल्ली, नच्चां टप्पां कुद्दां चाँईं चाँईंआ। तेरे प्यार दी महक मेरी धार होवे कली, कलमे दे मालक कायनात देणी वड्याईआ। मेरा अन्तष्करन नाम निशाने नाल सल्लीं, सलल तीर अणयाला इक चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर सच देणी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरी तली मेरे सीने गई छोह, छोहर बांके तेरी सरनाईआ। मेरे नव सत्त आई लो, बिन लोयणा होई रुशनाईआ । मैं नाम संदेशा सुणया तेरा सो, सो पुरख निरञ्जण दिती वड्याईआ। हँ ब्रह्म तेरी धार गई हो,
होका दे के दयां दृढ़ाईआ। दीन दयाल दया निध ठाकर मेरे अन्तर अमृत रस चो, झिरना अगम्म अथाह झिराईआ। मेरा लेखा रहे इक ना दो, दूआ एका इक्को रंग रंगाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे उत्तों खोह, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां अन्दरों दुरमति मैल धो, पतितां कर सफ़ाईआ। माया ममता नालों दीन दुनी कर निर्मोह, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। सच वस्त दा ढोआ दे दे ढो, भण्डार अतोट अतुट वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेरे रहे रो, रोम रोम दए दुहाईआ। तुध बिन सार पाए ना को, कूक कूक दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरी धूल मस्तक गई लग, लग मातर डेरा ढाहीआ। तेरी जोती कमलापाती गई जग, जागरत जोत कीती रुशनाईआ। मैनूं लेखे लाउणा मैं कोझी कमली अल्पग, कूड़ कुकर्म नाल हल्काईआ। तूं साहिब मेरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ। मेरे अन्तष्करन बुझाउणी अग्ग, अग्नी तत तत गंवाईआ। दीन दुनी हँस बुद्धी होई कग, कागों हँस आप बणाईआ। नाम निधान श्री भगवान प्याउणी मध, मधुर धुन देणी सुणाईआ। सच दुआर एकँकार आपणे लैणा सद्द, सदके वारी घोल घुमाईआ। परम पुरख प्रभ मैनूं कलयुग पापां ल्या दब्ब, भार मेरे उत्ते पाईआ। मोह विकारा गया वध, अगे हो ना कोए अटकाईआ। आत्म परमात्म तेरी धार समझे कोए ना यद, यदी लेखा देणा मुकाईआ। परवरदिगार सांझे यार मैं तैनूं रही सद्द, होका देवां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे चरण कवल दी तली मेरे लग्गी सीने, सोहणी दिती वड्याईआ। मैं वेखां लोक तीने, त्रैगुण पर्दा दिता उठाईआ। दीन दुनी दी धार तक जगत नेत्र होए नाबीने, लोचन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मानव ज़ाती बिरथा दिसदे जीणे, जीवण ज़िंदगी तेरे भेंट ना कोए कराईआ। झगड़ा तक लै मज़्हब दीने, शरअ शरअ रही टकराईआ। सति धर्म दे कर्म गए छीने, कलयुग क्रिया कूड़ कूड़ हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर इक खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे चरण कवल दी तली मैनूं रही दस्स, दहि दिशा रही जणाईआ। धरनी ख़ुशीआं नाल हस, ढोले गा धुर दे माहीआ। जिस ने भगतां कीता वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। अमृत जाम पींदे रस, रस्ता दीन दुनी तजाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउँदे जस, सोहँ शब्द सच पढ़ाईआ। पन्ध मुकांदे नस्स नस्स, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। जिन्हां दा दर्शन पाउँदे रवि शशि, सूर्या चन्द वेखण नैण उठाईआ। उन्हां अन्तर मिटी रैण अन्धेरी मस, नूरी नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक
सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे चरण दी तली मेरे छोही मुख, मुखड़ा दिता बदलाईआ। मेरा जन्म जन्म दा मिटया दु:ख, दुखड़ा जगत रिहा ना राईआ। मेरी तृष्ना गई भुख, तृप्त दिता कराईआ। मेरी सुफल होई भगतां जनणी वाली कुक्ख, बिन तन वजूद तेरे अगे सीस निवाईआ। धन्न भाग सचखण्ड निवासी तूं मेरे वल कीता रुख़, करवट आपणी आप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा कदे ना जावे रुक, रोक विच जगत जुगत जोग ना कोए जणाईआ।
११ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ लाल सिँघ, अजीत कौर, हरदयाल सिँघ, नगीना सिँघ जलन्धर शहर,
मल सिँघ, पाल सिँघ लल्लीआं, सवरन सिँघ बाम्हनीआ नवित पिण्ड हेरां ज़िला जलन्धर
धन्न भाग भगत गृह आए सप्तस ·षी, यारां प्रविष्टा फल्गुण ख़ुशी मनाईआ। जेहड़े वखावण आए बिन हरफ़ां चिठ्ठी लिखी, जगत विद्या लेख ना कोए बणाईआ। जिस विच लहिणा देणा कलयुग अन्तिम धर्म धार दी तकणी सिक्खी, शरअ तों बाहर फोल फुलाईआ। जिस दी सब तों वखरी होणी थिती, दिवस रैण वंड ना कोए वंडाईआ । सच प्रेम दी होई मिती, मित्र प्यारा हो के वेख वखाईआ। जिस दा खेल सदा निती, नवित आपणी कार भुगताईआ । किस बिध प्रभू बणे भगतां दा हिती, हितकारी हो के वेख वखाईआ। चिट्ठी कहे मेरी सब तों वखरी लिपी, जगत अक्खर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सप्तस रिख कहिण असीं दूर दुराडे आए दौड़े, बिन कदमां कदम उठाईआ। सच दुआर आ के बौहड़े, पूरब पिछला पन्ध मुकाईआ। साडे मार्ग रहे ना सौड़े, भीड़ी गली ना कोए जणाईआ। असां नूर तक्कया ब्राह्मण गौड़े, वेद व्यासा दए गवाहीआ। जिस दी मंज़ल सब ने चढ़ना पौड़े, पौड़ी डण्डा अवर ना कोए रखाईआ । जो अन्तर निरंतर भगतां अन्दर बौहड़े, निरगुण हो के वेख वखाईआ। फल तके मिट्ठे कौड़े, लख चुरासी फोल फुलाईआ । शाह अस्वार बणे अगम्मे घोड़े, रासां आपणे हथ्थ उठाईआ। मेल मिलाए भगत भगवान जोड़े जोड़े, जोड़ी आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सप्तस रिख कहिण साडा नहीं तन वजूद, शरीर नज़र कोए ना आईआ। साडी मंज़ल जगत नहीं हदूद, वंडण वंड ना कोए रखाईआ। असीं परम पुरख परमात्म जिथ्थे तक्कया मौजूद, मजलस भगतां नाल लगाईआ। ओह आलीशान तक अरूज, अर्श फर्श दा मालक वेख्या चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। फल्गुण कहे सप्तस ·षी की इशारा देवे अत्री, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। कलयुग धार वेखो भगत बहत्तरी, जैदयो नामा दए गवाहीआ। जिस दा लेखा नहीं नाल ब्राह्मण क्षत्री, शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। उहदा नाम निधाना इक्को मन्त्री, मातृ भूमी दए जणाईआ। जिस खेल तकणी दीन दुनी दी अन्तरी, अन्तष्करन तके ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक सुहाईआ। सप्तस ·षी कहिण सानूं सोहणा लग्गा गृह, घर घर विच वजी वधाईआ। जिथ्थे भगत सुहेला गुरमुख रहे, तन वजूद रंग रंगाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आ के बहे, सच सिँघासण सोभा पाईआ। दोहां दे प्यार दी वगदी नैं, जगत वहिणां बाहर वखाईआ । जो आदि जुगादी इक्को है, अन्त अन्त आप हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। झट नारद आ के कहे सुणो ·षी सत्त, सत्तां दीपां ध्यान लगाईआ। दीन दुनी दी तको ब्रह्म मति, पारब्रह्म की भेव खुल्हाईआ। सच सति सन्तोख धीरज जाणो यत, काया अन्तर निरंतर फोल फुलाईआ। घट घट मेला वेखो परमेश्वर पत, पारब्रह्म प्रभ मिल के किस दर ख़ुशी बणाईआ। लख चुरासी उबलदी वेखो रत, तन वजूदां खोज खुजाईआ। कूड़ कुड़यारा कलयुग दा चलदा वेखो रथ, किस बिध चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। की हुक्म संदेशा देवे पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे गोबिन्द सथर गया लथ, यारड़ा कहि के सेज हंढाईआ। उह लहिणा देणा देवणहारा हथ्थो हथ्थ, अन्त लेखा की जणाईआ। किस बिध सृष्टी देवे मथ, मथन करे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सप्तस रिख कहिण नारद असीं दस्सणा की, कहिण किछ ना पाईआ। जो मालक ख़ालक जगत जीअ, आदि जुगादी धुरदरगाहीआ। उस लेखा पूरा करना रविदास चमारे साढे तिन्न हथ्थ सीं, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। लहिणा देणा वेखणा गुरदास वीह इकीह, एकँकारा हो के खोज खुजाईआ। जिस कलयुग अन्तर धर्म दा बीजणा बी, क्रिया कूड़ जगत अक्ख खुल्हाईआ। अमृत नाम अगम्मा बरसणा मींह, अग्नी तत तत गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सप्तस रिख कहिण नारद परम पुरख होया दयाल, दयानिध दया कमाईआ। भगतां गृह वेखे धर्मसाल, धर्म दुआरा इक जणाईआ। हरिजन वेख आपणा लाल, लालन लाल रंग रंगाईआ। पूरब जन्म दी लेखे पावे घाल, घायल आपणे चरण टिकाईआ। नूरी जल्वा दे जलाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। कलयुग खेल कीता कमाल, कमलापाती वेस वटाईआ। जन भगतां फल लगाए
डाल, पत्त टहणी आप महकाईआ। आ के वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद मालक धुरदरगाहीआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत जोत करे रुशनाईआ। लेखा रहे ना काल महाकाल, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। सच प्रीती चरण कवल लए भाल, दर इक्को इक वखाईआ। आत्म परमात्म सद रखे आपणे नाल, नाता जगत जुगत तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे सप्तस ·षी वेखो हरिजन मीत, मित्रो ध्यान लगाईआ। जिस दे अन्तर इक प्रीत, प्रीतम मिलके ख़ुशी बणाईआ। त्रैगुण नालों हो अतीत, त्रैगुण अतीते नाल मिलके वजे वधाईआ । मानस जन्म जन्म जग जीत, जग जीवण दाते विच समाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गा के गीत, गोबिन्द मेला मेलया सहिज सुभाईआ। कलयुग विच्चों सतिजुग चला के अगम्मी रीत, रीतीवान दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सप्तस रिख कहिण सुण नारद मुनी, मुनीश्रा दईए जणाईआ। हरि भगत सुहेला वड गुण गुणी, गहर गम्भीर रंग समाईआ। जिस दे अन्दर प्रेम दी धुनी, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। उस दी पुकार पुरख अकाल आपे सुणी, अणसुणत दिती दृढ़ाईआ। उह लहिणा देणा चुकावणवाला हुणी, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। जिस नूं कहिंदे मालक कुंनी, कुल मालक नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे सप्तस ·षी आओ इक्ट्ठे मारीए झाकी, बिन नैणां नैण उठाईआ। प्रभ दुआर दी खुल्ही वेखीए ताकी, किस बिध पर्दा आप चुकाईआ। कवण धार जन भगतां लहिणा देवे बाकी, बाकायदा लेखा चुकाईआ। लेखे लावे तन ख़ाकी, माटी तत संग निभाईआ। पूरा करे भविख्त वाकी, वाकिफ़कार आप हो आईआ। नाम निधान दा बण के साकी, जाम प्याला अगम्म प्याईआ। मेहरवान हो के पुछे वाती, वारस हो के वेख वखाईआ। जो भगतां लेखे लावे ग्यारां फग्गण दी राती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। एह कथा कहाणी साची, सति सच नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां वस्त देवे जो अन्दरे अन्दर गवाची, गुम रहिण कोए ना पाईआ।
१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ गुरचरण कौर दे नवित पिण्ड हेर ज़िला जलन्धर
सप्तस ·षीआं विच्चों बोले भारद्वाज, बिन रसना जिह्वा ख़ुशीआं ढोला गाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा आया आज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। श्री भगवान भगतां संवारे काज, जुग जुग दए वड्याईआ। झगड़ा मेट दीन दुनी समाज,
समग्री सति सच वरताईआ। नाम निधाने चढ़ा जहाज़, लेखा दो जहान बणाईआ। जिस दी याद विच अवतार रहे अराध, सेवक हो के सेव कमाईआ। ओह पुरख पुरखोतम मोहण माधव माध, मोहणी मोहण इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच हरि भगत सुहेले होए आबाद, धरनी धरत धवल धौल डेरा लाईआ। दिवस रैण करन याद, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। सो स्वामी सुणनहारा फ़रयाद, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। भारद्वाज कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा चंगा, पुरख अकाल दीन दयाल दए वड्याईआ। मेरा पूरब लेखा पिच्छे लँघा, अगे भगतां नाल मिल के वजे वधाईआ। जिन्हां दी चरण छोह विच फिरे गंगा, गंगोत्री भज्जे वाहो दाहीआ। जिथ्थे इक्को शब्द नाम मृदंगा, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। लेखा जाणे सूरा सरबगा, हरि करता धुरदरगाहीआ। मैं उस दे कोलों वस्त अगम्मी मंगां, मांगत हो के झोली डाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरा भगत सीस रहे ओढण ना नंगा, ओढण नाम निधाना देणा पाईआ। नेत्र नैण रहे ना अन्धा, निज नेत्र देणा खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाए छन्दा, सोहँ वजदी रहे वधाईआ। अन्तष्करन ना रहे गंदा, पतित पुनीत देणा बणाईआ। तेरा खेल वेखां अचंभा, अचरज लीला देणी दृढ़ाईआ। सेवादार वेखां परी अरम्बा, चौदां रत्नां खोज खुजाईआ। मेरा कौल इकरार तेरे संधा, सरघी सँध्या बाहर वेख वखाईआ। जन भगतां भार उठा लै आपणे कंधा, कन्ढ्ढीं बैठे पार लँघाईआ। लेखा पूरा कर दे गोबिन्द वाले खण्डा, खड़गां भेव रहे ना राईआ। बोध अगाधी बण के पंडा, आत्म परमात्म प्रभ विद्या देणी समझाईआ। जन भगतां अन्तर रहे ना भेख पाखण्डा, क्रिया कूड़ ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची मंज़ल चढ़ा दे आपणे पौड़ी डण्डा, डण्डावत आपणे चरण रखाईआ।
१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ प्रकाश कौर दे गृह पिण्ड सुनड़ा ज़िला जलन्धर
ख़ुशीआं नाल बोले सप्तस ·षीआं विच्चों अत्री, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। की लहिणा देणा शूद्र वैश ब्राह्मण खत्री, ज़ातां पातां भेव चुकाईआ। की नारद निरगुण धार खोल्ह के दस्से पत्री, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। सच प्यार विच्चों दीन दुनी होई निखत्री, ख़तरे विच ख़लक ख़ुदाईआ। कलयुग आयू होई बहत्तरी सत्तरी, अगे वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। अत्री
कहे प्रभू मैं वेखां उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। दीन दुनी दा हिरदा होया सक्खण, हिरदे नाम ना कोए वसाईआ। मैं निगाह मारी पुष्कर करौच दीप लखण, जम्बु आपणा ध्यान लगाईआ। तुध बिन लज्जया कोई ना आवे रखण, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर तेरा इशारा दस्सण, बिन सैनत जगत लगाईआ। पुरख अकाला इक्को आवे जगत समरथण, समरथ अकथ आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे मथण, मिथ्या वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जन भगतां लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्थण, पूरब जन्म दा झोली पाईआ। शब्द नाद सुणाए नदन, अनहद नादी नाद जणाईआ। घर स्वामी आवे सद्दण, सुत्तयां लए जगाईआ। किरपा करे गोपाल मूर्त मदन, पारब्रह्म प्रभ धुरदरगाहीआ। जो दीन दुनी दी मेटे हद्दन, दर दुआर इक्को इक वखाईआ। जिस दे प्यार विच भगत सुहेले भज्जण, जगत सके ना कोए छुडाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला पर्दे आवे कज्जण, करनी दा करता नूर अलाहीआ। सतिगुर धार बणे सज्जण, स्वामी हो के वेख वखाईआ। चरण धूड़ कराए मजन, दुरमति मैल धुआईआ। इक्को इक समझाए बन्दन, बन्दगी बन्दगी विच्चों प्रगटाईआ। जन भगतां भाग होण ना देवे मंदन, मंदभागयां लए तराईआ। निज आत्म दे अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सूरा सरबगण, सरबग अल्पग जीवां लए तराईआ।
१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ सरवण सिँघ दे गृह पिण्ड हेर ज़िला जलन्धर
धरनी कहे प्रभ मेरी जुग जुग वेख लै घाला, घायल हो के जुग जुग सेव कमाईआ। धरत धवल धौल वेख सची धर्मसाला, धर्म दे मालक ध्यान लगाईआ। मेरी हालत होई बेहाला, बिहबल हो के दयां जणाईआ। कलयुग वखरी चली चाला, चाल निराली इक प्रगटाईआ। जगत जिज्ञासू मणकयां वाली फेरदे माला, मन का मणका ना कोए भुआईआ। सब दा हिरदा अन्दरों दिसे काला, कालख सके ना कोए धुआईआ। त्रैगुण वध्या कूड़ जंजाला, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगत सुहेले वेख जन, जनणी बण धुर दी माईआ। मन मनसा वेख लै मन, ममता मोह खोज खुजाईआ। जगत वासना तक लै धन, तन वजूदां ध्यान लगाईआ। वासना तक लै सरवण कन्न, तेरा नाम सुणन कोए ना पाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना सति नूर दा चाढ़्ह दे चन्न, चन्द चांदनी कर रुशनाईआ। हरिजन नेत्र रहे कोई ना अन्न्ह, अन्ध अज्ञान देणा
मिटाईआ। दरस दिखा दे आपणा बिन छप्परी छन्न, शहिनशाह आपणा पर्दा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां बण जणेंदी माँ, ममता मोह विकार मिटाईआ। हँस बुद्धी बणा दे काँ, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। इक्को तेरा उपजे नाँ, नाउँ निरँकारा तेरे ढोले गाईआ। चरण कवल दस्स दे थाँ, अस्थान इक्को इक सुहाईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़ लै बांह, फड़ बाहों गले लगाईआ। तेरे चरण कवल बलि बलि जां, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी धार कर दे हां, ना दा लेखा रहे ना राईआ।
१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ प्रीतम सिँघ, गुरनाम सिँघ, महिन्दर कौर नवित
पिण्ड जंडयाला ज़िला जलन्धर
नारद कहे प्रभू मैं गया विच काअबा, मकबरयां अन्दर ध्यान लगाईआ। मैं तक्कया माई हवा दे नाल आदम बाबा, बावा आदम कहि के जिस नूं सारे गाईआ। उस मैनूं प्यार विच मारया दाबा, ज़ोर नाल सुणाईआ। पंडता दीन दुनी नूं आउण वाला अज़ाबा, अगे हो ना कोए बचाईआ। झट मैनूं नज़र आया नानक वाला छाबा, तकड़ धुर दा नज़री आईआ। फेर नूर तक्कया ज़हूर तक्कया मैं कीती झट आदाबा, नमों नमों कहि के सीस निवाईआ । जिथ्थे ना कोई सवाल ना जवाबा, जवाबतल्बी विच सारे चरण धूड़ी ख़ाक रमाईआ। झट इशारा मिल्या नारदा ज़रा वेख लै विच दुआबा, दोहरी खेल प्रभ आपणी आप कराईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं मंगी अमदादा, आमद विच बैठे नैण उठाईआ। उहदा रूप अनूप सति सरूप सादा, सादगी विच समझ किसे ना आईआ। उहदा हुक्म संदेश फ़रमान बोध अगाधा, बुद्धी तों परे रिहा दृढ़ाईआ। जिस दी याद विच कृष्ण संदेशा दिता राधा, बिन अक्खरां अक्खर जणाईआ। उस काहन दा कलयुग अन्त भगतां नाल होणा वाधा, वायदे पिछले पूर कराईआ। उहदा सति सरूप होणा मोहण माधव माधा, मधुर धुन दए सुणाईआ। जिस चार जुग दे शास्त्रां दी सुणनी फ़रयादा, अक्खर अक्खर बैठण सीस निवाईआ। जन भगतां दुरमति मैल धोवे दाग़ा, पतित पुनीत दए कराईआ। उसे दी धार ओसे दे प्यार विच सगला संगी होवे वाला बाज़ां, बाज़ी दीन दुनी वेख वखाईआ। शाहो भूप बण राजन राजा, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जिस कलयुग अन्त संवारना काजा, करनी दा करता नूर अलाहीआ।
जिस दा ज़हूर होणा देस माझा, मजलस भगतां नाल रखाईआ। जिस दे प्यार विच नानक सितार वजाई रबाबा, जनक दी धार दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे मैनूं वेख होई मदहोशी, होशो हवास ना कोए रखाईआ। मेरे अन्तर आई ख़ामोशी, रसना कहिण किछ ना पाईआ। मैं निगाह मारी चार जुग दे वेखे कोशी, अक्खर अक्खर फोल फुलाईआ। फेर तक्कया दीन दुनी होई दोषी, दोस्त मित्र संग ना कोए निभाईआ। जां होर जाणयां सृष्टी कामना होई पोशी, पोशीदा भेव ना कोए खुल्हाईआ। मैं झट पै गया सोचीं, सोच सोच विच्चों प्रगटाईआ। झट इशारा दिता मैनूं रविदास चमारे मोची, रम्बी आर रिहा हिलाईआ। औह तक खेल प्रीतम चोजी, जो चोला आया बदलाईआ। जन भगतां बणके खोजी, खोज करे थांउँ थाँईंआ। जो नाम निधान देवणहारा रोज़ी, राज़क रिज़क रहीम नूर अलाहीआ। उह भगत सुहेला इक इकेला लोकमात बणा के मौजी, मजलस भगतां नाल रखाईआ। दुरमति मैल धोवे बण के धोबी, धब्बे जन्म जन्म दे रिहा मिटाईआ। अन्दर वड़ वड़ के हिरदे रिहा सोधी, सुध आपणा नाम समझाईआ। नारद कहे मैं हैरान हो गया ग़रीब निमाणयां चुक्की फिरे गोदी, गोदावरी दा कन्ढ्ढा गोबिन्द दी धार आपणे नाल रखाईआ। एसे ख़ुशी विच मेरी हिलदी दिसे बोदी, बुध्ध दे इशारे रही समझाईआ। जिस प्रेम विच आख्या बिना प्रभू दी किरपा किसे नूं आउणी नहीं सोझी, समझ जगत चले ना कोए चतुराईआ। पुरख अकाला दीन दयाला हरिजन मेल करे संजोगी, जुग जुग विछड़े आपणा मेल कराईआ। आत्म धार दर बणे भोगी, भस्मड़ आपणा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी दी धार वेखे विरोधी, शुद्ध हरिजन आप कराईआ।
१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ गुरदयाल सिँघ चीमां कलां, प्रेम सिँघ, महिन्दर
पिण्ड खेड़ा ज़िला जलन्धर
धरनी कहे प्रभ मैनूं बख्श दे साचा धर्म, धवल धौल धरत हो के मंग मंगाईआ। दीन दुनी दा अन्तर निरंतर बदल दे कर्म, निहकर्मी आपणा रंग रंगाईआ। धार ना रहे किसे दी माटी चर्म, चम्म दृष्टी डेरा देणा ढाहीआ। ज़ात पात दा मेट दे भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। पर्दा लाह दे आपणे ब्रह्म, पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हाईआ। सतिजुग साचे मेरे उत्ते दे दे जरम, आपे बण जणेंदी माईआ। तूं आदि जुगादी सब कुछ करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। मैं तेरा
आई लड़ फड़न, पल्लू आपणी गंढ्ढ पुआईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला सारे पढ़न, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। पतिपरमेश्वर तेरी मंज़ल हकीकी चढ़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। झगड़ा मेट दे चोटी जड़न, जड़ चेतन खोज खुजाईआ। कलयुग जीवां गढ़ तोड़्ह दे हँकारी गढ़्हन, हँ ब्रह्म पारब्रह्म भेव चुकाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी सब किछ करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। जन भगतां निज नेत्र खोल्ह दे हरन फरन, जगत नेत्र दी लोड़ रहे ना राईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मैं तेरी आई सरन, सरनगति देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते धर्म दा खोल्ह अगम्म दुआरा, एकँकार इक्को इक जणाईआ। सब दा सांझा बण परवरदिगारा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। मैं तेरे दर मंगती बणां भिखारा, भिक्खक झोली देणी भराईआ। तूं जगत जगदीश चौबीसा अवतारा, अवतरी तेरी ओट तकाईआ। मैनूं संदेशा दे के गए पैग़म्बर गुर अवतारा, अवतरी तेरी राह तकाईआ। तूं जोती जाता पुरख बिधाता इक इकल्ला परवरदिगारा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। मैं धौल तेरी चरण धूड़ लावां छारा, धूड़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। मेरे उत्ते निरवैर हो के हो ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणा आप दे चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति वस्त सच दे वरताईआ। धरनी कहे प्रभू आपणा बख्श दे नाम निधान, निरगुण हो के दया कमाईआ। आत्म परमात्म दे ज्ञान, पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाईआ। ईश जीव कर कल्याण, कलमा कायनात समझाईआ। बीस बीसे हो मेहरवान, महबूब तेरी ओट तकाईआ। मैं बाली बुद्ध नादान, अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरे चरण कवल टिकाईआ। मेरे आदि जुगादी भगवान, भगवन तेरी ओट तकाईआ। सति सच दा मेरे उत्ते झुला निशान, निशाने दीन दुनी बदलाईआ। तेरा इक्को हुक्म वरते ज़िमीं असमान, ज़िमीं ज़मां दे मालक होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते प्रगटा दे सति, सति सतिवादी दया कमाईआ। मानव ज़ाती बख्श ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक समझाईआ। अग्नी उबले मूल ना तत, ततव इक्को इक तत समझाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, रत्न अमोलक हीरे लै प्रगटाईआ। धीरज सति बख्श दे यत, सन्तोख सब दी झोली पाईआ। तूं परमेश्वर कमलापति, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। निरगुण धार मेरे उत्ते आएयों वत, बेवतनां लै तराईआ। आह वेख लै मेरे कोल तेरा बिन अक्खरां वाला ख़त, ख़तूतां वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी
कहे प्रभू मैनूं धर्म दी बख्श निशानी, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। ओह आशा पूरी कर दे जो रख के गई दुर्गा अष्टभुज भवानी, भावना तेरे नाल रखाईआ। जो इशारा दिता रावण राम खेल होवे महानी, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। जो तेरा भविख लिख्या वेद व्यास नाल कानी, शाही काग़ज़ रंग चढ़ाईआ। जो काहन कृष्ण हुक्म दिता फ़रमानी, फ़ुरनयां बाहर सुणाईआ । जो इशारा दे के गया ईसा मेरा बाप आवे असमानी, इस्म आज़म नूर अलाहीआ। जिस नूं मुहम्मद किहा मेरा खुदा अलवज़ू नूरे नज़ा दुवस्ते ज़मू अर्शे करे फ़रमानी, ज़िमीं ज़मां दए वड्याईआ। नानक निरगुण धार कर ध्यानी, सरगुण तत तत समझाईआ। गोबिन्द हस के किहा उह पुरख अकाल करे मेहरवानी, मिहबान बीदो इक अख्वाईआ। जिस झगड़ा मेटणा तन वजूद जिस्मानी, ज़मीर बेनज़ीर अन्दरों दए बदलाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी बेनन्ती पुराणी, पुनह पुनह कहि के सीस निवाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा नहीं ज़बानी, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना मार ध्यानी, बिन नैणां नैण उठाईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख सुल्तानी, शाहो भूप शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। मानव ज़ाती मंज़ल रही ना कोए रुहानी, रूह बुत दोवें रोवण मारन धाईआ। अमृत रस निझर झिरना बून्द स्वांती मिले किसे ना पाणी, अग्नी तत ना कोए गंवाईआ । मैं इक्को इक तेरे चरण कवल करां ध्यानी, एकँकार तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म सतिजुग साचा बख्श दे गुण निधानी, गुणवन्ते साचे कन्ते श्री भगवन्ते आदिन अन्ते तेरी ओट तकाईआ।