२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ पाल सिँघ दे गृह पिण्ड दाउदपुर ज़िला कपूरथला
फल्गुण कहे मेरा प्रविष्टा दो इक दी धार, इकीसे जगदीसे तेरी बेपरवाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरी पाउणी सार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी सांझे यार, नूर नुराने शाह सुल्ताने तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं सदा सुहेला इक इकेला जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर तेरी ओट तकाईआ। परम पुरख परमात्म निगाह मार विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। सतिगुर शब्द इक्को सब नूं करे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेरा लहिणा देणा दए उधार, पूरब लेखा झोली पाईआ। जो संदेशा दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार, भविख्तां लिख्तां विच सुणाईआ। कलि कल्की आवे निहकलंक अवतार, अवतरी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते मार लै झाकी, बिन नेत्र लोचन नैणां नैण उठाईआ । किरपा कर दे मेरे कमलापाती, पतिपरमेश्वर पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट तकाईआ। अन्त कन्त भगवन्त मेरी पुछ वाती, नव सत्त नैणां नीर वहाईआ। धर्म दी रही ना कोए प्रभाती, कलयुग अन्ध अन्धेरा छाईआ। झगड़ा तक लै ज़ात पाती, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। सच प्रीती रही ना किसे नाती, तेरे चरण कवल ना कोए सरनाईआ। झगड़ा तक लै ज़ात पाती, दीन मज़्हब रिहा कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले, अकल कलधारी तेरी ओट तकाईआ। किरपा निधान दीन दयाले, दीना नाथ तेरी सरनाईआ। तुध बिन मेरी सुरत ना कोए संभाले, सम्बल दे मालक हो सहाईआ। त्रैगुण मेट दे कूड़ जंजाले, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मेरे उत्तों दाग़ मेट दे काले, क्रिया कूड़ दे चुकाईआ। लहिणा देणा तक लै हाले, हालत विगड़ी ख़लक ख़ुदाईआ। काया मन्दिर सोहे ना कोई सची धर्मसाले, काअबा हक ना कोए जणाईआ। फल
लगे किसे ना डाले, साढे तिन्न हथ्थ पत्त टहणी ना कोए महकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक हो सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे शहिनशाह नवाबा, सति सतिवादी तेरी ओट तकाईआ। अमृत मेघ बख्श दे आबा, आबेहयात दे बरसाईआ। लेखा पूरा कर दे कवल नाभा, बूँद स्वांती खेल खिलाईआ। मेरी आशा वेख लै कार करां विच दोआबा, दोहरी तेरी खेल वेख वखाईआ। तूं सब दा हक जनाबा, पैग़म्बर रसूल तैनूं सीस निवाईआ। सतिगुर नानक निरगुण सरगुण धार वजाई रबाबा, बिन तन्द तन्द शनवाईआ। मेरे परवरदिगार सांझे यार जोती जाते हो के आ जा, आजज़ हो के सीस निवाईआ। दो जहानां बण के राजा, राजन राज वेखणा चाँईं चाँईंआ। भाग लगा दे देस माझा, मजलस भगतां नाल बणाईआ। तेरा समाज होवे सांझा, दूसर वंड ना कोए रखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेरा संवार काजा, करनी दे करते कुदरत दे मालक तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे जो संदेशा दे के गया वाला बाज़ां, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द तेरी धार दृढ़ाईआ। मेहरवान महबूब तुध बिन करे ना कोए इमदादा, आमद विच तेरा ध्यान लगाईआ। इक्को शब्द सुणा दे धुर अनादा, अनादी धुन दे दृढ़ाईआ। हुक्म जणा दे बोध अगाधा, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। तूं मेरा मोहण माधव माधा, माधो तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दर देणा सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू निगाह मार लै मेरे अन्तष्करन, बाहर वेखण दी लोड़ रहे ना राईआ। इक्को ओट बख्श दे आपणे चरण, चरणोदक जाम देणा प्याईआ। मेरा खुल्ह जाए हरन फरन, निज नेत्र कर रुशनाईआ। इक्को स्वामी बख्श दे सरन, सरनगति इक दृढ़ाईआ। इक्को ढोला दस्स दे पढ़न, नाम निधाना इक जणाईआ। इक्को मंज़ल दस्स दे चढ़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। मेरे उत्तों किला तोड़ हँकारी गढ़्हन, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। जगत जिज्ञासू इक्को तेरा लड़ फड़न, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। तूं मालक ख़ालक हार भन्न्हण घड़न, समरथ अकथ तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी लेखे ला लै घाल, घायल हो के सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द विचोला होए दलाल, दो जहानां वेखे चाँईं चाँईंआ। फल लगावे मेरे नव खण्ड दे डाल, सत्त दीप दए महकाईआ। आपे वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद बणे धुरदरगाहीआ। सच स्वामी अन्तरजामी मेरा लहिणा देणा तेरे नाल, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर इक सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा सुहा दे दुआरा बंक, बंक दुआरी हो के दया कमाईआ। तेरा खेल जुग चौकड़ी वार अनक, अनक कलधारी तेरी तेरे हथ्थ
वड्याईआ। मेहरवाना श्री भगवाना दीन दुनी दी अन्तर निरंतर कढ दे शंक, संसा रहिण कोए ना पाईआ। शब्दी धार एकँकार सुरत सुआणी ला दे तनक, बिन तन्द सितार आपणे नाल बंधाईआ। सतिजुग सति सच बणा दे बणत, घड़न भन्न्हणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सृष्टी दृष्टी अन्दर होए मंत, मंतव सब दा हल कराईआ। तेरे हुक्मे अन्दर जीव जंत, साध सन्त जुग जुग तेरा नाम ध्याईआ । तेरी महिमा आदि जुगादि सदा अगणत, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेहरवान श्री भगवान मेरी मंन लै मिन्नत, नमों नमों कहि के सीस निवाईआ। सचखण्ड निवासी धरनी धरत धवल धौल कहे मेरी आ जा सिम्मत, बिन कदमां कदम उठाईआ। चौथे जुग मेरी मेट दे चिन्नत, चिन्ता चिखा रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे प्रभू निगाह मार लै फल्गुण दिवस दिहाढ़ा इक्की, प्रविष्टा दूआ एका मिलके वजे वधाईआ। मेरी बेनन्ती सब तों वड्डी सब तों निक्की, निराकार निरँकार तेरे चरण टिकाईआ। तेरयां भगतां दी सुरती तेरे विच होवे टिकी, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक तेरी रमाईआ । मेरी लेखे ला लै अज्ज दी मिती, मित्र प्यारा हो के वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण तेरा करां हिती, हितकारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं चरण कवल धवल निमाणी हो के कदमां उत्ते लिटी, लिटां खोल्ह के दयां वखाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरी मन्ज़ूर कर लै हाहे वाली टिप्पी, हँ ब्रह्म पारब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ। सो पुरख निरञ्जण मेरी धार कर दे चिट्टी, दुरमति मैल रहे ना राईआ। तेरी खेल वेखां अनडिठ्ठी, अनडिठड़ी देणी वखाईआ। तेरे कोल अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाली चिठ्ठी, जो बिन अक्खरां हरफ़ हरूफां मेरे अन्तर गए टिकाईआ। जिस दी इक्को बात मिट्ठी, रसना रस वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू चिठ्ठी दा सब तों वखरा लेख, जगत अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। जिस बिध तेरा होणा अवल्लड़ा भेख, तेरी बेपरवाहीआ। जिस नाल मेरी बदलणी रेख, ·षी मुनी समझ किसे ना आईआ। जिस विच झगड़ा मेटणा मुल्ला शेख़, मुशायकां पन्ध रहे ना राईआ। तेरा गृह सुहञ्जणा सम्बल देस, देस देसन्तरां वजे वधाईआ। तेरा हुक्म चलणा नर नरेश, नर नरायण तेरी वड्याईआ। जो हुक्म संदेशा दे के गया दस दस्मेश, दहि दिशा दिशा समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेटे कलेश, कल कातीआं करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा हमेश, हमसाजण राज राजन ग़रीब निवाजन तेरे हथ्थ वड्याईआ।
२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ सन्तोख सिँघ जंडयाला नवित हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
धरनी कहे प्रभू जन भगतां चाढ़्ह दे मस्ती, ख़ुमारी निरँकारी तेरी नज़री आईआ। जोती जाते भेव खुल्हा दे आपणी हस्ती, हस्त कीट दा लेखा रहे ना राईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे दस्ती, उधार अवर ना कोए जणाईआ। चरण प्रीती बख्श दे सस्ती, कीमत करते कोए ना पाईआ। आत्म धार बख्श दे दरसी, अन्तर निरंतर मेल मिलाईआ । जन्म कर्म दी मेट हरसी, हवस कूड़ी देणी मुकाईआ। तूं मेहरवान मालक अर्शी, अर्शी प्रीतम तेरे हथ्थ वड्याईआ । मैं कूक पुकारां धरनी फ़र्शी, मिट्टी ख़ाक हो के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगत आदि जुगादि तेरे, जुग जुग दया कमाईआ। अन्तर निरंतर चाउ बख्श घनेरे, सति सतिवादी हो सहाईआ। सद ढोले गावण मेरे तेरे, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। दीन दुनी दे विच्चों कढ्ढ अन्धेरे, सति सच कर रुशनाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले इक्को बख्श दे मेहरे, मेहरवान इक्को रंग रंगाईआ। सद दर्शन देणा सनमुख हो चेरे, चिरी विछुन्ने लैणा मिलाईआ। झगड़े मेट दे अण्डज जेरे, उत्भुज सेत्ज लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा आप सहाईआ। धरनी कहे प्रभ जन भगतां लाह दे आलस निंदर, ग़फ्लत रहिण कोए ना पाईआ। बजर कपाटी तोड़ जिंदर, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। भाग लगा दे डूँग्घी कंदर, काया माटी कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा साचा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां मेट दु:ख संताप, वसूरे सगले दे गंवाईआ। परम पुरख परमात्म इक्को जपण अजपा जाप, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। त्रैगुण माया मेट पाप, त्रैगुण अतीते दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम पुछ वात, वारस हो के वेख वखाईआ। तूं ठाकर स्वामी कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। निगाह मार लै लोकमात, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत बख्श दे बूँद स्वांत, अंमिओं रस निझरों आप चुआईआ।
२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
धरनी कहे प्रभ मेरे उत्तों कूड़ कुड़यारा कट, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। सर सरोवर इक वखा दे तट, किनारा
घाट दूजा नज़र कोए ना आईआ। सति धर्म खुल्हा दे हट्ट, हटवाणे आपणी खेल वखाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना तेरा नाम सारे लैण रट, झगड़ा जगत रहे ना राईआ। शब्द अनादी धुन आत्मक लगा दे सट्ट, सुत्तयां लए जगाईआ। किरपा निधान हो के बदल करवट, पासा दीन दुनी बदलाईआ। मैं वस्त मंगां झट, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे धुर दे राम, रम्ईआ तेरी ओट तकाईआ। निरगुण निरवैर धुर दे काहन, काहन कान्हा तेरी बेपरवाहीआ। नूर अलाही अगम्म मुकाम, मुकामे हक दे मालक इक्को ओट तकाईआ। कलयुग अन्त मेरा कर इंतज़ाम, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरु गुरदेव तेरा लेखा दस्स के गए अवाम, भेव अभेद जगत खुल्हाईआ। निगाह मार लै नव सत्त मेरी अन्धेरी शाम, शमअ नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। नाम हकीकी बिन रसन प्याए कोई ना जाम, अनरस ना कोए चखाईआ। मैं नव सत्त होई हैरान, हैरत विच दयां दुहाईआ। सच धर्म ना रिहा ईमान, सिर सर ना कोए उठाईआ। फिरी दरोही विच जहान, जहालत दिसी विच लोकाईआ। सच झुलाए ना कोए निशान, निशाने दीन दुनी भुलाईआ। तूं मालक ख़ालक मेरा मेहरवान, महबूब नूर अलाहीआ। मैं निउँ निउँ करां सलाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। मेरे उत्ते दस्स अगम्मी कलाम, कलमा कायनात दृढ़ाईआ । जगत अन्धेरा मेट दे शाम, बिन अलिफ़ ये समझाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे तमाम, तमअ लालच ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ । धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते प्रकाश दे सच सति, सति सतिवादी दया कमाईआ। आत्म परमात्म बख्श दे नत, रिश्ता फ़रिश्तयां बाहर जुड़ाईआ। धर्म दी धार बख्श दे मति, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, रत्न अमोलक गुरमुख हीरे लैणे बणाईआ। तूं मेरा स्वामी कमलापति, पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ । जन भगतां अन्दर नाम निधाना वस्त घत, अणमुली झोली पाईआ। साचे देस आ वत, बेवतनां दे मालक आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते सुहञ्जणे होण धर्म दे हट्ट, धर्म दी धार धार वड्याईआ। पवित्र करने तट, किनारे सोभा पाईआ। हरिजन लाहा लैणा खट, खटका रहे ना कोए लोकाईआ। मेहरवाना किरपा करनी झट, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तेरा नाम निधाना सारे लैण रट, रट्टा दीन दुनी मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हर हिरदा निरगुण तेरा नाम लए रट, सरगुण मिल के सरगुण वजे वधाईआ।
पहली चेत शहिनशाही सम्मत १२ दविंदर सिँघ दे गृह पिण्ड मलूवाल ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द सदा कृपाल, किरपा निध अगम्म अथाहीआ। आदि जुगादी दीन दयाल, जुग चौकड़ी बेपरवाहीआ । हरिजन वेखे आपणे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। एथे ओथे करे संभाल, दो जहानां मेल मिलाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन्म जन्म दी लेखे लाए घाल, पूरब लहिणा झोली पाईआ। फल लगाए साचे डाल, पत टहणी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द सदा बख्शंद, बख्शणहार इक अख्वाईआ। हरिजन देवणहार अनन्द, अनन्द आपणा रूप दरसाईआ। जोती नूर चाढ़्ह के चन्द, जगत अन्धेरा दए मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्द, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। आवण जावण पतित पावन मेट दे पन्ध, जगत राही रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा लहिणा नाल भगतां, भगवन दिती माण वड्याईआ। मेरे विच अगम्मी शक्ता, शक्तीशाली इक अख्वाईआ। लेखे लावां बूँद रक्ता, तन वजूद रंग रंगाईआ। संग रखावां धुर दी संगता, सगला संगी हो के वेख वखाईआ। सच प्यार दा बणां मंगता, जन भगतां अगे झोली डाहीआ। जन्म जन्म बणावां साची बणता, घड़न भन्न्हणहार दिती वड्याईआ। हरिजन लेखा जाणां आदिन अन्ता, अन्त अख़ीर आपणा संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतां आदि जुगादि सच प्यार, प्रेमी प्रीतम हो के दया कमाईआ। लहिणा देणा तक जगत संसार, दीन दुनी ध्यान लगाईआ। पूरब लेखा कर विचार, बिन विचरया दए समझाईआ। किरपा करे आप करतार, कुदरत दा कादर धुरदरगाहीआ। जिस फल्गुण दी रुति सुहाउणी बहार, फल फुल्ल आप महकाईआ। हरिजन देवे चरण अधार, चरण कवल कवल सरनाईआ। प्रीती बख्श सर्ब परवार, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। हरिजन जाए सच सच्चे दरबार, दरबारा सिँघ दरगाह साची सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। जिस दे संग बंती दा होया अधार, फल्गुण दा महीना दए गवाहीआ। पूरब लहिणा राम वशिष्ट दा उधार, वनवासी राम दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे फल्गुण सच सुणाए सो, पूरब लेख जणाईआ। धर्म दी धार लहिणा पिछला दो, दोहरी खेल खिलाईआ। जिस दा भेव ना जाणे को, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। वशिष्ट दे चेले राम नाल मोह, मुहब्बत अन्दरे
अन्दर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे राम अन्दर मारी झाकी, चेले वशिष्ट ध्यान लगाईआ। बिन रसना कीती बाती, बातन भेव चुकाईआ। कलयुग अन्तिम आवे अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। किरपा करे कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। तुहाडी फेर पुछे वाती, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जन्म होवे बहुभांती, कर्म इक्को रंग रंगाईआ। इक्को दर होवे खाती, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को जेही होवे हयाती, अन्तर प्रभ दे चरण समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। राम शब्दी धार किहा सुणो मेरे मीत, गुरभाई रंग रंगाईआ। तुहाडा लेखा नाल त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी दए वड्याईआ। जिस वेले त्रेता द्वापर गया बीत, कलयुग अन्तिम खेल खिलाईआ। भगत भगवान चलाए रीत, मार्ग इक्को इक दरसाईआ । झगड़ा मुका के मन्दिर मसीत, काया काअबा इक वखाईआ। साची बख्श चरण प्रीत, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ । धर्म दी धार वेखे नीत, नीतीवान अगम्म अथाहीआ। फल्गुण कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा ठांडा सीत, चेत्र उसे दा रूप बणाईआ। इन्द्र आपणे गावे गीत, मेला आपणे संग रखाईआ। ख़ुशीआं नाल ख़ुशीआं वाला समां गया बीत, पिछला लेखा रिहा ना राईआ। इक्को स्वामी वस्या चीत, चित ठगौरी दिती गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे वशिष्ट मीते जगत धार, तन वजूद मिली वड्याईआ। किरपा करी भगत वछल गिरधार, गिरवर आपणे रंग रंगाईआ। जन्म जन्म दा लेखा दिता उतार, पूरब लहिणा नाल मिलाईआ। फल्गुण ख़ुशीआं वाली मौली बहार, भगत भगवान मिल के वजी वधाईआ। इक्को रंग होया सचखण्ड सच्चे दुआर, दुआरका वासी जिथ्थे बैठे आसण लाईआ। राम वशिष्ट वेखण नैण उग्घाड़, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। पूरब लहिणा पूरब उधार, लेखा इक्को वार मुकाईआ। दोवें मित्र दोवें यार, दोहां दा लहिणा निरगुण धार संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी पावणहारा सार, सतिगुर दाता इक अख्वाईआ।