पहली चेत शहिनशाही सम्मत १२ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात दे समें
सम्मत शहिनशाही बारां कहे चढ़या अगम्मी चेत, सो पुरख निरञ्जण दए वड्याईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी करे हेत, हरि पुरख निरञ्जण मालक धुरदरगाहीआ। निरगुण हो के लेखा जाणे नेतन नेत, एकँकारा परवरदिगारा अगम्म अथाहीआ।
इक इकल्ला खोल्हणहारा भेत, आदि निरञ्जण दर्द दु:ख भय भञ्जण पर्दा आप उठाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता अछल अछेद, अबिनाशी करता हुक्म वरताईआ। जिस दी निरगुण निरगुण धार साची सेध, श्री भगवान नौजवान मर्द मर्दान भेव चुकाईआ। जो सति सतिवादी हो के खेले खेड, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सम्मत शहिनशाही कहे मेरा चेत महीना सुहञ्जणी रुत, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। जिस दा इक्को शब्द दुलारा सुत, आपे बणे पिता माईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल लख चुरासी बुत, तन वजूदां संग रखाईआ। उह भेव अभेदा खोल्हे अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चेत कहे मैं चढ़या लोकमात, मता सतिगुर शब्द जणाईआ। धुर संदेशा दिता पात, पत्रका बिन कलम शाही लिखाईआ। निरगुण निरगुण जोड़या नात, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। धुर फ़रमाना आपणी भांत, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। चेत कहे मैं लोकमात चढ़या, चार जुग दा पन्ध मुकाईआ। बिन अक्खरां शब्द अनोखा पढ़या, जिस दा लेख कलम शाही ना कोए बणाईआ। जिस मेरा आदि जुगादी घाड़न घड़या, रूप रंग रेख वेखण कोए ना पाईआ। मैं उसे दी सरनी पड़या, बिन सीस सीस झुकाईआ। जिस लेखा तकणा चोटी जड़या, चेतन पर्दा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। चेत कहे मेरे सतिगुर शब्द मीते, मित्रा तेरी सरनाईआ। मेरे नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग बीते, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा रूप बदलाईआ। मैनूं याद वायदे कौल इकरार जो कीते, बिन अक्खरां अक्खर लिखाईआ। तूं वेखणहारा आदि जुगादी रीते, रीतीवान तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर पर्दा आप उठाईआ। चेत कहे मेरे सतिगुर शब्द दयालू, दयानिध तेरी शरनाईआ। आदि जुगादी अगम्म कृपालू, किरपन हो के सीस निवाईआ। मैं सदा सदा रिहा तेरा श्रद्धालू, श्रद्धा तेरे चरण भेंट कराईआ। मैं हैरान हो गया कलयुग अन्त कौण संभालू, सम्बल दे मालक वेखणा चाँईं चाँईंआ। अवतार पैग़म्बरां दी धार विच मेरा साल हो गया चालू, चार जुग दे भविख्त देण गवाहीआ । मेरे वास्ते इशारा दे के गया नानक सुत कालू, कलम्यां बाहर दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। चेत कहे मेरे सतिगुर शब्द शहिनशाह, शहिनशाह शाह पातशाह बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। आदि जुगादी अगम्म अथाह, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं
चरण कवल बिना सीस सीस लवां निवा, निव निव लागां पाईआ। बेनन्ती करां मेरे मालक हक ख़ुदा, ख़ादम हो के सीस निवाईआ। मेहरवाना मेरी मन्ज़ूर कर दुआ, दो जहानां मालक तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आसा पूर कराईआ। चेत कहे मेरे सतिगुर सज्जण, शब्दी शब्द धार तेरी वड्याईआ। साची धूड़ करा दे मजन, जगत मिट्टी ख़ाक दी लोड़ रहे ना राईआ। बिना अक्खरां तों नाम निधाना पा दे कज्जल, जगत अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। बिन रसना जिह्वा दे दे भजन, बत्ती दन्द ना सिफ्त सलाहीआ। बिना तन शरीर वजूद तों मेरे पर्दे आ जा कज्जण, मालक बण के धुर दा माहीआ। मैं प्रेम प्रीती विच मेरया महबूबा तैनूं आया सद्दण, सदके वारी घोल घुमाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मैनूं दे दे अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सचखण्ड निवासी तेरे चरण मेरी बन्दन, सजदयां विच सीस झुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर दे खण्डन, खण्डा गोबिन्द खड़ग नाम चमकाईआ। जे सच भण्डारा आएयों वंडण, नाम निधाना दे वरताईआ। तेरा लहिणा देणा विच ब्रह्मण्डण, ब्रह्मांड दा लेखा दे चुकाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंगण, हरि करता इक अख्वाईआ। तेरी धूड़ी लावां मस्तक अगम्मी चन्दन, चन्द चांदने कर रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब दा होए छन्दन, सोहला ढोला इक समझाईआ। बिना जगत रंग तों चाढ़्ह दे रंगण, अनडिठ आप रंगाईआ। तूं मालक ख़ालक वरभण्डण, ब्रह्मण्ड तेरी शरनाईआ। निगाह मार लै विच जेरज अंडण, उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। दीन दयाल बण बख्शंदण, रहमत आपणी आप कमाईआ। तेरे दर तों आया मंगण, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ । चेत कहे प्रभू मेरे कोल भविख्तां वाली धार, धरनी उत्ते धर्म नाल जणाईआ। मैनूं संदेशा दे के गया ब्रह्मा सुत कुमार, सन्त सहिज सहिज सुणाईआ। बराह दिता इशार, जगत इशारा ना कोई वड्याईआ। यगैपुरुष दे अधार, उदर दा लेखा गया मुकाईआ। हावगरीव कीती पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। नर नरैण सची सरकार, इष्ट गया समझाईआ। कपलमुन कूक कीती पुकार, तूं ही तूं ही राग सुणाईआ। दत्तात्रै कीता इज़हार, सिफ्तां सिफ्त सालाहीआ। तूं सब दा मीत मुरार, रिखप देव गया दृढ़ाईआ। पृथू धूड़ी ला के छार, शहिनशाह तेरे रंग समाईआ। मत्तस बिन नैणां नीर वहाया जल दी धार, समुंद सागर संग बणाईआ। कच्छप मिन्दिरा चुक के पिठ दे भार, समुंद वरोलया चाँईं चाँईंआ। धनंतर हस के किहा अगम्मा यार, साहिब स्वामी तेरी सिफ्त सालाहीआ। नर सिँघ तेरा खेल रूप अपार, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। नर नरैण हो हुशियार, ध्रू दिता दृढ़ाईआ। बलि बावन कर उज्यार, पर्दा खोल्ल्हया चाँईं चाँईंआ। निउँ निउँ सदा करां निमस्कार, निव निव लागां
पाईआ। हरी हरि पर्दा खोल्ह निराकार, गज दिता दृढ़ाईआ। मेरी बेनन्ती सुण सुणनेहार, अनसुणत दयां दृढ़ाईआ। राम रामा हो के ख़बरदार, रावण भेव गया चुकाईआ। परसे खेल कीता अपार, ब्राह्मण क्षत्री वंड वंडाईआ। वेद व्यासा बण के जगत लिखार, पुराण अठारां चार लख हज़ार सतारां सलोक गया समझाईआ। कृष्ण काहन कीता ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर दृढ़ाईआ। द्वापर तेरी धार विच्चों साँवल सुंदर होया बाहर, सांवरीआ आपणी कार कमाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते तेरा रूप अगम्म अपार, अपरम्पर तेरी वड वड्याईआ। मूसा मूँह दे सुट्टया भार, कोहतूर रंग रंगाईआ। बुद्ध बुद्धी दा लेखा समझे ना कोए संसार, संसारी भण्डारी सँघारी बैठण सीस निवाईआ। ईसा सलीब दी चाढ़्ह के धार, फाँसी गल लटकाईआ। उस संदेशा दिता बिन रसन जिह्वा उच्चार, बिन बुल्ल्हां बुल्ल्ह हिलाईआ। मुहम्मद बणा के बरख़ुरदार, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। अन्त कूक के किहा पुकार, चार यारी नाल मिलाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरा करे परवरदिगार, बेऐब नूर अलाहीआ। नानक निरगुण सरगुण वजाई सतार, सरगुण निरगुण खेल खिलाईआ। गोबिन्द खण्डा खड़ग खिच्च कटार, कटाकश दीन दुनी समझाईआ। तेरा खेल सब तों बाहर, ख़लक दे ख़ालक भेव कोए ना पाईआ। पहली चेत कहे प्रभू मेरा चार जुग दा लहिणा पूरब उधार, पूरन सतिगुर दयां दृढ़ाईआ। मेरे प्रविष्टे विच सब ने तेरे अगे कीती पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरा खेल होवे अपार, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती जाता हो के होणा ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। नव सत्त तेरा इक्को होए अधार, उदर दा लेखा देणा मुकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पताल तेरी जै जै कार, इक्को ढोला सिफ्त सलाहीआ। सो पुरख निरञ्जण सब नूं करना ख़बरदार, सोया रहिण कोए ना पाईआ। हरि पुरख निरञ्जण पर्दा दीन दुनी दा उतार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण खोज खुजाईआ। एकँकारे सांझे यार, मित्र प्यारे देणी वड्याईआ। आदि निरञ्जण तेरी मौले अगम्म बहार, रुतड़ी आपणे रंग रंगाईआ। अबिनाशी करते बणना शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह इक अख्वाईआ । श्री भगवान तेरा खेल होवे अपार, निरगुण आपणा रंग रंगाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तुध बिन दूजा नज़र ना आए कोई संसार, सहिसा जगत रहे ना राईआ। विष्नूं हलूणा दे दे आपणी धार, विश्व दे मालक दया कमाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म दी पावे सार, ब्रह्मवेता हो के वेख वखाईआ। शंकर आपणा चुक लै आपे भार, सँघारी हो के आपणा हुक्म वरताईआ। त्रैगुण माया पर्दा दए उतार, रजो तमो सतो लेखा रहे ना राईआ। पंजां ततां पाउणी सार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खोज खुजाईआ। पहली चेत कहे प्रभू मेरी डण्डावत बन्दना सजदयां तों बाहर निमस्कार, बिन सीस सीस निवाईआ। तूं कलि कल्की निहकलंक चौबीसा हरि जगदीसा अमाम अमामा नूर उज्यार,
जोती जाता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण चेत्र मीता, जगत मित्रा तैनूं दयां जणाईआ। जुग बदलणा आदि जुगादी प्रभ दी रीता, रीतीवान इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच सतिजुग त्रेता द्वापर बीता, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्तिम वेखणहारा नीता, नीतीवान अगम्म अथाहीआ । जिस झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीता, काया काअब्यां भेव चुकाईआ। आपणा भाणा दस्सणा सब नूं मीठा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जिस दे हुक्म विच तपण वाला अंगीठा, कलयुग क्रिया कूड़ अग्नी रिहा डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। चेत कहे सुण सतिगुर शब्द प्यारे, प्रेम नाल दृढ़ाईआ। की हुक्म वरते विच संसारे, संसारी भण्डारी सँघारी की सेव कमाईआ। की लहिणा देणा तेई अवतारे, अवतरी की की हुक्म जणाईआ। की सतिजुग कलयुग खेल होवे अपर अपारे, अपरम्पर स्वामी की हुक्म वरताईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी बीते सारे, सिर सके ना कोए उठाईआ। उह कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण नूर करे उज्यारे, जोती जाता वेस वटाईआ। सम्बल बहि के सच चुबारे, चारे कुण्ट वेख वखाईआ। जो निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल करे दोबारे, दोहरी आपणी कल वरताईआ। मैं उस दे जावां बलिहारे, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। झट नारद आ के हस्सया, पहली चेत ख़ुशी बणाईआ। मैं दूर दुराडा आया नस्सया, बिन कदमां कदम उठाईआ। मैं वेख्या जगत माया विच फस्या, हैरानी विच दयां दुहाईआ। चारों कुण्ट होई अन्धेरी रैण मस्सया, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। धर्म दी धार पै गई गशया, सुरती सुरत ना कोए जगाईआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां बिना कदमां कछया, कछ मछ दा लेखा पूर कराईआ। मैं हर हिरदा वेख्या पुरख अकाला किथ्थे वस्या, कवण कूटे डेरा लाईआ। किस किस नूं कलयुग माया डस्सणी डस्या, विख आपणा रूप बणाईआ। किस किस दा सगल वसूरा लथ्थया, सथर यारड़ा सेज हंढाईआ। कवण सुणे शब्द अनादी कथया, धुन आत्मक राग राग जणाईआ। कवण दुनिया दी धार टेके मथ्थया, कवण हिरदे हरिजू रिहा वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक अगम्म अथाहीआ। नारद कहे चेत जी मैनूं आवे हासी, हस हस के दयां जणाईआ। ब्रह्मे नूं पुछ लै पंडता की तेरी कहिंदी राशी, राशी की जणाईआ। विष्नूं नूं पुछ लै किस बिध दुनिया दी मिटे तृष्ना प्यासी, भुक्खयां भुख गुआईआ। शंकर नूं पुछ लै किस बिध चुरासी विच्चों होवे ख़ुलासी, फाँसी जम ना कोए लटकाईआ। राय
धर्म नूं पुछ लै कवण वेला मिटे उदासी, चिन्ता नज़र कोए ना आईआ। चित्रगुप्त तों लेखा तक लै की लहिणा दस्से हिसाबी, अक्खरां हिन्दस्यां अंकड़यां बाहर जणाईआ। लाड़ी मौत नूं पुछ शताबी, की लेखा दीन दुनी नाल बंधाईआ। की हुक्म देवे हक जनाबी, जनाबेआली की कहि के गया दृढ़ाईआ। कवण कवण कवण होवे अमदादी, इस दा कवण कवण कवण सहाईआ। झट नारद हस के किहा पहली चेत आह तक लै जो नानक संदेशा दे के आया विच बग़दादी, बग़लगीर आपणा आप कराईआ। जिथ्थे ना इश्क हकीकी ना मजाज़ी, जगत शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोए अक्खर विद्या दिसे किताबी, कुतबख़ान्यां दी लोड़ ना कोए वखाईआ। ना कोई सजदा ना बन्दना ना अदाबी, निव निव कोई ना लागे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म अगम्म वरताईआ। नारद कहे चेत जी मैं चार जुग दा पांधा, बिन अक्खरां विद्या दयां जणाईआ। मैं बिना जिह्वा तों गांदा, ढोले अगम्म अथाहीआ। मैं पुत बणया नहीं कदे किसे माँ दा, जनणी गोद ना कोए टिकाईआ। मैं वणजारा नहीं सूर गाँ दा, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। मैनूं इशारा सतिगुर शब्द दिता इक्को अगम्मे नाँ दा, नाउँ निरँकारा कहि के जिस नूं सारे गाईआ। मैं वणजारा बणया इक्को थाँ दा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। इक्को संदेशा सुण लै जिस दा बोल वाह वाह दा, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। उह मालक थल अस्गाह दा, महीअल आपणा खेल खिलाईआ। जिस दो जहान वणजारा बणाया आपणे राह दा, रैहबर बणया नूर अलाहीआ। जिस दा कलमा गाया पैग़म्बरां हक ख़ुदा दा, ख़ुद मालक इक अख्वाईआ। उस दा असूल माकूल बदलणा बन्दगी वाली दुआ दा, दोहरी आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे चेता, मैनूं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा चेता, · चेता तैनूं
दयां कराईआ। कुछ मैथों पुछ लै भेता, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। उह वक्त याद कर लै जो सतिगुर अर्जन इशारा दिता जिस वेले सीस पवाई रेता, तती तवी दए गवाहीआ। इक्को पुरख अकाला दीन दयाला सब दा होणा नेता, निरवैर निरँकार निराकार हो के आपणा हुक्म वरताईआ। बेपरवाह अगम्म अथाह हो के नौ खण्ड पृथ्मी फिरे आपणयां विच खेतां, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। चेत कहे नारद मुनी, मुनीश्रा कुछ अगला हुक्म जणाईआ। कवण हुक्म धुरदरगाह तों सुणी, अणसुणत की दृढ़ाईआ। कवण दाता वड गुण गुणी, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। नारद कहे चेत जी, उस दी अगम्मी धुनी, जगत साध समझ किछ ना पाईआ। उह संदेशा देवे हुण हुणी, यदी यदिप दयां दृढ़ाईआ।
जिस दे हुक्म विच लख चुरासी छाणी पुणी, पुण छाण कर थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे चेत जी, उह वेखो अवतार पैग़म्बर गुरु प्रभू दे दुआर, बंक दुआरी हो के सीस निवाईआ। बिना रसना जिह्वा बिना कलमे नाम तों करन जै जै कार, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। बिन तन वजूद शरीर झुकण सची सरकार, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को इक दर्शन पाईआ। जिस दा रूप ना मूंड मुण्डाया ना सीस बध्धी दस्तार, तन वजूद ख़ाकी नज़र कोए ना आईआ। उह जोती जाता पुरख बिधाता सचखण्ड वसे जोत उज्यार, जोती जाता अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे चेत जी, आह वेख मेरे कोल पुराणी लिख्त, लेखा चार जुग दे शास्त्र समझ कुछ ना पाईआ। जिस विच उह अगम्मा भविख्त, जिस दीआं पेशीनगोईआं देण गवाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला इक्को होवे इष्ट, इष्टदेव इक्को नज़री आईआ। जो सब दी अन्तर निरंतर खोल्हणहारा दृष्ट, इष्टदेव आत्मा आपणे रंग रंगाईआ। जिस दा इशारा दे के गया राम वशिष्ट, विषयां तों बाहर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। नारद कहे चेत कुछ लेखा सुण लै अगला, धुर दी धार विच्चों जणाईआ। प्रभू भेव खोल्हे सगला, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। उह दीन दुनी दा मानव वेखणहारा बपड़ा बग बगला, बिन नैणां ध्यान लगाईआ । जिस दीन दुनी दी धार वेखणी पहाड़ जूहां जंगलां, समुंद सागराँ खोज खुजाईआ। जिस शरअ दे तोड़ने संगला, सगला संगी बहुरंगी इक्को नज़री आईआ। उह स्वामी ठाकर जग नेत्र कदे ना होवे अन्धला, अन्ध आत्म वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे चेत, सतिगुर शब्द की कुछ कहिंदा, कहि कहि की जणाईआ। जिस दा हुक्म सदा जुग चौकड़ी रहन्दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दे हुक्म विच आदि जुगादि जुग चौकड़ी विष्न ब्रह्मा शिव बहन्दा, अवतार पैग़म्बर गुर बैठण सीस निवाईआ। जिस दा प्यार विच जीव जंत भाणा सहन्दा, सिर सके ना कोए उठाईआ। मैनूं इयों दिसदा उस दा झगड़ा पैणा कुछ दिशा लहिंदा, मुहम्मद दी आसा चार यारी नाल पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। नारद कहे चेत जी, मैं तैनूं कुछ दस्सां अगम्मी भाषा, जिस दी लिपी अक्खरां विच समझ किसे ना आईआ। जिस दा भाव जाणे ना कोए ख़लासा, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जिस दी लभ्भे किसे ना शाख़ा, शनाख़त विच ना कोए समझाईआ। ना उहदी पहली ते ना उहदी दूजी कलासा, कलास
वन टू दा लेखा रहे ना राईआ। ना उहदा अंक लभ्भे पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां वेखण कोए ना पाईआ। जिस दे हुक्म विच शंकर भज्जा फिरे उत्ते कैलाशा, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैनूं इयों जापदा इस सृष्टी उत्ते चढ़नीआं लाशां उत्ते लाशां, लशकर शाही आपणे रंग रंगाईआ। मैनूं उस उत्ते पूरा भरवासा, जो पूरन ब्रह्म दए समझाईआ। जिस दीन दुनी दा सुभावक ही उलटा देणा पाशा, पेशतर आपणा भेव चुकाईआ। तांहीए चेत जी उहनूं कहिंदे पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता कहि के सीस निवाईआ। मैनूं इयों जापदा उस धरनी धरत धवल धौल उत्ते आपणी अगम्मी पाउणी रासा, बिन गोपी काहन आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दर इक वड्याईआ। चेत कहे नारद जी तुसीं बड़े पुराणे पांधे, पाँधीआ मैनूं दे समझाईआ। जुग चौकड़ी थक्के मांदे, बलहीण नज़री आईआ। जुग चौकड़ी आपणे वतन वक्त नाल जांदे, थिर रहिण कोए ना पाईआ। तुसीं वणजारे इक्को नाँ दे, दूजा अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। क्यों कलयुग जीव रूप बणे काँ दे, काग वांग कुरलाईआ। क्यों वणजारे होए सूर गाँ दे, पशूआं खल्ल लुहाईआ। क्यों माण रहे नहीं किसे थाँ दे, थनंतर रोवण मारन धाहीआ। उहनां मार्ग लभण ना साचे राह दे, मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। क्यों नहीं दर्शन हुन्दे उस बेपरवाह दे, जो घट घट रिहा समाईआ। जिस दे खेल थल अस्गाह दे, महीअल आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे चेत जी, उह मालक अगम्म ख़ुदा, ख़ुदी सब दी वेख वखाईआ। जिस नूं कायनात समझया जुदा, जुज़ वखरा बैठे बणाईआ। निरगुण नूर दिलरुबा, रहमतां दा मालक इक गुसाँईंआ। जिस दे अगे मुहम्मद कीती दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। या वज़ू माविस्ती नवा अर्शे ज़वा ज़लअम जगमे नवी फ़र्शे तलूह दो जहानां खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। नारद कहे, चेत्रा, उह स्वामी धुर दा तक, बिन नेत्रां नैण उठाईआ। जिस ने सब दा पूरा करना हक, हकीकत दो जहान नौजवान वेख वखाईआ । लख चुरासी अन्दरों कढणा शक्क, शिकवे सब दे दए गंवाईआ। कलयुग दा लेखा आपणे हुक्म नाल करना फ़क्क, दीन दुनी रहिण कोए ना पाईआ। जिस नव सत्त जंगल जूह पहाड़ वेखणे ढक्क, समुंद सागराँ खोज खुजाईआ। उह वाहिद मालक इक्को यक, जो यके बाद दीगरे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस दा इशारा देवे ईसा वालां कलाक, जगत घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। जो बिना अवाज़ तों करे टक टक, टाक आपणी बिन अक्खरां रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। चेत कहे नारद
जी अज्ज बड़ा दिहाढ़ा चंगा, चंगी तरह जणाईआ। मेरा नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छे लँघा, लंगड़ा लूल्हा हो के भज्जया वाहो दाहीआ। मैं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं करदयां वेख्या दंगा, जगत शास्त्रां नाल लड़ाईआ। प्रभ दे हुक्म दा वजदा वेख्या मृदंगा, तन वजूदां जो आपणे ढोले सुणाईआ। मेरा आदि जुगादी जुग चौकड़ी इक्को सतिगुर शब्द नाल संगा, सगला साथी इक्को इक नज़री आईआ। जिस ने भार उठाउणा आपणे कंधा, कन्ढ्ढी घाट बैठी वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस जुग जुग मानव ज़ाती पाईआं वंडां, हिस्से तन वजूद जणाईआ। दीन मज़्हब दीआं दे के गंढ्ढां, मोहर आपणा हुक्म वखाईआ। सब तों परे दस के आपणा दुआर ठण्डा, सचखण्ड साचा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक अख्वाईआ । झट कलयुग आ गया शताबी, मस्ती विच जणाईआ। दुनियादारो मेरा वेस नहीं कोई पंजाबी, पंजां ततां वाल्यां दयां जणाईआ। मैं करदा नहीं किसे नूं अदाबी, सिर सर ना कोए झुकाईआ। मेरा ना कोई जनाब ना जनाबी, जनाबे आहला कहि ना किसे नूं बुलाईआ। ना कोई घराना ना कोई मेरा महिराबी, चार दीवारी छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। ना कोई मेरी नार ते ना मैं बणया कन्त सुहागी, दूलहा जगत ना कोए अख्वाईआ। मैनूं शर्म हया काहदी, काअबे वाल्यां देणा रुलाईआ। मैनूं हुक्म मिल गया सचखण्ड तों आदी, आदि पुरख दिता समझाईआ । कलयुग अन्त, बच्चू, सदी चौधवीं कर देणी ज़रूर बर्बादी, बदला चुक्के थांउँ थाँईंआ । ना कोई शाह रहे नवाबी, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। कलयुग कहे मैनूं ख़ुशी होई डाहढी, डण्डावत बन्दना करन वाल्यो तुहानूं दयां समझाईआ । सब दा इक्को पुरख अकाल गाडी, जिस नूं गाॅड कहि के मूसा ईसा सीस गए निवाईआ। उह ज़रूर वेखण वाला दीन दुनी दी आबादी, तके थांउँ थाँईंआ। जिस ने चार जुग दी खेल खेली दीन मज्हब समाजी, समाजवादी इक्को धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ । झट सतिजुग आया सुण ओए कलयुग वीरा, पहला चेत गया आईआ। ओह तेरे विच्चों तेरी बदलण वाली तकदीरा, तदबीर प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। उस प्रभू दी बिना अक्खीआं तों तक लै तस्वीरा, जिस दी तस्वीर तसव्वर मुसव्वर कर ना कोए वखाईआ। जिस दा इशारा दे के गया कबीरा, कबरां तों बाहर दृढ़ाईआ। इक्को स्वामी अन्तरजामी गहर गम्भीरा, गवर इक अख्वाईआ। जिस लेखे लाया रवीदास दा कसीरा, कसम खा के दीन दुनी दए उलटाईआ। जिस प्रेम बणाया जट्ट छींबे नाई झीवर झीरा, सोहणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दर इक सुहाईआ। नारद कहे चेत जी, उह दर केहड़ा, सज्जणा मैनूं दे दरसाईआ। जिथ्थे मिट जाए जगत शरअ दा झेड़ा, झगड़ा नज़र कोए
ना आईआ। इक्को परम पुरख दा दिसे वेहड़ा, जिथ्थे गुर अवतार पैग़म्बर बैठे इक्को ढोला गाईआ । सुहञ्जणा होवे खेड़ा, इक्को नूर जोत रुशनाईआ। सारे कहिण तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। की हो गया जे सतिगुर शब्द हो गया शेरा, शहिनशाह आपणा रूप बदलाईआ। मेहरवान हो के जन भगतां उत्ते करे मेहरा, मिहबान बीदो बीखैर या अलाह जिस नूं सजदयां विच सीस झुकाईआ। ज़लवे ज़ू अर्शे वज़हू तुनक्ख़ते ज़मम कलज़माए यज़वीउ नमाए नम्बाए वज़ी वज़ीउल ज़वा कनीउल गज़ा माफ़सते नाख़सते जाऊको ज़वी शहिनशाहे अज़ी पातशाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा बंक इक वड्याईआ। चेत कहे नारदा जुग चौकड़ी संगीआ, सगला संग जणाईआ। केहड़ीआं केहड़ीआं मंगां मंगीआं, मैनूं दे सुणाईआ । नारद हस के किहा कई जुग चौकड़ीआं लँघीआं, भज्जीआं वाहो दाहीआ। मैं बड़ीआं शरअ दीआं वेखीआं तंगीआं, तंगदस्त वेखी लोकाईआ। चोटीआं वेखीआं नंगीआं, ओढण सीस ना कोए रखाईआ। जलधारां वेखीआं गंगीआं, यमुना सरस्वती गोदावरी भज्जण वाहो दाहीआ। दीन दुनी दीआं अक्खीआं वेखीआं अन्धीआं, निज नेत्र प्रभ दा दर्शन कोए ना पाईआ। तन वजूद नूं शरअ दीआं होईआं कंधीआं, पाँधी बण के पन्ध ना कोए मुकाईआ। आह वेख लै बिना कलम शाही काग़ज़ तों गुरु अवतार पैग़म्बरां निरअक्खर धार पुरख अकाल दीन दयाल नाल कीतीआं संधीआं, जिस दा संदेश दे के गया गोबिन्द माहीआ । जिस दे सचखण्ड विच नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दीआं आशां टंगीआं, वेखणवाला नज़र कोए ना पाईआ। उह ज़रूर कलयुग अन्त खेल करे बहुरंगीआ, बिन रंगत रंग रंगाईआ। जिस लहिणा देणा नाल तारा चन्दीआ, सूर्या आपणा संग जणाईआ। जिस दे प्यार विच जन भगत वहाउँदे अंझीआं, हंझूआं हार बणाईआ। उह देवणहारा परमा नंदीआ, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जो आत्मा परमात्मा प्रीतां टुटीआं देवे गंढ्ढीआं, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी इक अख्वाईआ। जो भगतां अन्तर निरंतर पावे ठण्डीआं, त्रैगुण अग्नी तत तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म हुक्म आप प्रगटाईआ। हुक्म कहे मैं सब दा मालक, बिन हुक्म तों नज़र किछ ना आईआ। आदि जुगादी सब दा ख़ालक, मख़लूक आपणे रंग रंगाईआ। निरगुण सरगुण धार पालक, पालणहार अगम्म अथाँईंआ। जोती जाता इक्को इक संचालक, सति सच दा हुक्म इक वरताईआ । मेरा इक्को इक पिता मैं इक्को उस दा बालक, इक्को मेरी जणेंदी माईआ। जुग बदलणा मैनूं आदि जुगादी आदत, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। नाम कलम्यां बदलां अबादत, बन्दगी बन्दगी विच्चों प्रगटाईआ। साची वस्त दयां निआमत, बिन रसना रस चखाईआ। मैं सच दस्सां उस दे हुक्म विच आउण वाली क्यामत, कायम मुकाम रहिण कोए ना पाईआ। बिना
पुरख अकाल तों रहे ना कोई सही सलामत, असलामाअलेकम कहिण वाले पता नहीं किधर जावण मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव चुकाईआ। हुक्म कहे मैं धुर दा आया दौड़ा, भज्जया वाहो दाहीआ। पुरख अकाल मेरा इक्को लाया पौड़ा, पौड़ी डण्डा नज़र कोए ना आईआ। मैं हुक्म मन्नया ब्राह्मण गौड़ा, जिस दी ज़ात समझ किसे ना आईआ। जिस दा मार्ग सब तों सौड़ा, भीड़ी गली पार ना कोए कराईआ। मैं वेखणहारा फल मिट्ठा कौड़ा, लख चुरासी फोल फुलाईआ । धुर दे हुक्म विच अटका सके कोई ना रोड़ा, रोड़ी सक्खर पत्थरां ते लेट के नानक गया समझाईआ। जिस दा गोबिन्द गाया दोहरा, दादू दे देहुरे आया समझाईआ। जिस दी भेंटा कीता फ़तिह सिँघ ते ज़ोरा, जुझार अजीत रंग रंगाईआ। उस दा सुत दुलारा सतिगुर शब्द बांका छोहरा, नौजवान इक्को रूप दरसाईआ। जो पिच्छे होर अगे हो जाए होरा, होर दा होर रूप बदलाईआ। जिस दा हुक्म लख चुरासी कलयुग अन्तिम इक्को मिलना कोरा, जो कौरवां पांडवां नूं कृष्ण गया समझाईआ। किसे दे सीस उत्ते झुलणा नहीं चौरा, छत्रधारी नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी दा अन्तर होणा बौरा, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। हुक्म कहे मैं धुर दी धार, धरनी वाल्यो तुहानूं दयां जणाईआ। मेरा इक्को पुरख अकाला यार, यारड़ा इक अख्वाईआ। जो सचखण्ड वसे सच्चे दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस नूं सब ने मन्नया परवरदिगार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। मैं उस दे हुक्म विच हुक्म हो के फिरां सदा जुग चार, जुग चौकड़ी आपणा खेल खिलाईआ। जिस दे प्यार विच बद्धे पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी हो के वेख वखाईआ। मैं संदेशा देवण आया दीन दुनी संसार, संसारीओ जिज्ञासूओ सब नूं दयां जणाईआ। ओह कलि कल्की निहकलंका अवतार, अमाम अमामां नूर अलाहीआ। सब दे साहमणे बहि गया सम्बल धाम न्यार, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेले बणा लए दो चार, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। अन्दर वड़ दे मन्दिर चढ़ के तूं मेरा मैं तेरा दस्स के इक जैकार, जै जै कार दिती कराईआ। वेरवा रख्या नहीं कोई पुरख नार, बृद्ध बाल जवान वंड ना कोए वंडाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जो पावणहारा सार, महासार्थी आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच ढोला इक सुणाईआ। चेत कहे जन भगतो इक्को ढोला गाउणा, गा गा ख़ुशी बणाईआ। घर स्वामी ठाकर पाउणा, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। आत्म सेजा खुशीआं नाल सुहाउणा, सुरती शब्द नाल समाईआ। जगत वासना डेरा ढाउणा, कल्पणा तन रहे ना राईआ। इक्को सतिगुर शब्द मनाउणा, पुरख अकाला इष्ट जणाईआ। पहली
चेत ना दिवस भुलाउणा, भुल्लयां मार्ग दए लगाईआ। जन भगतो तुहानूं सुत्तयां फड़ फड़ उठाउणा, फड़ बाहों गले लगाईआ। चार जुग दयो विछड़यो तुहानूं आप मिलाउणा, मेला हरि जगदीस कराईआ। सतिजुग दा साचा मार्ग लाउणा, सति धर्म दी साची धार प्रगटाईआ। दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाउणा, इक्को घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। चेत कहे भगतो आया वक्त सुहञ्जणा, प्रभ सोहणी दए वड्याईआ। किरपा करे आदि निरञ्जणा, नर नरायण नूर अलाहीआ। सदा सुहेला दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। दर्शन देवे गोपाल मूर्त मदना, मधुसूदन खेल खिलाईआ। जिस लेखे लाउणा आहला अदना, ऊचां नीचां वंड ना कोए वंडाईआ। जो इशारा दे के गया कसाई सधना, सदमे सब दे वेख वखाईआ। जिस झगड़ा मेटणा काया माटी बदना, तन वजूदां डेरा ढाहीआ। सब ने इक्को ढोला गीत गाउणा छन्दना, तूं मेरा मैं तेरा इक्को नूर तेरा रुशनाईआ। इक्को साहिब करनी बन्दना, बन्दगी विच सीस झुकाईआ। जो आत्म परमात्म देवे अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। झगड़ा मेटे जेरज अंडना, उत्भुज सेत्ज लेखा रहे ना राईआ। माण देवे विच वरभण्डणा, ब्रह्मण्डां पन्ध मुकाईआ। दुआर बंक वखाए सचखण्डणा, थिर घर आपणा रंग रंगाईआ। जिथ्थे ना कोई सूर्या चन्दना, मण्डल मण्डप नज़र कोए ना आईआ। जोती जाता पुरख बिधाता लाए आपणे अंगणा, अंगीकार इक अख्वाईआ। जिस गोबिन्द धार सब नूं पहनाया कंगणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पहली चेत कहे जन भगतो तन काया माटी रंगो, रंगत प्रभ दए चढ़ाईआ। चरण प्रीती साची मंगो, मांगत हो के झोली डाहीआ। दीन दुनी विच ना संगो, जगत शरअ शरअ ना कोए जणाईआ। भगत बण के दीन मज़्हब दी हद्द लँघो, बिन कदमां कदम टिकाईआ। आपणी जीवन जुआनी प्रभू प्यार विच हंढो, हयाती कमलापाती भेंट चढ़ाईआ। जे पिच्छे टुट गई, पहली चेत कहे, जन भगतो अज्ज गंढ्ढो, जो टुटयां गंढ्ढ पुआईआ। बिन जल धारा तुहाडे अन्दर देवे ठण्डो, ठण्डक इक्को इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। चेत कहे मेरे मित्रो बण जाओ भगत सुहेले, सईआ इक्को नज़री आईआ। सतिगुर शब्द नाल कदी कदी हुन्दे मेले, कदीम दे विछड़यो तुहानूं दयां सुणाईआ। कदी कदी मिल के बैहंदे गुरु चेले, चेले गुरु विच समाईआ। जिस प्रभू नूं भालण ख़ातर फिरदे जंगलीं बेले, टिल्ले पर्वत चोटीआं आसण लाईआ। मात पित भैण भ्रावां कोलों हो के वेहले, तन भबूतीआं ख़ाक रमाईआ। उन्हां नूं पता नहीं कदों मिले ते मिले केहड़े वेले, घड़ी पल समझ किसे ना आईआ। तुसीं इक छिन्न विच हुण अन्दरों इक सकिंट दीन
दुनी नालों हो जाओ वेहले, वेहलयो तुहाडा सुहेला तुहाडे अन्दर वड़ के आपणा पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दरस इक वखाईआ। नारद कहे प्रभू मेरे कोल इक अर्ज़ी, आजज़ हो के सीस निवाईआ। वेखीं, कलयुग सतिगुरु ना बणीं फ़र्ज़ी, ततां वाला खेल खिलाईआ। निरगुण धार आपणी रखीं कोई ना ग़रज़ी, ग़रज़ भगतां पूर कराईआ। जे पिच्छे नहीं बणया पहली चेत तों बण जा भगतां दा दर्दी, दर्दीआं दर्द लैणा वंडाईआ। किसे नूं पोह ना सके शरअ दी छुरी करदी, कातिल मक्तूल दा डेरा देणा ढाहीआ। तेरी इक्को शरन लई नरायण नर दी, नरां दिआ मालका नरां नूं देणां तराईआ। पर याद कर लै बिना भगतां दी आत्मा तों तैनूं कदे नहीं कोई वरदी, जे भगत ना होण रंडया तेरी कीमत कोए ना पाईआ। वेख लै कलयुग कितनी दुनिया तेरे कोलों मूल नहीं डरदी, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दा भय ना कोए रखाईआ। कलयुग कूड़ क्रिया रूप बणी हड़्ह दी, होड़ा सस्से वाला दए गवाहीआ। हँ ब्रह्म धार जाणे ना कोए चेतन जड़ दी, सति दे मालक तेरे विच ना कोए समाईआ। मैं इक ख़बर दस्सां तेरे घर दी, गृह गृह दे मालक पर्दा देणा चुकाईआ। उह गल्ल चेते कर लै पिछला साल चेत पर दी, पुराणयां प्राणां तों बाहर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दर साचे मंग मंगाईआ। चेत कहे जन भगतो सुणो अगम्मी सो, सो पुरख निरञ्जण रिहा जणाईआ। इक विच इका रूप जावो हो, एका रंग समाईआ। आत्मा परमात्मा कदे ना समझो दो, दुवैती वंड ना कोए वंडाईआ। जेहड़े प्यार विच सतिकार विच हितकार विच इक वार सतिगुर दी चरण गए छोह, छोहर बांका आपणे रंग रंगाईआ। ओह दुरमति मैल दर आयां दी देवे धो, पापीआं पतित पुनीत बणाईआ। जगत वासना अन्दर वड़ के लए खोह, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। जे भगतो तुहाथों नहीं मिटया ते सतिगुर हो के पंजां विकारां दा मेटे आप गरोह, पंजां ततां वाल्यो पंचम शब्द नाल जुड़ाईआ। तुसीं घर सुते होणा ते सतिगुर तुहाडे अन्दर वड़ के देवेगा लो, नैण तीजा आप खुल्हाईआ। तुहानूं इक्को काफ़ी सोहँ सो, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। दुनिया नालों दुनिया वाला तोड़ के मोह, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दर दए वड्याईआ। चेत कहे जन भगतो मेरी सलाह अगे कदे नहीं जम्मी, जगत रूप ना कोए वखाईआ। जिस दा लेखा नहीं नाल काया माटी चम्मी, चम्म दृष्टी ना कोए रखाईआ। एह औगुणहार नहीं निकम्मी, निहकर्मण रूप ना कोए बणाईआ। इहनूं ख़ुशी नहीं कोई ग़मी, चिन्ता चिखा ना कोए जणाईआ। इहनूं लालच नहीं कोई तमी, लोभ मोह ना कोए रखाईआ। जदों वेखो नवीं दी नवीं, नवें साल दी सब नूं मिले वधाईआ। फिर तुहानूं पुच्छया करनगे केहड़ा
सी अवतार चवी, चौबीसा जगदीसा कवण अख्वाईआ। पता नहीं नौ सौ नड़िंनवे करोड़ इस दे ज़रूर बणनगे कवी, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। एह पानहे गंढ्ढदयां इशारा दिता सी रवीदास चमारे रवी, रम्बी आर सिर उत्ते रगढ़ाईआ। बिना ज़बान तों इक्को इक्को तुक गवी, गा गा गा आपणे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब बेपरवाहीआ। चेत कहे जन भगतो तुहाडा पता नहीं किधरों साथी लम्भया, बिन लभ्भयां बिन खोजयां खोजी बण के गया आईआ। मैं हैरान हो गया किस बिध मेल होया सब्बया, सहिज नाल मेला ल्या मिलाईआ। जिस नूं कहिंदे नूर अलाही रब्या, कुदरत दा कादर नूर अगम्म अथाहीआ। जिस ने प्यार विच हरि भगत दुआर विच तुहानूं सद्दया, संदेशे शब्द वाले जणाईआ। नाम ख़ुमारी दे के मध्या, रस इक्को इक वखाईआ। धुन आत्मक राग दृढ़ा के नदया, नादी धुन दिती जणाईआ। जन भगतो अज्ज तों पुरख अकाल दा डंका वज्जया, धुर दे राम दा डौरु काहन हो सुणाईआ। जिस दा पैग़म्बरां बिना मक्के काअबे तों कीता हज्जया, अमाम अमामा नूर अलाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर इक प्रगटाईआ। चेत कहे भगतो मेरा सम्मत शहिनशाही चढ़ गया बारां, इक दो नाल मिलके वजी वधाईआ। भगतो भगवान नाल सब तों वखरीआं बहारां, जगत दी बसन्त दए गवाहीआ। क्यों उह मित्र यार यारां दा यारा, यराना अगे ना कोए तुड़ाईआ। जदों वेखो तुहाडीआं आत्मां उस परमात्मा दीआं नारां, दूजा कन्त होर ना कोए हंढाईआ। जगत वड्याई किसे कम्म नहीं आउँदी ना सोहवण तन शृंगारा, वस्त्र भूषन प्रेम ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। चेत कहे जन भगतो मैं इक्को दस्सां मंत, मन्त्र दयां जणाईआ। प्रभ तों चंगा केहड़ा कन्त, जो जम्मे ते मर जाईआ। केहड़ा वड्डा पंडत, जगत पंडत अक्खरां करन पढ़ाईआ। तुहाडे नालों केहड़ी चंगी संगत, जिथ्थे चार वरन मिलके बैठे इक्को रंग समाईआ। सच प्यार दी तुहाडी पंगत, नाम रस चखणा चाँईं चाँईंआ। तुहानूं किसे दे अगे करन नहीं देणी मिन्नत, हथ्थ बन्न्ह ना वास्ता पाईआ। राय धर्म चित्रगुप्त कोई कर ना सके इलत, चुरासी सज़ा ना कोए भुगताईआ। तुहानूं लोड़ नहीं हुण करन दी हिम्मत, सतिगुर हो के तुहानूं आपणी गोदी लए टिकाईआ। आवण जावण जन्म मरन चुरासी दी मेटे चिन्नत, जगत दी चिन्ता चिखा विच्चों कढ के सचखण्ड दुआर दए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दुआर इक सुहाईआ। नारद कहे भगतो मैं तुहाडे नाल करन वाला हासी, मसख़रा हो के मख़ौल दयां उडाईआ। तुहाडी बिना भगती तों भगतो हो गई बन्द खलासी, बन्धन अगे रहिण कोए ना पाईआ। तुहानूं सतिकार
नाल अगे छड के आवे कैलासी, कला प्रभ आपणी दए वरताईआ। तुहाडा मालक ख़ालक इक्को शहिनशाह अबिनाशी, पातशाह धुरदरगाहीआ। जे तुसीं बण नहीं सके विश्वाशी, ते विशा आपणा तुहाडे अन्दर दए टिकाईआ। बेशक तुहाडा तन वजूद रक्त बूंद हड्ड नाड़ी मासी, जगत जहान नज़री आईआ। तुहाडे मन्दिर अन्दर इक जोत परकासी, जिस नूं सूर्या चन्द सीस निवाईआ। जो अन्त सब दी कर देवे बन्द ख़लासी, बिना बन्दगी तों बंदयो बन्धना विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। पहली चेत कहे सम्मत शहिनशाही बारां जी, की बारां रुतड़ी खेल खिलाईआ। सम्मत कहे सुण चेत मित्र प्यारा जी, मित्रा दयां सुणाईआ। जन भगत ख्वारा होणा की, ख्वार होवे ख़लक ख़ुदाईआ । भगत उधारना प्रभ ने अज्ज तों धर्म दी रखी नींह, मार्ग दीन दुनी दृढ़ाईआ। ज़रूर सब दा लेखा मुकेगा साढे तिन्न हथ्थ सीं, रवीदास चमारा दए गवाहीआ। जो इशारा दे के गया गुरदास वीह इकीह, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चेत कहे औह वेखो चार यार उम्मत दी चुक्की आउँदे डोली, मुर्दा मुरीद विच ना कोए समाईआ। औह वेखो गोबिन्द दी धार खेलदे आउँदे होली, होला खण्डा खड़ग ना कोए चमकाईआ। औह वेखो राम हनुवन्त कूक के पाउंदे आउंदे रौली, दो जहान सुणाईआ। औह तक लओ कौरव पांडव दी धार कृष्ण नाल बैठी उत्ते बौली, जलधारा वेख वखाईआ । की इशारा देवे ईसा हौली हौली, सहिज नाल जणाईआ। मूसा किस बिध तके इकरार कौली, कोहतूर नाल रलाईआ । की कूक पुकारे धवली, धरनी धरत धौल की जणाईआ। सारे कहिण सदी चौधवीं की संदेशा देवे आपणी गोली, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। पहली चेत जन भगतां संग शब्द इक जणाए बोली, धुर दी धार दृढ़ाईआ। वायदा पूरा होवे कौली, इकरार नाल दृढ़ाईआ। सब दी ख़ुशीआं वाली रुत होवे मौली, मौला मिले धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा लँघण वाला पंजा, पंजां दरगाहां विच रहिण वाल्यो दयो जणाईआ। लेखा पूरा होण वाला जो गोबिन्द इशारा दिता कवी बवन्जा, बावन अक्खरी नाल मिलाईआ। जो संदेशा दिता कृष्ण सुणाया संजा, द्वापर वड वड्याईआ। जो मंग मंगी कौरव धार अन्धा, बिन नैणां नैण उठाईआ। कान्हा किस बिध कलयुग अन्तिम होवे धन्दा, धन्दूकार की जणाईआ। काहन हस के किहा बन्दगी वाला रहे कोई ना बन्दा, बन्धना विच होवे ख़लक ख़ुदाईआ। अन्तर निरंतर होवे ना अनन्दा, अनन्दपुर वासी गोबिन्द भेव कोए ना पाईआ। निशान समझे ना कोए तारा चन्दा, नबी रसूल पर्दा ना कोए उठाईआ। पुस्तक पढ़ सके कोए ना पंडा, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ।
उस वेले सतिगुर शब्द दा अगम्मी होवे खण्डा, खड़गां तों बाहर चमकाईआ। जो पिछलीआं मेटे वंडां, अगे इक्को रंग रंगाईआ। एह कृष्ण ने ख़ुशी नाल किहा उस दी निशानी सत्तरंग दा होवे डण्डा, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी होवे हंढा, हाण्डी सब दी फोड़ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक अगम्म अथाँईंआ। पहली चेत कहे जन भगतो मैं सब नूं दयां वधाई, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। धन्नभाग जे तुसीं बण के आए राही, कदम कदम पन्ध मुकाईआ। तुहाडा अगे दा लेखा मुक्कया थल अस्गाही, जगत जहान लहिणा दिता चुकाईआ। जिस कारन गोबिन्द ने बूटा पछुट्टया काही, गुरसिखो तुहाडे अन्दरों कलयुग दी जड़ दिती उखड़ाईआ। तुहाडा इक्को पिता इक्को माई, इक्को सतिगुर शब्द जो सब नूं गोद लए उठाईआ। प्रभू दे प्यारे भगतो ख़ुशी विच उठा दयो बाहीं, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। आत्मा परमात्मा आदि जुगादि सच्चा माही, महबूब हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चार वरन अठारां बरन आत्म धार सारे भाई भाई, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। याद रख लओ पहली चेत सतिगुर शब्द प्रीती तुहाडी सुरती नाल लाई, लावां लैण वाल्यो लाइन आपणी लैणी बदलाईआ। तुहाडा प्रेम सतिजुग दी दए गवाही, शहादत सच वाली भुगताईआ। खुशीआं दा दिवस ख़ुशीआं दी रैण ख़ुशीआं दे ढोले गाई, गा गा शुकर मनाईआ। पहली चेत कहे जन भगतो प्रभू ने तुहाडी घाल लेखे लाई, जो घायल हो के आए पन्ध मुकाईआ। तुहाडी दुरमति मैल धोवे छाही, शहिनशाह हो के आपणा रंग चढ़ाईआ। पहली चेत कहे मैं सब दे निव निव लग्गां पाई, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। शहिनशाही सम्मत बारां धूड़ी ख़ाक रिहा रमाई, टिक्का इक्को मस्तक नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आसा मनसा सब दी पूर कराई, निरासा रहिण कोए ना पाईआ।
५ चेत शहिनशाही सम्मत १२ पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर
मोता सिँघ शाम सिँघ दलीप सिँघ प्रताप सिँघ फुम्मण सिँघ दे गृह
पंचम जेठ कहे जन भगतो सतिगुर सब दी पिठ्ठ ते लावे पंजा, पंजां ततां दा लेखा दए मुकाईआ। जन्म जन्म दा हरख सोग मेटे रंजा, रंजस अन्तर निरंतर दए गंवाईआ। वेखो झट हाज़र हो गया तेजा सिँघ गंजा, मथ्थे तिऊड़ी रिहा
वखाईआ। तेरा खेल तक्कया बिन मुहाणे वञ्झा, अथाह तेरी बेपरवाहीआ। तेरे प्यार विच पूरब पूरब लँघा, अगे लेखा देणा समझाईआ। मैं इक्को वस्त अगम्मी मंगां, मांगत हो के झोली डाहीआ। तेरा सिख रहे कोई ना भुखा नंगा, घर घर देणा रिज़क सबाईआ। किसे दा भाग होवे ना मंदा, मंदभागी देणे तराईआ। हरिजन चुकणे आपणे कंधा, कन्ढ्ढी घाट पार लँघाईआ। मैं दो जहान तेरा इक्को सुणदा आया छन्दा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला सिफ्त सलाहीआ। बेशक तेरा तन वजूद बंदयां वरगा बन्दा, तेरी बन्दगी बेपरवाहीआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना गुरमुखां अन्दरों तोड़ दे जिंदा, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। तूं मालक गुणी गहिन्दा, गहर गवर इक अख्वाईआ। मैं बेशक तेरी सिफ्त नाल करदा रिहा निंदा, आपणी ख़ुशी बणाईआ। अन्तर आत्म तेरा तेरी बण गई बिन्दा, वृंदावन दा काहन नाल आया चाँईं चाँईंआ। आह वेख लै तेरा भलवान इन्द्र सिँघ छिन्दा, बल तेरे नाल वड्याईआ। साडी सदा लई खुल्ह गई निंदा, आलस रहिण कोए ना पाईआ। बेशक साडा तन वजूद शरीर नहीं कोई पिण्डा, इंड पिण्ड नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। पंचम जेठ कहे मेरा आया दिवस सुहञ्जणा, प्रभ सोहणी दए वड्याईआ। जन भगतां धूड़ कराए मजना, दुरमति मैल गंवाईआ। निज नेत्र निरगुण धार पावे अंजना, जोती नूर कर रुशनाईआ । जिस दा शब्द अनादी नाद वजणा, वजह सके ना कोए समझाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला दो जहानां पार करा के हद्दना, हदूद आपणी इक दरसाईआ। जिस नूं कहिंदे गोपाल मूर्त मदना, सो स्वामी अन्तरजामी दया कमाईआ। जिस लेखे लाउणा आहला अदना, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा धरनी उत्तों कढणा, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां आत्म परमात्म नाता गंढ्ढणा, टुट्टयां लए जुड़ाईआ। इक्को नाम निधाना वंडणा, अतोट अतुट आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पंचम जेठ कहे मेरा सोहणा सुहञ्जणा कौल, इकरार दयां जणाईआ। मेरा जगत जहान तों बाहर दा बोल, अनबोलत राग दृड़ाईआ। मेरा स्वामी मेरे अन्तर गया मौल, मौला आपणा रंग रंगाईआ । जिस दे प्यार विच आ गया सिँघ बहौल, बिन कदमां कदम उठाईआ। उह सच प्रीती आपा गया घोल, घोली घोल घुमाईआ। ओहदा लेखा पूरा होया उत्ते धौल, धरनी हस हस ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। पंचम चेत कहे मैनूं सब दा आदि जुगादी चेता, चेतन सुरती नाल जणाईआ। चार जुग दे गुर अवतार पैग़म्बरां खोलया भेता, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। साचा स्वामी इक्को होणा नेता, नर नरायण नूर अलाहीआ। जिस दीनां मज़्हबां
पूरा करना ठेका, ठाकर हो के वेख वखाईआ। जिस दे जुग चौकड़ी रूप अनेका, अकल कलधारी नूर अलाहीआ। ओह कलयुग अन्तिम वेखे त्रैगुण माया सेका, अग्नी तत खोज खुजाईआ। जन भगतां खोल्हे आपणा भेता, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। पंचम जेठ कहे मेरा दिवस सुहावा, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। मैं इक्को पुरख अकाल दा ढोला गावां, गा गा रिहा दृढ़ाईआ। इक्को मालक ख़ालक ठाकर स्वामी रावां, दूसर संग ना कोए बणाईआ। इक्को दे चरण कवल बलि बलि जावां, बलिहारी बलिहार आपणा आप दरसाईआ। इक्को दी आसा आदि जुगादि रखावां, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। जो मेरा लहिणा देणा पूरा करे नाल चावां, चाउ घनेरा इक वखाईआ। उसे दे प्यार विच बिना भुजां उठावां बाहवां, बिन हथ्थां हथ्थ जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंचम जेठ कहे जन भगतो सब ने बणना जेठे सुत, सुत्यो लओ अंगड़ाईआ। किरपा करे अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। जो भाग लगावे काया माटी बुत, बुतख़ानयां करे सफ़ाईआ। जिस दे प्यार दी मौली रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। प्रेमीओ प्यारयो जगत दी धार लुट लओ लुट, लुटेरे बणना थांउँ थाँईंआ। किसे दा भाग ना जाए निखुट्ट, खोट्टयां खरे रिहा बणाईआ। हिरदे याद रखणा कोई लोड़ नहीं हिलाउणे बुल्ल्ह बुट्ट, रसना जिह्वा ना कोए चतुराईआ। तुहाडी प्रीती प्रभ नालों कदे ना जाए टुट्ट, टुटयां रिहा जुड़ाईआ । इक्को वार अज्ज दी रैण अमृत दे के जाए घुट्ट, बिन रसना रस चखाईआ। हर हिरदे प्रेम दी लहर जाए फुट, फुटकल दिसे ना ख़लक ख़ुदाईआ। तन वजूद अन्दरों पए उठ, आपणी लए अंगड़ाईआ। किरपा निधान हो के रिहा तुठ, मेहर नज़र उठाईआ। तुहाडे वेखे काया काअबे वाली गुठ्ठ, हुजरा इक्को इक सुहाईआ। बेशक लख चुरासी विच्चों थोड़े मुठ, मुट्ठी आपणी विच बन्द कराईआ। जो पिछले जुगां दे गए रुठ, अज्ज सहिजे लए मिलाईआ। आत्म परमात्म बणा के जुट, जोड़ी हरि जगदीस वखाईआ। पंच विकारा अन्दरों कढ्ढे कुट, काया कुटीआ करे सफ़ाईआ। साची प्रीत बख्श अतुट, अतोट अतुट वरताईआ। सब नूं बन्न्हणे गाने प्रेम दे गुट, मुहम्मद आशा नाल मिलाईआ। पिछली रीती पिच्छे जाए छुट, छुटकी लिव लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक अगम्म अथाहीआ। पंचम चेत कहे जन भगतो प्रभ देवणहारा दाता, दयावान अख्वाईआ । आदि जुगादी ब्रह्म ज्ञाता, पारब्रह्म नूर अलाहीआ। जिस ने आपणा हुक्म पछाता, आपणे प्रेम नाल वड्याईआ । उह लेखा जाणे ज़ाता पाता, दीनां मज़्हबां खोज खुजाईआ। आत्म परमात्म तके नाता, रिश्ता फरिशत्यां बाहर समझाईआ। जिस दा सब तों वखरा
खाता, अंकड़यां विच नज़र किसे ना आईआ। ओह भगतां पुछण आया वाता, वारस हो के धुर दा माहीआ। राती सुत्तयां करे बातां, बातन पर्दे आप खुल्हाईआ। जन भगतां बण के पिता माता, मातृ भूमी उत्ते दए वड्याईआ। लेखे लाउणी सब दी भिन्नड़ी रैण राता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। पंचम चेत कहे जन भगतो धर्म राय तों अज खुस गया सब दा खाता, भुलेखा अवर रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर , देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पंचम जेठ कहे सुण पंचम शब्द प्यारे, साजण सजणूआ दयां जणाईआ। आदि जुगादी तेरा लहिणा देणा सदा जुग चारे, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। तेरे वणजारे बणदे गए पैग़म्बर गुर अवतारे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जगत दए गवाहीआ । भगत हुंदे गए तेरे सहारे, सन्तन आपणा रंग रंगाईआ। अगले खेल दस्सणे न्यारे, निरगुण हो के भेव चुकाईआ । जिस कारन तेरे सब ने दिते इशारे, बिन सैनत सैनत लगाईआ। तूं कलि कल्की अवतारे, निहकलंक नूर अलाहीआ । अमाम अमामा परवरदिगारे, पारब्रह्म तेरे हथ्थ वड्याईआ। किरपा करनी घट घट अन्तर पाउणी सारे, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। जेहड़े भगत तेरे तों बिना रहे कँवारे, आत्म परमात्म हरि करतार लैणी परनाईआ। पंचम चेत सम्मत शहिनशाही बारां फेर नहीं आउणा दुबारे, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी दा पन्ध अगला नज़री आईआ। मेरी इक्को आशा इक्को बेनन्ती मन्ज़ूर कर लै हाढ़े, हर हिरदयों दयां जणाईआ। मेरे स्वामीआं अन्तरजामीआं अज्ज रंगण रंग चाढ़्ह दे गाड़्हे, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। जेहड़े अगे चार जुग सचखण्ड नहीं वाड़े, उहन्हां नूं अगे ला के खड़ना चाँईं चाँईंआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला भगतां ने कीता नहीं कराए भाड़े, तेरे अगे मिन्नतां कर कर सीस जगदीश ना कोए निवाईआ। जो नौ खण्ड पृथ्मी विच्चों आ गए तेरे चरण कवल अखाड़े, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दरगाह साची मुकामे हक दे हकीकत वाले बणा लए लाड़े, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। पंचम जेठ कहे प्रभू जन भगतां अन्दरों मेट दे ग़मी, ग़मखार देणी मिटाईआ। किसे दी पिछली रहे मूल ना कमी, ऊणताई नज़र कोए ना आईआ। पवण स्वासी प्यारा बणना दमी, दामनगीर आप हो जाईआ। सब दा झगड़ा मेटणा दृष्टी चम्मी, समदृष्टी देणी समझाईआ। ओह आशा हुण पूरी करनी जो रख के गया सन्त मनी, सिँघ सिँघ तेरी ओट तकाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां दा हो जा तनी, सगले संगी आपणा संग बणाईआ। मैं बहु कुछ सुणदा रिहा चार जुग बिना सरवणां कन्नी, कायनात ध्यान लगाईआ। तुध जेवड अवर दिसे ना कोई धनी, धनाड नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पंज
चेत कहे मेरे पंचम मीते, मित्रा दे वड्याईआ। याद कर लै कौल इकरार कीते, वायदे वाअदयां विच्चों नाल मिलाईआ। तेरे हुक्म विच जुग चौकड़ी बीते, जुग जुग गए पन्ध मुकाईआ। तेरे खेल तके त्रैगुण अतीते, त्रैभवण धनी तेरी वड्याईआ। तेरे लेखे वेखे मन्दिर मसीते, काअब्यां खोज खुजाईआ। तेरे सतिगुर शब्द दी धार अवतार पैग़म्बर वेखे जीते, पवण स्वास स्वासां नाल चलाईआ। तेरा नाम कलमा सुणदे पढ़दे रहे हदीसे, सिफ्तां विच सलाहीआ। अन्त इशारा दिता बीस बीसे, इक इकीसे गए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंचम चेत कहे भगतो आई रुत बहार, बसन्त लए अंगड़ाईआ। मिल्या यार यारां दा यार, जिस दी यारी बेपरवाहीआ। जो लहिणा देणा पूरा करे सदा जुग चार, चार जुग दा लेखा झोली पाईआ। उह निरगुण सरगुण खेल करे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी जिस नूं सीस निवाईआ। उह कलि कल्की निहकलंका अवतार, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। जो सब दी पैज रिहा सुआर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इक्को नाम ढोला दस्स के नाम जैकार, तूं मेरा मैं तेरा राग दृढ़ाईआ। आवण जावण लख चुरासी विच्चों कढ्ढके बाहर, जम दी फाँसी दए तुड़ाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार इक्को बख्शे सच्चा घरबार, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। जिथ्थे बिन तेल बाती होए उज्यार, जोती जाता पुरख बिधाता डगमगाईआ। सचखण्ड निवासी सच सिँघासण कर तैयार, सचखण्ड देवे सुहाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाला दीन दयाला तुहाडी पावण आया सार, महासार्थी हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दे हुक्म विच दीन दुनी लख चुरासी ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर सारे करन निमस्कार, निव निव लागण पाईआ। उह इक इकल्ला सच महल्ला सम्बल बैठा धर्म दुआर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंचम चेत कहे जन भगतो किसे दी आशा रहे ना थुड़ी, थुड़े थिड़कयां दए वड्याईआ। साची रंगण चाढ़्हे गूढ़्ही, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। प्रभ दुआर भेव नहीं कोई मुण्डा कुड़ी, तन वजूद ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। पंचम चेत कहे प्रभ मेरी भगतां नाल इक अरदास, मिल मिल के दयां जणाईआ। सद वसणा सब दे पास, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। बिना बेनन्ती पूरी करनी आस, आलस निंद्रा दूर कराईआ। हरि करनी बन्दखलास, बन्दी तोड़ तेरे हथ्थ वड्याईआ। एका नूर जोत होवे प्रकाश, अन्ध अन्धेरा देणा मिटाईआ। हर हिरदे बख्शणा विश्वाश, जगत विषयां तों बाहर कढ्ढाईआ। शब्दी सुरत पुआउणी रास, गोपी काहन आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां करना आप तलाश, खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। पंचम चेत
कहे मेरा ख़ुशीआं वाला मास, मस्त ख़ुमारी नाम देणी चढ़ाईआ। तेरा भगत सुहेला कदे ना होए उदास, चिन्ता ग़म रहिण कोए ना पाईआ। इक्को रंग रंगाउणा जंगल जूह टिल्ले पर्वत प्रभास, समुंद सागर जल थल महीअल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंचम चेत कहे प्रभू मेरी बेनन्ती करनी कबूल, कामल मुर्शद दया कमाईआ। जन भगतां बख्शीं चरण धूल, धूड़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। सति सच होवे असूल, नियम निरमाणता विच जणाईआ। हरिजन तेरा प्रेम करे कबूल, कबरां दा लेखा रहे ना राईआ। तेरा संदेशा होवे माकूल, मेहरवान देणा जणाईआ। हरिजन कोई ना जाए भूल, भुल्लयां मार्ग लैणा लगाईआ। तूं मालक ख़ालक कन्त कन्तूहल, हरि करता अगम्म अथाँईंआ। तेरा प्रेम पंघूड़ा भगत सुहेले लैण झूल, हुलारा दो जहान जणाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को कन्त कन्तूल, ख़सम ख़समाना नौजवाना श्री भगवाना इक अख्वाईआ। हरिजन उधारना तेरा खेल मामूल, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंचम चेत कहे प्रभू मेरी अख़ीरी आसा, आसा दयां जणाईआ। तेरयां भगतां तेरा होवे भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। ख़ुशीआं विच सारे करन हासा, हस्ती तक नूर अलाहीआ। तूं सब दा होणा दासी दासा, सेवक हो के सेव कमाईआ। जन्म कर्म दी बदलीं रासा, रस्ता आपणा देणा वखाईआ। तूं शहिनशाह शाहो भूप शाबाशा, पातशाह अगम्म अथाँईंआ। मेरी बेनन्ती कबूल करीं अरदासा, दुआ बेपरवाह तेरे चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हर घट अन्तर तेरा होवे वासा, निवास अस्थान श्री भगवान जन भगतां गृह आपणा लैणा बणाईआ।