पुस्तकालयभाग २४

६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ रणजीत सिँघ दे गृह पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर

पंचम मीता हरि हरि सज्जण, हरि करता धुरदरगाहीआ। आदि जुगादी पर्दे कज्जण, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। जिस दे नाम दमामे दो जहान वजण, पुरी लोअ नाद नाद शनवाईआ। सो परमात्म आत्म धार कराए मजन, तन वजूद माटी ख़ाक लेखा रहे ना राईआ। जगत शरअ दी पार करे हदन, हद्दूद महदूद इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे नज़र आए कोई ना बन्दन, बन्दगी विच्चों इक्को सीस निवाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म धार देवे अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। प्रकाश करे बिन सूर्या चन्दन, जोती जाता हो के डगमगाईआ। नाम सुणाए अगम्मा छन्दन, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र

कोए ना आईआ। हरि भगत सुहेले लाए अंगण, अंगीकार आप अख्वाईआ। दूजे दर जाण ना मंगण, किरपा करे धुर दा माहीआ। आवण जावण मेटे पन्धन, दरगाह साची आप टिकाईआ। जिथ्थे इक्को एकँकारा चाढ़्हे रंगण, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। हरिजन भाग ना होवे मंदन, मंदभागी लए तराईआ। लेखे ला के तत पंजण, पंचम दा मालक होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। पंचम मीता हरि स्वामी, हरि करता धुरदरगाहीआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, घट घट वेखे धुर दा माहीआ। जो एथे ओथे संदेशा देवे सतिनामी, सति सतिवादी अगम्म अथाँईंआ। जिस दी मंज़ल अगम्म रुहानी, रूह बुत रंग रंगाईआ। नाद शब्द दए धुन्कानी, अनहद नादी राग सुणाईआ। अमृत रस निझर देवे ठण्डा पाणी, बूँद स्वांती कवल नाभी टपकाईआ। लेखा जाणे जीव जंत साध सन्त प्राणी, पूरन ब्रह्म पर्दा आप उठाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला लहिणा देणा तके चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां लेखा मुकाए जिस्म जिस्मानी, ज़मीर बेनज़ीर आपणे रंग रंगाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ सुरजीत कौर दे नवित पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर

पंचम कहे मेरा लेखा जगत अवल्ला, अवल अल्ला की दृढ़ाईआ। मैं वसां चौदां तबक दे बाहर महल्ला, मुहम्मद आशा रही जणाईआ। मेरा नूर ज़हूर इक इकल्ला, अकल कलधारी वड वड्याईआ। लहिणा देणा जाणां जलां थलां, महीअल पर्दा आप उठाईआ। जोती धार हो के अन्तर निरंतर निरगुण नूर रलां, आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ। शब्दी धार शब्द फड़ावां पल्ला, पलकां दे पिच्छे बहि के आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। पंचम कहे मेरा लहिणा देणा नाल जग, जागरत जोत जोत जगाईआ। मेरा मालक सूरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो वसे उपर शाह रग, नव दुआर वेखण कोए ना पाईआ। कूड़ तृष्ना मेटे अग्ग, ततव तत ना कोए जलाईआ। ओहदा मेला हुन्दा नाल सबब, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। खोजयां सके कोई ना लभ्भ, बिन किरपा मिलण कोए ना पाईआ । जिस नूं कहिंदे नूर अलाही रब्ब, यामबीन कहि के सीस निवाईआ। ओह वसणहारा भगतां दी हद्द, हदूद इक समझाईआ। जिथ्थे चेत सिँघ दी यद, यदी आपणा पर्दा लाहीआ। नाम ख़ुमारी

बख्श के मदि, मधुर धुन करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर आप सुहाईआ। पंचम कहे मेरा इक्को सगला संगी, हरिसंगत संग बणाईआ। जो सब तों वखरी रंगत चाढ़्हे रंगी, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। जिस दी नाम सितार अजब सुरंगी, सुरत शब्द नाल मिलाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी लँघी, सतिजुग त्रेता द्वापर बैठे पन्ध मुकाईआ। जो सूरबीर बहादर योद्धा जंगी, शत्रु छत्रधारी दए मिटाईआ। जिस दी नाम कटार कलयुग धार विच्चों होण वाली नंगी, पर्दा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा लेखा लहिणा दिसदा नाल फ़रंगी, फ़ारस दी खाड़ी दए गवाहीआ। जिस दी निरगुण धार ईसा नाल संधी, लेखा लिख्या बिन कलम शाहीआ। उस दे हुक्म दी लाउण वाला पाबन्दी, पाबन्द करे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस नूं मुहम्मद मन्नया लहिणा देणा देवे यक शम्बी, वायदा आपणा हुक्म वरताईआ। जिस झगड़ा मेटणा प्रकृती पंझी, पंचम आपणा पर्दा लाहीआ। जिस दी हथ्थ ना आवे वञ्झी, मुहाणा सार कोए ना पाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ वासना कढ्ढे गंदी, अन्तर निरंतर करे सफ़ाईआ। प्रभू दा नाम जपाए बिना बुल्ल्हां दन्दी, रसना रस ना कोए चखाईआ। उह शरअ दी मेटण वाला कंधी, कन्ढ्ढी घाट बैठा डेरा लाईआ। आत्म परमात्म सब नूं बख्शणहारा अनन्दी, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। पंचम कहे सब ने गाउणा तूं मेरा मैं तेरा छन्दी, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। प्रभ दीन दयाल सदा बख्शंदी, रहमत सच देवे कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे हुक्म विच आदि जुगादी जुग चौकड़ी लँघी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ बीरा सिँघ दे गृह पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर

पंचम कहे प्रभ मेट दूई दुवैत, पंजां ततां रंग रंगाईआ। वस्त नाम कर अनाइत, बख्शिश रहमत अगम्म कमाईआ। तेरे हुक्म दी इक्को होए रयाइत, सिर सके ना कोए उठाईआ। झगड़ा मेट दे शरअ शरायत, शरीअत आपणी इक समझाईआ। आत्म परमात्म कर हमाइत, हमसाजण हो के वेख वखाईआ। आदि जुगादी जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बर गुरु तेरे मुताहित, बरदे बरख़ुरदार नज़री आईआ। सच प्यार दी नौ खण्ड पृथ्मी दस्स दे रहित, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। पंचम कहे प्रभ पवित्र कर दे तन वजूद ख़ाकी, मेहरवान मेहरवान दया कमाईआ । अमृत धार बण साकी, जाम अगम्मा इक प्याईआ। पूरब लेखा मुका

दे बाकी, अगे अवर ना कोए दृढ़ाईआ। चरण प्रीत जोड़ लै नाती, सरन बख्श सरनाईआ। तूं मालक धुर दा कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। कलयुग विच्चों सतिजुग बदल दे हयाती, जीवण ज़िंदगी आपणे विच मिलाईआ। झगड़ा मेट दे काग़ज़ाती, अक्खरां करे ना कोए लड़ाईआ। इक्को इलम दस्स सफ़ाती, सफ़ा हस्ती आपणे लेखे लाईआ। झगड़ा रहे ना दीन दुनी ज़ाती, अज़ाती डेरा देणा ढाहीआ। अठ्ठे पहर कर प्रभाती, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जन भगतां पुछ वाती, वारस हो के वेख वखाईआ। धुर दा नाम अन्तर निरंतर दे दे सौग़ाती, जगत झोली नज़र किसे ना आईआ। तेरी धार एकँकार जग नेत्र ना जावे पछाती, अक्खीआं वेखण किछ ना पाईआ। जन भगतां लहिणा देणा पूरा कर दे लोकमाती, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। अन्तष्करन बदल दे शांती, अग्नी अग्ग बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंच कहे प्रभ अन्तर निरंतर कर दे आपणा बोध, बुद्धी तों परे भेव चुकाईआ। मन मनसा दे सोध, सुदी वदी दा लेखा रहे ना राईआ। तूं ठाकर स्वामी जोधन जोध, सूरबीर इक अख्वाईआ। दूई दुवैत मेट विरोध, कलयुग विषयां बाहर कढ्ढाईआ। कल्पना कूड़ ना रहे क्रोध, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। तूं आदि जुगादी जोधन जोध, सूरबीर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां चरण प्रीती बख्श दे साचा लोभ, जगत लालच दा अन्तर लेखा रहे ना राईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ सज्जण सिँघ दे गृह पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर

पंच कहे प्रभू जन भगतां अन्दर चाढ़्ह दे मस्ती, मस्तुआणे दा लेखा सिँघ मनी पूर कराईआ। अमृत धार प्रगटा दे लोड़ रहे ना गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती, तीर्थ तट किनारे वंड ना कोए वंडाईआ। एकँकारे परवरदिगारे सांझे यारे तेरी नज़र आवे हस्ती, हस्त कीटां पर्दा आप उठाईआ। काया धार तेरी भगतां वसदी होवे बस्ती, महल अटल इक जणाईआ। प्रीतम आपणी प्रीती बख्श दे सस्ती, पूजा पाठ लोड़ रहे ना राईआ। मन कल्पणा नौ दर फिरे ना नसदी, दिवस रैण भज्जे ना वाहो दाहीआ। सुरती शब्द नाल फिरे हस्सदी, तूं मेरा मैं तेरा ख़ुशीआं ढोले गाईआ। हर हिरदे वड्याई होवे तेरे जस दी, सिफ्ती सिफ्तां नाल सालाहीआ। धार बख्श दे अंमिओं रस दी, अमृत अगम्मा आप चवाईआ। तेरी जोत अकालण आपणा मार्ग होवे दस्सदी, दिवस रैण भगतां भेव चुकाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ होवे नसदी, तन वजूदां रहिण ना पाईआ।

घड़ी सुहञ्जणी कर दे कलयुग रैण अन्धेरी मस दी, नूर नुराने आपणा चन्द चमकाईआ। तेरी खेल होवे अलखणा अलख दी, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। आपणी धार पगरटा दे प्रतख दी, पारब्रह्म प्रभ आपणा नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पंज तत कहिण साडा प्रभ मेला होवे तेरे चरण, पंचम पंचम जोड़ जुड़ाईआ। बोध अगाधी बख्श दे सरन, सरनगति इक दृढ़ाईआ। तेरा सोहला ढोला गीत भगत सुहेले सारे पढ़न, राग नाद जणाईआ। सुरती शब्दी पल्लू फड़न, आत्म परमात्म मिलके वजे वधाईआ। बिन पौड़ी डण्डे तेरी मंज़ल चढ़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। तूं हारा भन्न्हण घड़न, समरथ अकथ तेरी बेपरवाहीआ। जन भगतां लेखा मुका दे चोटी जड़न, चेतन आपणे रंग रंगाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सब तेरे पूजन चरण, दरगाह साची मिलके वजे वधाईआ। जिथ्थे मरन तों बाद फिर ना होवे मरन, मर जीवत रूप बदलाईआ। तूं किरपा निधान करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन तेरी इक्को होवे सरन, सरनगति इक जणाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर फुम्मण सिँघ दे गृह

पंचम कहे मैं ख़ुशीआं मंग मंगां, मांगत हो के झोली डाहीआ। तेरा आदि जुगादी पुरख अकाले सदा संगा, भगवन भगतां संग बणाईआ। मैनूं याद आ गया पिछला समां लँघा, बीती धार धार दृढ़ाईआ। जो इशारा दे के गया प्रेम नाल सिँघ रंगा, रंगत तेरी वेख वखाईआ। जिस कारन तेरा लेख लिखाया पुरी अनन्दा, अनन्द अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मनी सिँघ ने मन तों बाहर गाया छन्दा, धुर दी सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पंचम कहे प्रभू तेरा आदि जुगादी सच इन्साफ़, सहिज नाल जणाईआ। झट आशा निव के कहे मैनूं कर मुआफ़, हरनाम सिँघ जणाईआ। जो तिन्न वारी बचन कीते गुस्ताख़, ग़ुस्सा जगत जगत जणाईआ। मेरे अन्तष्करन सब कुछ रिहा भाख, भेव रिहा ना राईआ। उह लेखा ख़त्म कर दे जो आखी मुख ज़बान नाल तेई बैसाख, जगत धार नाल दृढ़ाईआ। बिन तेरी किरपा मेरी लेखे लग्गे ना राख, जगत तन रंग ना कोए चढ़ाईआ। मेहरवाना मैं आपणी ज़िंदगी विच नौ वार तेरे तन दी पाई पुशाक, नौ दर दा लेखा दे मुकाईआ। मेरा लहिणा देणा अगला करना साफ़, नाता भाईआं वाला तुड़ाईआ । क्यों मेरे सुत दुलारे तूं मेरा मैं तेरा करदे जाप, धुर दा ढोला गाईआ। तूं

निरगुण हो के आया आप, आपणा फेरा पाईआ। मेरी पुछ लै वात, वारस हो के हो सहाईआ। त्रैगुण तत रहे ना ताप, त्रैगुण अतीते देवीं माण वड्याईआ। दोहां दा इक्को जगत पिता बाप, इक्को तन वजूद वाली माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। पंचम कहे सतिगुर किरपा कर गुण निधाने, गुणवन्त तेरी सरनाईआ। बंस सरबंस आप पछाणे, जग जीवण दाते दया कमाईआ। तेरे समें कदे ना होए पुराणे, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तेरा प्यार रूप बणे ना कदे बेगाने, दूई नज़र कोए ना आईआ। चरण कवल साचा दे माणे, सचखण्ड वासी आपणे रंग रंगाईआ। बेनन्ती कर परवाने, परम पुरख तेरी सरनाईआ। मेरे लेखे ला लै पीणे खाणे, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तुध बिन मेरी गत कोई ना जाणे, जानणहार इक हो आईआ। मैं तेरे प्यार दा बणया रिहा पहलवाने, कुशती जगत वाली रखाईआ। मेरी मुख चों बचन निकले नाल ज़बाने, रसना नाल सुणाईआ। उह तीर वजदे रहे काने, काएनात तों बाहर दयां दृढ़ाईआ। जे आ गयों धर्म दी धार कर बहाने, आपणा फेरा पाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरब रहे ना विच जहाने, जगत दा लेखा रहे ना राईआ। सदा मेरे खड़्हा रहीं सरहाणे, सिर तेरे कदम टिकाईआ। थिर घर बख्शणा इक मकाने, मुकाम आपणा देणा वखाईआ। सचखण्ड तेरा नूर तक नुराने, नूर ज़हूर देणा प्रगटाईआ। तुध बिन अन्त कन्त ना कोई पहचाने, बेपहचान होई लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे पंचम लेखे लगा सिँघ हरनाम, हरि हरि आपणे विच मिलाईआ। लेखा रिहा ना तन वजूद माटी चाम, चम्म दृष्टी दिती बदलाईआ। जिस दा लहिणा देणा छुट्टया विच्चों पिण्ड घविंड ग्राम, साचे मन्दिर अन्दर मिले सरनाईआ। पूरब लहिणा झोली पाया तमाम, तमअ लालच ना कोए रखाईआ। किरपा करे आप अमाम, मेहरवान धुरदरगाहीआ। जिस नाम निधान प्याउणा जाम, बिन रसना रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी पल्लू फड़ावणहारा दाम, दामनगीर बेनज़ीर इक हो आईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ पिण्ड सिधवां ज़िला अमृतसर मनी राम दे गृह

गुडीआ कहे मेरे जगत नेत्र बन्द, अक्खीआं वाल्यो दयां जणाईआ। मेरे अन्तर उस साहिब दा अनन्द, जो अनन्द दा मालक इक अख्वाईआ। जिस दा ढोला गावां बिन्हां बुल्ल्हां दन्द, रसना जगत ना कोए हिलाईआ। बिना सूर्या चन्द तों

चाढ़्ह आपणा चन्द, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस लेखे लाउणा मेरा तन शरीर बन्द बन्द, बन्दगी आपणी विच रखाईआ। मैं जगत कला दी धार विच पाबन्द, आपणी आसा ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। गुडीआ कहे मैं चारों कुण्ट देख्या नाल ग़ौर, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मेरा कर्म गया सौर, बिन जन्म तों जन्म मिली वड्याईआ। मेरा लेखा हो गया होर दा होर, अवर दी अवर कार भुगताईआ। भेव चुका के तोर मोर, मूर्ती दा लहिणा देणा मुकाईआ। मैं कूक पुकारां पावां शोर, सहिज सहिज नाल सुणाईआ। जन भगतां सब दी प्रभ दे हथ्थ विच डोर, जो मुरीदो मुर्शद आपणे रंग रंगाईआ। जिधर चाहे चारों कुण्ट विच्चों ओधर देवे तोर, तुरत आपणा हुक्म सुणाईआ। मैनूं दीन दुनी दा दिस्या अन्धेरा घोर, चारों कुण्ट चन्द ना कोए चमकाईआ। दीन मज़्हबां तक्कया खोर, पंज तत दे पुतले जगत करन लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप वखाईआ। गुडीआ कहे जन भगतो मैं आपणा सीना खोल्ह वखाया छाती, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जिथ्थे वसे सब दा मालक कमलापाती, पतिपरमेश्वर डेरा लाईआ। बेशक तुहाडी स्वासां वाली हयाती, तन वजूदां सोभा पाईआ। मैं लकड़ी धार मेरा लेखा नाल मैटीरीअल धाती, धवल दे उत्ते रंग रंगाईआ। परमात्म मेरा आपणे चरणा जोड़े नाती, रिश्ता आपणे संग वखाईआ। मैं बिना ज़बान तों करां बाती, बातन रही जणाईआ। धन्नभाग मेरी प्रभ पुछी वाती, वारस हो के वेख वखाईआ। जिस दा खेल बहु बिध भांती, भेव समझे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। गुडीआ कहे भगतो मैं इक इक पैर पुट्टदी, सहिज सहिज नाल जणाईआ। ततां वाल्यो एह घड़ी सुहञ्जणी लुट दी, लुटेरयो नाम लुटणा चाँईं चाँईंआ। प्रभ दर्शन नाल जीव जंत धार कदे ना निखुटदी, खोट्टयां खरे दए बणाईआ। जिस कीमत पा लई मेरे बुत दी, बिन तन शरीर दिती वड्याईआ। तुहानूं बख्शिश दिती सच सुत दी, सुत्यो लओ अंगड़ाईआ। अज घड़ी सुहञ्जणी भगत भगवान दी रुति दी, रुतड़ी आपणे रंग वखाईआ। मैं वणजारन हो गई अबिनाशी अचुत दी, चेतन हो के रही सुणाईआ। जिस वेले मैं आवाज़ सुणी तूं मेरा मैं तेरा तुक दी, मेरा अन्तर निरंतर तुख्म ताअसीर गया बदलाईआ । मैं बिना सीस तों उस जगदीस नूं झुकदी, जो सब दा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी धार आप समझाईआ। गुडीआ कहे जन भगतो तत शरीर आपणा तको, प्रभ सोहणी बणत बणाईआ। लोकमात पछाणो हको, हकीकत हकीकत खोज खुजाईआ। आपणा पर्दा प्रभ चरण प्रीती नाल ढक्को, ओढण इक्को सीस रखाईआ। सच सरनाई

बेपरवाह प्रभ दी ढठ्ठो, बिन कदमां कदम उठाईआ। सरनगति सरनाई इक्को ढठ्ठो, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। झगड़ा चुक्क जाए मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठो, गुरुदुआर चर्चां वंड ना कोए वंडाईआ। जो तुहाडे लेखे लावे तत अठ्ठो, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध आपणा संग बणाईआ। जिस दा नूर ज़हूर प्रकाश लट लटो, नूर नुराना डगमगाईआ। उह वसणहारा घट घटो, घट भीतर सब दे बैठा आसण लाईआ। भाग लगाए काया मट्टो, मटकी साढे तिन्न हथ्थ वेख वखाईआ। उह सब दा मालक ख़ालक छींबे झीवर नाई ब्राह्मण जट्टो, जटा जूट दा लेखा रहिण कोए ना पाईआ। उस दी सरन सरनाई इक्को ढठ्ठो, जो ढट्ठयां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सर्ब कला समरथो, समरथ अकथ बेपरवाह अगम्म अथाह इक अख्वाईआ।

११ चेत शहिनशाही सम्मत १२ हरि भगत दुआर जेठूवाल रात दे समें ज़िला अमृतसर
(कोठी उत्ते विसराम धाम ते)

ग्यारां चेत कहे मैनूं याद बिकरमी उन्नी सौ अठताली, पूरब लेखा दयां सुणाईआ। कोई आयू नहीं बीती बाहली, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। मनी सिँघ प्रभ दे अगे बणया सुआली, बेनन्ती विच सीस निवाईआ। तेरी भगती कीती बाहली, दिवस रैण बिन रसना ढोले गाईआ। आपणा दरस दिखा दे जोत अकाली, पर्दा आप उठाईआ। तेरा घर वेखां सची धर्मसाली, धर्म दुआरा देणा जणाईआ। फल लगाउणा मेरी डाली, पत्त टहणी देणी महकाईआ। मेरा गृह रहे ना ख़ाली, भरपूर देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। ग्यारां चेत कहे मनी सिँघ वैराग विच वहाईआं अंझी, हंझूआं हार बणाईआ। आपणा छड के बिस्तरा मंजी, मिट्टी ख़ाक उत्ते रुल रुल के मारीआं धाहीआ। मैनूं प्यार नहीं प्रकृती पंझी, पंज तत ना कोए वड्याईआ। इक्को प्रीती तेरी लगदी चंगी, भावें मिट्टी ख़ाक विच रुलाईआ । निगहबान हो के लाउणा अंगी, अंगीकार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। मनी सिँघ लेट के उत्ते मिट्टी ख़ाक, आसण सोहणा ल्या बणाईआ। बिना अक्खां तों रिहा झाक, बिन नैणां नैण तकाईआ। आपणे घर दा खोल्ह के ताक, पर्दा दे उठाईआ। झट सतिगुर शब्द दा होया वाक्, वाकिफ़कार दिता कराईआ। नाल टाइम दस्सया ईसा वाले कलाक, कलाधारी तक धुर

दा माहीआ। जिस दे चरणां छुहाउणा आपणा नाक, धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। ओह लहिणा देणा पूरा करे पिछला वाक्, लेखा अगला पूर कराईआ। अस्व अगम्मे चढ़े राक, पवण पवणां वेख वखाईआ। बिना पाखर ज़ीन तों मारे पलाक, पलकां विच दो जहानां फिरे धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। ग्यारां चेत थित मनी सिँघ नेत्रां वहाया नीर, विछोड़े विच कुरलाईआ। नक्क नाल कढ्ढी लकीर, लाइन दिती बदलाईआ। आपणे वस्त्र पाड़ के चीर, मिट्टी तन उत्ते रमाईआ। मैनूं ज़िबहा कर लै बिना शमसीर, तन वजूद लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। ग्यारां चेत कहे शब्द संदेशा आया पंज पंज दी धार, अंक पचवंजा दिता बणाईआ। पंजां ततां अन्दर पंजां शब्दां कीती धुन्कार, शब्द शब्द शब्द विच्चों सुणाईआ । मनी सिहां उठ वेख लै धुर दा यार, यराना तेरे नाल जणाईआ। जिस आउणा विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी जिस दी सेव कमाईआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर गुर अवतार, जुग चौकड़ी सीस निवाईआ। जो सब नूं करे ख़बरदार, बेख़रां ख़बर सुणाईआ। आउण दा पंचम जेठ होणा उज्यार, पुरी घनक वजे वधाईआ। बिना तेल बाती दीपक होए ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर करे शनवाईआ। पचवंजा दिन करनी इंतज़ार, एह लेखा बेपरवाहीआ। ग्यारां चेत कहे मैं ख़ुशीआं विच बण गया नचार, नच्चया टप्पया वाहो दाहीआ। अन्तर अन्तर कीती विचार, बिना विचरयां दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ । ग्यारां चेत कहे झट मनी सिँघ ने आपणे उत्ते होर ला लई मिट्टी, तन वजूद ख़ाक रंग रंगाईआ। जां नेत्र मीटे हाहे उत्ते दिसी टिप्पी, बिन अक्खां नज़री आईआ। जिस दी धार अगम्मी चिट्टी, जगत रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दर आप सुहाईआ। ग्यारां चेत कहे मैनूं पंचम जेठ आउण लग्गा याद, मनी सिँघ अन्दरे अन्दर ध्यान लगाईआ। झुक के कीता आदाब, सीस जगदीस निवाईआ। झट अगे रूप दिस प्या सिँघ महताब, जो बिना महताबीआं करे रुशनाईआ। जिन्ह पंजा लाया उह मालक आवे पंजां दा विच पंजाब, पंज पंज नाल मिलाईआ। जिस दे प्यार विच नानक वजाई रबाब, तन्द सितार हिलाईआ। उहदा सब तों वखरा ख़ताब, ख़ता विच कदे ना आईआ। जिस भगतां करनी इमदाद, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ग्यारां चेत कहे मैनूं पंज जेठ ने दोबारा दिता आख, आउण तों पहलां दिता सुणाईआ। मैनूं करनां मुआफ़, ग़ुस्सा गिला ना कोए जणाईआ। अजे विच्चों लँघणा महीना वैसाख, फिर

मैं आवां वाहो दाहीआ। मैनूं ख़ुशीआं विच आउँदा हास, प्रेम दे ढोले गाईआ। पंचम जेठ कहे चेत जी मेरा जीअ करदा मैं तेरा देवां साथ, दोहां दा मेला इक्को गृह मिल के वजे वधाईआ। चेत किहा, पंज जेठ तुहाडा मालक अनाथां दा नाथ, पुरख समराथ बेपरवाहीआ। उहदे अगे जोड़ीए हाथ, जो अगले लहिणे पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। झट मनी सिंहु कीता इशारा, सहिज नाल जणाईआ । मैं तक्कया अगम्म नज़ारा, बिन नेत्रां वेख वखाईआ। जोती नूर दिसे चमत्कारा, बिन तन वजूद रुशनाईआ। उह आवे विच संसारा, पंचम जेठ वाहो दाहीआ। फेर खेल करे अपारा, अपरम्पर आपणा वेस वटाईआ। कलि कल्की लए अवतारा, शब्दी डंक वजाईआ। ग्यारां चेत जिस वेले शहिनशाही सम्मत इक नाल इक मिल के आपणी बदल लई बहारा, भेव आपणा दए खुल्हाईआ। पंज जेठ तेरा चेत नाल पूरा होवे कौल इकरारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। एसे कारन पंज चेत पंज चेत दी धार पंज जेठ बणाया लिखारा, लिखारीआं कलम शाही रंग चढ़ाईआ । इन्हां दोहां दे मिलण नाल जगत दी रीती विच बदल जाणी सब दी धारा, धरनी धरत धवल धौल नाल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। ग्यारां चेत कहे मेरी उन्नी सौ अठताली वाली रात, मनी सिँघ ख़ुशीआं नाल बिताईआ। इक हस के कीती बात, पर्दा परदयां विच्चों खुल्हाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त खेल करे आप, आपणा रंग रंगाईआ। बण के धुर दा बाप, पिता पुरख अकाल आपणी गोद उठाईआ। मेरी आसा मनसा पूरी करे लोकमात, मता अवर ना कोए जणाईआ। मेरा पूरब लेखा वेखे खात, बिन अक्खरां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। मनी सिँघ किहा जिस वेले शहिनशाही सम्मत ग्यारां जावे आ, आपणा पन्ध मुकाए वाहो दाहीआ। शहिनशाही सम्मत बारां नूं चढ़े चा, जिस दा प्रविष्टा आपणी दए गवाहीआ। सब दा लहिणा देणा दए चुका, लेखा रहे ना राईआ। नौ वार इशारा कीता शहिनशाही सम्मत ग्यारां खेले खेल बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। शहिनशाही सम्मत बारां विच पंज चेत पंज जेठ दा लेखा इक्को रंग दिता रंगा, ग्यारां दी धार नाल परनाईआ। मनी सिँघ दा लहिणा देणा दिता चुका, पूरब रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। शहिनशाही सम्मत बारां कहे मेरा प्रविष्टा चेत दा गया आ ग्यारां, इक इक संग लैणा बणाईआ। मैं प्रेम नाल दयां इशारा, सहिज सहिज सुणाईआ। लिखारीउ होणा हुशियारा, मनी सिँघ लिखारी तुहानूं रिहा समझाईआ। इक्ट्ठे उठो सिँघासण ते चढ़ जाओ शब्द दा बोले जैकारा, ख़ुशीआं

ढोले गाईआ। आपणे चरणां दी धूड़ सतिगुर नूं बख्शो छारा, जो टिक्के ला के ख़ुशी बणाईआ। उह तुहाडा बणे भिखारा, भिक्ख्या मंगे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। लिखारीओ, आपणे चरणां दी दयो धूड़ी, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। जन भगतो रंगत चाढ़्हो गूढ़्ही, उतर कदे ना जाईआ। मनी सिँघ दी लिख्त होवे ना कूड़ी, सति सच देणी बणाईआ। ग्यारां चेत नूं जेहड़ी थल्ले विछाई फूहड़ी, पंज जेठ नूं एह वी हेठों देवे कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ग्यारां चेत कहे, जन भगतो सतिगुर सतिगुर सतिगुर शब्द सदा ग़रीब, जुग जुग ग़रीबी विच आपणा झट लँघाईआ। जिस दा खेल सदा अजीब, भेव सके कोए ना पाईआ। निरगुण सरगुण देवणहारा तरतीब, तरीका आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दर दए वड्याईआ। मनी सिँघ कहे मेरे अन्तर आया वैराग, ग्यारां चेत दयां जणाईआ। परम पुरख वड वड करे भाग, भागहीण लए तराईआ। जोती दीप जगाए चराग़, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। हर हिरदिउँ बुझावणहारा आग, अग्नी तत गंवाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, माणक मोती नाम चोग चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दर दए वड्याईआ। मनी सिँघ तेरा लेखा हिसाब कीता पूरा, पिछला रिहा ना राईआ। अगे सच दी साची बख्शे तूरा, तुरीआ तों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत दा दे के नूरा, दो जहान पर्दा लाहीआ। जन भगतां नाम करे मशहूरा, सिफ्त सिफ्ती ढोले गाईआ। जो आसा रखी मूसा उत्ते कोहतूरा, तुरत आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि हाज़र हज़ूरा, हर घट अन्दर आपणा आसण लाईआ।

१२ चेत शहिनशाही सम्मत १२ लुध्याणा शहर गुरदेव सिँघ दे गृह

बारां चेत कहे मोहे चाउ घनेरा, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। घर ठाकर स्वामी मिले मेरा, मेहरवान महबूब धुरदरगाहीआ। जिस दा वक्त सुहञ्जणा नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। इक्को रंग रंगाए गुरु गुर चेरा, चेला गुर आपणा रूप दरसाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेटे अन्धेरा, अन्ध अज्ञान गंवाईआ। मेहरवान हो के करे मेहरा, महबूब नूर अलाहीआ। जिस दा नव नव चार पिच्छों होए फेरा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। इक्को रंग रंगाए सञ्झ सवेरा,

भगत वछल धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अन्तर निरंतर निज आत्म लाए डेरा, आसण सिँघासण पुरख अबिनाशण इक सुहाईआ।

१२ चेत शहिनशाही सम्मत १२ लुध्याणा शहर जुगिंदर सिँघ बग्गा दे गृह

बारां चेत कहे मेरा संदेशा अगम्मी पात्र, पत्रका बिन अखरीं नज़री आईआ। पुरख अकाला दीन दयाला धुर दा चातर, चातृक हरिजन वेखे थांउँ थाँईंआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी प्रभ होवे भगतां ख़ातर, ख़तरा दीन दुनी तजाईआ। कलयुग रैण मेटे अन्धेरी रातर, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। नाम निधाना दे के वस्त सच मातर, मन मति बुद्ध दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ, चेत कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा बारां, निरगुण सरगुण मिल के वजे वधाईआ। इक दो दी अगम्मी धारा, धरनी धरत धवल धौल सोभा पाईआ। किरपा करे पुरख अकाला परवरदिगारा, सांझा यार अगम्म अथाहीआ। भगत सुहेला बण के मीत मुरारा, साजण हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। लोकमात सति सतिवादी हो के पावे सारा, ब्रह्म ब्रह्मादी पर्दा आप उठाईआ। भगत वछल बण गिरवर गिरधारा, गहर गम्भीर बेनज़ीर धुर दा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाहो भूप सची सरकारा, पातशाह शहिनशाह अगम्म अगम्मड़ा इक अख्वाईआ।

१२ चेत शहिनशाही सम्मत १२ पिण्ड कहेरू जिला संगरूर गुरभेज कौर दे गृह

सतिगुर शब्द जन भगतां बख्श नाम ख़ुमारी, अन्तर निरंतर आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म बन्न्ह अगम्मी धारी, धर्म दी धार एकँकार परवरदिगार आप दृढ़ाईआ। भाग लगा महल अटल उच्च अटारी, तन वजूद हक महबूब आपणी दया कमाईआ। दीआ बाती कमलापाती निरगुण नूर जोत कर उज्यारी, अन्ध अन्धेरा रहिण कोए ना पाईआ। शब्द धुन नाद दे सची धुन्कारी, अनहद नादी नाद सुणाईआ। अमृत बख्श अगम्मा ठण्डा ठारी, कलयुग अग्नी तत बुझाईआ। तूं शहिनशाह शाहो भूप सिक्दारी, दो जहानां मालक ख़ालक इक अख्वाईआ। तेरे हुक्म दी सारे करन दारी, ताब्यादारी विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ।

सतिगुर शब्द जन भगतां चाढ़्ह अगम्मा रंग, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म हो संग, सगले संगी बहुरंगी आपणा पर्दा दे उठाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी धुर दी साची मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द जन भगतां बख्श दे आपणी मस्ती, नाम ख़ुमारी दे चढ़ाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते वखा दे हस्ती, हस्त कीटां पर्दा आप उठाईआ। सच कहाणी जणा दे अकथना अकथ दी, जगत कथन दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरी खेल सदा पुरख समरथ दी, हरि करते तेरी बेपरवाहीआ। हरिजन आसा प्यासी इक्को वथ दी, वस्त अमोलक काया गोलक इक टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द जन भगतां कर मिलाप, मिलणी हरि जगदीस कराईआ। भेव चुका दे आपा आप, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तूं निरगुण निरगुण सब दा माई बाप, पिता पुरख अकाल इक अख्वाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स दे जाप, रसना जिह्वा ढोला कहिण किछ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द जन भगतां बख्शे चरण धूड़ी, टिक्के धुर दे ख़ाक रमाईआ। अन्तर निरंतर वासना रहे ना कूड़ी, माया ममता मोह ना कोए हल्काईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह आदि जुगादि नूरी, नूर नुराना इक अख्वाईआ। सब दी लेखे लहिणे देणे ला मज़दूरी, जो दिवस रैण तेरा नाम ध्याईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त ग़रीब निमाणयां आसा मनसा कर दे पूरी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पन्ध मुकाए नेरन दूरी, दूर दुराडा हरिजन वेखे चाँईं चाँईंआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत १२ धूरी शहर ज़िला संगरूर माधा सिँघ,
अमरजीत कौर, बलजीत सिँघ दलजीत सिँघ दे गृह

धरनी कहे परवरदिगार मेरी दरोही, दो जहानां मालक ख़ालक तेरी ओट तकाईआ। भगत सुहेला जगत जहान दिसे कोई कोई, कोट कोटी कोटां विच्चों नज़री आईआ। कलयुग सृष्टी दृष्टी माया ममता विच मोही, मेहरवान महबूब तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। ग़रीब निवाज़े सुरती सुरत उठे ना सोई, शाह पातशाह शहिनशाह शब्द सितार ना कोए हिलाईआ। परम पुरख परमात्म मेरी तेरे अगे इक अरज़ोई, आरज़ू ख़ाहिश तम्मना तेरे चरण कवल टिकाईआ। आह तक लै मेरे उत्ते

अवतार पैग़म्बर गुरु दे के गए पेशीनगोई, पेशतर तेरा भेव खुल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा मिले किसे ना ढोई, दर दुआर एकँकार सोभा कोए ना पाईआ। चार जुग दे शास्त्र बिन अक्खीआं रहे रोई, बिन नेत्र लोचन नैण नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख सुल्तान, शाहो भूप तेरी सरनाईआ। सचखण्ड निवासी होणा निगाहबान, बिन नैणां नैण उठाईआ। धर्म दा रहे ना कोए निशान, सति विच ना कोए समाईआ। सुरती शब्दी मेला होवे ना धुर दे राम, आत्म परमात्म तेरा रंग ना कोए रंगाईआ । चार कुण्ट कलयुग कूड़ फिरे शैतान, शरअ छुरी जगत हथ्थ उठाईआ। मैं वेख वेख होई हैरान, हैरत अन्दर मेरी तेरे अगे दुहाईआ। जिधर तकां जूठ झूठ फिरे शैतान, बिन कदमां भज्जां वाहो दाहीआ। तूं मालक मेरा मेहरवान, महबूब तेरी ओट तकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाम संदेशे दिते पैग़ाम, कलमे कायनात दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त लेखा जाणे जीव जहान, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। तेरा लहिणा देणा धरनी धरत धवल धौल चुकावे आण, आप आपणा फेरा पाईआ। जिस नूं झुकणे ज़िमीं असमान, चौदां लोक चौदां तबक ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर सीस निवाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर जिस दे बाल नादान, नन्हे बच्चे निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रंग समाईआ। उह शाहो भूप शहिनशाह सुल्तान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख सुल्ताने, सति सतिवादी तेरी आस तकाईआ। किरपा कर गुण निधाने, गहर गम्भीर गवर मेरा लेखा पूर कराईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेट निशाने, निशाना श्री भगवान आपणा इक समझाईआ। सतिजुग सति धर्म कर प्रधाने, नाम अमोलक अगम्म अथाह आप वरताईआ। मानस मानव मानुख आत्म धार तैथों रहिण ना बेगाने, परमात्म हो के आपणा रंग रंगाईआ। साचा मन्दिर काया अन्दर अगम्म दस्स अस्थाने, भूमिका इक्को इक सुहाईआ। जिथ्थे शब्द नाद तेरा सुणन धुन्काने, अनहद नादी नाद जणाईआ। दीआ बाती कमलापाती जोत जगा महाने, नूर नुराने नूर ज़हूर दे वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरा नाम कलमा इक्को गाए तराने, तुरीआ तों बाहर आपणा पर्दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं आदि जुगादि दी तेरी मंगती, मांगत हो के झोली डाहीआ। मानव ज़ाती गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगती, हँ ब्रह्म पारब्रह्म देणा समझाईआ। मेल मिलाउणा साची संगती, चार वरन अठारां बरन दीन मज़्हब ज़ात पात राउ रंक नज़र कोए ना आईआ। तूं बोध अगाधा बिना अक्खरां तों पंडती, निरअक्खर धार एकँकार देणी समझाईआ। आसा तृष्ना कूड़

मेटणी मन दी, मनसा मोह ना कोए हल्काईआ। शरअ शरीअत रहे कोई ना तन दी, वजूद महबूब हक देणा समझाईआ। शरन बख्शणी इक्को सतिगुर शब्द गोबिन्द सूरे चन्न दी, चन्द चांदनी कर रुशनाईआ। भेव खुल्हाउणा सृष्टी दृष्टी आत्म धार ब्रह्म दी, पारब्रह्म पर्दा आप उठाईआ। जगत वासना ख़ाहिश रहे ना चम्म दी, चम्म दृष्टी देणी गंवाईआ। पवण स्वास तकणी दम दी, दामनगीर आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते किरपा कर महान, महिमा कथ कथ जणाईआ। तेरा इक्को नाम कलमा होए प्रधान, दो जहानां वजे वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर ढोले गान, बिन रसना जिह्वा सिफ्त सालाहीआ। कलयुग क्रिया कूड़ मिटे निशान, मेरे उत्ते नव सत्त रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा सच कर प्रधान, प्रधानगी इक्को हथ्थ फड़ाईआ। इक्को तेरी मंज़ल हकीकी चढ़न सिख मुस्लिम हिन्दू इक्को धर्म होवे ईमान, दूजा इष्ट नज़र कोए ना आईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी घट घट जाणी जाण, जानणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लहिणा देणा पूरा करना मांगत हो के मंगां दान, साची भिच्छया धुर दी इच्छया धरनी धरत धवल धौल धर्म दी धार एकँकार परवरदिगार सांझे यार बिन हस्त कवलां बिन दस्त दस्तगीर बेनज़ीर लाशरीक मेरी झोली देणी पाईआ।