१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ संतोख सिँघ दे गृह पिण्ड सोढ्ढीआं ज़िला जलन्धर
फल्गुण कहे प्रभू मेरा प्रविष्टा पंदरां, इक पंज दे मालक देणी वड्याईआ। भाग लगा दे जन भगतां काया मन्दिरा, धुर दे मालक दया दे कमाईआ। लेखा तक लै सति सतिवादी आपणे अन्दरा, अन्तष्करन दे मालक होणा सहाईआ। बजर कपाट तोड़ दे जंदरा, त्रैगुण अतीते वेख वखाईआ। भाग लगा दे डूँग्घी कंदरा, बिन तेल बाती दीआ दीपक कर रुशनाईआ। मनुआ दहि दिश उठ ना धावे बन्दरा, मनसा मन ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। फल्गुण कहे प्रभू मेरा पंदरां प्रविष्टा आया अज्ज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले जन भगतां पर्दे कज्ज, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जाते निरगुण सरगुण
दर्शन दे रज्ज, रजो तमो सतो दा लेखा देणा मुकाईआ। किरपा निधान ठाकर स्वामी जो तेरे चरण कवल आए भज्ज, दूर दुराडे पन्ध मुकाईआ। सोढ्ढीआं पिण्ड बैठे सज, सन्तोख मोख नाल मिल के वजी वधाईआ। बिना काअब्यां कराउणा हज्ज, हाजत सब दी पूर कराईआ। तेरा नाम निधाना डंका हर हिरदे जाए वज, वजह समझ कोए ना आईआ। प्रभू भगतां ते किरपा करन दा कोई बणा लै पज्ज, पंजां पगड़ीआं बन्न्हाउण वाल्यां सद्द लेखा देणा मुकाईआ। तूं नूर अलाही एकँकारा इक्को रब्ब, रब्बे आलमीन कहि के सारे तैनूं गाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों तेरा मेला होया नाल सबब, सब दा लेखा आपणे लेखे लाईआ। मैं ख़ुशीआं नाल होवां गद गद, गहर गम्भीर तेरे ढोले गाईआ। जन भगत सुहेले आत्म धार परमात्म तेरी दिसण यद, यदी यदप आपणा मेला लैणा मिलाईआ। नाम ख़ुमारी चाढ़्ह दे मध, मधुर धुन इक सुणाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात रहे कोई ना हद्द, हदूद इक्को देणी समझाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सूरा सरबग, करनी दा करता नूर अलाहीआ। कलयुग क्रिया कूड़ बुझा दे अग्ग, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते आपणा दर्शन दे दे उपर शाहरग, नौ दुआरयां लेखा रहे ना राईआ। बेशक हरिजन तेरे जीव अल्पग, तूं तारनहार इक गुसाँईंआ। कलयुग अग्नी तत्ती वा रही वग, सांतक सति ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ । फल्गुण कहे प्रभू मेरा प्रविष्टा इक पंज दी धार, अंक अंक नाल मिलाईआ। तूं परवरदिगार सांझा यार, नूर नुराना नूर अलाहीआ। शाहो भूप मेरा सिक्दार, सति सतिवादी अगम्म अथाँईंआ। तेरा लहिणा देणा सदा जुग चार, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। भगत उधारना तेरा खेल अपार, अपरम्पर स्वामी तेरी बेपरवाहीआ। मैं डण्डावत बन्दना विच करां निमस्कार, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप खुल्हाईआ। पंदरां फल्गुण कहे मैं दस्सां आपणी कहाणी, धुर दे हुक्म नाल जणाईआ। मेरी आशा बहु पुराणी, पुराण अठारां भेव कोए ना आईआ। किसे अगे दस्सी नहीं नाल ज़बानी, अक्खरां रंग ना कोए रंगाईआ। मेरा लहिणा देणा नहीं नाल चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा नाता नहीं जगत जीव प्राणी, पवण स्वासी संग ना कोए बणाईआ। मेरा मालक ख़ालक शाह सुल्तानी, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जिस मेरे उत्ते करनी मेहरवानी, महबूब नूर अलाहीआ। जिस दा जिस्म नहीं जिस्मानी, तन वजूद ना कोए रखाईआ। ओह जोती जाता जल्वागर नूर नुरानी, ज़हूर आपणा दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। पंदरां फल्गुण कहे मेरा प्रविष्टा आया लोकमात, मातृ भूमी ख़ुशी बणाईआ। पुरख
अकाले दीन दयाले मेरी पुछणी वात, वारस हो के वेख वखाईआ। एह छोटी जेही बलि दुआरे दी बात, जो बावन गया समझाईआ। कलयुग अन्त झगड़ा पैणा ज़ात पात, दीन दुनी करे लड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी अन्धेरी होई रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म परमात्म मिले ना कोए जमात, जुमला अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। पुरख अकाला पुछे किसे ना वात, वारस नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी आया घाट, घायल होए ख़लक ख़ुदाईआ। साजण मीत दए कोई ना साथ, सगला संग ना कोए निभाईआ। अन्तर निरंतर प्रभू दी सुणे कोए ना गाथ, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। लहिणा देणा मुके ना किसे मस्तक माथ, पूरब लेख ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। इक पंज कहे साडा दोहां दा अगम्म मिलाप, मेला हरि जगदीस कराईआ। इक पंज दा इक्को जाप, पंज तत देण गवाहीआ। जिन्हां दा इक्को माई बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। जो मेटणहारा रोग संताप, जगत दुखड़े दूर कराईआ। जन्म जन्म दा लाहे पाप, पतित पुनीत बणाईआ। जिस दे भय विच सारे रहे कांप, सिर सके ना कोए उठाईआ। उस दा सब तों वड्डा प्रताप, परम पुरख आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। इक पंज कहे साडा लेखा नाल बलि, बलि दुआरा दए गवाहीआ। जिथ्थे बावन आया चल, ब्राह्मण बृद्ध रूप प्रगटाईआ। बिन शास्त्रां करे कोई ना गल्ल, वेद चारे रिहा सुणाईआ। हथ्थ विच अमृत फड़ के जल, कलस ज़िमीं असमान भुआईआ। झट आपणा रूप बदले पल पल, जिस दी समझ किछ ना आईआ। पवण पाणी जाए रल, तन वजूदां भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पंदरां फल्गुण कहे मैनूं याद पिछला लहिणा, सच दयां जणाईआ। बलि दुआर बावन दा कहिणा, कहि के गया सुणाईआ। नाल लेख दस्सया बाल्मीक वाली रमायणा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। राम राम दा खेल दस्सया जिस नूं समझे ना कोए त्रफ़ैणां, वेद व्यासा वंड वंडाईआ। कृष्ण काहन की हुक्म संदेसा देवे नर नरायणा, नर हरि आपणा हुक्म वरताईआ। किस बिध पैग़म्बरां भाणा सहणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। कवण दुआरे गुरुआं देवे देणा, देवणहार आप हो जाईआ। शब्दी धार संदेशा दिता, बलि, उठ वेख लै आपणे नैणां, बिन अक्खीआं अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया वहिण वहिणा, अगे हो ना कोए अटकाईआ। साजण मीत दिसे कोई ना सैणा, सगला संग ना कोए निभाईआ। नाता तुट्टे भाई भैणां, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। सच दुआर किसे ना बहणा, सांतक सति ना कोए कराईआ। कूड़ी क्रिया तन शृंगार माया ममता सब ने पाउणा गहिणा, तन वजूद
वेखण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बावन किहा, बलि, कलयुग अन्तिम आवेगा। अछल अछल्ल आपणी खेल खिलावेगा, जल थल महीअल भेव चुकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावेगा। बलि, कलयुग दी वेख निशानी, निशाने तैनूं दयां जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होए हैरानी, हैरत सब दे अन्दर छाईआ। चार जुग दी सिख्या होणी पुराणी, परम पुरख दे रंग ना कोए समाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर जो दीन दुनी दे बणके बानी, बाण अणयाला नाम तीर चलाईआ। ओन्हां दा हुक्म होवे शाह सुल्तानी, शहिनशाह नाल मिल के देण सुणाईआ। कलयुग अन्त आपणी चढ़े जोबनवन्ती जवानी, बलि बलि आपणा लए प्रगटाईआ। हर हिरदे भरे बेईमानी, बेवा रूप होवे ख़लक ख़ुदाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दिसे परेशानी, पश्चाताप घट घट आपणा डेरा लाईआ। आत्मा परमात्मा नालों होवे बेगानी, सगला संग ना कोए रखाईआ। उस वेले जोती जाता पुरख बिधाता मेहरवान हो के करे मेहरवानी, महबूब आपणी कल प्रगटाईआ। लोकमात निगाह मारे जिस नूं पैग़म्बरां मन्नया बाप असमानी, इस्म आज़म इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। बावन किहा, बलि, कलयुग अन्तिम आवेगा। नव सत्त अन्धेरा छावेगा। जोत नूर ना कोए रुशनावेगा। शब्द तूर ना कोए सुणावेगा। नाम सरूर ना कोए चढ़ावेगा। जो मूसा कहि के गया कोहतूर, कुदरत दा कादर की आपणा हुक्म वरतावेगा। जिस ईसा कीता मन्ज़ूर, सूली सलीव आपणे रंग रंगावेगा। जिस मुहम्मद दस्सया दस्तूर, काया काअबा इक दृढ़ावेगा। जिस नानक निरगुण सरगुण नाम सति करना भरपूर, भाण्डा भरम भउ भनावेगा। जिस गोबिन्द धार होणा हाज़र हज़ूर, सति दुआरा इक वखावेगा। ओह कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणा खेल करे ज़रूर, ज़ाहर ज़हूर हो के वेस वटावेगा। जिस दा इक्को इक होवे नूर, नूर नुराना डगमगावेगा। कलयुग क्रिया मेटे कूड़, कूड़ी क्रिया शौह दरयाए रुढ़ावेगा। चतुर सुघड़ बणावे मूर्ख मूढ़्ह, अन्ध अज्ञान अन्दरों बाहर कढावेगा। मानव ज़ाती इक्को बख्श के चरण धूड़, टिक्के ख़ाक ख़ाक रमावेगा। आत्म परमात्म चाढ़्ह के रंग गूढ़्ह, दुरमति मैल आप धुआवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलावेगा। बावन किहा बलि, निगाह मार लै कलयुग · धार जगह, भूमिका अस्थान वेख वखाईआ। जिथ्थे खेल करे सूरा सरबगा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर
नूर अलाहीआ। ओहनूं सब ने कहिणा मालक धुर दा रब्बा, यामबीन कहि के सीस निवाईआ। जोती जाता मंन के अब्बा, अम्मीजान कहि के ओसे नूं सीस झुकाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बरां देणा सद्दा, सद्द सद्द के ख़ुशी बणाईआ। जिस सब
दीआं मेटणीआं हद्दां, हदूद इक्को इक वखाईआ। उस दे हुक्म विच दो जहान होणा बध्धा, सिर सके ना कोए उठाईआ। इक्को हुक्म संदेश फ़रमान सब ते होणा लग्गा, लग मातर डेरा ढाहीआ। जिस कलयुग नव सत्त वेखणी अग्गा, ततव तत ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। बलि किहा सुण बावन भगवन्त, भगवन्त दे दृढ़ाईआ। ओह किस बिध लेखा वेखे जीव जंत, लहिणा कलयुग झोली पाईआ। बावन किहा ओह बोध अगाधा होवे पंडत, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। आत्म धार गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। इक्को नाम दस्स के मणीआं मंत, मनसा सब दी हल कराईआ। आत्म धार परमात्म होवे कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। उह वक्त सुहावणा रुत होवे बसन्त, इक पंज फल्गुण दए गवाहीआ। जो जन भगतां लेखा मुकाए स्वर्ग बहिश्त जंनत्त, सचखण्ड दुआरा एकँकारा आपणे गृह रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। बलि कहे बावन प्रभ किस बिध लावे अंगीआ, अंगीकार भगत अख्वाईआ। आसा मनसा पूरीआं करे मंगीआं, देवणहार धुरदरगाहीआ। जिस दे नाल आदि जुगादि प्रीतां लगीआं, प्रेमी प्रीतम नूर अलाहीआ। उस दा मेला सदा सुहेला आत्म धार संगीआ, सगला संग इक बणाईआ। जिस दे चरण छोहे गोदावरी यमुना सरस्वती गंगीआ, चरण छोह के ख़ुशी बणाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी लँघीआं, सतिजुग त्रेता दुवापर भज्जे वाहो दाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पुश्तां करे नंगीआं, ओढण सीस नज़र कोए ना आईआ। वेखणहार शरअ दीआं वंडीआं, मानस मानव मानुख खोज खुजाईआ। जिस दीआं सब दे नाल संधीआं, कौल इकरारां फोल फुलाईआ। ओह चाढ़्हे नूर चन्द नौचन्दीआ, जोती जोत करे रुशनाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना प्रकृती पंझीआं, पंजां ततां अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणे रंग रंगाईआ। ओन भगतां सिर पग्गां रखीआं रंग बरंगीआं, गुलशन लोकमात वाला दए महकाईआ। जिस कारन तलवारां करावे नंगीआं, खड़ग खड़ग नाल खड़काईआ। दीन दुनी दे मार्ग औझड़ राह होणे डण्डीआं, रस्ता हथ्थ किसे ना आईआ। फेर सब दा तोड़े माण घुंमडीआ, शाह सुल्तानां ख़ाक रमाईआ। जिस दे हुक्म विच चारे कुण्टां होणीआं रंडीआं, साचा कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ । लेखा मुकणा दीन दुनी दे पखण्डीआं, बिना प्रभू दे भगतां अन्तिम रहिण कोए ना पाईआ। सतिगुर दे भुल्लयां सब दीआं वढ्ढीआं जाणीआं कंडीआं, कन्ढ्ढा घाट हथ्थ कोए ना आईआ। बिन सतिगुर शब्द तों विछड़ीआं रूहां नहीं जाणीआं गंढ्ढीआं, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। बिना सतिगुर गोबिन्द तों चुकणा नहीं किसे आपणे कंधीआं, दीन दुनी दा भार ना कोए वंडाईआ। बलि कहे बावन ने शब्दी धार कीतीआं संधीआं, जगत लिख्त लेख कलम शाही कानीआं
वंड ना कोए वंडाईआ। जिस लेखे पूरे करने जेरज अंडीआ, उत्भुज सेत्ज वेखे चाँईं चाँईंआ। पंदरां फल्गुण कहे मैं ख़ुशी विच उस प्रभू दे गावां छन्दीआ, जो शहिनशाह इक अख्वाईआ। जो लख चुरासी देवणहार अनन्दीआ, अनन्द दा मालक अनन्दपुर वासी नाल मिल के अनन्द दए बणाईआ। दीन दुनी दीआं अन्दरों वासना कढे गंदीआं, नाम रस अनरस आप चखाईआ। कलयुग दीआं उमरां रहिणीआं नहीं लम्बीआं, लांबू सतिगुर शब्द रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे हुक्म विच पुरीआं लोआं रहीआं कम्बीआं, थरथराहट विच दिसे ख़लक ख़ुदाईआ।
१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ मिलखा सिँघ, महल गिला प्रीतम कौर पिण्ड सैला खुरद ज़िला हुशियारपुर
धरनी कहे मेरे आदि जुगादी राम, रम्ईआ सईआ तेरी ओट तकाईआ। निरगुण निरवैर निराकार अगम्मड़े शाम, शाह सुल्तान श्री भगवान तेरी ओट तकाईआ। नूर नुराने नौजवाने मेरे इक अमाम, अमलां तों रहित तेरी बेपरवाहीआ। दीन दयाल दया निध ठाकर इक्को सब नूं प्या हकीकी जाम, बिन रसना रस चखाईआ। हर हिरदे अन्तर निरंतर तेरा उपजे इक्को नाम, नाम निधाना इक प्रगटाईआ। शाहो भूप मेरे सुल्तान, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख प्रभ तेरी ओट तकाईआ। तूं दीन दुनी दा मेरे उत्तों बदल दे विधान, हुक्म इक्को इक दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म सब दा होवे धर्म ईमान, ईश जीव जगदीश आपणे रंग रंगाईआ। झगड़ा मेट दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान वंड ना कोए वंडाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे ढोले गाण, निरगुण निरगुण मिलके वजे वधाईआ। वक्त सुहञ्जणा अन्त मेरा पहचान, बेपहचान पर्दा आप उठाईआ। मैं बाली बुद्ध अंञान, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे उत्तों शरअ मेट शैतान, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बणे ना जगत कसाईआ। सति सतिवादी बख्श अगम्मा दान, दाता हो के आप वरताईआ। तूं अन्तर निरंतर सब दा जाणी जाण, जानणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे प्रभू साचे नाम दी बख्श दे वस्त, वास्तव आपणी दया कमाईआ। नाम ख़ुमारी चाढ़्ह दे मस्त, मस्त मस्ताने जीव लै बणाईआ। मेहरवान महबूब हो के सब दा फड़ दस्त, दस्तगीर आपणा रंग रंगाईआ। झगड़ा मेट दे कीट हस्त, ऊँच नीच ज़ात पात रहिण कोए ना पाईआ। तूं सचखण्ड निवासी वाली अगम्मी अर्श, अर्शी प्रीतम तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं मांगत हो के मंगां धवल तेरी फ़र्श, फ़ैसला हक हक देणा
सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते बख्श दे नाम निधाना, दयानिध दया कमाईआ। तूं शाहो भूप सुल्ताना, शाह पातशाह नूर अलाहीआ। मेरी बेनन्ती करीं दर परवाना, परम पुरख तेरे अगे वास्ता पाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेट निशाना, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। इक्को कलमा धुर पैग़ाम दे मेरे अमामा, तेरी आमद विच बैठी राह तकाईआ। तूं निरगुण निरवैर निराकार मेरे उत्ते हो प्रधाना, प्रधानगी तेरी सोभा पाईआ। नव सत्त तेरा झुल्ले इक्को धर्म निशाना, दूसर नज़र कोए ना आईआ। उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण हर हिरदा गावे तेरा गाणा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरे भगवन्त धुर दे कन्त मेरी कलयुग अन्तिम कर कल्याणा, कल कातीआं डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरा इक्को नाम निधाना होवे गीत, नव सत्त वजे वधाईआ। आत्म परमात्म बणा दे प्रीत, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। नाम निधाना नौजवाना सुणा दे गीत, ढोला सोहला इक सुणाईआ। जोती जाते हर घट वस जा चीत, चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। मानव ज़ाती पवित्र शुद्ध कर दे नीत, नीतीवान आपणा रंग रंगाईआ। काया मन्दिर अन्दर पर्दा खोल्ह दे भीतर भीत, ओहला उहल्यां विच्चों उठाईआ। तन वजूद कर दे ठांडे सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। झगड़ा मिटा दे मन्दिर मसीत, काया काअबा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू आपणा दस्स दे मार्ग अगम्म, अगम्मड़े दे जणाईआ। भेव खुल्हा दे आपणे ब्रह्म, पारब्रह्म पर्दा रहे ना राईआ। सति सतिवादी सति धार बख्श दे जर्म, जन्म जन्म दा डेरा ढाहीआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेट दे कर्म, कुटम्ब रहिण कोए ना पाईआ। हर हिरदे बाहर कढ दे भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। किसे दी दृष्टी सृष्टी विच रहे ना चर्म, चम्म दृष्टी दा लेखा देणा मुकाईआ। झगड़ा मुका दे जात वरन, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए रखाईआ। दीन मज़्हब मूल ना लड़न, झगड़ा रहे ना ख़लक ख़ुदाईआ। इक्को ढोला तेरा पढ़न, सोहँ अक्खर आत्म परमात्म देणा समझाईआ। इक्को मंज़ल मानव ज़ाती तेरी हकीकी चढ़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। चुरासी फाँसी वाला मेटणा डरन, भय भउ आपणा इक रखाईआ। सुरती शब्द फड़ाउणा लड़न, कन्नी आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी नमो नमो डण्डावत, सजदयां विच बिन सीस सीस निवाईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना मेरे उत्तों मेट बग़ावत, बग़लगीर कर ख़लक ख़ुदाईआ। साचे नाम दी बख्श सख़ावत, महिबान बीदो आपणा रंग रंगाईआ।
इक्को नाम कलमा तेरी होवे निआमत, अनरस आपणा देणा चखाईआ। तूं स्वामी ठाकर सही सलामत, परवरदिगार नूर अलाहीआ। तन वजूद शरअ रहे ना कोए बनावट, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। तेरी धार तेरा हुक्म होवे हक क्यामत, कुदरत कादर तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं आदि जुगादी सही सलामत, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी इक अख्वाईआ। धरनी कहे मैं बाली बुध्ध अणजाणत, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त आप वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा कर दे वक्त सुहञ्जणा, सोहणी लोकमात दे वड्याईआ । पुरख अकाले आदि निरञ्जणा, निरवैर तेरी सरनाईआ। मेरे दुक्खां दूर कर दे मेरे धुरदरगाही सज्जणा, सजणूआ तेरी ओट तकाईआ। तैनूं कहिंदे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। तूं गोपाल मूर्त मदना, मध सूदन तेरी वड वड्याईआ। मैं तैनूं इक इकल्ले आपणे महल्ले सद्दणा, नव खण्ड सत्त दीप तेरे चरणां हेठ टिकाईआ । तूं कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेरी रखणी लजणा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सच प्यार दी इक्को सब नूं दस्सणी बन्दना, बन्दगी विच सारे सीस निवाईआ। जग नेत्र कोई रहिण ना देवीं अन्धना, अन्ध आत्म देणा मिटाईआ। तेरा इक्को नाद अनादी वजणा, दो जहान करीं शनवाईआ। तेरा इक्को दीपक जगणा, जोती जाते नज़री आईआ। तेरे हुक्म विच कलयुग मेरे उत्तों भज्जणा, बिन कदमां कदम उठाईआ। सतिजुग तेरी धार विच्चों लगणा, धरनी धवल धौल कहे मेरे उत्ते देणा टिकाईआ। मैं ख़ुशीआं वाली तेरी चरण धूड़ मनावां सगना, सगले संगी तेरे हथ्थ वड्याईआ। निराकार निरवैर निरँकार सति नाम चाढ़्ह दे रंगणा, रंगत आपणी इक चढ़ाईआ। दर ठांडा इक्को तेरा मंगणा, मांगत हो के झोली डाहीआ। धरनी कहे प्रभू मेरी कबूल करीं बन्दना, बन्दगी विच तेरे चरण सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखे लाउणा आहला अदना, अदल इन्साफ़ आपणा हक कमाईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ गुरपाल सिँघ दे गृह पिण्ड सकरूली ज़िला हुशियारपुर
धरनी कहे मेरे परम पुरख प्रभ सच्या, सति सतिवादी तेरी ओट रखाईआ। किरपा कर दे भगतां आपणयां बच्चयां, बचपन आपणी गोद टिकाईआ। लूं लूं अन्दर होवें रचया, रचना आपणी इक समझाईआ। भाग लगाउणा काया माटी भाण्डे कच्चया, कंचन गढ़्ह बणाईआ। मनुआ दहि दिशा फिरे ना नच्चया, मनसा मोह देणी मिटाईआ । तेरे नाम निधान विच
हरिजन होवे रत्या, रत्न अमोलक हीरा लैणा बणाईआ। सच प्रीती विच होवे मत्या, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। आत्म धार बख्श दे सत्या, सति सतिवादी दया कमाईआ। चरण कवल जोड़ लै नत्या, प्रीती प्रीतम इक वखाईआ। कूड़ विकार हँकार अन्दरों कर दे हत्या, तन वजूद रहिण कोए ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू आपणे वेख लै भगत सुहेले बच्चे नन्हे, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार ध्यान लगाईआ। जो मेरे उत्ते धर्म दी धार चढ़े चन्ने चन्न चन्द नूर रुशनाईआ। तिन्हां दे अन्तर निरंतर शब्द सुणा दे बिना कन्ने, सरवणां दी लोड़ रहे ना राईआ। अन्तर आत्म परमात्म धार तैनूं मंने, मन मनसा रहिण कोए ना पाईआ। जगत जहान वलों बेड़ा करना बन्ने, बिन वञ्झ मुहाणयां पार कराईआ। लहिणे देणे लेखे पूरे करने भाग लगाउणा बिना छप्पर छन्ने, ततव तत तत देणी वड्याईआ। बाहर कढणा विच्चों चिन्ता ग़मे, ग़मखार हो के वेखणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगत सुहेले लभ्भ लै आपणे मित, मित्र प्यारे दया कमाईआ। जिन्हां दे अन्तर तेरा इक्को हित, तूं मेरा मैं तेरा ढोला सोहँ रहे गाईआ। घट निवासी पुरख अबिनाशी वसणहारे चित, ठगौरी चित देणी गुआईआ। त्रैगुण नालों कर अतीत, त्रैभवण धनी बख्शणी इक सरनाईआ। अन्तर निरंतर परमात्म तेरी होवे प्रीत, पतिपरमेश्वर तैनूं सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया विच्चों बदलणी नीत, नीतीवान होणा सहाईआ। काया करनी ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां कर हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। निरवैर हो के दर्शन देणा नित, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। कोई वेखीं ना वार थित, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी धुर दी दया कमावांगा। जोती जाता हो के वेख वखावांगा। जन भगतां आत्म परमात्म जोड़ के नाता, पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलावांगा। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथा, साची सिख्या इक समझावांगा। सति धर्म चला के राथा, हरिजन उपर आप टिकावांगा। लहिणा देणा दे के पूरब मस्तक माथा, जन्म जन्म दा झोली आप टिकावांगा। सहाई हो अनाथ अनाथा, ग़रीबां गोद उठावांगा। बण के सर्ब कला समराथा, समरथ हो के वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमावांगा। सच करनी कार कमाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। हरिजन साचे वेख वखाएगा। फड़ बाहों मेल मिलाएगा। रंग नवेल इक चढ़ाएगा। सज्जण सुहेल
सगला संग रखाएगा। जोत जगा के बिन बाती तेल, अन्ध अन्धेर मिटाएगा। लहिणा देणा मुका के गुरु गुर चेल, सुरती शब्द शब्द समाएगा। एथे ओथे बण के सज्जण सुहेल, सगला संग रखाएगा। अचरज करके आपणा खेल, ख़ालक ख़लक पर्दा उठाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि भगत सुहेले पर्दा लाहेगा। सच पर्दा आप उठावेगा। सो पुरख निरञ्जण दया कमावेगा । हरि पुरख निरञ्जण मेल मिलावेगा। एकँकारा वेख वखावेगा। आदि निरञ्जण नूर चमकावेगा। अबिनाशी करता सोभा पावेगा। श्री भगवान संग निभावेगा। पारब्रह्म प्रभ पर्दा आप उठावेगा। सतिगुर शब्द नाद सुणावेगा। अवतार पैग़म्बर गुरु नाल मिलावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव उठावेगा। धरनी धरत धवल धौल तेरा हौला भार करावेगा। बण के नूर अलाही अवल, वाहिद आपणी कल वरतावेगा। जो गुर अवतार पैग़म्बरां नाल कीता कवल, इकरार सब दे वेख वखावेगा। जन भगतां अन्दर जाए मवल, मौला हो के आपणा भेव चुकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे धुर दी धार सुंदर साँवल सवल, सावरीआ आपणी कार कमावेगा।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ जीत सिँघ, नसीब कौर पिण्ड डविड्डा रिहाणा ज़िला हुशियारपुर
धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर मेरे सगले संगी, बहुरंगी आपणा फेरा पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मैनूं सीस तों कीता नंगी, ओढण जगत जहान वेखण कोए ना पाईआ। आपणी धार तक लओ जिस विच सदी सदीवी जांदी लँघी, पाँधी हो के भज्जे वाहो दाहीआ। दीन दुनी आशा अन्तर निरंतर होई गंदी, गहर गम्भीर बेनज़ीर मिलण कोए ना पाईआ। निज नेत्र नैण अक्ख जिज्ञासुआं होई अन्धी, लोचन सके ना कोए खुल्हाईआ। सब दे उत्ते कलयुग कूड़ कुड़यारे लाई पाबन्दी, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गा सके कोए ना छन्दी, शहिनशाह मिलण कोए ना पाईआ। मन मनुआ जगत विकार फिरे कूड़ दी डण्डी, डण्डावत हक हक ना कोए कमाईआ। नव सत्त होया पाखण्डी, पर्दा सके ना कोए चुकाईआ। आत्म धार सब दी परमात्म नाल सके कोए ना गंढ्ढी, टुट्टयां जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर मेरे उत्ते मारो झाती, बिन नेत्र लोचन नैणां अक्ख उठाईआ। लेखा तको लोकमाती, मातृ भूमी हो के दयां जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप हर हिरदे होए अन्धेरी राती, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। जीवण विच्चों जीवण प्रेम दी रही ना कोए हयाती,
ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी साचे रंग ना कोए रंगाईआ। सीता सुरती परमात्म दे साथी, सगले संगी नज़री आईआ। मैं बेनन्ती करां बिना जोड़ के हाथी, बिन सीस सीस झुकाईआ। आपणा आपणा नाम कलमा तको गाथी, अक्खर अक्खर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कुदरत दा कादर बेपरवाहीआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बरों आपणे आपणे तको सिख मुरीद, मुर्शद बिन नैणां नैण उठाईआ। सति धर्म दी रही कोए ना दीद, दीदा दानिस्ता प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ। आपणे हुक्म दी बिन अक्खरां तको रसीद, शरअ तों बाहर करो पढ़ाईआ। जिस विच धुर हुक्म नाल करके गए ताकीद, संदेशा हक हक सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सब दी पूरी कर दे उम्मीद, आसा तृष्ना दीन दुनी वेख वखाईआ। मैं ओसे दी कर रही उडीक, राह तकां चाँईं चाँईंआ। जिस बिध मेरा अन्धेरा मिटे तारीक, जगत जहान होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। अवतार पैग़म्बर कहिण धरनी निरगुण धार हो के आवांगे। सो पुरख निरञ्जण नाल ल्यावांगे। हरि पुरख निरञ्जण संग बणावांगे। एकँकारा गंढ्ढ पुआवांगे। आदि निरञ्जण नूर रुशनावांगे। अबिनाशी करता जो बिठाए आपणे कंध, कुदरत कादर वेख वखावांगे। श्री भगवान जो मेटणहारा पन्ध, सो स्वामी संग रखावांगे। पारब्रह्म जो सदा सदा बख्शंद, दीन दयाल आपणी गंढ्ढ रखावांगे। सतिगुर शब्द जिस दी सब ने खाधी सुगंद, सो सूरबीर इक उठावांगे। जिन चार जुग साडी पाई वंड, हिस्से ओसे दे चरण टिकावांगे। जो चार वरनां अठारां बरनां दीनां मज़्हबां पावणहारा ठण्ड, ठण्डक इक्को इक वखावांगे। धरनीए तैनूं देवण आईए अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों वखावांगे। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउणा इक्को छन्द, सोहला राग इक सुणावांगे। जिस दे हुक्म विच सतिजुग त्रेता द्वापर गया लँघ, कलयुग उसे दे चरण टिकावांगे। तेरा भाग होण ना दईए मंद, मंदभागणे तेरा रंग रंगावांगे। साडा मालक ख़ालक साहिब सूरा सरबंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल इक खिलावांगे। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर आओ जल्दी, अगे वंड ना कोए वंडाईआ। खेल तको कलयुग कल दी, की कातीआं रिहा चलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी अग्ग वेखो बलदी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मैनूं याद आउँदी नानक वाली इक गल्ल दी, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। मेरे उत्तों धुर दे हुक्म दी घड़ी कदे ना टल्दी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी खेल आदि जुगादि निहचल धाम अटल दी, दरगाह साची मुकामे हक साची जोत रिहा जगाईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ राम सिँघ, मुणशा सिँघ, चरण कौर, गुरदीप कौर
पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर
नारद कहे जन भगतो अज्ज दी तको तारीख़, तवारीख़ पूरब चार जुग दी नाल मिलाईआ। जगत शरअ दी टप्प के वेखो लीक, जिथ्थे लाइन नज़र कोए ना आईआ। प्रभ दा मार्ग जाणो बारीक, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। नारद कहे मैं हैरान हो गया अगे तुसीं करदे ते अज्ज सतिगुर तुहाडी कीती उडीक, खेल निराली नज़री आईआ। नाले कूक के मारी चीक, दरोही दरोही कर सुणाईआ। असलीअत भेव दस्सां हकीक, हकीकत विच दृढ़ाईआ। जेहड़ा साहिब लाशरीक, शिरक्त विच कदे ना आईआ। उह अगे तों तुहाडे वसे सदा नज़दीक, दूर दुराडे पन्ध मुकाईआ। उस दे विच हक तौफ़ीक, ताकतवर नूर अलाहीआ। जिस दीन दुनी दी बदल देणी रीत, रीतीवान धुर दा माहीआ। तुहाडा बणया रहे मीत, मित्र प्यारा आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप रखाईआ। नारद कहे मैं की दस्सां ख़ुलासा, भेव अभेद जणाईआ। मेरा ख़ुशीआं विच निकले हासा, हस हस के दयां जणाईआ। मैं फिर के आया पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां पन्ध मुकाईआ। मैं तकदा रिहा भगतां वाली रासा, रस्ते सारे खोज खुजाईआ। ध्यान धरदा रिहा पवण स्वासा, स्वास स्वासा फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे भगतो आह वेखो मेरे कोल वजी लकीर, जगत नज़र किसे ना आईआ। एह इशारा दे के गया कबीर, कबरां तों बाहर दृढ़ाईआ। तूं साहिब मेरा बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ । जे मैं झाड़ीआं विच लुक्या ओहला रखया करीर, जंडीआं वंड वंडाईआ। मेरी सुण लै तकरीर, बिन अक्खरां दयां सुणाईआ। मेरी वेख लै तहरीर, बिन कलम शाही लिखाईआ। तूं साहिब पीरां दा पीर, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ । निगाह मार लै कलयुग अख़ीर, पर्दा आख़र आप उठाईआ। आपणी बदल लैणी तदबीर, तरीका आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जिस वेले जन भगतां दी बदलण आएयों तकदीर, तक्ब्बर दीन दुनी तजाईआ। तूं उन्हां दे दूर दुराडे बिन जगत अक्खां तों वेखीं शरीर, सुरती शब्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। कबीर किहा सुण मेरे बेपरवाह, वड तेरी बेपरवाहीआ। मेरा प्यार दा लेखा सहिज सुभा, सुबह शाम वंड ना कोए वंडाईआ। मैं तेरे प्यार दी सेवा लई कमा, कमाला लोई नाल मिलाईआ। तूं फिर वी लाउँदा रिहा दाअ, अछल छल आपणी कार भुगताईआ। तूं बेशक परवरदिगार बेपरवाह, नूर नुराना नूर अलाहीआ। मैं वीं तेरा भगत रिहा अख्वा,
भगवन तेरी ओट रखाईआ। मैं धरनी उत्ते दो अक्खर रिहा पा, उंगलां आपणीआं नाल छुहाईआ। धौल बणाउणी सच गवाह, शहादत मेरी दए भुगताईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम गया आ, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं बण के आउणा सच मलाह, खेवट खेटा इक अख्वाईआ। तेरा लहिणा देणा होणा विच जहां, दीन दुनी संग रलाईआ। मैं धर्म संदेशा दयां सुणा, अणसुणत रहिण कोए ना पाईआ। मेरा भगतां नाल पैणा वाह, वाहवा तेरी वजदी रहे वधाईआ। सोलह प्रविष्टा फग्गण दा जिस दा रहिणा नाँ, जगत मिलणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। कबीर किहा सुण मेरे सच स्वामी, समां तेरे चरण सुहाईआ। सदा सुहेले अन्तरजामी, अन्त तेरी ओट तकाईआ। हुण मैं भगत बण के तेरी करां ग़ुलामी, दिवस रैण तेरा ध्यान लगाईआ। फेर संदेशा दयां पैग़ामी, सतिगुर शब्द नाल मिलाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम आएयों बण अवामी, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। उस वेले खेल तकणी तमामी, तमअ लालच नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्धेरा होणा शामी, शमअ नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। तेरा भगतां नाता जुड़ना बाहमी, जिस नूं सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। कबीर किहा मैं तैनूं करदा याद, यारड़े तेरा ध्यान लगाईआ। तूं मित्र प्यारा आदि, आदि पुरख इक अख्वाईआ । तेरा लहिणा देणा जुग जुगादि, चौकड़ी आपणा संग बणाईआ। जगत वेखणहारा वाद विवाद, चुरासी लख फोल फुलाईआ। तेरा हुक्म संदेशा इक्को वजे नाद, जगत जहान करे शनवाईआ। तेरा खेल होणा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बाद, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। कोई समझ सके सन्त ना साध, साधना विच दिसे ना ख़लक ख़ुदाईआ। बणना मोहण माधव माध, मधुसूदन तेरी बेपरवाहीआ। मैनूं ऐं जापदा तेरा लेखा होणा विच दोआब, दो धारां जल देण गवाहीआ। उस वेले तूं भगतां नूं आप करना आबाद, तेरी इक याद नाल नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग जन्म दे लेखे रहिण ना राईआ। भगत सुहेला बण के देणी दाद, जो दादू दे दयोहरे गोबिन्द गया सुणाईआ। भगत सुहेले आपणे चरणां विच करीं आबाद, दूजा खेड़ा नज़र कोए ना आईआ। जिस कारन तैनूं हज़रत ईसा मूसा मन्नया गाॅड, गाॅड कहि के सीस निवाईआ। सो पुरख निरञ्जण आपणा लडाउणा लाड, प्रेम प्रीती इक जणाईआ। दीन दुनी दे विच्चों बाहर काढ, चरण कवल देणी सरनाईआ। रंग रंगाउणा काया माटी हाड, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। सोलह फल्गुण कहे मैनूं याद गल्ल पुराणी, पूरन सतिगुर दयां जणाईआ। तेरा खेल बड़ा महानी, महिमा कहिण कुछ ना पाईआ। तूं आदि जुगादी
जुग जुग दा बानी, मालक ख़ालक इक अख्वाईआ। दो जहानां तेरी खेल नुरानी, नूर नुराने नज़री आईआ। तेरे चरण कवल करां ध्यानी, धूड़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। तेरा लहिणा वेख उत्ते असमानी, ज़िमीं ज़मां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। फल्गुण कहे प्रभू तेरा खेल तक्कया बाकायदा, बाकायदगी इक्को नज़री आईआ। तेरा पूरा तक्कया वायदा, वाहिद तेरे हथ्थ वड्याईआ। भगतां नालों होया ना कदे अलायदा, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। ख़ुशीआं नाल अज्ज सब नूं दे दे फ़ायदा, जुग जन्म दे घाटे पूर कराईआ। एथे इशारा नहीं किसे दी राय दा, मता सके ना कोए जणाईआ। तूं मालक बण के भगतां गृह दा, घर घर वेखें चाँईं चाँईंआ। जिन्हां नाअरा लगाया तेरी जै दा, जै जैकार सचखण्ड कराईआ। सोलह फल्गुण कहे मैनूं इयों जापदा जन भगतो तुहाडा चार जुग नाँ रहे गा, चौकड़ी सके ना कोए मिटाईआ। जिथ्थे जिथ्थे भगत सुहेला ओथे ओथे सतिगुर उन्हां दे अन्दर बहेगा, सिँघासण आपणा आप लगाईआ। जिस वेले वक्त अन्तिम आया लैअ दा, लहिणे सब दे झोली पाईआ। बिन भगतां प्रभ दे चरण कोए ना ढहेगा, धूड़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे जन भगतो बड़ी सुहञ्जणी दिहाढ़ी लँघी, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मन विच मंनयो कोए ना तंगी, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। एह वक्त विछोड़े दा थोड़ा समां इशारा गोबिन्द दिता जिस वेले शस्त्र पहनया जंगी, तन वजूद सुहाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले साचे भगतां प्रेम विच रंगीं, जगत धार दी लोड़ रहे ना राईआ। निराकार हो के उन्हां अन्दर लँघीं, आपणा पन्ध मुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। नारद कहे जन भगतो इक नवीं दस्सो बात, प्रभू दे बच्चयो प्रभू नूं दयो सुणाईआ। सच दस्सो तुहाडा केहड़ा मज़्हब ते केहड़ी ज़ात, केहड़ा पिता ते केहड़ी माईआ। केहड़ा लेखा ते केहड़ा खात, हिसाब किस दे हथ्थ फड़ाईआ। केहड़ा प्रीतम किस नाल जोड़या नात, रिश्तेदार कवण अख्वाईआ। कौण तुहाडी पुछणहारा वात, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। निगाह मारो आपणे अन्दर झात, बिन झाकीआं झाकी लओ बदलाईआ। पर्दा खोल्ह के वेखो ताक, ओहला नज़र कोए ना आईआ। जो तुहाडी पुछणहारा वात, वारस हो के वेख वखाईआ। ओह लहिणे देणे पूरे करे अज्ज दी रात, रुतड़ी तुहाडे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे जन भगतो मैं आया इक गल्ल करन, कर्मां वाल्यो दयां सुणाईआ। पहलां झगड़ा छडो ज़ात पात वरन बरन, ऊँच नीच वंड ना कोए वंडाईआ। फेर सारे इक्को तको परम पुरख दी सरन,
दूजी ओट ना कोए तकाईआ। फेर सारे मिल के इक्को करो परन, परम पुरख साडा इक्को पिता इक्को माईआ। इक्को सतिगुर शब्द दा फड़ो लड़न, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोले लग्गो पढ़न, आत्म परमात्म इक्को वजे वधाईआ। इक्को मंज़ल लग्गो चढ़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सतिगुर दे लेखे ला दयो सीस धड़न, हउमे हंगता दूर कराईआ। जो सचखण्ड दुआरयों तुहानूं आया फड़न, जोती जाता हो के मेल मिलाईआ। नारद कहे मैं अज्ज तुहाडे नाल आया लड़न, लड़न वाल्यो तुहानूं दयां सुणाईआ। सतिगुर शब्द दी शरन लै के तुहाडा टुट जाए हँकारी गढ़्हन, हउमें हंगता रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी वस्त नाम वरताईआ। नारद कहे जन भगतो इक्को सतिगुर शब्द दा मन्नणा कहिणा, जो कहि कहि रिहा सुणाईआ। इक्को सति सतिवादी वेखणा आपणे नैणां, इष्ट देव इक्को इक जणाईआ। इक्को सरन सरनाई ढहणा, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। धाम सुहञ्जणे थान बहणा, सतिगुर चरण मिले सरनाईआ। इक दूजे दे बण जाओ भाई भैणां, नेत्र अक्ख ना कोए बदलाईआ। जो इशारा कीता बाल्मीक ने विच रमायणा, राम रम्ईआ सब दा मालक होवे धुर दा माहीआ। जिस ने तुहाडे प्यार विच देण देणा, प्रेम विच आपणी ख़ुशी बणाईआ। तुसां सिर्फ़ इक्को नाम लैणा, इक्को दा ढोला गाईआ। तुहानूं लोड़ रहे ना किसे ढोलक छैणां, सुरंगे मृदंगे हथ्थ ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा भाणा सब ने सहणा, सिर सर सके ना कोए उठाईआ।