पुस्तकालयभाग २४

१३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर गुरमेज़ सिँघ दे गृह

धरनी कहे जन भगतो खेल तको पवण पाणी, ख़ुशीआं विच्चों आपणी ख़ुशी बणाईआ। अन्तर निरंतर सुणो शब्द अगम्मी बाणी, अनहद नादी नाद शनवाईआ। परम पुरख दी दस्से अकथ कहाणी, जिस नूं कथनी कथ सके ना राईआ । जो लेखा मुकावे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पन्ध रहे ना राईआ। सच दुआर एकँकार देवे माणी, चरण कवल उपर धवल बख्श सरनाईआ। सुरत शब्द मिलाए साचा हाणी, घर घर विच मेल मिलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दस्स के मंज़ल इक रुहानी, रूह बुत रंग रंगाईआ। तुहाडे हिरदे वसे जिस नूं ईसा किहा बाप असमानी, इस्म आज़म इक अख्वाईआ। उह लहिणा देणा चुकाए जिस्म जिस्मानी, ज़मीर बेनज़ीर अन्दरों दए बदलाईआ। जो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी सब दा जाण

जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला सच प्यार दा बणया दानी, मुहब्बत तुहाडे अन्दर टिकाईआ। चरण धूड़ कराए अगम्म इश्नानी, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। धरनी कहे प्रभू हर हिरदा कर पवित, हरिजन पतित पुनीत बणाईआ। आत्म परमात्म बण मित, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जन भगतां दर्शन दे नित, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। सदा सुहेले वसणा चित, ठगौरी चित रहे ना राईआ। बजर कपाट खोल्ह दे भित, पर्दा अन्दरे अन्दर चुकाईआ। निज नेत्र पैणा दिस, दहि दिशा कर रुशनाईआ। जगत विकार अन्दरों कढणी विस, विशा आपणा दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू किरपा कर दे दीन दयाल, दयानिध तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया आप संभाल, सम्बल दे मालक बेपरवाहीआ। मेरी पूरब लेखे ला लै घाल, घायल हो के सीस निवाईआ। फल लगा दे मेरे डाल, नौ खण्ड पृथ्मी पत्त टहणी दे महकाईआ। मेरी बेनन्ती इक सवाल, सवालण हो के झोली डाहीआ। सतिगुर शब्द विचोला होवे तेरा इक दलाल, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। जिस दे भय विच दिसे काल महाकाल, राय धर्म ना सीस उठाईआ। चित्रगुप्त ना लेखा सके वखाल, लाड़ी मौत नैण नैण शरमाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह तेरा जल्वा तकां जलाल, नूर नुराने करना नूर रुशनाईआ । भाग लगा दे जीवां जंतां काया माटी खाल, ख़लक दे ख़ालक दया कमाईआ। मेरे उत्ते सति सच बणा धर्मसाल, दर सच दुआरा इक वखाईआ। सच वस्त दे धन माल, नाम निधान इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभु तेरे चरण कवल निमस्कारा, निव निव सीस निवाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दारा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। तेरा सोहे बंक दुआरा, सचखण्ड वजे वधाईआ। तेरा दूलहा सतिगुर शब्द दुलारा, दो जहानां मालक इक अख्वाईआ। जिस दा विष्न ब्रह्मा शिव पसारा, त्रैगुण लेखा नाल मिलाईआ। पंजां ततां देवणहार अधारा, पंचम मीता इक अख्वाईआ। तेरा संदेशा दे के गए पैग़म्बर गुर अवतारा, अवतरी ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त, मेरी पा सारा, महासार्थी आपणा खेल खिलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मेट दे धन्दूकारा, अन्ध अज्ञान रहिण ना पाईआ। निर्मल जोती कर उज्यारा, जोती जाते आपणा रंग रंगाईआ। मैं सदा सदा सद जावां बलिहारा, बलि बलि आपणा आप कराईआ। तूं परम पुरख पुरखोतम सब दा सांझा यारा, परवरदिगार नूर अलाहीआ। जोती जाते हो ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणा आप वखाईआ। धरनी कहे मेरी तेरे अगे पुकारा, पुनह पुनह सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना कोए सहारा, सहायक नायक एकँकार इक इकल्ला तूं ही नज़री आईआ।

१३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ केहर सिँघ, दलीप कौर, दर्शन सिँघ, सुरजीत सिँघ, गेजो, छिबो,
भजन कौर, गिरदावर सिँघ, जुगिंदर सिँघ, ऊधम कौर, हरी पुर भजन कौर
पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर

धरनी कहे जन भगतो मेरा सीना होया ठंडा, भगवन मेरे अन्तर निरंतर ठंडक दए वरताईआ। मैं ख़ुशीआं नाल तुहानूं प्रभ दी चरण धूड़ी वंडां, बिन हथ्थां झोली सब दी दयां टिकाईआ। तुसां सच प्रेम दीआं देणीआं गंढ्ढां, जिस नूं जगत जहान सके ना कोए खुल्हाईआ। क्यों एह लेखा लहिणा कलयुग अख़ीरी कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी घाट सारे वेखण थांउँ थाँईंआ। जगत जिज्ञासुआं कूड़ कुकर्म चुकीआं पंडां, भार सके ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे जन भगतो मैनूं बड़ी लगदी सर्दी , सति सच दयां जणाईआ। उठो वेखो खेल नरायण नर दी, की नर हरि आपणी कार भुगताईआ । जिस सार पाई तुहाडे घर दी, गृह गृह वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस आसा तृसना सब दी मेटणी ज़र दी, जोरू ज़र ना कोए चतुराईआ। खेल रहिण नहीं देणी शरअ शर दी, शरीअत पैंडा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप वखाईआ। धरनी कहे जन भगतो बाहर तको नारद पंडत पांधा, किस बिध बोदी रिहा हिलाईआ। तूंही तूंही ढोला गांदा, गा गा ख़ुशी बणाईआ। वणजारा बण के इक्को नाँ दा, तुरीआ पन्ध मुकाईआ। हथ्थ लेखा फड़या सूर गाँ दा, जगत जहान रिहा जणाईआ। नाल वखावे रूप कलयुग कूड़ कुड़यारे काँ दा, जो काग वांग कुरलाईआ। नाले इशारा देवे बांह दा, दो जहान रिहा हिलाईआ। फेर ढोला गाए वाह वाह दा, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। तूं मालक थल अस्गाह दा, जंगल जूहां तेरी बेपरवाहीआ। मैं पाँधी बणया तेरे राह दा, रैहबर तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। नारद कहे जन भगतो मैं तुहाडे कोलों इक्को प्रीती मंगां, मांगत हो के झोली डाहीआ। मैं आया बिना लत्तां टंगां, बिन तन वजूद शरीर पन्ध मुकाईआ। मेरा सीस वेख लओ

नंगा, ओढण वेखण कोए ना पाईआ। मेरी पिठ ते सतिगुर शब्द ने लाया पंजा, पंज आब विच जाणा चाँईं चाँईंआ। मेरे कोल लेखा जो गोबिन्द दस्सया धार बवन्जा, जिस दा लहिणा बावन गया दृढ़ाईआ । बेशक मैं चार जुग दा पंडा, बिन अक्खरां करां पढ़ाईआ। सच दस्सां नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग रिहा रंडा, नारी नर नरायण हिस्से कोए ना पाईआ। मैं फिरदा रिहा विच ब्रह्मण्डां, पुरीआं लोआं भज्जां वाहो दाहीआ। मैनूं निगाह आउँदा गोबिन्द वाला खण्डा, जो खड़गां बाहर सोभा पाईआ। जिस इशारा दिता सति धार दी धार विच्चों प्रगटे सत्त रंगा, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। जिस दीन दुनी दा मेटणा भेख पंखडा, कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे सुण धरनीए, धवले तैनूं दयां जणाईआ। की खेल प्रभू ने करनी ए, करता पुरख की दृढ़ाईआ। की तुक अगम्मी सब ने पढ़नी ए, बिन विद्या करे पढ़ाईआ। केहड़ी मंज़ल सृष्टी दृष्टी अन्दर चढ़नी ए, चौथे जुग भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ । धरनी कहे नारदा मैनूं खोल्ह दे भेद, अभेव दे जणाईआ। नारद कहे धरनीए इक्को ढोला गा लै जेहव, इक्को सिफ्त सलाहीआ। इक्को रस चख लै मेव, बिन रसना रस बणाईआ। इक्को परम पुरख वड देवी देव, देव आत्मा जिस दी सरनाईआ। नी ओह वसणहारा सचखण्ड धाम निहकेव, निहचल आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे सुण नारद ब्राह्मणा, पंडया दयां जणाईआ। मैनूं दस्सदे उस दी भावना, की भाव रिहा समझाईआ। किस बिध पकड़ाया आपणा दामना, दामनगीर इक अख्वाईआ। जिस वायदा पूरा करना बलि बावना, बलधारी वेस वटाईआ। जो लेखा लेखे लाए राम रावना, रम्ईआ बणे धुरदरगाहीआ। जिस मनसा पूरी करनी कृष्णा काहनना, घनईया आपणा संग जणाईआ। जिस पैग़म्बरां पकड़ावणा दामना, दस्तगीर बेनज़ीर आप अख्वाईआ। जिस नानक गोबिन्द खेल खिलावना, उह ख़ालक ख़लक वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस इक्को डंका शब्द वजावणा, दो जहान करे शनवाईआ। धरनी कहे जिस नूं सब ने सीस निवावणा, धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। जगत तृष्ना मेटे तामना, त्रैगुण अतीता दया कमाईआ। जिस ने सतिजुग मार्ग लावणा, कलयुग क्रिया कूड़ चुकाईआ। उस दे बलि बलि सब ने जावणा, निव निव लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे धरनीए ओह मालक इक जगदीस, जगदीश्र धुरदरगाहीआ। जिस नूं झुकणे सारे सीस, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना बीस बीस, बीस बीसा इक अख्वाईआ। जिस

दा इक्को कलमा होए सच हदीस, हज़रतां बाहर करे पढ़ाईआ। जिस दा नाम संदेशा बाहर राग छतीस, छतीसा बतीसा सिफ्त ना कोए सलाहीआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी पीसण रिहा पीस, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणी कार कमाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला जिस दी करे कोए ना रीस, दूसर रूप ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे नारदा मैं वेख लै कोझी कमली, आपणी सुध ना कोए रखाईआ। अगला भेव दस्सदे गोझी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। नारद कहे धरनीए मैं नहीं कोई कलयुग वाला जोगी, तन वजूद शृंगार बणाईआ। मैं कोई वासना वाला नहीं भोगी, तृष्ना जगत ना कोए रखाईआ। मैं नहीं कोई विछोड़े वाला विजोगी, विछड़ के आपणा झट लँघाईआ। मैं ते प्रभू दा भगत मौजी, मजलस भगतां संग रखाईआ। मैनूं सतिगुर शब्द बणाया खोजी, खोज कढ्ढया चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे वस्या मेरा प्रीतम चोजी, चोजी आपणा वेस वटाईआ। जो बण के अगाध बोधी, बुद्धी तों परे दए समझाईआ। दुरमति मैल धोवे बण के धोबी, दुबधा दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे धरनीए जे परम पुरख नूं पाउणा, पवण पाणी नाल मिलाईआ। पहलों आपणा आप उठाउणा, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। फेर सति शृंगार कराउणा, वेस अवेसा रूप धराईआ । नेत्र नाम निधाना कज्जल पाउणा, जगत अक्ख ना कोए वड्याईआ। बिन मेंढी सीस गुंदाउणा, सोहणा रूप धराईआ । सच प्यार दा ओढण इक्को उपर टिकाउणा, टिक्का धूड़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। फिर दीन दुनी तजाउणा, जगत रिश्ता ना कोए जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी आपणा हिस्सा वेख वखाउणा, सत्त दीप खोज खुजाईआ। लख चुरासी ध्यान लगाउणा, धरनी धरत धवल धौले धर्म नाल समझाईआ। सब तों पहलों मेरे परम पुरख परमात्म जिस दा दर्शन पाउणा, दीद ईद करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे नारद मैं पिृथम रूप बणावांगी। एका एकँकार इष्ट मनावांगी। दूजा एका भाउ चुकावांगी। तीजा तिन्नां लोकां बाहर वेख वखावांगी। चौथा चौथी मंज़ल चढ़, नैण उठावांगी। पंचम पंजवां पल्लू इक्को फड़, साची गंढ्ढ बंधावांगी। छेवां वेख अगम्मा दर, दर दुआरा इक खुल्हावांगी। सत्तवां सति सतिवादी मिलके हरि, हिरदे आपणे आप वसावांगी। अठ्ठवां अठ्ठां ततां रहे ना डर, डण्डावत बदंना विच सीस निवावांगी। नौवें वासना रहे कोई ना घर, गृह मन्दिर इक्को सोभा पावांगी। दसवें मिलके आपणे नरायण नर, नर हरि विच समावांगी। झट नारद हस के किहा धरनीए हुण होर दा भाणा जर, ज़र्रा ज़र्रा तेरा खेल तूं बिन रसना कहि मैं उसे दे हुक्म विच सीस निवावांगी। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक मनावांगी। धरनी कहे नारदा मैं कूकां मारां, आ जा मेरे कमलापातीआ। मैनूं तेरे नाल बहारां, अन्तिम मेरी पुछ वातीआ। मैं तन वजूद शृंगारां, बिन नैणां मारां झातीआ। मेरीआं वेख लै सिम्मल वालीआं तारां, पर्दा लाह दे विच्चों रैण अन्धेरी रातीआ। तेरी धूड़ी लावां छारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा कर दे लोकमातीआ। नारद कहे धरनीए ओह लोकमात विच आया, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ । जोती नूर नूर रुशनाया, नूर नुराना डगमगाईआ। शब्द अनादी नाद सुणाया, सोहला ढोला धुरदरगाहीआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुरुआं दर्शन पाया, बिन नैण नैण बिगसाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव शुकर मनाया, खुशीआं विच ढोले गाईआ। जिस ने चार जुग दा लेखा आपणे चरणां हेठ दबाया, दो जहानां वेख वखाईआ। जिस नूं सब ने मन्नया दाई दाया, दो जहानां मालक होए सहाईआ। नी उस ने सम्बल आपणा डेरा लाया, बंक दुआरे डेरा लाईआ। जिस भेव अभेद खुल्हाया, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। कोटां विच्चों कमलीए कोई विरला उस ने भगत सुहेला जगाया, जागरत जोत करी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे नारदा की खेल श्री भगवाने, भगवन की जणाईआ। नारद कहे सुण धरनी धरत धवल धौल रकाने, जोबनवन्तीए तैनूं दयां सुणाईआ। ओह परम पुरख शहिनशाह सुल्ताने, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा जुग जुग खेल महाने, चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। जो वसे सचखण्ड मकाने, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दे नाम दे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं गाए तराने, तुरीआ विच बहि के ढोले गाईआ। जिस ने लख चुरासी जीव जंत कीते बेगाने, तेरे उत्ते खेल खिलाईआ। उस दा खेल अवल्ला जो लेखा जाणे दो जहाने, दोहरी आपणी कल प्रगटाईआ। नी पता नहीं अज्ज आ गया केहड़े बहाने, जन भगतां विच बैठा सोभा पाईआ। जिस दे सच सच दे यराने, यराना आत्म परमात्म नाल रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स कलामे, कलमा काएनात दृढ़ाईआ। जिस दे हुक्म विच बदल गए ज़माने, जुग चौकड़ी आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्त खेल करे महाने, महिमा कथ कथ दृढ़ाईआ। जिस दे प्यार विच हरिजन होए दीवाने, मस्ती विच भज्जण चाँईं चाँईंआ। इन्द्र देवत सुर मेघ बरसाने, खुवाजा खिजर खुशी बणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उस दे चरण दबाने, बिन हथ्थां हथ्थ लगाईआ। उठ बिना अक्खीआं अक्खीआं खोल्ह जे उस दे दर्शन पाणे, दर्शन तैनूं दयां कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे धरनीए खोल्ह अक्खीआं, जगत नेत्रां बाहर जणाईआ। जिस जुग जुग तेरीआं लाजां रखीआं, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस खेल खिलाया काहन नाल सख़ीआँ, सख़ावत

कीती चाँईं चाँईंआ। ओह मालक अलख अलखीआ, अगोचर अगम्म अथाहीआ। जिस दे सथर लथीआं, यारड़ा सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे नारदा मेरा प्रभ नूं इक आदेस, निव निव सीस निवाईआ। मै हैरान हो गई केहड़ा कीता अवलड़ा वेस, वेस अवेस आपणा ल्या बदलाईआ । वे ना मुच्छ दाढ़ी ना केस, जोती जाता हो के सोभा पाईआ। जेहड़ा सदा रहे हमेश, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जिस दुआरे दे अवतार पैग़म्बर गुरु दरवेश, भिक्ख्या मंगण थांउँ थाँईंआ। जिस दे गुण गावे सहँसर मुख शेष, सिफ्तां नाल सिफ्त सालाहीआ। जिस सुत दुलारा बणाया गोबिन्द दस दस्मेश, दहि दिशा दा भेव आप चुकाईआ। ओह मालक नर नरेश, नर हरि इक्को नज़री आईआ। मैं ओसे दे चरण कवल होई पेश, पेशीनगोईआं पिछलीआं हथ्थ उठाईआ। मेरे स्वामी ठाकर मेरे उत्तों मेट कलेश, कल कातीआं डेरा ढाहीआ। उस सुणा दिता जणा दिता मेरा सतिगुर शब्द देवण वाला संदेश, सँध्या सरघी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआरा इक समझाईआ। नारद कहे धरनीए प्रभू बड़ा छलीआ, अछल छलधारी इक अख्वाईआ। आदि जुगादी बड़ा बलीआ, बलधारी धुरदगाहीआ। उस दे हुक्म विच कितने फिरदे अवतार पैग़म्बर गुरु वलीआ, वलीअहद नज़र कोए ना आईआ। जिस दा लहिणा देणा जल थल महीअल समुंद सागर रलीआ, टिल्ले पर्वत चोटीआं बैठा आसण लाईआ। नी उह तेरीआं नौ खण्ड दीआं वेखण वाला गलीआं, कूचा कूचा फोल फुलाईआ। सत्तां दीपां तक किस बिध कलयुग पाए जल्लीआं, नच्चे टप्पे कुद्दे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहारा नेहचल धाम अटलीआ, अटल महल इक्को इक सुहाईआ।

१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ बंत सिँघ दे गृह पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर

धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों बुझा दे बसन्तर, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। इक्को नाम निधाना दे दे मन्त्र, कलमा सच सच दृढ़ाईआ। लेखा पूरा कर दे जुगा जुगन्तर, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। तेरा लहिणा देणा निरगुण धार निरंतर, निरवैर तेरी सरनाईआ। पर्दा ओहला रहे ना गगन गगनंतर, ज़िमीं असमान दो जहान भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों कलयुग कूड़ बुझा

दे अग्ग, आगमन तेरे विच राह तकाईआ। किरपा कर सूरे सरबग, हरि करते धुरदरगाहीआ। दीआ बाती कमलापाती मेरा नूर जाए जग, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। जन भगत सुहेले दीन दुनी नालों कर अलग, गृह वखरा इक वखाईआ। दर्शन दे उपर शाहरग, शहिनशाह पर्दा दे उठाईआ। हँस रूप बणा लै कग, कागों हँस माणक मोती चोग चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर आप सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों मेट दे धुँदूकारा, धवल हो के सीस निवाईआ। तूं मेरा एकँकारा, अकल कल तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं सांझा परवरदिगारा, जल्वागर नूर अलाहीआ। तेरा लहिणा देणा नाल पैग़म्बर गुर अवतारा, विष्न ब्रह्मा शिव संग रखाईआ। मेरे उत्तों कूड़ी क्रिया लाह दे भारा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। सतिजुग सच कर उज्यारा, सति सति दया कमाईआ। तेरे नाम दा इक्को सुणां नाअरा, नर नरायण दयां दृढ़ाईआ। इक्को घर होवे सच दुआरा, भगत वछल देणा वखाईआ। इक्को चरण कवल होवे निमस्कारा, डण्डावत बन्दना इक्को वेख वखाईआ। इक्को इष्ट होवे संसारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों मेट अन्ध अँधयार, अन्ध आत्म कर रुशनाईआ। सच प्रीती दे प्यार, परम पुरख तेरी ओट तकाईआ। भाग लगाउणा मेरे नौ खण्ड दुआर, सत्तां दीपां सोभा पाईआ। मैं ख़ुशीआं विच धूड़ी लावां छार, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। बिन नेत्र लोचन करां दीदार, बिन अक्खीआं दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर सुहञ्जणा इक वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते जन भगतां मेलणा आप, आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म बख्शणा जाप, जग जीवण दाते होणा सहाईआ। कूड़ कुकर्म रहे कोई ना पाप, जन्म दा लेखा देणा चुकाईआ। सचखण्ड निवासी आप बणना धुर दा बाप, पिता पूत गोद उठाईआ। झगड़ा मेट कूड़ संताप, संसा दीन दुनी मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा अन्तर निरंतर क्रिया कूड़ जगत मेट संताप, सति सतिवादी सति आपणा रंग रंगाईआ।

१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ गुरदेव सिँघ दे गृह पिण्ड नवां पिण्ड ज़िला जलन्धर

धरनी कहे प्रभू जन भगतां चाढ़्ह दे रंग, रंगत निरगुण धार आप चढ़ाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते ला लै अंग, अंगीकार एकँकार परवरदिगार आप हो जाईआ। नाम निधान श्री भगवान मर्द मर्दान सूरे सरबंग, करनी दे करते कुदरत

दे कादर तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं निमाणी कोझी कमली सच दुआरे रही मंग, मांगत हो के दर ठांडे सीस निवाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले जन भगतां काया मन्दिर अन्दर लँघ, नौ दुआर दा पन्ध मुकाईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, जिस दी बाडी बणत ना कोए बणाईआ। शब्द अगम्मा वजा मृदंग, ताल तलवाड़ा समझ किसे ना आईआ। निझर झिरना अमृत सोमा बूँद स्वांती वहा आपणी गंग, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती जिस नूं सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगत सुहेले बणा लोकमात, धवल हो के वास्ता पाईआ। नाम निधान बख्श दे दात, अगम्मढ़ी अनमुल आप वरताईआ। कलयुग रैण अन्धेरी मेट दे रात, नूरी चन्द कर रुशनाईआ। मेहरवान हो के पुछ वात, महबूब हो के पर्दा आप उठाईआ। झगड़ा मेट दे दीन मज़्हब ज़ात पात, ऊँच नीच शरअ ना कोए लड़ाईआ। चरण प्रीती नव सत्त जोड़ दे नात, रिश्ता रिश्तयां बाहर बणाईआ। तेरा दरस निरगुण सरगुण करे इक इकांत, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। मेरे मेहरवाना मेरे उत्ते धर्म दी धार बख्श दे शांत, कलयुग अग्नी अग्ग बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक मेरी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां मेल मिलाउणा साचे गृह, मन्दिर इक्को इक सोभा पाईआ। जिथ्थे आदि जुगादी निरगुण धार रहे, नूर नुराना नौजवाना सोभा पाईआ। जगत दूई मेटणी दुवै, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरु गए कहि, हुक्म संदेशा तेरा नाम दृढ़ाईआ। तूं सब नूं देवणहारा भय, भाउ आपणा आप इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां अन्तर खोल्ह दे दृष्टी, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ । नाता तोड़ दे कूड़ी नालों सृष्टी, श्रृेष्ट आपणा मेल मिलाईआ। लहिणा तक लै जो राम संदेशा दिता वशिष्टी, विषयां बाहर दृढ़ाईआ। तेरा लेखा आदि जुगादि बाहर स्वर्ग बहिश्ती, कसुंभड़ा रंग ना कोए रंगाईआ। तेरी धार एकँकार किसे ना दिसदी, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मैं खेल तकणा चाहुंदी, कलयुग अन्तिम कल इक दी, इक इकल्ले मेरा पर्दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां रुत वखा दे बसन्ती, बिसमिल आपणे विच कराईआ । तेरे नाम दी पढ़न इक्को पंगती, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। अन्तर गढ़्ह रहे ना हउमे हंगती, हँ ब्रह्म देणा दृढ़ाईआ। तृष्ना कूड़ मेटणी मन दी, मनसा उठ ना दहि दिश धाईआ। चुगली निंदया छुडाउणी कन्न दी, कायनात दा लेखा देणा मुकाईआ। इक्को ख़बर दस्सणी जोती जाते आपणे ब्रह्म दी, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ।

करनी रहे ना किसे कर्म दी, कर्म कांड दा लेखा देणा चुकाईआ। मंज़ल दस्सणी हकीकी धर्म दी, जिथ्थे अगे हो ना कोए अटकाईआ। वड्याई देणी आपणी शरन दी, चरण कवल इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे प्रभू दे दे अगम्मा नाम, निरअक्खर धार विच्चों प्रगटाईआ। बिन रसना जिह्वा प्या दे जाम, बत्ती दन्द ना कोए चतुराईआ। आत्म परमात्म मेल मेल दे राम, राम दे राम तेरी दुहाईआ। अन्तर अन्धेरा चुका दे शाम, शाम सुंदर आपणा पर्दा लाहीआ। भाग लगा दे भगतां साढे तिन्न हथ्थ ग्राम, नगर खेड़ा इक सुहाईआ। पवित्र कर दे काया माटी चाम, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। तूं मेहरवान मेहरवान मेहरवान रहीम रहमान, रहमत आपणी देणी कमाईआ । मालक ख़ालक जिमीं असमान, ज़िमीं ज़मां दा लेखा देणा मुकाईआ। हरि भगत सुहेले दरगाह साची सचखण्ड कर परवान, परम पुरख प्रभ आपणा संग बणाईआ। लोकमात मार ध्यान, धरनी धरत धवल धौल हो के वास्ता पाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ वेख शैतान, शरअ शरअ नाल टकराईआ। आत्म परमात्म रिहा ना किसे ज्ञान, अन्तर निरंतर तेरा दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सदा मेहरवान, महिबान बीदो तेरी ओट तकाईआ।

१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ लाल सिँघ दे गृह पिण्ड डलेवाल ज़िला जलन्धर

धरनी कहे प्रभू फल लगा दे मेरी पत्त टहणी, भगत मीते आपणी दया कमाईआ। हरिजन बख्श दे साची रहिणी, रहमत रहमान आप कमाईआ। सतिगुर शब्द दी सारे मन्नण कहिणी, सिर सके ना कोए उठाईआ। तेरा दर्शन करन निज नैणी, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। मैं चरण कवल निरगुण धार तेरे ढहणी, ढहि ढहि धूड़ी ख़ाक रमाईआ। मैनूं दिवस रैण ना आवे चैनी, चिन्ता ग़म रही जलाईआ। क्यों, सृष्टी मेरे उत्ते इक दूजे नाल खहणी, ख़तरा दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। मेरी जल दी धार पवित्र रहिणी नहीं त्रिबैणी, त्रैगुण अतीते तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ क्रिया नदी उम्मत वहिणी, दीनां आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी सुण लै अगम्मी साखी, सखे सखाए दयां जणाईआ। याद कर लै शब्द धार जो मैनूं गल्ल आखी, बिन अक्खरां दिती सुणाईआ। ओह लहिणा चेते कर लै, जिस कारन गोबिन्द सिक्खी बणाई बैसाखी, वसाह के आपणा हुक्म वरताईआ। तुध बिन अन्त करे कोई ना राखी, रक्षक नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरी बख्श

दे गुस्ताख़ी, ग़ुस्सा गिला तेरे चरण टिकाईआ। मैं निरगुण हो के मंगण आई मुआफ़ी, दर तेरे सीस निवाईआ। तूं शहिनशाह बण इन्साफ़ी, अदल आपणा इक कराईआ। मैनूं याद आउँदी बुल्ल्हे वाली उह काफ़ी, जो काफ़ले दीन दुनी गया दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख प्रभ धर्मू, धवल दे मालक दया कमाईआ। मेरा नव सत्त बदल दे कर्मू, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों खुल्हा दे भरमू, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। झगड़ा रहे ना माटी चर्मू, चम्म दृष्टी दे गंवाईआ। तेरा नूर ज़हूर नज़र आवे इक्को परमू, ब्रह्मण्ड खण्ड दे मालक पर्दा देणा खुल्हाईआ। चरण धूड़ नुहा दे मैं तेरी आई सरनू, सरनगति इक रखाईआ। तूं सब कुछ करनी करता करनू, कुदरत दा कादर अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं इक्को दे दिलासा, जगत चिन्ता रहे ना राईआ। मैं ख़ुशीआं विच करां हासा, हस्ती तक बेपरवाहीआ। भेव अभेदा खोल्ह ख़ुलासा, पर्दा परदयां विच्चों खुल्हाईआ। किस बिध तेरा नूर होवे प्रकाशा, जोती जाते नज़री आईआ। की हुक्म वरते शंकर कैलाशा, कलाधारी देणा दृढ़ाईआ। मैनूं तेरे उत्ते विश्वाशा, विश्व दे मालक देणा समझाईआ। मैं आदि जुगादि तेरी दासी दासा, सेवक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे मण्डल सच तेरी वेखां रासा, सति सतिवादी बिन गोपी काहन देणी वखाईआ।

१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ संसार सिँघ दे गृह पिण्ड जजे ज़िला जलन्धर

धरनी कहे मेरी आसा पूरी कर दे बावन धार बलि दी, बलधारी एकँकारी परवरदिगारी तेरी ओट तकाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना मेरे उत्तों कला मेट दे कलयुग कल दी, कलकातीआं डेरा देणा ढाहीआ। मन कल्पणा नौ खण्ड पृथ्मी मानव ज़ाती फिरे छलदी, अछल छलधारी होणा आप सहाईआ। तेरी खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी जल थल दी, महीअल तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त नाम वरताईआ। धरनी कहे मेरे भगवन्ता, भगवन तेरी ओट तकाईआ। मेरे आदि जुगादी कन्ता, कन्तूहल तेरी सरनाईआ। सतिजुग सच धार बणा दे बणता, घड़न भन्न्हणहार तेरी बेपरवाहीआ। मानव ज़ाती गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। बुद्धी तों परे दा एकँकार इक्को पंडता, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। चार वरन अठारां बरन मेरी साची बणा दे संगता, दीन

मज़्हब शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक झगड़ा रहे कोई ना मन दा, मनसा सब दी वेख वखाईआ। भेव खुल्हा दे आपणे ब्रह्म दा, पारब्रह्म प्रभ पर्दा आप चुकाईआ। निशाना दस्स दे साचे धर्म दा, धरनी धरत धवल धौल हो के वास्ता पाईआ। सहारा बख्श दे आपणी सरन दा, सरनगति इक दृढ़ाईआ। नाम जणा दे इक्को ढोला पढ़न दा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरा मार्ग होवे इक्को सचखण्ड दुआरे चढ़न दा, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सतिगुर दूलहा प्यारा होवे अग्गों फड़न दा, निरगुण निरगुण मेला मेले सहिज सुभाईआ। तूं मालक ख़ालक करनी करन दा, करता पुरख अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी नमो नमो नमो डण्डावत, बन्दना कहि कहि सीस निवाईआ। सच प्यार दी दे निआमत, नाम निधाना झोली पाईआ। तूं स्वामी ठाकर सही सलामत, सतिगुर दाता अगम्म अथाहीआ । नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी मेरी पूरब झोली पा निआमत, वस्त अमोलक आप वरताईआ। कलयुग कूड़ क्रिया मेट अन्धेरी शामत, शमअ नूर जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरे निरँकार, निरवैर तेरी सरनाईआ। दो जहानां सांझे यार, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। मैं मांगत खड़्ही तेरे चरण दुआर, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। तूं देवणहार शाह सिक्दार, भूपत भूप इक अख्वाईआ। नव सत्त ब्रह्म मति पा सार, पिृथम पृथ्मी उत्ते ध्यान लगाईआ। मेरे उत्तों मेट दे धूंआँधार, धर्म दी धार इक वखाईआ। सतिजुग साचा कर उज्यार, उजाला होवे थांउँ थाँईंआ। हर हिरदे उपजे तेरे नाम दा जैकार, जै जैकार करे ख़लक ख़ुदाईआ। निगाह मार लै निरवैर हो के विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते मेरी पाउणी सार, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू साची बख्श दे चरण धूड़ी, टिक्के मस्तक ख़ाक नाम रमाईआ। रंगत जगत चाढ़्ह दे गूढ़्ही, दो जहान उतर ना जाईआ। चतुर सुघड़ बणा लै मूर्ख मूढ़्ही, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तूं जोती जाता इक्को नूरी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। वायदा चेते कर लै जो मूसा कीता उत्ते कोहतूरी, तुरीआ तों बाहर जणाईआ। जो आशा ईसा रखी चढ़न लग्गयां सूली, सलीब गल विच लटकाईआ। मुहम्मद चार यारी संग तेरी शरअ कबूली, कुदरत दे कादर वेखणा नैण उठाईआ। कलयुग बदलणा तेरे वास्ते खेल मामूली, मुश्किल मेरी हल कराईआ। नानक गोबिन्द कौल कदे ना भूलीं, अभुल तेरी वड्याईआ। लहिणा देणा लख चुरासी कोलों वसूलीं, वसल यार वेखणा भगतां चाँईं चाँईंआ। तूं मालक

ख़ालक कन्त कन्तूहली, कुदरत कादर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू हरिजन बख्श दे चरण प्यार, प्रीतम प्रीती इक जणाईआ। तेरी धूड़ी लावां मस्तक छार, शहिनशाह टिक्के नाम रमाईआ। निज नेत्र बख्शणा दरस दीदार, लोचन अक्ख अक्ख खुल्हाईआ। नाद शब्द देणी धुन्कार, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ । अमृत बख्शणा ठण्डा ठार, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। तूं देवणहार निरँकार, निरवैर तेरे हथ्थ वड्याईआ। जन भगतां पैज संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेरे भगत वछल गिरधार, गिरवर तेरी वड वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन सद रखणा आपणे चरण दुआर, चरणोदक धुर दा जाम प्याईआ। लहिणा देणा लेखा पूरा करना लोकमात विच सिँघ संसार, सतिगुर हो के दया कमाईआ। आवण जावण पतित पावन लख चुरासी गेड़ देणा निवार, जम की फाँसी रहिण मूल ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना कोए सहार, सहायक नायक दूजा नज़र कोए ना आईआ।

१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ हज़ूरा सिँघ, नछत्र कौर पिण्ड गुराइआं ज़िला जलन्धर

धरनी कहे प्रभ निगाह मार लै मेरे दीप लखण, अलख अलखणे नैण उठाईआ। गृह गृह सति वस्त तों होया सक्खण, सच नाम नज़र कोए ना आईआ। तुध बिन लज्जया आवे कोए ना रखण, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ । कलयुग रैण अन्धेरी तक लै मसण, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मेरे मेहरवाना मैं तैनूं आई दस्सण, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। बिन कदमां आई नस्सण, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धुर मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू पुष्कर दीप तक, तकवा तेरे उत्ते रखाईआ। मेरा लहिणा देणा झोली पा दे हक, हकीकत दे मालक हो सहाईआ। तेरा नूर ज़हूर भुलया सब नूं यक, जोती जाते तेरा दरस कोए ना पाईआ। मैं नव सत्त तेरा रूप हो के गई थक, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरे विच मानव ज़ाती प्या शक्क, तेरा इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा दीप वेख लै करौच, कुरह कायनात खोज खुजाईआ। जिथ्थे मेरी चले कोई ना पहुंच, ताकत नज़र कोए ना आईआ। तेरी सृष्टी दी सति सच रही ना सोच, धर्म दी धार ना कोए प्रगटाईआ। निगाह खुल्ल्हे ना किसे लोचन लोच, नेत्र नैण नैण ना कोए शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा

सहाईआ। धरनी कहे प्रभू जम्बू दीप दा वेख किनारा, जगत घाट देणे तजाईआ। चारों कुण्ट हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। नेत्र रोवे पुरख नारा, स्त्री मर्द देण दुहाईआ। किरपा कर दे सांझे यारा, परवरदिगार तेरी वड्याईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह सिक्दारा, हुक्मरान धुरदरगाहीआ। तेरे चरण कवल सहारा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा दीप तक लै सान, सतिगुर हो के वेख वखाईआ। मेरा रिहा किते ना माण, अभिमान भरी तेरी लोकाईआ। धर्म दा दिसे ना कोए निशान, निशाने दीन दुनी बदलाईआ। क्रिया कूड़ होई प्रधान, नच्चे टप्पे कुद्दे थांउँ थाँईंआ। मुहब्बत विच रिहा ना कोए इन्सान, इन्सानीअत हथ्थ किसे ना आईआ। मैं वेख के होई हैरान, हैरत विच दयां सुणाईआ। किरपा कर मेरे श्री भगवान, भगवन तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा दीप वेख लै सलमल, सालस हो के ध्यान लगाईआ। निगाह मार लै महीअल जल थल, अस्गाहां खोज खुजाईआ। आत्म परमात्म तेरे नाल सके कोई ना रल, सुरती शब्द ना कोए समाईआ। धर्म दा रिहा कोई ना फल, पत्त टहणी ना कोए महकाईआ । निगाह मार लै कलयुग कूड़ी क्रिया कल, कल कातीआं वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा तक लै दीप कुशा, कुछ कहिण दी लोड़ रही ना राईआ। जिस दी धार विच कटाईआं लबां मुच्छां, मुश्किल हल ना कोए कराईआ। ओह दीन दयाले तेरे नालों मानव रुस्सा, रुस्सयां सके ना कोए मनाईआ। ओन्हां दे अन्दर शरअ धार दा ग़ुस्सा, गिला तेरे उत्ते जणाईआ। सब दा कूड़ कुकर्म दा तक लै जुसा, जिस्म ज़मीरां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे दीप सत्त वेख लै वखरे वखरे, वखरी धार जणाईआ। चोटी चढ़ के तक लै सिख़रे, सतिगुर हो के पर्दा आप चुकाईआ। मैं तेरे ढोले गावां फ़िकरे, सोहले राग जणाईआ। तूं मेरा कर ज़िकरे, ज़िकर आपणे नाल रखाईआ। मेरी आशा तेरी धारों नितरे, दूसर नज़र कोए ना आईआ। इक्को बण जाएं प्यारा मित्रे, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। मेरे कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेट दे फ़िकरे, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। निगाह मार लै दीप जितने, जेते केते तेरे चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन कोई ना खोल्हे भेते, भेव अभेदा बाहर चार वेदां आप देणा दृढ़ाईआ।

१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ बंती दे अन्तिम संस्कार समें हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर

आत्मा कहे मैं ना जन्मी ना मरी, मरन विच कदे ना आईआ। मैं सदा सदा प्रभ चरण लग्ग तरी, तारनहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। पुरख अकाले दीन दयाले किरपा करी, करते पुरख दिती वड्याईआ। मैं अठारां दिवस रही ठरी, नौ अठारां पन्ध मुकाईआ। मेहरवान होया मेरा महबूब हरी, हिरदे मेरे आसण लाईआ। मैं ख़ुशीआं विच रही भरी, जगत वासना ना कोए रखाईआ। संदेशा सुणदी रही नर हरी, नरायण की दृढ़ाईआ। किस बिध आउणा सचखण्ड दुआरे घरी, घराने सोभा पाईआ। मैनूं ख़ुशी होई बारां फग्गण मेरी आत्मा गई वरी, वारस मिल्या इक्को धुर दा माहीआ। जिस लख चुरासी विच्चों कीता बरी, फ़ैसला हक सुणाईआ। मैं सब नूं ख़बर सुणावां खरी, सच सच दृढ़ाईआ। सचखण्ड दुआरे ख़ुशी बड़ी, दु:ख नज़र कोए ना आईआ। मैं परम पुरख दी मंज़ल चढ़ी, पौड़ी डण्डा जगत ना कोए रखाईआ। सच दुआर इक्को इक खड़ी, संदेशा देवां चाँईं चाँईंआ। जिस प्रभू ने मेरे अन्त प्यार विच लाई झड़ी, ठंडक सब नूं देवे पाईआ। मेरा नाता तुट्टया पंज तत साढे तिन्न हथ्थ दी गढ़्ही, जगत बूँद रक्त लेखा रिहा ना राईआ। मैं परम पुरख दे प्यार विच सेवा कीती बड़ी, आप आपणा भेंट कराईआ। मेरा परवार मेरे पिच्छों सोग करे ना ज़री, ज़र्रं ज़र्रं विच वस के दयां जणाईआ। मैं बज्झ गई उस इक प्रभू दी लड़ी, जिथ्थों लड़ ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआर वसाया बठाया थिर घरी, बंती कहे मेरी बणत आप बणाईआ।