पुस्तकालयभाग २४

१८ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड पंजढेरा ज़िला हुशियारपुर लाल सिँघ दे गृह

नारद कहे धरनीए सतिगुर शब्द दस्स दे आपणा घाटा, लेखा दीन दुनी मंग मंगाईआ। कूड़ कुड़यार नव सत्त वखा दे हाटा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। नाल लेखा दस्स दे कलयुग नटूए नाटा, की स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। अमृत रिहा ना गोबिन्द धार बाटा, रस रस ना कोए चखाईआ। ख़ाली हो गया तन वजूद काया माटा, मटकी सति रंग ना कोए रंगाईआ। पुरख पुरखोतम नज़र आए ना आत्म सेज खाटा, खटीआ रो रो दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक की हुक्म जणाईआ। धरनी कहे नारदा मेरा वेख लै डूंग्घा खाता, ख़तरे विच ख़लक ख़ुदाईआ। सतिगुर शब्द दीआं सुण लै बातां, जो बिना रसना जिह्वा ढोले रिहा सुणाईआ। जिस मेरा लहिणा देणा मुकाउणा कलयुग मेटणी अन्धेरी राता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे ज़ातां पातां, दीनां मज़्हबां इक्को रंग चढ़ाईआ। ओह पुछणहारा एकँकारा मेरी वाता, वारस हो के ध्यान लगाईआ। जन भगतां जोड़नहारा

चरण नाता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। नारद कहे धरनीए उस दे अगे दस्स दे आपणा हाल, हालत दीन दुनी जणाईआ। जो सम्बल विच बहि के करे संभाल, सतिगुर दाता इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच काल महाकाल, राय धर्म बैठा सीस निवाईआ। ओह तेरा लहिणा देणा वेखे हरि गोबिन्द बण गोपाल, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जिस दा सतिगुर शब्द विचोला इक दलाल, दो जहानां हुक्म वरताईआ। जो तेरी लेखे लावे घाल, घायल हो के दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक होए सहाईआ। धरनी कहे नारदा मैं की दस्सां हालत, कहिण किछ ना पाईआ। दीन दुनी दे अन्दर होई जहालत, सच रंग ना कोए रंगाईआ। धर्म दी दिसे ना कोए अदालत, कलयुग क्रिया कूड़ हल्काईआ। साचा नाम मिले ना किसे निआमत, अमृत रस ना किसे चखाईआ। मेरे उत्ते आउण वाली क्यामत, कायम मुकाम रहिण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं अन्धेरा होणा शामत, शमअ दीप नूर ना कोए रुशनाईआ। इक्को हुक्म वरतणा परवरदिगार सही सलामत, सांझा यार रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। नारद कहे धरनीए प्रभ दे अगे दस्स दे बिन नेत्र नैणा रो, भेद अभेद जणाईआ। ओह जानणहारा दो जहाना सो, सो पुरख निरञ्जण बेपरवाहीआ। जो झगड़ा मेटे दीन दुनी दा दो, दोहरी आपणी कल वरताईआ। जिस दा भेव ना जाणे को, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। उस दा चरण कवल धरनीए तेरे उत्ते जाए छोह, छोहर बांका इक्को नज़री आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया नव सत्त लए खोह, धौल धवले तेरा लेखा पूर कराईआ। सति धर्म नाल सब दा बख्शे मोह, मुहब्बत इक्को नाम जणाईआ। निझर धारों अमृत रस देवे चो, बूंद स्वांती अगम्म टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। धरनी कहे नारद मैं रो के मारां धा, हाए, उफ़ मेरी दुहाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरे उत्ते आ, आगमन विच तेरा राह तकाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते निरगुण धार कर रुशना, दो जहानां नूर नुराना नज़री आईआ। मैं कूक पुकारां उच्ची कढ्ढ के बांह, बहिरहाल दयां सुणाईआ। कलयुग जीवां बुद्धी तक लै काँ, काग वांग सर्ब कुरलाईआ। तेरे प्यारे हो के प्रभू किसे ने सूर खाधा किसे ने खाधी गाँ, पशूआं खल्ल लुहाईआ। हर हिरदिउँ निकलया तेरा नाँ, नाउँ निरँकारा ढोला कोए ना गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं निमाणी धरत सदा रख ठण्डी छाँ, सदा सुहेले इक इकेले मेरी आसा पूर कराईआ।

१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड पंज ढेरा ज़िला हुशियारपुर
करतार सिँघ दे गृह

नारद कहे धरनीए प्रभ दा खेल तक अवल्ला, अवल अल्ला की आपणी कल प्रगटाईआ। जोती धार खेल करे इकल्ला, शब्दी शब्द जणाईआ। सम्बल बहि गया सच महला, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगाईआ। वेखणहारा जलां थलां, अस्गाहां फोल फुलाईआ। आत्म सिँघासण इक्को मल्ला, जिस नूं जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। पूरन हो के पूरन विच रला, रल मिल आपणी ख़ुशी बणाईआ। भगतां फड़ाउण आ गया पल्ला, पलक विच आपणा मेल मिलाईआ। जिस दा दीपक सब तों निराला जला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। उस ने ख़बर संदेसा इक्को घल्ला, सुनेहड़ा की जणाईआ। मेरा हुक्म सदा रहे अटला, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दे प्यार विच विष्न ब्रह्मा शिव फिरे झल्ला, झलक तके नूर अलाहीआ। मुहम्मद पुकार के किहा अल्ला, आलमीन तेरी वड्याईआ। उह मेहरवान हो के भगतां नाम देवे सुखल्ला, सावरीआ कीमत नाँ कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे धरनीए उतांह वेख उठा के मुख, नैण नैणां विच्चों बदलाईआ। जिस दीआं सारे सुखणां गए सुख, सुखीं सांदी आ गया धुर दा माहीआ। जो ग़रीब निमाणयां वंडे दु:ख, दलिद्रीआं दया कमाईआ। सच नाम दी तेरे उत्तों मेटे भुख, वस्त अगम्म वरताईआ। भाग लगा के तेरी कुक्ख, हरिजन साचे दए सुहाईआ। कुछ लेखा अगला उस प्रभू तों पुछ, जो पुश्त पनाह सब दे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे धरनीए ओह आ गया पीरां दा पीर, पैग़म्बरां दा पैग़म्बर नूर अलाहीआ। जिस दी सब तों वखरी तासीर, भेव सके कोए ना पाईआ। जिस दा इशारा दिता बिन रसना जिह्वा कबीर, काअब्यां तों बाहर सुणाईआ। ओह आ गया तेरी बदलण तकदीर, जिस देणी वड्याईआ। शरअ दे तोड़े ज़ंजीर, शहिनशाह हो के वेख वखाईआ। उस नूं लभ सके ना कोए फ़कीर, फ़िकरयां वाले ढोले गाईआ। उहदा नूर बेनज़ीर, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। उह आया बेतस्वीर, जिस नूं तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। जिस लहिणा तेरा देणा अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। जिस लेखे लाया रवीदास चमारे कसीर, कौडी आपणे हट्ट विकाईआ। ओह बदलणवाला दीन दुनी ख़मीर, भगतां भगवन आपणे रंग रंगाईआ। जिस दा नाम खण्डा शरअ तों बाहर शमशीर, धार दो धार आप प्रगटाईआ। जिस वेखणा जल थल महीअल नीर, समुंद सागराँ खोज खुजाईआ। जिस धरनी धौल तेरे कलयुग कूड़ दे बदलणे चीर, चिरी विछुंनीए तेरा लहिणा

तेरी झोली पाईआ। सतिजुग सच करे तामीर, तमा लालच ना कोए रखाईआ। इक्को माण देवे शाह हकीर, पातशाह धुरदरगाहीआ। भगतन मीता भगतन देवे धीर, धीरज धर्म धार समझाईआ। मालक हो के गुणी गहीर, गहर गवर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सब दा मालक सब दा मुदीर, मुदतां दे लेखे सब दी झोली पाईआ।

१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड गालड़ीआं ज़िला हुशियारपुर राम सिँघ, दरबारा सिँघ,
मंगल सिँघ, ज्ञान चन्द ते आत्म चन्द तलवाड़ा

धरनी कहे मेरे पुरख अकाल बापा, पतिपरमेश्वर बेपरवाह तेरी इक सरनाईआ। त्रैगुण मेरे अन्तष्करन मेट दे तापा, त्रैगुण अतीते ठांडे सीते आपणा रंग रंगाईआ। दीन दुनी दे अन्दरों कढ दे पापा, पतित पुनीत आप कराईआ। मेहरवान महबूब मेरी अन्तिम पुछ वाता, वास्ता तेरे अगे पाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेट दे राता, सतिजुग सच चन्द कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म जोड़ दे नाता, सुरती शब्द शब्द मिलाईआ। झगड़ा मेट दे ज़ात पाता, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। आपणा डूंग्घा दस्सदे खाता, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तूं मेरा आदि जुगादी पित माता, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू किरपा कर सूरे सरबंग, बग बपड़े कलयुग जीव वेख वखाईआ। मेहरवान मेरे उत्तों बुझा दे अग्ग, अग्नी ततव तत ना कोए जलाईआ। निगाह मार लै सृष्टी दृष्टी अन्दर जग, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। जन भगतां दर्शन दे उपर शाहरग, नौ दुआर लेखा आप मुकाईआ। हरिजन हँस बणा लै फड़ के कग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। दीन दुनी दी धार विच्चों कर अलग, वखरा आपणा रंग रंगाईआ। हरिजन रहे ना कोई बपुड़ा बग, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते अन्तष्करन कर पवित, पतित पुनीत होवे तेरी ख़लक ख़ुदाईआ। हरिजन हिरदे वस चित, चेतन सुरती सब दी आप कराईआ। निज नेत्र दर्शन होवे नित, नूर नुराने आपणा नूर कर रुशनाईआ। भगत सुहेला तेरा इक्को होवे हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। निमाणयां बण जा मात पित, पतिपरमेश्वर हो के आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आशा तेरे चरण, चरणोदक जाम

देणा प्याईआ। इक्को बख्श धुर दी सरन, सरनगति इक समझाईआ। मैं लग्गी तेरे लड़न, पल्लू तेरा गंढ्ढ बंधाईआ। तूं सब दा लेखा मुकाउणा सीस धड़न, वजूदां वंड ना कोए वंडाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर तेरा ढोला इक्को पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। मंज़ल हकीकी सचखण्ड दुआरे एकँकारे तेरे चढ़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सचखण्ड दुआर परवरदिगार सांझे यार तेरे वड़न, दरगाह साची आपणा आसण लाईआ। जिथ्थे दीआ बाती कमलापाती पतिपरमेश्वर तेरा होए उज्यार, उजाला दो जहान कराईआ। तूं किरपा करनी भगत वछल गिरधार, गिरवर तेरे उत्ते ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते सति सच कर प्रधानी, महबूब तेरी सरनाईआ। लेखे ला लै जीव प्राणी, पूरब लहिणे झोली पाईआ। सब दा शहिनशाह बण सुल्तानी, सुती सृष्टी दृष्टी अन्दर लै उठाईआ। नाम निधान दी मार कानी, काएनात दे हिलाईआ। लेखा मुका दे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेखणा थांउँ थाँईंआ। जन भगतां अमृत रस निझर होवे बूंद स्वांत देणा पाणी, नाभी कवल कवल उलटाईआ। शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी सुणाउणी धुर दी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। काया मन्दिर अन्दर दीपक जोत जगाउणी महानी, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। हरिजन अन्दर रहे ना मूल परेशानी, पश्चाताप देणा मिटाईआ। इक्को दस्स के मंज़ल रुहानी, रूह बुत मेलणा मेला सहिज सुभाईआ। तूं जोती जाता सब दा जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। मेरे कोल अवतार पैग़म्बर गुर दे के गए निशानी, निशाने दीन दुनी बदलाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवंत जोती जाता पुरख बिधाता होवे प्रधानी, परम पुरख आपणा रंग रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं कोझी कमली निमाणी, निव निव तेरे चरण कवल सीस निवाईआ। मेरा लहिणा देणा मुका दे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज तेरे चरण टिकाईआ। किरपा निधान मेरे उत्ते किरपा कर महानी, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा नाल जिमीं असमानी, दो जहानां मालक ख़ालक प्रितपालक तेरी बेपरवाहीआ।

२० फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड मकेरीआं महल्ला बाणीआं मकान नम्बर ४४
जिला हुशियारपुर रेशम सिँघ दे गृह

धरती कहे प्रभ मेरे धुर दे संगी, सगले साथी हरि रघुनाथी पुरख समराथी तेरी वड वड्याईआ। सच वस्त अमोलक अन्तर दे दे मंगी, रसना जिह्वा मुख बचन ना कोए सुणाईआ। तेरे हुक्म विच जुग चौकड़ी मेरे उत्ते लँघी, कलयुग अन्तिम वेखणा चाँईं चाँईंआ। जन भगत सुहेले ला लै आपणे कार अंगी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। पुश्त होण ना देवीं नंगी, पिठ आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन्म कर्म दी कटणी तंगी, दुखियां दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा सुहा दे सुहञ्जणा खेड़ा, नव सत्त दे वड्याईआ। दीन मज़्हब चुका दे झेड़ा, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। सति सच दा खुल्ल्हा कर दे वेहड़ा, धर्म दी धार इक समझाईआ। जन भगतां बन्न्ह दे बेड़ा, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ कर निखेड़ा, सति सच सच प्रगटाईआ। अन्त अख़ीर आपणे हुक्म दा दे दे गेड़ा, नव सत्त दे भुआईआ। मेहरवान हो के किरपा निधान कर मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। हरिजन तेरे चरण होवे डेरा, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। इक्को नाम गाए तूं मेरा मैं तेरा, आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ। दरस दिखा दे निज नेत्र नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आसा ना रहे अधूरी, अन्तर निरंतर वेखणा चाँईं चाँईंआ। कलयुग तक मेरी मजबूरी, दुखी हो के रही सुणाईआ। नव सत्त क्रिया होई कूड़ी, कूड़ कुटम्ब दिसे लोकाईआ। तेरी ख़ाक मस्तक चरण लाए कोए ना धूड़ी, टिक्के सच ना कोए रमाईआ। निरगुण जोत आपणा कर नूरी, नूर नुराने कर रुशनाईआ। मैं बेनन्ती करां सचखण्ड तेरे हज़ूरी, हज़रतां दे मालक देणी माण वड्याईआ। जन भगत सुहेले तेरा राह तकण ज़रूरी, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगत तेरा तकदे राह, रैहबर देणी माण वड्याईआ। निरगुण धार बण मलाह, सरगुण बेड़ा लै तराईआ। नाम शब्द धुर कलमा दे सलाह, मशवरा इक्को इक दृढ़ाईआ। जन्म जन्म दे बख्श गुनाह, कर्म कर्म दा लेखा दे मुकाईआ। तूं आदि जुगादी सब दा पिता माँ, पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां जोती जाते पकड़ बांह, फड़ बाहों गले लगाईआ। निथाव्याँ बख्श दे साचा थाँ, चरण कवल दे सरनाईआ। फड़ फड़ हँस बणा काँ, कागों हँस बणाईआ। इक्को तेरा अन्तर निरंतर उपजे

नाँ, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। तेरे चरण कवल धवल हो के बलि बलि जां, आप आपा तेरे भेंट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी आदि जुगादि जुग चौकड़ी करां वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ।

२० फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ दयाल सिँघ दे गृह पिण्ड डडवां ज़िला हुशियारपुर

धरनी कहे प्रभ हो जा भगतां जोगा, जुगती आपणी दे समझाईआ। रंग चाढ़्ह दे काया माटी चोगा, तन वजूद रंगत अगम्म रंगाईआ। अन्तर निरंतर दर्शन दे अमोघा, निज लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर अन्तिम संजोगा, जुग जन्म दे विछड़े नाल मिलाईआ। माया ममता हउमे कट दे रोगा, जगत विकार रहिण ना पाईआ। चिन्ता ग़म चुका दे सोगा, हरख सोग ना कोए रखाईआ। सच दा ज्ञान दे दे बोधा, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। हरिजन हिरदा जाए सोधा, शुद्ध आपणा रंग चढ़ाईआ। भगत सुहेला तेरा होवे योद्धा, जगत झगड़े दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां धुर बणा लै साथी, सगले संगी बहुरंगी आपणी दया कमाईआ। निरगुण धार अकल कला समराथी, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। हरिजन वेख अनाथ अनाथी, दीनन आपणे गले लगाईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे मस्तक माथी, जोत ललाटी कर रुशनाईआ। तूं साहिब सुल्ताना श्री भगवाना सर्ब कला समराथी, समरथ तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगत सुहेले वेख लै कमले कोझे, कुदरत दे कादर दया कमाईआ। इन्हां अन्तर देदे सोझे, सुध आपणी दे समझाईआ। जन्म जन्म दे भार लाह दे बोझे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरा भगत तैनूं मूल ना खोजे, घर घर दर्शन देणा चाँईं चाँईंआ। तेरे प्यार विच शरअ दे रखणे पैण ना रोज़े, राज़क रिज़क रहीम देणी माण वड्याईआ। लालच मोह माया रहे ना लोभे, ममता कूड़ देणी मिटाईआ। हरि भगत सुहेला तेरे चरण दुआरे सोह जे, सुबह शाम वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते बख्श दे मौजे, मजलस भगतां नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दे हिरदे दे सोधे, पतित पुनीत पारब्रह्म प्रभ कराईआ।

२० फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ सोमराज सिँघ दे गृह पिण्ड कोटला ज़िला हुशियार पुर

धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर मेरा सब नूं डण्डावत बन्दना नाल अदाब, नमस्ते कहि के सीस निवाईआ। सच हज़ूरी मेरे धुर दे जनाब, जनाबे आली कहि के धूड़ी ख़ाक रमाईआ। मेहरवानो नौजवानो मेरी करो इमदाद, मदद विच तशदद् रहिण कोए ना पाईआ। सचखण्ड दी धारों आ के मेरे उत्ते करो हिसाब, बिन हिन्दसिआं अक्खरां गणत गणाईआ। भविख्तां वाली खोल्ह के तको किताब, जिस उत्ते अलिफ़ ये ना कोए पढ़ाईआ। मेरा दर दरवाज़ा वेखो महिराब, महबूब आपणे संग रखाईआ। मैं कलयुग अन्त सब दी होई मुहताज, निव निव लागां पाईआ। धर्म दी धार तको आपणा दीन मज़्हब समाज, गृह गृह अन्दर ध्यान लगाईआ। नौ खड्ड सत्त दीप जगत जिज्ञासू वेखो राज, रईयत पर्दा आप चुकाईआ। तुसीं चार जुग दे मेरे गुरु महाराज, महबूब धुर दे नज़री आईआ। उह लेखा पूरा तको जो इशारा दे के आया नानक विच बग़दाद, बग़लगीर तन वजूद सर्ब कराईआ। सति सतिवादी हो के ब्रह्म ब्रह्मादी हो के शब्द अगम्म सुणाओ नाद, धुन अन्दरों आप प्रगटाईआ। दीन दुनी दे अन्तर निरंतर मेटो वाद विवाद, विख रहिण कोए ना पाईआ। सति धर्म दा नौ खण्ड खेड़ा मेरा करो आबाद, उजड़ी बस्ती दयो वसाईआ। इक्को ढोला सोहला सारे लओ अराध, इक्को मिलके एकँकारा वजे वधाईआ। जो एथे ओथे दो जहानां मोहण माधव माध, मधुर धुन सदा सुणाईआ। सो स्वामी जो सब दे संवारनहारा काज, करनी दा करता इक अख्वाईआ। उस दी आसा मनसा मैनूं दस्स जाओ आज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। जिस ने सब तों अन्तिम लेखा मंगणा हिसाब, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म अगम्म वरताईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर मेरा वेखो लहिणा, लहिणेदार हो के सीस निवाईआ। नव सत्त तको आपणे निज नैणा, जग नेत्र दी लोड़ रहे ना राईआ। तुहाडा सिख मुरीद क्यों तुहाथों होया त्रफ़ैणा, सगला संग ना कोए बणाईआ। क्यों नाम कलमे छड माया ममता पाया गहिणा, तन वजूद कूड़ शृंगार कराईआ। आत्म परमात्म बणे कोई ना साक सज्जण सैणा, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। किस बिध ब्रह्म धार पारब्रह्म नालों होई त्रफ़ैणां, तरफ़दारी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर वेखो मेरे उत्ते होई अन्धेरी राती, चार कुण्ट कलयुग अन्धेरा छाईआ। मेहरवान हो के दयो साची दाती, दीन मज़्हब दी धार वंड ना कोए वंडाईआ। लहिणा तको आपणे नाम कलमे काग़ज़ाती, अक्खर अक्खरां नाल टकराईआ। सब दी ज़िंदगी जीवण तको हयाती, स्वास स्वासां फोल फुलाईआ। पर्दा चुक्क के निगाह मारो बातन बाती, ओहला रहिण

कोए ना पाईआ। क्यों सब दा विछोड़ा होया कमलापाती, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। सच प्रेम दिसे किसे ना नाती, जोड़ी जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। मैं इक इकल्ली धरनी धरत धवल धौल मेरा लेखा लोकमाती, मातृ भूमी हो के दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ । धरनी कहे अवतार पैग़म्बर मेरे उत्ते आओ जल्दी, जल थल महीअल पन्ध मुकाईआ। नव सत्त कूड़ी अग्ग वेखो बलदी, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। माया ममता हर घट अन्दर आसण मलदी, मोह विकार सके ना कोए तजाईआ। घड़ी सुहञ्जणी होई कलयुग कल दी, कल कातीआं आपणे रंग रंगाईआ। मैनूं गल्ल याद आउंदी बलि दी, जो बावन नाल मिल के गया सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दे हुक्म दी धार कदे ना टल्दी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तुहाडी सार कोई ना पावे पल दी, पलकां दे पिच्छे बहण वाल्यो तुहाडा दरस कोए ना पाईआ। जिधर वेखो मन कल्पणा सब नूं फिरे छलदी, धोखे विच ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दर आप सुहाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर आपणे आपणे वेखो मुरीद सिक्ख, साख्यात हो के पर्दा लाहीआ। बिन अक्खरां तको पूरब भविख, पेशीनगोईआं आपणे नाल लिआईआ। मैं ख़ुशीआं विच सब नाल करां हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। तुहाडा लहिणा देणा लेखा मेरे नाल नित, नवित आउण वाल्यो तुहानूं सीस निवाईआ। जगत जहान दी ठगौरी वेखो चित, चेतन सुरती ना कोए कराईआ। कलयुग क्रिया कूड़ सके ना कोए नजिठ, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर सुणो हुक्म सो, सो पुरख निरञ्जण करनी दा करता की दृढ़ाईआ। की लहिणा देणा जाणे सब दा निरगुण हो, हरि पुरख निरञ्जण निरवैर निराकार निरँकार हो जणाईआ। एकँकारा जो आदि जुगादी निरगुण सरगुण धार दो, दर्द दु:ख भय भञ्जण भव सागर किस बिध पार कराईआ। जोती जाता हो के प्रकाश करे लो, आदि निरञ्जण अन्त अन्त आपणा पर्दा लाहीआ। श्री भगवाना नौजवाना किस बिध बंधाए मोह, सज्जण मीत मुरारा इक अख्वाईआ। अबिनाशी करता दीन दुनी दी केहड़ी धारों आवे प्रगट हो, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर किस बिध जगत जहान मेटे दुवैत दो, हद हदूद आपणी इक दरसाईआ। सतिगुर शब्द जो करे कराए सब दा सांझा बणाए गरोह, बन्दगी इक्को इक जणाईआ। तुसीं सारे मेहरवान सब नूं दस्सां रो, संदेशा देवां चाँईं चाँईंआ। उठो काहनो रामो मेरे गोपाल मूर्त मोहण मदन क्यों होए निर्मोह, मधुसूदन हो के वेख वखाईआ। पैग़म्बरो नूरी धार वेखो लग्न जो, लग मातर डेरा ढाहीआ। गुरु गुरदेव

लेखा जाणो उह, जो सूरा सरबगण समरथ अकथ आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी सब दा मीत त्रैगुण अतीत त्रैभवन धनी आप अख्वाईआ।

२० फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ अर्जन सिँघ, मिआणी मुणशी राम, फ़तिहगढ़्ह जुगिंदर सिँघ दे नवित
पिण्ड सलीम पुर ज़िला हुशियारपुर

धरनी कहे प्रभू मैं मंगां हथ्थ बध्धी, बन्दना डण्डावत सजदयां विच सीस निवाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना तेरा लहिणा देणा हुन्दा कदी कदी, कुदरत दे कादर कदीम दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। निगाह मार लै पुरख अकाले दीन दयाले मैं पापां भार दब्बी, बोझ सके ना कोए उठाईआ। तूं मेरा मेहरवान महिबान बीदो नूर अलाही रबी, तकवा तेरे उत्ते रखाईआ। परवरदिगार सांझे यार एकँकार मेरे उत्तों मेट दे बदी, बदला क्रिया कूड़ चुकाईआ। लेखे ला लै पैग़म्बरां वाली सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। किरपा निधान किरपा कर दे अभी, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। मानव ज़ाती हरिजन बणा लै सभी, सभा मलेछां दे मिटाईआ। तूं तन वजूदां दा मालक इक्को तबी, तबीअत सब दी दे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर सच दे वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू तूं साहिब मेरा सूरा सरबगा, हरि करता इक अख्वाईआ। नव सत निरगुण धार वेख लै जगह, सरगुण पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। निरगुण धार तक लै आपणी हद्दा, हदूदां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं निमाणी हो के तैनूं देवां सद्दा, सद सद तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे दुखड़े कर दे दूर, दूर दुराडे दया कमाईआ। निरगुण धार मेरे हाज़र हज़ूर, हज़रतां दे मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं आदि जुगादी सदा सदा भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठांईआ। जुग बदलणा तेरा दस्तूर, रीती जुग चौकड़ी चली आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू किरपा कर मेरे मेहरवाना, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। सति धर्म झुला निशाना, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। आत्म परमात्म तेरा इक्को होवे ज्ञाना, नाम निधाना इक जणाईआ। शब्दी शब्द धार खेल दस्स महाना, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। मेरा लेखा पूरा कर दे जो इशारा दे के गया राम कान्हा, कान्हा काहन तेरी धार समझाईआ। भेव खुल्हा दे धुर अमामा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ।

तूं शाहो भूप सुल्ताना, हरि करता अगम्म अथाहीआ। मेरे उत्तों दीन दुनी दा बदल ज़माना, ज़िमीं जमां दा लेखा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू अवतार पैग़म्बर गुर शब्दी धार दे के गए इकबाल, संदेशा नरेशा धुर दा इक जणाईआ। तूं आ के मेरी सुरत संभाल, सम्बल दे मालक आपणी दया कमाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ । झगड़ा मुका दे शाह कंगाल, मानव ज़ाती इक्को रंग चढ़ाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना साचा दे धन माल, अतोट अतुट वरताईआ। भगत सुहेले आपणे वेख लै लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। मेरी नव नौ चार दी लेखे ला लै घाल, घायल हो के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर इक खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरा लेखा कर दे पूरा, परम पुरख दे वड्याईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेट दे कूड़ा, सतिजुग सच सच प्रगटाईआ। निरगुण सरगुण बख्श आपणी धूड़ा, टिक्के ख़ाक ख़ाक रमाईआ। चतुर सुघड़ बणा दे मूर्ख मूढ़्हा, पतित पुनीत बेपरवाहीआ। आपणा रंग चाढ़्ह दे गूढ़्हा, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। धुन आत्मक दे सरूरा, सुरती शब्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभ मानव ज़ाती चाढ़्ह दे रंग, रंगत अगम्म रंगाईआ। आत्म परमात्म बख्श दे संग, सगले संगी हो सहाईआ। शब्द अनाद वजा मृदंग, धुन अनादी इक दृढ़ाईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाईआ। लेखा मुका दे तत पंज, पंचम शब्द कर शनवाईआ। चिन्ता ग़मी रहे ना रंज, रंजश अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। तेरा दुआरा एकँकारा वेखां लँघ, अगे हो ना कोए अटकाईआ। तूं दीन दयाल सद बख्शंद, बख्शणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जाते पुरख बिधाते सृष्टी दृष्टी अन्दर बख्श दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मेरा ख़ुशी होवे बन्द बन्द, बन्दगी विच सीस निवाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेट दे पन्ध, अगे लेखा रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दीन दुनी गावे छन्द, सोहला ढोला अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू इक्को सुणा दे शब्द अनाद, अनादी धुन प्रगटाईआ। भेव चुका दे ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड दा लेखा रहे ना राईआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादि, अन्त कन्त भगवन्त तेरी ओट तकाईआ। हर हिरदा तैनूं लए अराध, रसना जिह्वा तेरे ढोले गाईआ। हर घट हो विस्माद, बिसमिल हो के आपणी खेल खिलाईआ। तूं मेरा मोहण माधव माध, मधुर धुन दे सुणाईआ। तेरा हुक्म संदेशा होवे बोध अगाध, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे प्रभू इक्को तेरा नाम मेरे उत्ते वजे डंका, डौरु दो जहान सुणाईआ। धर्म दुआर सुहा दे बंका, बंक दुआरी तेरी ओट तकाईआ। इक्को प्यार बख्श दे राउ रंका, शाह हकीर इक्को दर सुहाईआ। उह आशा पूरी कर दे जो संदेशा दे के गया भगत जनका, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। प्रभ दा खेल बार अनका, अनक कलधारी आपणी कल वरताईआ। दीन दुनी दा सृष्टी दृष्टी अन्दरों फेर दे मणका, मनसा मनसा विच्चों बदलाईआ। भेव खुल्हा दे आपणे ब्रह्म का, पारब्रह्म प्रभ पर्दा आप उठाईआ। मार्ग दस्स दे साचे धर्म दा, चार वरन अठारां बरन इक होवे सरनाईआ। रस्ता दस्स दे मंज़ल चढ़न दा, सचखण्ड दुआर एकँकार इक समझाईआ। ढोला दस्स दे आत्म परमात्म तेरा गीत पढ़न का, रसना जिह्वा सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं मालक ख़ालक आदि जुगादी घाड़न घड़न का, भन्न्हणहार एकँकार तेरी बेपरवाहीआ।

२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ सूरत सिँघ, सन्त सिँघ दे गृह पिण्ड डाला ज़िला कपूरथला

धरनी कहे सतिगुर शब्द मेरे उत्ते कर मेहरवानी, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेट निशानी, निशाना सच धर्म धर्म प्रगटाईआ। अन्तर आत्म सति सच बख्श ज्ञानी, अन्ध अज्ञान रहिण कोए ना पाईआ। निरवैर हो के साचा नाम कर प्रधानी, परम पुरख परमात्म तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं धवल धरत तेरे दर मंगां निमाणी, आजज़ हो के सीस निवाईआ। तूं शाहो भूप सुल्तानी, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरे प्रेम प्यार दी तको धार, बिन अक्खरां अक्खर जणाईआ। निगाह मारो तेई अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाल मिलाईआ। नव सत्त होया धुंआंधार, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। आत्म परमात्म होए ना कोई जै जै कार, शब्दी शब्द ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे पैग़म्बरो आपणे आपणे तको कलाम, कलमा कायनात खोज खुजाईआ। आपणा सजदा तको सलाम, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस कारन शरअ विच होए ग़ुलाम, ज़ंजीर बिन तन्द तन्द बंधाईआ। की हुक्म संदेशा देवे धुर अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरे गुरु गुरदेव

स्वामी, सिर सर दोवें दयां निवाईआ। मेरे अन्तष्करन दे अन्तरजामी, निरंतर वेखणा चाँईं चाँईंआ। नव सत्त होई अन्धेरी शामी, शमअ नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। पवित्र रिहा कोई ना पाणी, पनघट बैठी ख़लक ख़ुदाईआ। मंज़ल रही ना कोए रुहानी, जिस्म जिस्मानी सारे रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी दा करता की आपणी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण धरनी धरत धवल, धवले तैनूं दयां जणाईआ। मेरा नूर अलाही अवल, आलमीन हो के वेख वखाईआ। जो रसूलां नाल कीता कवल, कायनात दयां भुगताईआ। मवज़े नू अर्शे नज़ू गमस्तुअल मुबाए ज़वा ज़ख़मम ज़ू सतिल दज़ू मज़ी नूरे नज़ा फ़र्शे असमां ज़िमीं ज़मां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु रहे आख, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार प्रगट होवे साख्यात, साजण मीत आपणा भेव चुकाईआ। जो लहिणा देणा मेटणहारा दीन मज़्हब ज़ात पात, पतिपरमेश्वर परवरदिगार अगम्म अथाह इक अख्वाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर जोती जाता हो के खोल्हे ताक, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा पूरब देवे बाकी बाक, निरगुण हो के झोली दए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनी धवले दया कमावांगा। जोती जाता हो के वेख वखावांगा। शब्द अनादी डंक वजावांगा। दो जहानां आप सुणावांगा। दुआर बंक इक वडयावांगा। राउ रंक अक्ख खुल्हावांगा। मानव ज़ाती मेट के शंक, संसे विच ना कोए रखावांगा। आपणे नाम दा इक्को दस्स के अंक, अंगीकार आप हो जावांगा । शब्दी सुरती ला के तनक, मेला आत्म परमात्म आप करावांगा। जो इशारा दे के गया जनक, जानकारी आपणे हथ्थ रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरतावांगा । साचा हुक्म अगम्म वरताएगा। सो पुरख निरञ्जण भेव खुल्हाएगा। हरि पुरख निरञ्जण पर्दा लाहेगा। एकँकारा वेख वखाएगा। आदि निरञ्जण डगमगाएगा। अबिनाशी करता सोभा पाएगा। श्री भगवाना संग निभाएगा। पारब्रह्म रूप प्रगटाएगा। सच दुआर इक वडयाएगा। दरगाह साची सोभा पाएगा। सतिगुर शब्द शब्द उपजाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाएगा। त्रैगुण अतीता वेख वखाएगा। पंचम ततां खेल खिलाएगा। धरनी धवले तेरे नाल जोड़ अगम्मी नाता, नाता बिधाता आप रखाएगा। अन्तिम पुछे तेरी वाता, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाएगा। तेरा लहिणा देणा वेखे पूरब जुग चौकड़ी दा खाता, ख़ातर तेरी फेरा पाएगा। नौ खण्ड पृथ्मी तके इक्को अहाता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाएगा।

सतिगुर शब्द कहे धरनी लोकमात ना हो दिलगीर, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला देवणहारा धीर, धीरज धर्म धार दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे तेरी पीर, पीर पीरां दा मालक नूर अलाहीआ। जिस दा इशारा दे के गया कबीर, कबरां बाहर आपणा हुक्म वरताईआ। उह तेरी बदल देवे तकदीर, तक्ब्बर दीन दुनी मिटाईआ। जिस दे कोल अगम्मी तदबीर, तरीका समझ किसे ना आईआ। उह शरअ दे तोड़े ज़ंजीर, बन्धन रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा मिटा के ग़रीब अमीर, अमरापद दा मालक सिर सब दे हथ्थ रखाईआ। जिस लेखे लाया रवीदास कसीर, गंगा गंगोत्री वेखण सीस निवाईआ। उह अमृत रस तैनूं देवणहारा सीर, अंमिओं रस आप चवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनी उह देवणहार दिलासा, धर्म दी धर्म धार जणाईआ। जिस दे उत्ते आदि जुगादि सब दा भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। उह लेख मुकाए पृथ्मी आकाशा, गगन गगंनतर वेख वखाईआ। उह हुक्म देवण वाला शंकर कैलाशा, कलाधारी की आपणी कार कमाईआ। जिस विच फ़र्क आवे ना तोला मासा, रतीआं वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दी आदि जुगादि इक्को शब्द दी भाषा, जगत विद्या वंड ना कोए वंडाईआ। उह तेरे उत्ते वेखण वाला तमाशा, नव सत्त खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण धरनी धरत धवल, धवले दयां जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला नूर अलाही अवल, अवल अल्ला की खेल खिलाईआ। जिस दा खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल कवल, वायदे सब दे वेख वखाईआ। उह नूर नुराना अलाही रूप साँवल सवल, सुंदरीआ भेव कोए ना पाईआ। उह कलयुग अन्त कन्त भगवन्त खेल करे अछल अछल्ल, वल छल आपणी धार जणाईआ। जिस वायदा पूरा करना बावन बलि, सतिजुग जिस दी दए गवाहीआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी धार हो के तेरे उत्ते आवे चल, बिन कदमां बणे पाँधी राहीआ। भाग लगाए सम्बल सच महल, आसण सिँघासण इक सुहाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता शब्दी जोत धार जाए रल, नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जो कला मेटे कलयुग कल, कल कातीआं करे सफ़ाईआ। अन्त कन्त भगवन्त तेरा मसला करे हल्ल, जिस दी मिसाल सके ना कोए पाईआ। पावे सार समुंद सागर जल थल, टिल्ले पर्वत पहाड़ महीअल वेख वखाईआ। सो सिँघासण पुरख अबिनाशण लए मल्ल, मालक हो के आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर इक सुहाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनी प्यार विच देवां दलेरी, हिम्मत प्रभ दा नाम जणाईआ। निरगुण हो के मारे फेरी, सरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। तेरे अन्तर

निरंतर ख़ुशी दए घनेरी, चाउ घनेरा इक प्रगटाईआ। जो कलयुग मेटे रैण अन्धेरी, अन्ध आत्म करे रुशनाईआ। इक्को रंग रंगाए सञ्झ सवेरी, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दे हुक्म विच कलयुग आयू लँघ गई बथेरी, अगे अवर ना कोए वधाईआ। कूड़ी क्रिया ढाह के करे ढेरी, ख़ाकी ख़ाक विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहरवान हो के करे मेहरी, महबूब मुहब्बत आपणी इक जणाईआ।