१३ चेत शहिनशाही सम्मत १२ बरनाला शहर शाम सिँघ दे गृह ज़िला संगरूर
धरनी कहे प्रभू मैं निमाणी धौल, धरत धवल हो के सीस निवाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी पूरा कर दे कौल, इकरारनामा वेखणा चाँईं चाँईंआ। तूं बोध अगाधा बुद्धी तों परे अगम्मा रौल, जिस दी विद्या दो जहान समझ किसे ना आईआ। मैं आप आपणा तेरे चरण कवल घोली रही घोल, घायल हो के सेव कमाईआ । मेरे परम पुरख परमात्म मेरा भार कर दे हौल, सीस जगदीस बोझ रहिण कोए ना पाईआ। निरगुण दाते पुरख बिधाते मैनूं कर अडोल, सांतक सति सति कराईआ। सच दुआरा एकँकारा अगम्म अगम्मे अगम्मा एका खोल्ह, ख़ालक ख़लक मख़लूक, आपणा रंग रंगाईआ। सति सतिवादी आपणा तोल तोल, तराज़ू नाम कंडा इक्को इक उठाईआ। सच दुआरा मेरे उत्ते खोल्ह, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को नाअरा बोल, अनबोलत देणा समझाईआ। निरगुण हो के सरगुण वसणा कोल, काया कुल्ली आपणा आसण लाईआ। पंच विकारा मेरे उत्ते करे ना घोल, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण कोए ना पाईआ।
तूं पीआ प्रीतम मेरा सुंदर साँवल सौल, सांवरीआ तेरे अगे आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू निगाह मार लै बिना नैणां, लोचन अक्ख दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं निमाणी जुग जुग तेरा भाणा सहणा, सह सह आपणी ख़ुशी बणाईआ। तेरे हुक्म विच सच स्वामी रहिणा, अन्तरजामी दर तेरे सीस निवाईआ। तेरे चरण कवल धवल हो के बहणा, दूजा दर नज़र कोए ना आईआ। तूं निरगुण दाता मेरा साक सैणा, सज्जण इक अख्वाईआ। उह लेखा पूरा कर दे जो बाल्मीक लिख्या बाहर रमायणा, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। तेरा प्यार ना रहे त्रफ़ैणा, तरफ़दारी वंड ना कोए वंडाईआ। सज्जण सुहेला इक इकेला बणना साक सैणा, मित्र प्यारा मीत इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लेखा तक लै आप, दूसर ओट ना कोए तकाईआ । तूं आदि जुगादी धुर दा बाप, तुध बिन जम्मण वाली कोए ना माईआ। तेरा एथे ओथे दो जहानां प्रताप, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। मैं कूक पुकारां धरनी धवल लोकमात, धौल हो के दयां दुहाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेरे उत्तों मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द करना रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात, पतिपरमेश्वर होणा आप सहाईआ। इक्को संदेशा फरमाना दे दे लोकमात, पत्रका आपणी देणी जणाईआ। मेरे भगवन्त अन्त कन्त पुछ मेरी वात, भगवन हो के वेख वखाईआ। सच प्रीती चरण कवल जोड़ आपणा नात, रिश्ता फ़रिशत्यां बाहर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू निरगुण धार ला लै अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। मेरी सेज सुहा पलँघ, बिना पावा चूल दे वड्याईआ। बिना बाडीआं चाढ़्ह दे रंग, रंगत उतर कदे ना जाईआ। सदा सुहेले वसणा संग, संगी बहुरंगी आपणी दया कमाईआ। मैं निमाणी हो के मंगां मंग, कोझी कमली ख़ाली झोली देणी भराईआ । मेरे उत्ते सतिजुग त्रेता द्वापर गए लँघ, कलयुग अन्तिम वेला गया आईआ। तेरे कोल सब तों वखरा अनोखा ढंग, तेरा भेव कोए ना पाईआ। इक्को नाम निधाना श्री भगवाना मेरे उत्ते वजा मृदंग, दो जहानां कर शनवाईआ । कलयुग कूड़ कुड़यारा मेरे उत्तों कढ मलंग, चार कुण्ट लेखा देणा मुकाईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे यमुना सरस्वती गोदावरी गंग, गंगोत्री बैठी ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे महबूब नौजवान, मिहबान तेरी सरनाईआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, बेऐब नूर अलाहीआ। तूं शाहो भूप सुल्तान, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। मैं बाली बुद्ध अञान, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। नौ खण्ड मेरे
वेख शरअ होई शैतान, सति विच ना कोए समाईआ। नव सत्त बेईमान, बेवा रूप दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। कायम रिहा ना धर्म ईमान, अमल हक ना कोए कमाईआ । तूं सतिगुर दाता मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरी वड्याईआ। सति धर्म दा मेरी झोली पा दे दान, वस्त अमुल अतुल आप वरताईआ। लहिणे देणे लेखे पूरे कर दे जो सीआ नूं कहि के गया राम, राधा कृष्ण गया समझाईआ। जो पैग़म्बरां दिते पैग़ाम, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। जिस कारन निरगुण निरगुण मन्त्र चलाया सतिनाम, मन्त्र सति सच समझाईआ। जिस धार विच्चों गोबिन्द फ़तिह डंक वजाया आण, फ़ात्या करना ख़लक ख़ुदाईआ। इक्को तेरा हुक्म होवे ज़िमीं असमान, ज़िमीं ज़मा दे मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं बाल अञ्याणी तेरी चरण धूड़ी ख़ाक आई रमान, बिन मस्तक लवां छुहाईआ। परम पुरख परमात्म मेरी बेनन्ती कर परवान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर रही सुणाईआ। मेरा संदेशा कोई सुण सके ना सरवण कान, तन वजूदां समझ किछ ना पाईआ। तूं आदि जुगादी जाणी जाण, जानणहार तेरी वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक रहीम रहमान, मेहरवान इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन मेरी करे ना कोए पहिचाण, बेपहचान मेरा लहिणा पूर देणा कराईआ।
१३ चेत शहिनशाही सम्मत १२ संगरूर शहर हरबंस सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द सदा दयालू, दीन दयाल दया निध ठाकर इक अख्वाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी बणे कृपालू, किरपा निध नौजवान श्री भगवान बेपरवाहीआ। जिस दा खेल जुग चौकड़ी बेमिसालू, मिसल असल सके ना कोए समझाईआ। जिस दा हुक्म संदेशा फ़रमान कलयुग अन्तिम होवे चालू, चार कुण्ट दहि दिशा हो के वेख वखाईआ। जो लख चुरासी जीव जंत साध सन्त अन्त संभालू, सम्बल दा मालक इक्को हुक्म वरताईआ। जिस दा संदेशा दे के गया नानक सुत कालू , अकल कल धारी परवरदिगारी सांझा यार नूर अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द दयानिध ठाकर, हरि करता अगम्म अथाहीआ। जो आदि जुगादि गहर गम्भीर गुणवन्ता वड सागर, तट किनार नज़र कोए ना आईआ। जो नाम निधाना विच जहाना इक वणज कराए बण सौदागर, सच वस्त बिन दस्त आप फड़ाईआ। जन भगतां निर्मल कर्म करे उजागर, दरमत मैल अन्तर निरंतर तन वजूदां करे आप सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ।
दीन दयाल प्रभू सच स्वामी, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी इक अख्वाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण होवे अन्तरजामी, अन्तष्करन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जो आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म नाता जोड़े बाहमी, ईश जीव जगदीश आपणा रंग रंगाईआ। जो नित नवित सदा सदा होवे निहकामी, निहचल बैठा आसण लाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग मेटे रैण अन्धेरी शामी, शमअ नूर नूर जोत करे रुशनाईआ। चार वरन अठारां बरन मानव ज़ाती कूड़ी क्रिया लाहे ग़ुलामी, शरअ ज़ंजीर दए कटाईआ। एका बख्शे गुणवन्ता नाम गुण निधानी, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर खेल करे महानी, महिमा कथ कथ सुणाईआ। अमृत रस निझर झिरना बूंद स्वांती देवे पाणी, नाभी कवल कवल उलटाईआ। शब्द नाद धुन आत्मक बख्शे सच धुन्कानी, मधुर धुन आप जणाईआ। दीआ बाती कमलापाती जोत जगाए नुरानी, नूर नुराना नौजवाना शाह सुल्ताना इक्को नज़री आईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा वेखे जगत जहानी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी फोल फुलाईआ। योद्धा सूरबीर बण बलवानी, बलधारी आपणा हुक्म वरताईआ। मेहरवान महबूब हो के सच करे मेहरवानी, महिबान बीदो आपणा खेल खिलाईआ। इक्को मंज़ल हक दस्स रुहानी, रूह बुत दा पर्दा दए चुकाईआ। झगड़ा मेटे जिस्म जिस्मानी, ज़मीर बेनज़ीर अन्दरों दए बदलाईआ। शाहो भूप बण सुल्तानी, सतिगुर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। सतिगुर दीन दयाल सदा दु:ख भंजन, भव सागर पार कराईआ। जन भगतां धूड़ी चरण कराए मजन, दुरमति मैल अन्दर बाहर रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म बणे सज्जण, सगला संगी बहुरंगी इक अख्वाईआ। नेत्र नाम निधाना पावे अंजण, निज लोचन नैण करे रुशनाईआ। दीन दुनी दी पार कराए हद्दन, हदूद आपणी इक दरसाईआ। जिथ्थे दीपक जोती बिन तेल बाती जगण, कमलापाती निरगुण धार करे रुशनाईआ। हरि भगत सुहेले सच प्यार विच करे मग्न, नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक वखाईआ। सतिगुर दयाल आदि जुगादि, जुग चौकड़ी दया कमाईआ। जिस दा लहिणा देणा ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड वेखे चाँईं चाँईंआ। जो निरगुण हो के सरगुण देवे दाद, वस्त अमोलक नाम निधान अगम्म वरताईआ। जिस नूं रसना जिह्वा अन्तर निरंतर सारे रहे अराध, सोहले ढोले सिफ्तां वाले गाईआ। उह पुरख अकाला दीन दयाला मोहण माधव माध, मधुर धुन दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी आदि अन्त जुगा जुगन्त बिन अक्खरां वाली याद, हरफ़ हरूफ जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ।
१४ चेत शहिनशाही सम्मत १२ सुरिंदर कौर दे गृह पिण्ड छोटा कमो माजरा ज़िला संगरूर
सतिगुर शब्द कहे धुर हुक्म सची सरकारा, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद चलया आईआ। सो पुरख निरञ्जण देवणहारा मीत मुरारा, हरि पुरख निरञ्जण पर्दा ओहला आप चुकाईआ। एकँकार सद पावणहारा सारा, आदि निरञ्जण बोध अगाध करे जणाईआ। अबिनाशी करता वेखे विगसे वेखणहारा, श्री भगवान नौजवान मर्द मर्दान आपणा भेव चुकाईआ। पारब्रह्म पष्तिपरमेश्वर पावे सारा, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द लहिणा देणा जाणे सर्ब संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। पूरब लेखा तके पैग़म्बर गुर अवतारा, चार जुग दे शास्त्रां खोज खुजाईआ। शाहो भूप बण वड सिक्दारा, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जाता हो के होए ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणी कल वरताईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेटे पसारा, अन्ध अज्ञान दए मिटाईआ। सति सच दए अधारा, धर्म दी धार इक समझाईआ। चार वरन अठारां बरन किरपा करे आप निरँकारा, निरवैर हो के वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लेखा जाणे जीव जंत पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण सरगुण लै अवतारा, अवतरी हो के वेख वखाईआ। जिस दा लेख कागद कलम ना लिखणहारा, जगत विद्या अक्ल बुद्धी भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द खेले खेल बहु बिध भांती, भेव अभेद समझ किसे ना आईआ। कलयुग अन्तिम मेटे अन्धेरी राती, रुतड़ी धुर दे हुक्म नाल महकाईआ। सतिजुग साची सच करे प्रभाती, सँध्या लेखा रहे ना राईआ। दीन दुनी झगड़ा मेटे काग़ज़ाती, शरअ शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म जोड़े साचा नाती, ईश जीव जगदीश भेव आप खुल्हाईआ। किरपा करे हरि कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जन भगतां अमृत बख्शे बूँद स्वांती, निझर झिरना आप झिराईआ। लहिणा देणा लेखा पूरा करे लोकमाती, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। अन्त कन्त भगवन्त निरगुण हो के पुछे वाती, सरगुण आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहार अगम्मी दाती, नाम निधाना नौजवाना श्री भगवाना सृष्टी दृष्टी अन्दर आप टिकाईआ।
१४ चेत शहिनशाही सम्मत १२ दलीप कौर दे गृह पिण्ड सुनाम ज़िला संगरूर
धरनी कहे धर्म दी धार बख्श दे धूड़ी, टिक्के नाम ख़ाक पाकी पाक दे लगाईआ। दीन दयाल दयानिध मेरे उत्तों
कल्पना मेट दे कूड़ी, कूड़ कुड़यार जगत बुरयार विच संसार रहिण कोए ना पाईआ। दीन दुनी चतुर सुघड़ बणा दे मूर्ख मूढ़्ही, पतिपरमेश्वर पारब्रह्म दर तेरे ओट तकाईआ। निरगुण सरगुण साची रंगत चाढ़्ह दे गूढ़्ही, नव सत्त ब्रह्म मति ततव तत उतर कदे ना जाईआ। तेरा नाम निधान श्री भगवान सतिगुर शब्द इक्को मेरे उत्ते करे मशहूरी, मशवरा तेरा तेरे नाल रखाईआ। नाम ख़ुमारी एकँकारी परवरदिगारी दे सरूरी, सुरत अकाल मूर्त आपणे नाल मिलाईआ। दीन दयाल दर्द दु:ख भय भंजन तेरा दर्शन होवे हज़ूरी, हज़रतां दे मालक ख़लक दे ख़ालक नूर नुराने नूर देणा चमकाईआ। आत्म परमात्म पन्ध मुका दे नेड़ दूरी, मंज़ल मंज़ल आपणा भेव खुल्हाईआ। मेरी आसा मनसा अन्त कन्त भगवन्त कर दे पूरी, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा भेव खुल्हाईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान सर्ब कला भरपूरी, समरथ अकथ अगम्म अथाह इक अख्वाईआ। जल्वागर नूर नुराने आसा मनसा वेख लै जो आशा रखी कोहतूरी, मूसा मुसलसल की गया दृढ़ाईआ। जिस कारन ईसा तेरा जल्वा तक्कया नूरी, बिन नेत्र लोचन नैण दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लेखा तक लै जग, जागरत जोत बिन वरन गोत ध्यान लगाईआ। मेरे शाहो भूप सरबग, शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। तेरी सृष्टी दृष्टी विच्चों तेरे नालों होई अलग, आत्म परमात्म तेरे रंग ना कोए समाईआ। मानव ज़ाती हँस बणी कग, क्रिया कूड़ नाल हल्काईआ। पंच विकारा घर घर लग्गी अग, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना मेरी इक्को इक मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। हरिजन भगत सुहेले ला लै अंग, अंगीकार आप इक अख्वाईआ। मानस जन्म होण ना देणा भंग, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, सुखआसण इक्को इक वड्याईआ। जिथ्थे तेरे नाम दा वजे मृदंग, अनहद नादी नाद शनवाईआ। अमृत रस मिले बिना सरस्वती गंग, गोदावरी लोड़ रहे ना राईआ। सच दुआरा एकँकारा इक्को लँघ, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मैं कलयुग अन्त श्री भगवन्त होई तंग, तंगदस्त दिसे लोकाईआ। घर घर तेरे नाम दी होई भुख नंग, सच वस्त ना कोए वरताईआ। किसे भेव खुल्ल्हे ना ब्रह्म हँ, पारब्रह्म तेरा दरस कोए ना पाईआ। मेरे उत्ते सतिजुग त्रेता द्वापर पिच्छे गया लँघ, कलयुग अन्तिम लहिणा दे चुकाईआ। कूड़ कुड़यारा मेरे उत्तों मेट दे जंग, बिन शस्त्रां शत्रुआं कर सफ़ाईआ। तेरे नाम दा नौ खण्ड पृथ्मी वजे इक मृदंग, ढोला सोहला इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आसा पूर कराईआ। धरनी कहे मेरे जगदीसे, जगदीश्र तेरी सरनाईआ। निरगुण धार अवतार चौबीसे, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। लहिणा देणा तक लै बीस इकीसे, अकल कलधारी पर्दा आप उठाईआ। धुर हुक्म
दीआं वेख हदीसे, जो हज़रतां गया जणाईआ। लहिणे देणे तक लै राग छतीसे, शहिनशाह हो के वेख वखाईआ। ताज रिहा किसे ना सीसे, छत्रधारी नज़र कोए ना आईआ। कलयुग क्रिया कूड़ सब ने नशे पीते, पीत पीतम्बर सीस ना कोए टिकाईआ। सब दे लहिणे देणे पूरे कर जो कौल इकरार कीते, वायदे वाअदयां विच्चों वेख वखाईआ। पैग़म्बरां दे समें मेरे उत्ते बीते, पिछले लेखे रहे मुकाईआ। दीन दुनी दी तक लै निरगुण धार नीते, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा मेट दे मन्दिर मसीते, काया काअबा इक समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दीन दुनी गाए गीते, गीत गोबिन्द इक दृढ़ाईआ। सब दा अन्तर निरंतर पवित कर पतित पुनीते, दुरमति मैल रहे ना राईआ। हरिजन कर दे ठांडे सीते, कलयुग अग्नी अग बुझाईआ। जन भगतां सदा वसणा चीते, चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। सति सतिवादी बणना मीते, मित्र प्यारे आपणा भेव चुकाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग विच्चों सतिजुग धर्म दी बदल दे रीते, रीतीवान तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोटन कोटि जुग चौकड़ी मेरे उत्ते बीते, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ।
१४ चेत शहिनशाही सम्मत १२ सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड छांजला ज़िला संगरूर
धरनी कहे प्रभू मेरी बेनन्ती चौदां चेत, चौदां लोक चौदां तबक चेतन सब नूं दे कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर अवतार पैग़म्बर गुर इक्को दस्स हेत, हितकारी एकँकारी परवरदिगारी हो के दया कमाईआ। निज आत्म परमात्म नज़र आवीं नेतन नेत, नर नरायण भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। तेरा लहिणा देणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेरा खेल वेख लै लख चुरासी खेत, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश फोल फुलाईआ। परवरदिगारे सांझे यारे तुध बिन खोल्हे कोए ना भेत, पर्दा पारब्रह्म ब्रह्म सके ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख कृपाले, किरपा निधान तेरी सरनाईआ। दीनां बन्दप दीन दयाले, दयानिध तेरी वड्याईआ। मैं जुग चौकड़ी तेरी घालण रही घाले, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणी सेव कमाईआ। पतिपरमेश्वर तुध बिन मेरी सुरत ना कोए संभाले, सम्बल दे मालक सगला संग ना कोए निभाईआ। मेरा लहिणा देणा अवतार पैग़म्बर गुर कर के गए तेरे हवाले, अहिवाल अवर ना कोए जणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेरे दुरमति मैल दाग़ धो दे काले, कलयुग कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ।
इक्को नाम निधाना श्री भगवाना दस्स दे सुखाले, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी हो के पर्दा लाहीआ। त्रैगुण माया त्रैगुण अतीते त्रैभवण धनी तोड़ जंजाले, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। सच दुआरा विच संसारा इक दिसा सची धर्मसाले, दूसर नज़र कोए ना आईआ। फल लगा दे मेरे चुरासी वाले डाले, पत्त टहणी सर्ब दे महकाईआ। मेरी इक्को बेनन्ती इक सवाले, मनसा इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा पूरा कर दे लेखा, लिख्त भविख्त नाल मिलाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेट भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे मुला शेख़ा, मुसायकां लहिणा देणा चुकाईआ। इक्को इक अगम्म अगम्मड़े मेरे उत्ते दे संदेशा, सँध्या सरघी वंड ना कोए वंडाईआ। तूं मालक नर नरेशा, नर नरायण नूर अलाहीआ। जुग बदलणा तेरा पेशा, पेशीनगोईआं विच अवतार पैग़म्बर गुरु गए दृढ़ाईआ। तूं आदि जुगादि सदा रहें हमेशा, हमसाजण इक अख्वाईआ । तैनूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेशा, गणपति बैठा सीस निवाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्तों क्रिया मेट कल कलेशा, कलि कल्की तेरे अगे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा सुहा दे बंक, नव सत्त आपणा रंग रंगाईआ। जोत नूर चमका दे निहकलंक, कलि कल्की तेरी ओट तकाईआ। तेरा नाम निधाना दो जहाना श्री भगवाना वजे डंक, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमानां आप जगाईआ। मेरे मेहरवाना मेरे उत्तों झगड़ा मेट दे राउ रंक, मानव मानस मानुख इक्को रंग रंगाईआ। शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी ला दे तनक, सुरती शब्द नाल उठाईआ। उह वायदा पूरा करदे जो संदेशा दे के गया जनक, बिन अक्खरां अक्खर सुणाईआ। तेरा लहिणा देणा बार अनक, अनक कलधारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। दीन दुनी दा फेर दे मन का मणक, मनसा कूड़ी दे मिटाईआ। हरिजन हरि बणा लै आपणे सन्त, सतिगुर हो के वेख वखाईआ। आत्म परमात्म धार बणा लै जंत, कन्त कन्तूहल इक्को इक अख्वाईआ। तन वजूदां माटी ख़ाक चाढ़्ह दे रंगत, रंग रंगीले दया कमाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। आत्म परमात्म बणा लै साची संगत, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लै मिलाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, बुद्धी तों परे दे समझाईआ। मेरी दर दुआरे एकँकारे तेरे मिन्नत, धरनी कहे मैं निव निव लागां पाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर मेरी मेट दे चिन्त, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। मेरे विच कलयुग भार चुकण दी रही ना हिम्मत, हौसला आपणा बैठी ढाहीआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आ जा लोकमात दी मेरी सिम्मत, चार कुण्ट दा लेखा दे मुकाईआ। नव सत्त तेरा रहे कोई ना निन्दक, निरगुण निरवैर आपणा रंग लैणा रंगाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति प्यार निरगुण धार आप आपणा बख्श दे विच हिन्दवैण हिन्दक, हिन्द बिन्द दे मालक नरिंद तेरी बेपरवाहीआ।
१५ चेत शहिनशाही सम्मत १२ सुरजीत सिँघ दे गृह पिण्ड छाजला ज़िला संगरूर
धरनी कहे प्रभू मेरा पूरा कर दे घाटा, नाम निधान श्री भगवान अतोट अतुट दे वरताईआ। अमृत रस तन वजूदां बख्श अगम्मा बाटा, बूँद स्वांती कवल नाभी निझर झिरना दे झिराईआ। सच दुआर एकँकार नव सत्त खोल्ह दे हाटा, नाम निधान नौजवान श्री भगवान इक वरताईआ। सच सरोवर दीन दयाल दा इक्को तीर्थ होवे ताटा, किनारे घाट इक्को सोभा पाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरी अन्तिम कलयुग वेख लै वाटा, पाँधी हो के भज्जी वाहो दाहीआ। सेज सुहञ्जणी पवित्र रही कोई ना खाटा, खटीआ मटीआ तेरे रंग ना कोए समाईआ। मैं वैरागण जगत त्यागण मेरा खुल्हा तक लै झाटा, मेंढी सीस जगदीस ना कोए गुंदाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ खेल बाज़ीगर नाटा, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। सति धर्म दा हर हिरदे अन्दर प्या संनाटा, क्रिया कूड़ कूड़ हल्काईआ । तेरा नूर ज़हूर जोती जाते नज़र ना आए विच लिलाटा, धूड़ी ख़ाक पाकी पाक मस्तक ना कोए रमाईआ। बिन रसना जिह्वा तेरा रस सके कोई ना चाटा, चेटक विच दिसे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मेरे परवरदिगारा, मेहरवान महिबान बीदो तेरी आस तकाईआ। आदि जुगादी सांझे यारा, यख़ममज़ू ज़मे नूर नूर नूर अलाहीआ। मैं धरती मिट्टी ख़ाक तेरी कदमबोसी विच करां प्यारा, प्यार मुहब्बत तेरी इक्को नज़री आईआ। मेरे अलाह अगम्म अथाह अन्त कन्त भगवन्त मेरी आ के पा सारा, महासार्थी तेरे अगे वास्ता पाईआ। नव सत्त बिन नेत्र लोचन नैण तक अँधयारा, अन्ध अन्धेरा सके ना कोए मिटाईआ। चार जुग दे शास्त्र करन पुकारा, पुनह पुनह सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा भार कर दे हौला, धवल हो के सीस निवाईआ। तूं आदि जुगादी इक्को मौला, मालक ख़ालक प्रितपालक नूर अलाहीआ। तेरा सब दे नाल इकरार कौला, वायदे पूरब तकें चाँईं चाँईंआ। जो संदेशा दे के गया कृष्ण साँवल सँवला, सांवरीआ हो के गया दृढ़ाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोती जाता हो के बदले आपणा चोला, चोजी प्रीतम आपणा खेल खिलाईआ। अन्तर निरंतर नाम निधान श्री भगवान तूं मेरा मैं तेरा दस्से ढोला, सोहला कलमा कायनात दृढ़ाईआ।
सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी होए विचोला, जुग जन्म दे विछड़यां मेल मिलाईआ। जन भगतां काया मन्दिर अन्दर रहिण ना देवे ओहला, बजर कपाटी पर्दा आप उठाईआ। मन ममता विच मूल पाए ना रौला, मनसा दहि दिश ना उठ उठ धाईआ। सच स्वामी घट निवासी पुरख अबिनाशी तन वजूदां वसणहारा कोला, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी वेख अन्धेरी राती, अन्ध आत्म ध्यान लगाईआ। तूं परम पुरख परमात्म कमलापाती, पतिपरमेश्वर तेरी वड वड्याईआ। तेरे हथ्थ मेरी ज़िंदगी हयाती, जीवण तेरे कदम टिकाईआ। अन्त निरगुण निरवैर मेरी पुछ वाती, वारस हो के वेख वखाईआ। सच धर्म दा रिहा कोई ना दीआ बाती, नव सत्त ना कोए रुशनाईआ। प्रेम दी रही ना कोए प्रभाती, कलयुग कूड़ अन्धेरा सँध्या रूप गया बदलाईआ। हिरदा पवित्र रिहा कोए ना छाती, शांती विच दिसे ना ख़लक ख़ुदाईआ । झगड़ा वेख लै लोकमाती, मातृ भूमी हो के दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को नाम कलमा निरगुण धार एकँकार बख्श सफ़ाती, सफ़ा हस्ती हस्त कीट एकँकार इक्को रंग रंगाईआ।
१५ चेत शहिनशाही सम्मत १२ आसा सिँघ दे गृह पिण्ड खांग ज़िला संगरूर
सतिगुर शब्द कहे सुण धरनी धवल धौल धरत, धर्म दी धार विच संसार भेव अगम्म जणाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण निरवैर आवे परत, पति परमेश्वर पारब्रह्म प्रभ आपणा पर्दा लाहीआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरी करे शर्त, शरअ दा लेखा लहिणा देणा चुकावे थांउँ थाँईंआ। निरगुण धार एकँकार जोती जाते करना दरस, बिन नेत्र लोचन नैण नैण नैण बिगसाईआ। मेहरवान महबूब तेरे उत्ते करे तरस, रहमत रहीम रहमान आप कमाईआ। नाम निधाना नौजवाना अमृत मेघ देवे बरस, कलयुग अग्नी तत तत बुझाईआ। ओह वेखणहारा मालक वाली अर्श, अर्शी प्रीतम इक अख्वाईआ। भाग लगावे तेरे फ़र्श, माटी ख़ाक रंग चढ़ाईआ। जिस नूं तेरी पूरी करनी पैणी ग़रज़, आपणी ग़रज़ ना कोए रखाईआ। उस दा खेल होणा असचरज, अचरज लीला दए वरताईआ। जो सब दे लहिणे देणे पूरे करे पूरब लाहे कर्ज़, मकरूज़ कर्ज़ा सब दा दए चुकाईआ। निरगुण धार सरगुण मन्ज़ूर करे अर्ज़, आरज़ू तमंना तेरी आपणे चरण टिकाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, दुखियां दु:ख दए गंवाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, मदद
करे थांउँ थाँईंआ। जगत शरअ कत्ल करे किसे ना करद, कातिल मक्तूल दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनी सो पुरख निरञ्जण दया कमावेगा। हरि पुरख निरञ्जण भेव चुकावेगा। एकँकारा पर्दा लाहवेगा। आदि निरञ्जण डगमगावेगा। अबिनाशी करता सोभा पावेगा। श्री भगवान वेस वटावेगा। पारब्रह्म प्रभ संग निभावेगा। सतिगुर शब्द शब्द उठावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव हिलावेगा। करोड़ तेतीसा आपणा हुक्म वरतावेगा। गण गंधर्ब किन्नर यशप नाच नचावेगा। धुर दा हुक्म आपणा आप सुणावेगा। त्रैगुण माया लेखा लेख वखावेगा। पंज तत तत दरसावेगा। जो तेई अवतार दे के गए मति, मता सब दा वेख वखावेगा। जो पैग़म्बरां जोड़या नत, रिश्ता फ़रिशतिआं बाहर वेख वखावेगा। जो अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव दस्सी मित गत, गहर गम्भीर हो के वेख वखावेगा। जेहड़ी तेरे उत्ते लख चुरासी उबले रत, रती रत खोज खुजावेगा। जिस दे उत्ते गोबिन्द यारड़ा सथर गया घत, उह धरनी तेरी सोहणी सेज सुहावेगा। जिस दे कोल चार जुग दे बिन हरफ़ हरूफ़ां ख़त, ख़तूतां पढ़ के तैनूं समझावेगा। पुरख अकाला दीन दयाला आवे वत, बेवतने तेरा वतन सुहावेगा। तेरे वेखे पतण तट, घाट किनारे नव सत खोज खुजावेगा। लेखा जाणे काया माटी मट, साढे तिन्न हथ्थ पर्दा लाहवेगा। जिस दा नाम कलमा जीव जंत रहे रट, उह रट्टा क्रिया कूड़ मिटावेगा। नाम निधाना नौजवाना शब्द अगम्मी मार के सट्ट, सोई सुरत आप उठावेगा। उह लहिणा देणा तके अठसठ, गंगा गोदावरी यमुना सुरती फोल फुलावेगा। सार पाए मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ, गुरुदुआर चर्चां पन्ध आप मुकावेगा। उह पन्ध अन्तिम मेटे नठ नठ, बिन कदमां कदम उठावेगा। जिस तेरे उत्ते अवतार पैग़म्बरां गुरुआं करना इक्ट्ठ, बिन ततां सोभा पावेगा। उस दे हुक्म विच उलटी गिढ़नी लठ, नव सत्त आप भुआवेगा। कलयुग बुरज हँकारी जाणे ढठ, ढाह ढाह ख़ाक मिलावेगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरतावेगा। सतिगुर शब्द कहे धरनीए तेरा मालक स्वामी इक अगम्म, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। जेहड़ा जनणी कुक्खों कदे ना पए जम्म, तन वजूद ना कोए रखाईआ। उह पावे सार लख चुरासी जीव ब्रह्म, पारब्रह्म हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। झगड़ा मेटे दृष्टी चम्म, चम्म दृष्टी लेखा रहे ना राईआ। मेरे अन्तर रहिण ना देवे ग़म, ग़मखार बणे धुर दा माहीआ । जो इशारा दे के गया राम, दशरथ बेटा गया सुणाईआ। जो लेखा बणाया काहन घनईया शाम, नईया गया सुणाईआ। सो खेल खेले श्री भगवान, भगवन मीता बेपरवाहीआ। जिस ने जोती नूर मूसा वखाया चन्न, कोहतूर तूर रुशनाईआ। जिस हज़रत ईसा आपणे इस्म नाल दिता बन्न्ह, सलीब गल गल लटकाईआ। जिस मुहम्मद नूं संदेशा
दिता मलवज़ी ज़कमे नवू अर्शे तलूह फ़र्शे मुवा नूरी ख़ुदा ख़ुद मालक बेपरवाहीआ। ओह, कोझीए कमलीए तेरी कबूल करे दुआ, दो जहानां मालक ख़ालक हो के वेख वखाईआ। जिस दे हुक्म विच सारे मंनदे उस दी रज़ा, राज़क रिज़क रहीम इक अख्वाईआ। ओह कलयुग कूड़ क्रिया तेरे उत्तों दए गवा, गवाह अवतार पैग़म्बर गुरु नाल मिलाईआ। तूं ख़ुशीआं ढोला लैणा गा, गीत गाउणा गोबिन्द माहीआ। जो लहिणा देणा दए चुका, चार जुग दा लेखा तेरी झोली पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण नूर जोत कर रुशना, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ । अन्दर धुन नाद शब्द अगम्म सुणा, अनहद रागी राग दृढ़ाईआ। अन्तर आत्म निझर झिरनिउँ बूँद स्वांत दए टपका, नाभी कवल कवल उलटाईआ। धरनीए धरते तेरा पवित्र करे थाँ, थान थनंतर दए वड्याईआ। निरगुण हो के पकड़े बांह, सरगुण आपणा रंग रंगाईआ। सतिजुग साचा देवे ला, मार्ग आपणा इक समझाईआ। जीव जंत सारे करन वाह वाह, वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। तेरे उत्ते धर्म दी धार दए चला, मार्ग इक्को इक समझाईआ। ना कोई सूर खाए ना गाँ, ग़रीब निमाणयां सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हँस बुद्धी जगत बणाए काँ, फड़ कागों हँस बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म नाम दए जणा, आपे बणे जणेंदी माईआ। सिर सिर आपणा हथ्थ दए छुहा, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा नगर खेड़ा नव सत्त वसे गराँ, गृह मन्दिर अन्दर आवे धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ कुड़यार विच संसार अन्त अन्त दए सुणा, धरनी धरत धवल धौल मिट्टी ख़ाक रूप नज़र कोए ना आईआ।
१५ चेत शहिनशाही सम्मत १२ मोहण सिँघ दे गृह नाभा शहर विखे
धरनी कहे सतिगुर शब्द मैं प्रभ नूं करां प्रीत, प्रीतम पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक मनाईआ। जो आदि जुगादी मेरे उत्ते बदले रीत, जुग चौकड़ी धुर दा हुक्म आप समझाईआ। जो निरगुण हो के मेरी काया करे ठण्डी सीत, अग्नी तत तत बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गीत, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। झगड़ा मुका के मन्दिर मसीत, आपणा पर्दा दए उठाईआ। जो जीवां जंतां साधां सन्तां वेखणहारा नीत, नीतीवान श्री भगवान इक्को एकँकार बेपरवाहीआ। जो हर घट अन्तर वस्या भीतर भीत, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण आपणा डेरा लाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुरुआं किहा त्रैगुण अतीत, सतिजुग त्रेता द्वापर जिस दी दए गवाहीआ। ओह लहिणा देणा पूरा करे हस्त कीट, कीट कीटां वेख
वखाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी आपणा रस देवे मीठ, बिन रसना रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द किरपा करे प्रभू भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। मेरा ठाकर स्वामी बण के कन्त, कन्तूहल हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। एका नाम निधाना देवे मंत, मंतव सब दा हल कराईआ। हरिजन वेखे धुर दे सन्त, गुरमुख गुर गुर रंग रंगाईआ। सतिजुग सच बणाए बणत, कलयुग क्रिया कूड़ मिटाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा करे अन्त, अन्तष्करन तके ख़लक ख़ुदाईआ। सहायक नायक बणे जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। मेरी कोझी कमली दी मन्ज़ूर करे मिन्नत, निव निव लागां पाईआ। कलयुग अन्तिम मेटे चिन्त, दु:ख सुख विच बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच दी मंग आप मंगाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द किरपा करे मेरा स्वामी, सतिगुर देवणहार वड्याईआ। आदि जुगादी बण के अन्तरजामी, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। मेरी रैण अन्धेरी मेटे शामी, शमअ नूर जोत करे रुशनाईआ। दीन मज़्हब ज़ंजीर कटे ग़ुलामी, ग़ुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ । सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी मंज़ल दस्से हक आसानी, असल वसल यार दए कराईआ। झगड़ा मेटे जिस्म जिस्मानी, ज़मीर बेनज़ीर आपणे रंग रंगाईआ। चरण कवल धवल बख्शे इक ध्यानी, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। सति सतिवादी हो के देवे मंज़ल रुहानी, रूह बुत आपणे रंग रंगाईआ। मेरे उत्तों शरअ मेटे पुराणी, पूरन ब्रह्म दए समझाईआ। मैं चरण धूड़ करां अशनानी, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण जाण जाणी, जानणहार एकँकार इक अख्वाईआ।