१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ गुरमीत सिँघ दे गृह पिण्ड हरदोफराला ज़िला जलन्धर
धरनी कहे मेरे परम पुरख करतार, कुदरत दे कादर करनी दे करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी सांझे यार, सदा सुहेले इक इकेले तेरा खेल बेपरवाहीआ। आदि जुगादी मैं मांगत हो के बणां भिखार, भिच्छया इच्छया धार देणी पाईआ। कलयुग अन्तिम निगाह लै मार, बिन नेत्र नैणां अक्ख उठाईआ। चारों कुण्ट धुआँधार, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। शब्द नाद सुणे ना कोए धुन्कार, अनहद नादी नाद ना कोए शनवाईआ। अमृत रस निझर झिरना बूंद स्वांती मिले ना ठण्डा ठार, अग्नी तत तत ना कोए बुझाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले कमलापाती कर उज्यार, निरगुण नूर नूर कर रुशनाईआ। मेरी एथे ओथे दो जहानां सुण पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। जन भगतां बख्श दे आपणा
प्यार, प्रीतम हो के प्रेम वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां दे दे प्यार अनोखा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। किसे नाल करे कोई ना धोखा, जगत फ़रेब ना कोए वड्याईआ। चरण प्रीती बख्श दे परे मोखा, मुक्ती दी लोड़ ना कोए रखाईआ। तेरे कोल मुहब्बत भण्डारा चोखा, चार जुग दे मालक देणा वरताईआ। आपणे मिलण दा मार्ग दस्स दे सौखा, अगे हो ना कोए अटकाईआ। पढ़ना पए कोए ना पोथा, पुस्तक संग ना कोए जणाईआ। मेहरवान हो मेहरवाना आप बहुता, महबूब तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां प्यार बख्श दे अनन्द, अनन्द आपणा इक जणाईआ। सच हुक्म विच कर पाबन्द, बन्धन शरअ वाले तुड़ाईआ। बिन जगत मण्डल मण्डप प्रकाश दे दे नूरी चन्द, चन्द चांदनीआं कर रुशनाईआ। लेखा किसे दा रहे ना बत्ती दन्द, रसना जिह्वा आपणे रंग रंगाईआ। सति सच आत्म परमात्म गावण छन्द, ढोला सोहला गोबिन्द माहीआ। तन वजूद माटी ख़ाक ख़ुशी कर दे बन्द बन्द, बन्दगी आपणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरा प्यार जन भगतां होवे एका, इक इकल्ले देणी माण वड्याईआ। तेरी सरन होवे टेका, चरण धूड़ी ख़ाक रमाईआ। बुद्ध कर बिबेका, दुरमति मैल रहे ना राईआ। त्रैगुण अग्ग ना लाए सेका, अमृत मेघ मेघ बरसाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरा कर दे लेखा, लख करोड़ी वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगतां भरांत ना रहे भुलेखा, भाण्डा भरम भरम भनाईआ। सच वखा दे निरगुण धार आपणा देसा, दहि दिशा पर्दा आप उठाईआ। जिथ्थे वसे नर नरेशा, नर हरि आपणा आसण लाईआ। जो धाम रहे हमेशा, हम साजण हो के देणा वखाईआ। जो संदेशा दे के आया गोबिन्द दस दस्मेशा, दो जहान सुणाईआ। भगत उधारना प्रभू दा आदि जुगादि पेशा, पेशीनगोईआं सब दीआं वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी कलयुग कूड़ कुड़यार मेट कलेशा, कल काती कलूआ अन्त रहिण कोए ना पाईआ।
१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड हरदोफराला ज़िला जलन्धर चरण कौर दे गृह
धरनी कहे प्रभू सच प्यार बणा दे बणत, घड़न भन्न्हणहार तेरी बेपरवाहीआ। जन भगतां इक्को दृढ़ा दे आपणा मंत, नाम कलमा धुरदरगाहीआ। आत्म धार हो जा कन्त, कन्तूहल आपणा रंग रंगाईआ। बहार कर दे खुशीआं वाली बसन्त,
बसन बनवारी हो सहाईआ। सति सच जणा दे छंत, संसा अन्दर रहे ना राईआ। मालक ख़ालक किरपा कर बेअन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरा प्यार होवे निराला, निराकार देणा दृढ़ाईआ। तूं मालक दीन दयाला, दया निध इक अख्वाईआ। जन भगतां बणी सदा रखवाला, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग दाग़ मेटणा काला, कालख टिक्का रहे ना राईआ। जल्वा देणा जोत जलाला, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। ग़रीब निमाणयां बणना गोपाला, गोपाल तेरे हथ्थ वड्याईआ। सदा सदा सद रखणा आपणे नाला, चरण कवल देणी सरनाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सब दी लेखे ला लै घाला, जो सेवक हो के सेव कमाईआ। जे सेवकां दा मंगण थोड़ा आप प्यार दे दे बाहला, बहु आपणी दया कमाईआ। हरिजन काया बणा लै सची धर्मसाला, दर दुआरा इक वड्याईआ। तेरी जुग जुग सद अवलड़ी चाला, चाल निराली इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म सोहँ सब दी होवे माला, जगत मणकयां दी लोड़ रहे ना राईआ।
१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड जलपोता ज़िला हुशियारपुर जीत कौर दे गृह
आदम पुर हरभजन सिँघ, सगवाल जरनैल सिँघ
धरनी कहे पुरख अकाले किरपा कर, किरपा निधान श्री भगवान आपणी दया कमाईआ। सच स्वामी निरगुण मैनूं दे दे वर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरे चरण सीस निवाईआ। भगतन मीते ठांडे सीते हरिजन सुहा दे घर, गृह अन्दर काया मन्दिर आपणा रंग रंगाईआ। तूं अबिनाशी करता नरायण नर, श्री भगवान अगम्म अथाहीआ । किरपा निधान भय भउ चुका दे डर, सीस जगदीस आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू जगदीस, जगदीश्र तेरी ओट तकाईआ । इक्को छत्र झुल्ले तेरे सीस, दो जहानां वजे वधाईआ। मैं जुग जुग तेरा पीसण ल्या पीस, नित नित सेव कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां गृह तेरा होवे दुआरा, दो जहानां मालक देणी वड्याईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेट पसारा, पसर पसारी ध्यान लगाईआ। किरपा निधान किरपा कर दे सति धर्म सच दी धारा, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मेरी तेरे चरण कवल निमस्कारा,
डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। तूं मालक ख़ालक मेरा परवरदिगारा, बेऐब नूर अलाहीआ। जन भगत सुहेले अन्तर निरंतर दे अधारा, उदर दा लेखा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साचा रंग रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां पवित्र कर काया कलबूत, बिन नेत्र वेखणा चाँईं चाँईंआ। लेखा रहे ना किसे जिंन भूत, खवीस जगदीस देणा चुकाईआ। पिछला रिश्ता तोड़ना पिता पूत, अगला लहिणा आपणे नाल मिलाईआ। आत्म परमात्म एका धागा मेलणा सूत, सूत्रधारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। भगत दुआरे तेरे प्यारे पिछले कर जाण कूच, कूचे गली जाण तजाईआ। हरिजन साची बख्श दे सूझ, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। सति विरोल दे दूध दा दूध, छाछ दा लेखा दे मुकाईआ। तूं मालक स्वामी हो मौजूद, मजलस भगतां नाल बणाईआ। हरिजन साचे रख महफ्ूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। झगड़ा रहे ना तन वजूद, काया माटी कर सफ़ाईआ। कूड़ी जड़ कर नेस्तोनाबूद, चेतन आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू सच गृह विच्चों लेखा मेट दे पूरब पित, पित्रां दी लोड़ रहे ना राईआ। आत्म परमात्म कर साचा हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। तेरा दर्शन होवे नित, निज लोचन नैण कर रुशनाईआ। अज्ज दी सुहञ्जणी कर दे थित, घड़ी पल आपणे रंग रंगाईआ। हरिजन मानस जन्म तेरे दर ते जाए जित्त, हार विच कदे ना आईआ। जिस दी याद विच जुग लँघ गए कित, केते भज्जे वाहो दाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले काया अन्दर इक्को खोल्ह दे भित, भीतर पर्दा दे चुकाईआ। जन भगतां नज़री आए विच, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। सच नाम दी मार दे खिच्च, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां भाग लगा दे काया माटी डूंग्घी खड्ड, खण्डरां वाल्यां दे माण वड्याईआ। पवित्र कर दे मास नाड़ी हड, ततव तत ध्यान लगाईआ। दूई दुवैती सारयां अन्दरों दे कढ, काया माटी कर सफ़ाईआ। धर्म निशाना दे गड्ड, सति सतिवादी आप झुलाईआ। तेरा भगत तेरे नालों होवे कदे ना अड्ड, वखरा गृह ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण धरनी धवले, धर्म धार जणाईआ। मेरे सब दे नाल इकरार कवले, काएनात दा मालक हो के दयां दृढ़ाईआ। मेरा नूर तक लै अलाही अवले, आलमीन हो के सब दे विच समाईआ। कुछ लेखे याद कर लै कृष्ण काहन सवले, सांवरीआ कहि के की गया समझाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला हर घट अन्दर आपे मवले, मौला हो के खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां गृह बरस दे अमृत मींह, मेघला आपणा नाम बरसाईआ। पवित्र कर दे सब दा जीअ, जीवण दाते आपणा रंग रंगाईआ। लेखा मुका दे साढे तिन्न हथ्थ सीं, जिस दी रविदास चमारा दए गवाहीआ। धर्म दा बीज बीजणा सच दी चलाउणी लीह, लाईन ऐन देणी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां हिरदा कर दे शुद्ध, पतित पुनीत आप बणाईआ। निर्मल करदे बुद्ध, दुरमति मैल रहे ना राईआ। अन्तर अन्तर आपा सब नूं जाए सुझ, सोझ समझ देणी दृढ़ाईआ। अगला लेखा बणा दे कुझ दा कुझ, कुदरत दे कादर दया कमाईआ। जिन्हां दी पिछली औध गई पुग्ग, उन्हां दा आत्म आपणे विच समाईआ। जिन्हां ने ऐसे घर विच बच्चयां नूं पिलाउणा दुद्ध, सीर धार मुख लगाईआ। फड़ बाहों निरगुण हो के आप चुक, चारों कुण्ट दा पन्ध मुकाईआ। किसे घर गृह दरख़त चोटी बहे कोए ना लुक, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। उह तेरे नाम दी गावण तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। अगे पर्दा रहे ना ओहला लुक, भुलेखा भरांत देणा कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरे त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी भगतां मीत, मित्र प्यारे तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं सब दी वेखणहारा नीत, नीतीवान इक गुसाँईंआ। मैं सच बेनती करां तेरा ढोला गावां गीत, गोबिन्द गोबिन्द तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेहरवाना श्री भगवाना सारा परिवार बख्श दे नाल बख्शी जाए जीत, जीवण दाते आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनीए मैं पिछले पित्रां देवां सद्दा, सहिज नाल सुणाईआ। आओ छडो पिछलीआं हद्दां, अगला घर दयां वखाईआ। दो जहान जिस दा हुक्म कदी कदा, कदीम दा मालक धुरदरगाहीआ। तुहाडे नाल कदे करे ना दग़ा, फ़रेबां विच कदे ना आईआ। शाहो भूप सूरा सरबगा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो तुहाडे प्यार विच भगतां दे घर बणावे जगह, जगह जगह आपणा हुक्म वरताईआ। तुहाडा अगे दा संवार के अग्गा, अगला लेखा दए मुकाईआ। कल्पणा जगत रहे ना कग्गा, वासना कूड़ ना कोए हल्काईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार शब्दी धार प्रेम नाल तुहानूं बध्धा, बिन भगतीउँ पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं धरत निमाणी, मिट्टी ख़ाक हो के सीस निवाईआ। तूं मालक मेरा गुण निधानी, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। सब दी पुराणी वेख लै निशानी, निशाने आपणे वेख वखाईआ। तूं मालक ख़ालक शाह सुल्तानी, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। मेरी
बेनन्ती तेरे चरण कवल ध्यानी, बिन नैणां नैण तकाईआ। किरपा करके दर आए तारने जीव सर्ब परिवार प्राणी, पूरन आसा सब दी पूर कराईआ। दुखड़े मेट जिस्म जिस्मानी, तन वजूदां आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आदि जुगादि जाण जाणी, जानणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ।
१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड रूपोवाली ज़िला हुशियारपुर सुरिंदर सिँघ सराईं अमरीक सिँघ
मेला सिँघ बैरम पुर मलिहार सिँघ खुरदा तरसेम सिँघ कंधाला शेख़ गुरदेव कौर दे नवित
धरनी कहे प्रभू मेरी ख़ुशीआं वाली कर बहार, बिहबल हो के बेअन्त तेरी ओट तकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप भगतन खिड़े गुलज़ार, गुलशन बाग़ीचा मानव ज़ाती देणा महकाईआ। एका रंग रंगा लै पुरख नार, स्त्री मर्द वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म परमात्म बण के सांझा यार, मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। मेरी बेनन्ती तेरे सच सच्चे दरबार, दरगाह साची मंग मंगाईआ। निरगुण निरवैर हो के दे आधार, अदल इन्साफ़ आप कमाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेरे उत्तों नवार, निरगुण हो के आपणी दया कमाईआ। परम पुरख परमात्म जन भगतां पैज संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे मेरे स्वामीआ मेरे उत्ते रहे ना धुआँधार, धवल हो के मंग मंगाईआ। तेरा लहिणा देणा सदा जुग चार, चौकड़ी लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरे परवरदिगारा, महिबान तेरी सरनाईआ। शाहो भूप अगम्म सिक्दारा, तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं मांगत बणी भिखारा, दरवेशण रूप बदलाईआ। तूं कलि कल्की अवतारा, निहकलंक तेरी बेपरवाहीआ। मेरा पूरब लहिणा दे उधारा, लेखा पिछला हथ्थ फड़ाईआ। मैं रोवां ज़ारो ज़ारा, बिन नैणां नीर वहाईआ। तूं कुदरत दा कादर बेऐब परवरदिगारा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। पतिपरमेश्वर मेरी पा सारा, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी वेख लै मिट्टी ख़ाक, ख़ाकी हो के मंग मंगाईआ। मेरा पर्दा खोल्ह दे ताक, तकवा तेरे उत्ते रखाईआ। मैं आदि जुगादी तेरी चाक, चाकर हो के सेव कमाईआ। मेहरवाना नौजवाना दीन दुनी दा अन्तष्करन कर दे पाक, पतित पुनीत कर लोकाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं पूरे होवण वाक्, वाकिफ़कार होणा ख़लक ख़ुदाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म बणा दे सच्चा साक, सज्जण सैण इक्को नज़री
आईआ। वक्त सुहञ्जणा तक ईसा वाले कलाक, कलधारी आपणा पर्दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर सच मिले वड्याईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख परमात्म अलाही नूर, नूर नुराने शाह सुल्ताने श्री भगवाने तेरी बेपरवाहीआ। मेरी आसा मनसा पूरी कर ज़रूर, ज़रूरत तेरे चरण टिकाईआ। तूं सदा सदा भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। मेरी बेनन्ती बेपरवाह करनी मन्ज़ूर, मनसा तेरे चरण टिकाईआ। ओह लेखा पूरा कर दे जो मूसे नाल कीता उत्ते कोहतूर, तुरीआ तों बाहर दिता समझाईआ। जो नाअरा ला के गया मनसूर, हक हक तेरा हुक्म दृढ़ाईआ। सो मीत मुरारे लहिणा दे दे ज़रूर, ज़रूरत तेरे चरण टिकाईआ। दीन दुनी दा अन्तष्करन गढ़्ह तोड़ ग़रूर, ग़ुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। मनुआ मन ना पाए फ़तूर, फ़तवा देणा थांउँ थाँईंआ। इक्को तेरा नाम नौ खण्ड होए मशहूर, मशवरा तेरे नाल जणाईआ। मैं मेहरवाना तेरी होवा मशकूर, शुकराने विच सीस जगदीस निवाईआ। कलयुग कूड़ा पन्ध रहे ना दूर, दूर दुराडे लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं दे दे अगम्मी दात, दाते दानी आप वरताईआ। तूं आदि जुगादी मेरा पित मात, पति परमेश्वर इक अख्वाईआ। निरगुण निरवैर वसणहारे इकांत, इक इकल्ले तेरे हथ्थ वड्याईआ। निगाह मार लै मेरे नौ प्रांत, नव नौ दा डेरा ढाहीआ। अमृत बूंद मिले ना किसे स्वांत, सांतक सति ना कोए वरताईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, सूर्या चन्द ना कोए चमकाईआ । झगड़ा मुके ना ज़ात पात, दीन मज्हब करे लड़ाईआ। कलयुग अन्त मेरी पुछ वात, वारस हो के वेख वखाईआ। झगड़ा मेट दे काग़ज़ात, अक्खरां नाल अक्खर ना करे लड़ाईआ। तेरा खेल बहु बिध भांत, जुग जुग रीती चली आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर आप सुहाईआ। धरनी कहे मेरे मालक ग़रीब निवाज़ा, महिबान बीदो मेहरवान मेरी आसा पूर कराईआ। जिस आदि मेरा साजण साजा, जुग जुग देवणहार वड्याईआ। कलयुग अन्त संवार दे काजा, कुदरत दे कादर वेखणां चाँईं चाँईंआ। वक्त सुहञ्जणा कर दे देस माझा, मजलस भगतां नाल लगाईआ। हरिजन अन्तर निरंतर शब्द अनादी धुन वजा दे नादा, अनहद आपणा राग दृढ़ाईआ। भगत सुहेला तेरा होवे जागा, आलस ग़फ्लत निंद्रा रहिण कोए ना पाईआ। सच नाम सितार वजा दे रबाबा, बिन तन्दी तन्द हिलाईआ। तैनूं जुग जुग सारे करन आदाबा, सीस निव निव जगदीस इक निवाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरी सच कर इमदादा, तेरी आमद विच बैठी नैण उठाईआ। उह लेखा पूरा कर दे जो नानक संदेसा दे के आया विच बग़दादा, जो दजला दरया दए गवाहीआ। जिस दे हुक्म नाल बदलणा समाजा, समग्री सच सच
वरताईआ। ओहदा लहिणा देणा लेखा होणा अन्तिम पंज आबा, पंचम दा मेला मेले सहिज सुभाईआ। हुक्म संदेसा देवे बोध अगाधा, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे किरपा कर मेरे भगवन्ते, भगवन तेरी आस रखाईआ। आदि जुगादि धुर दे कन्ते, कन्तूहल तेरी वड वड्याईआ। भेव खुल्हा दे आपणे साचे सन्ते, सतिगुर साजण हो के वेख वखाईआ। हरिजन गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगते, हँ ब्रह्म आप जणाईआ। बुद्धी तों परे बण पंडते, जगत अक्खरां लेख रहे ना राईआ। विषे मेट दे मनसा वाले मन दे, ममता कूड़ ना कोए हल्काईआ । पाप धो दे वजूद तन दे, ततव तत ना कोए तपाईआ। भेव खुल्हा दे आपणे ब्रह्म दे, पारब्रह्म पर्दा दे चुकाईआ । भगत सुहेले वेख लै जन्म दे, पूरब जन्मां लहिणा नाल मिलाईआ। लेखे रहिण ना बाकी कर्म दे, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। हरिजन वणजारे बणा लै साचे धर्म दे, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। वणजारे रहिण ना काया माटी चर्म दे, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। झगड़े रहिण ना वरन बरन दे, तन वजूदां कर सफ़ाईआ । सहारे बख्श दे आपणी इक्को सरन दे, सरनगति इक दृढ़ाईआ। इशारे दे दे आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़न दे, विद्या धुर दी आप जणाईआ। मार्ग दस्स दे इक्को सचखण्ड दुआरे चढ़न दे, जिथ्थे अगे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव दस्स दे हरि भगत सुहेले सचखण्ड दुआरे खड़न दे, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आप आपणा रंग रंगाईआ।
१८ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड दसूहा ज़िला हुशियारपुर खिआल सिँघ कुलीआ
धन्ना सिँघ कराला गुरमीत कौर
धरनी कहे प्रभू निगाह मार लै मेरी चारे गुठ, कूट दिशा नव सत्त ध्यान लगाईआ। तेरी सृष्टी दृष्टी अन्दरों गई रुठ, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा मेल ना कोए रखाईआ। कोटां विच्चों तेरे भगत सुहेले थोड़े मुठ, मुट्ठी भर मेरे उत्ते नज़री आईआ। तूं मेहरवान हो के श्री भगवान तुठ, परवरदिगार सांझे यार आपणी दया कमाईआ। निगाह मार लै मानव ज़ाती काया बुत, बुतख़ानयां फोल फुलाईआ। सति धर्म दा तेरा रिहा कोई ना सुत, अपराधी दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। तूं परमेश्वर स्वामी अचुत, चेतन सब नूं दे कराईआ। सति धर्म दी मेरे उत्ते सुहावे रुत, रुतड़ी मेरे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू तेरी दीन दुनी भुल्ली, अभुल तेरे रंग ना कोए समाईआ।
कलयुग माया ममता विच रुल्ली, मोह विकार ना कोए तजाईआ। तूं मालक ख़ालक सुल्हकुली, नूर नुराना नूर अलाहीआ। भाग लगा दे साढे तिन्न हथ्थ कुल्ली, कलमा कायनात जणाईआ। नाम निधान वस्त दे अनमुली, कीमत दीन दुनी चुकाईआ । तेरा जाप रसना जिह्वा रहे ना बुल्ल्हीं, हिरदे वसणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरी सृष्टी तेरे नालों हो गई दूर, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। दूर दुराडे शाह सुल्ताने हो जा हाज़र हज़ूर, हज़रतां दे मालक बेऐब नूर अलाहीआ। हर घट अन्तर निरंतर नाम ख़ुमारी दे सरूर, सोई सुरती दे जगाईआ। शब्द अनादी सुणा दे तूर, तुरीआ दा लेखा दे उठाईआ। जोती धार बख्श दे नूर, अन्ध अँधयार रहे ना राईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग क्रिया मेट दे कूड़, धरनी धरत धवल रहिण ना पाईआ। सति सच दी बख्श दे चरण धूड़, धूड़ी टिक्के ख़ाकी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। चतुर सुघड़ बणा लै मूर्ख मूढ़्ह, काग हँस रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ । धरनी कहे प्रभू तेरा रिहा कोई ना मीत सज्जण, सतिगुर तेरे विच ना कोए समाईआ। हिरदे वसे ना किसे तेरा भजन, बन्दगी हक ना कोए कमाईआ। नाम निधाने नाद मूल ना वज्जण, अनहद नादी नाद ना कोए दृढ़ाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तूं आ जा सब दे पर्दे कज्जण, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बिन काअब्यां वखा दे हज्जन, हुजरा हक हक जणाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग जीव जहान तज्जण, विकार हँकार रहिण कोए ना पाईआ । आत्म परमात्म बख्श अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। टिक्के मस्तक ला दे चन्दन, धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ । इक्को तेरे चरण कवल होवे बन्दन, बन्दे बन्दगी विच समाईआ। शरअ शरीअत कट दे तन्दन, तार सितार इक हिलाईआ। तेरी मंज़ल सारे लँघण, जगत हदूदां पन्ध मुकाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंगण, हरि करता इक अख्वाईआ। इक्को तेरा ढोला होवे नाम छन्दन, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म मिलके वजे वधाईआ। झगड़ा मिटा दे तत पंजन, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश इक्को रंग देणा रंगाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना नेत्र नाम पा दे अंजन, अन्ध आत्म परमात्म कर रुशनाईआ। तेरा दीपक जोत भगत सुहेले घर घर जगण, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। तूं गोपाल मूर्त मदन, मधसूदन तेरे हथ्थ वड्याईआ। दीन दुनी झगड़ा रहे ना काया माटी बदन, तन वजूदां लेखा रहे ना राईआ। मेहरवान हो के मेरे पर्दे आवीं कज्जण, सच स्वामी सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। तूं शाहो भूप आदि निरञ्जण, निरवैर पुरख अगम्म अथाहीआ। मैं तेरा राह उडीकदी कदन, सतिजुग त्रेता दुवापर कलयुग वेखां लैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू आपणी दीन दुनी वेख लै मेरे उत्ते, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। भरोसा किसे रिहा ना तेरे उत्ते, आत्म परमात्म रंग ना कोए रंगाईआ। नव खण्ड पृथ्मी गूढ़्ही नींद सुते, सत्त दीप लए ना कोए अंगड़ाईआ। तूं मालक ख़ालक अबिनाशी अचुते, चेतन हो के ध्यान लगाईआ । मेरी जगत बहार तक लै रुत्ते, ख़िज़ां आपणा रूप वखाईआ। जगत जिज्ञासू तेरा मार्ग घुथ्थे, मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। सच स्वामी तेरे प्यार विच रुस्से, रस्ता नज़र किसे ना आईआ। बिन तेरी किरपा वात कोई ना पुछे, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे अन्त कन्त भगवन्त भाग ना जाण निखुट्टे, खोटे खरे निरगुण हरी हरे, हरि करते देणी आप माण वड्याईआ।
१८ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड शरीहपुर ज़िला हुशियारपुर वतन सिँघ दे गृह
धरनी कहे परम पुरख प्रभ तेरी इक्को टेका, धूड़ी टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना तेरा खेल तक्कया वार अनेका, अवतार पैग़म्बर गुर निरगुण सरगुण तेरा रूप नज़री आईआ। दीन मज़्हब दा तेरे हुक्म दा जगत जहान ठेका, ठाकर स्वामी अन्तरजामी तेरी वड वड्याईआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगार सांझे यार मेरे उत्ते आत्म धार करा दे एका, इक इकल्ले सच महल्ले जल थले दे माण वड्याईआ। त्रैगुण माया तन वजूद ला सके ना सेका, अग्नी तत ततव सके ना कोए तपाईआ। हरिजन तन वजूद माटी ख़ाक अन्तर निरंतर कर दे बुध बिबेका, मन कल्पणा कूड़ क्रिया अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों भाउ चुका दे दूजा, दुतीआ रहिण कोए ना पाईआ। आपणा भेव खुल्हा दे गूझा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तेरा दुआर एकँकार सब नूं होवे सूझा, परवरदिगार सांझे यार तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। लेखा रहे ना ज़ात पात नीच ऊचा, उच्च अगम्म अथाह बेपरवाह देणी माण वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेरा ख़ुशहाल करदे कूचा, कूचा गली आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते मेहरवान हो के वट्ट करवट, पासा दीन दुनी बदलाईआ। धर्म दी धार सच खोल्ह दे हट्ट, वस्त अमुल अतुल विच टिकाईआ। तूं वसणहारा निरगुण धार घट घट, गृह गृह आपणा आसण लाईआ।
आपणा भेव खुल्हा दे इक समझा दे तीर्थ किनारा तट, जगत घाटां लोड़ रहे ना राईआ। तीर अणयाले नाम नाल हर हिरदा सतिगुर फट, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ खेल मेट बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग दे जणाईआ। दुरमति मैल हर हिरदिउँ देणी कट, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। शरअ दीन दुनी दी रहे कोए ना वट्ट, वटणा धर्म धार देणा मलाईआ। तेरा अमृत रस निझर धार सारे लैण चट्ट, चेटक आपणा इक दृढ़ाईआ। हउमे हंगता अन्दरों जड़ पट, पटने वाला सतिगुर नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले दीन, दयाल दया निध तेरी सरनाईआ। आपणा मार्ग दस्स महीन, पंथ इक्को इक जणाईआ। झगड़ा रहे ना लोक तीन, त्रैगुण अतीते एका रंग देणा रंगाईआ। मैं निमाणी हो के होई मस्कीन, आजज़ हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे प्रभू लेखा वेख लै मेरे घर दा, गृह मन्दिर कुंडा आप खुल्हाईआ। तेरा आत्मा तैनूं नूर कोए ना वरदा, पतिपरमेश्वर तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। भय विच दिसे मूल कोए ना डरदा, भउ सिर ना कोए रखाईआ। नव सत्त किला बणया हँकार गढ़्ह दा, हउमें सके ना कोए मिटाईआ। आत्म परमात्म ढोला कोए ना पढ़दा, पारब्रह्म ब्रह्म विच ना कोए समाईआ। निगाह मार लै उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण लहिंदा चढ़दा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ । साची मंज़ल महबूब हकीकत वाली तेरे दर कोए ना वड़दा, जोती जाते पुरख बिधाते तेरा दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं बख्श दे इक्को सरनगति, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। मेरे देस परदेसीआ आ जा वत, बेवतनां दा लेखा वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तक लै उबलदी रत्त, अमृत मेघ सच ना कोए बरसाईआ। धर्म दी रही किसे ना मति, मनमति चार कुण्ट होई हल्काईआ। धीरज सन्तोख रिहा ना सति, सति सतिवादी तेरे रंग ना कोए समाईआ। मैं तेरे अगे वास्ता रही घत, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तक लै आपणी मानव धार मनुख, माणस खोज खुजाईआ। अन्तर निरंतर रिहा किसे ना सुख, सांतक सति ना कोए कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया घर घर दिता दु:ख, कलेशां विच रोवे तेरी ख़लक ख़ुदाईआ। उजल होया किसे ना मुख, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। ग़रीब निमाणयां कटे कोई ना भुख, सांतक सति नज़र कोए ना आईआ। मैं धरत निमाणी लख चुरासी वेखणहारी वल आपणी कुक्ख, बिना जन्म तों बणां जणेंदी माईआ। तूं परवरदिगार सांझे यार एकँकार अमृत जाम
प्या दे घुट, अंमिओं रस आपणा आप चवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभ आ के तक इकल्ला, अकल कल धारी वेस वटाईआ। नव सत्त मेरा वेख महल्ला, जल थल महीअल फोल फुलाईआ। फिरना जंगल जूह उजाड़ां विच झल्लां, टिल्ले पर्वत चोटीआं पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी जीव जंत तकणा तेरे नालों छुटया सब दा पल्ला, पल्लू गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार मेरे उत्ते बोलया हल्ला, हालत बदली ख़लक ख़ुदाईआ। तूं नूर अलाही आलमीन अल्ला, यामबीन कहि के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे निगाह मार मेरे महबूबा, बेऐब ध्यान लगाईआ। पर्दा चुक दे आलीशान अर्श अरूजा, मुकामे हक ओहला रहे ना राईआ। आपणा भेव दस्स दे गूझा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। मैं निमाणी कुरलावां धरनी धवल धरत धौल वसुधा, बेसुध हो के दयां दुहाईआ। उह लेखा तक लै जो इशारा दे के गया बुध्धा, बुद्धी तों परे दृढ़ाईआ। जिस बिध कलयुग अन्तिम होणा युद्धा, युगती तेरे विच नज़री आईआ। सति धर्म कर दे उदा, उदै असत कर रुशनाईआ। आपणे नाम दा सब नूं दस्सदे मुद्दा, मुदतां दे मालक भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हुक्म विच कलयुग अन्तिम समां होवे पुग्गा, अगे लेखा जगत नज़र कोए ना आईआ।