पुस्तकालयभाग २४

१५ चेत शहिनशाही सम्मत १२ बलवन्त सिँघ दे गृह पटयाला शहर

सतिगुर शब्द कहे धरनी, बिन नैणां नीर वहा ना हंझू, बिहबल हो ना दे दुहाईआ। किरपा निधान श्री भगवान तेरा लहिणा देणा लेखा जाणे चंगू, चार जुग दा मालक ख़ालक नूर अलाहीआ। जिस दी हाथ ना आवे मुहाणे जगत वञ्झू, सागर सार कोए ना पाईआ। उह वेखणहारा जीव जंत तन वजूद पंजू, पंचम मीता ठांडा सीता आपणा पर्दा लाहीआ। जो दीन दुनी दा मेटणहारा रंजू, रंजश तेरे अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जिस दा प्रेम प्यार सागर सिन्धू, गहर गवर इक अख्वाईआ।

जिस दीन दुनिया झगड़ा मेटणा मुस्लिम सिख ईसाई हिन्दू, हिन्दवायण नरायण आपणा रंग रंगाईआ। उह पुरख अकाला दीन दयाला जिस दी लख चुरासी बिन्दू, बन्धन तोड़े थांउँ थाँईंआ। जिस नूं जगत जहान रसना जिह्वा बत्ती दन्द कोई ना निंदू, निंदया विच दिसे ना ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनी प्रभ देवणहारा लहिणा, जुग जुग दया कमाईआ। उह वेखे अन्तिम बिना नैणां, नेत्र लोचन नैण ना कोए जणाईआ । जेहड़ा निरगुण धार एकँकार परवरदिगार तेरा बणना साक सैणा, साजण मीत जगत जहान श्री भगवान इक अख्वाईआ । सो पुरख अकाला दीन दयाला जोती जाता हो के देवे देणा, देवणहार परवरदिगार आपणा हुक्म हुक्म वरताईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुर शब्दी धार हुक्म अगम्मड़ा सहणा, सिर सर सके ना कोए उठाईआ। जिस दे चरण कवल उपर धवल नव सत्त सत्त नव पैणा, पवण पाणी बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनी करे खेल पुरख समराथी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादी लेखा जाणे नाथ अनाथी, ग़रीब निमाणयां दया कमाईआ। जिस ने चार जुग दे अवतार पैग़म्बर गुर तेरे बणाउणे साथी, सगला संगी बहुरंगी आपणा खेल खिलाईआ । तूं मस्तक लहिणा देणा तक लै माथी, पूरब पूरब खेल खिलाईआ। जो कलयुग चलावणहारा राथी, रथ रथवाही धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ । सतिगुर शब्द कहे, धरनी अवतार पैग़म्बर गुरु तेरे ग्वाह, शहादत बिन अक्खरां देणी भुगताईआ। बिन रसना जिह्वा करन वाह वाह, बत्ती दन्द रंग ना कोए रंगाईआ। जो तेरा लहिणा देणा वेखण थल अस्गाह, जल थल महीअल ध्यान लगाईआ। नव सत्त फिरन वाहो दाह, बिन कदमां कदम टिकाईआ। दीन दुनी दा वेखण पवित्र थाँ, थान थनंतरां खोज खुजाईआ। लहिणा देणा वेखण क्यों झगड़ा प्या सूर गाँ, की पशूआं कल वड्याईआ। उह तेरी तमंना वाली पकड़न बांह, आसा मनसा वाली संग रखाईआ। तेरा वेखण आवण गराँ, नव सत्त खेड़ा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। धरनी कहे मेरे सतिगुर शब्द आदि जुगादी संगी, सतिगुर तेरी इक सरनाईआ। मेरे उत्तों नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छे लँघी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरे मेहरवाना मैं मांगत हो के मंग कदे ना मंगी, भिखारन हो के झोली कोए ना डाहीआ। तेरे चरण कवल धवल हो के दस्सी कदे नहीं तंगी, दुखी हो के दु:ख ना कोए सुणाईआ। मेहरवाना कलयुग अन्तिम मेरी चोटी हो गई नंगी, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ।

दीन दुनी दी अन्तर निरंतर वासना हो गई गंदी, अमृत रस ना कोए चखाईआ। आत्म परमात्म मिले ना किसे अनन्दी, अनन्द अनन्द विच्चों ना कोए प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाए कोए ना छन्दी, शहिनशाह मिलण कोए ना पाईआ। सुरती शब्द सके कोए ना रंगी , रंगत हक ना कोए वखाईआ। नव सत्त शरअ दी वेख पाबन्दी, हद हदूदां फोल फुलाईआ। मेरा नाम कलम्यां नाल आदि जुगादि दा लेखा बिना लेख तों संधी, जिस दा भेव ना कोए समझाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त किनारा आया कन्ढ्ढी, कन्ढ्ढी घाट बैठी ख़लक ख़ुदाईआ। अन्तर निरंतर किसे आत्मा होवे ना ठण्डी, कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। नव सत्त होया पाखण्डी, भेखाधारी की तेरी बेपरवाहीआ। दीन दुनी पै गई ओझड़ डण्डी, डण्डावत तेरी गए भुलाईआ। मैं वेखे आपणे बन खण्डी, टिल्ले पर्वत समुंद सागर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण धरनी धुर दा अगम्म पैग़ाम, पैग़म्बरां बाहर जणाईआ। तेरा लहिणा लेखा पूरा करे नूर अलाही अमाम, अमलां तों रहित वेख वखाईआ। जिस दीन दुनी शरअ दी कीती ग़ुलाम, दीनां मज़्हबां वंड वंडाईआ। नाम कलमे दस्स कलाम, कायनात कीती पढ़ाईआ। लेखा जाणे सर्ब तमाम, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। उह कलयुग कूड़ मेटे अन्धेरी शाम, शमअ नूर जोत करे रुशनाईआ। जिस ने सब दा पकड़या दाम, दामनगीर इक अख्वाईआ। उह झगड़ा मेटे दृष्टी चाम, चम्म दृष्टी डेरा ढाहीआ। जिस दे हुक्म विच धरनी उत्ते आया इस्लाम, इस्म आज़म इक समझाईआ। उह लहिणा देणा अन्तिम वेखणहारा बण अगम्म अमाम, अल्ला इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण धरनी मईआ, मातृ भूमीए दयां जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला तेरा सईआ, साजणूआ नूर अलाहीआ। जिस दा लेखा लहिणा देणा बिना हिसाब वहीआ, खाता जगत ना कोए जणाईआ। जिस दा लेखा लहिणा देणा पूरा करन वाला गोबिन्द ढईआ, ढौंका वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण धरनी धवल धौले कर ध्यान, धर्म नाल जणाईआ। उह पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नौजवान, सूरबीर बेनज़ीर इक अख्वाईआ। जो तेरा लहिणा देणा चुकाए आन, आनन फ़ानन आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं झुकणे ज़िमीं असमान, दो जहान बैठण सीस निवाईआ। उह तेरा बदल दए विधान, जगत विद्या दा लेखा दए चुकाईआ। इक्को संदेशा देवे धुर फ़रमान, फ़ुरनयां बाहर समझाईआ। जिस दे हुक्म विच तूं मेरा मैं तेरा ढोला सारे गाण, नव सत्त गा गा ख़ुशी मनाईआ। तेरा लहिणा देणा दीन दुनी चुकाए आण, आप आपणा वेस वटाईआ। तेरी बेनन्ती दुआ करे परवान,

आरज़ू ख़ाहिश आपणे चरण रखाईआ। तूं अन्त कलयुग वेख ना होईं हैरान, हैरत तेरी दूर कराईआ । उह योद्धा सूरबीर बली बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। जो कलयुग विच्चों सतिजुग करे प्रधान, नाम निधाना इक्को झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी शाह सुल्तान, शहिनशाह शाहो भूप भूपत इक अख्वाईआ।

१६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ राज सिँघ दे गृह पटयाला शहर

साचा हुक्म धुर फ़रमान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी अगम्म अथाह इक अख्वाईआ। सो पुरख अकाला सो पुरख निरञ्जण देवणहारा नौजवान, जोती जाता हो के आप दृढ़ाईआ। हरि पुरख निरञ्जण आप आपणा कर परवान, परम पुरख परमात्म आपणी दया कमाईआ। एकँकारा बण के वड बलवान, बलधारी आपणा खेल खिलाईआ। आदि निरञ्जण जोत नूर जगाया महान, कमलापाती करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता बण प्रधान, हुक्म फ़रमाना देवे चाँईं चाँईंआ। श्री भगवान लहिणा देणा जाणे विच जहान, निरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर खेले खेल महान, महिमा अकथ अकथ वड्याईआ। धुर दा हुक्म सतिगुर शब्द करे परवान, बिन अक्खरां अक्खर जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुण फ़रमान, सीस सके ना कोए उठाईआ। जिस दे हुक्म विच माया तत होए प्रधान, लख चुरासी खेल खिलाईआ। चारे खाणी दे के दान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण सरगुण लेखा जाणे जीव जहान, जोती जाता पुरख बिधाता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। साचा हुक्म देवे आप निरँकारा, जुग जुग आप जणाईआ। निरगुण सरगुण लए अवतारा, अवतरी हो के खेल खिलाईआ। शब्द अनादी दे धुन्कारा, अनहद नादी नाद दृढ़ाईआ। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। जुग चौकड़ी खेले खेल खेलणहारा, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जिस दा हुक्म वरते सदा जुग चारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दे हुक्म विच लोकमात संदेशा दे के गए तेई अवतारा, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा नाम संदेश कलमा कायनात होया उज्यारा, नव सत्त ब्रह्म मति वजदी रही वधाईआ। जिस दे हुक्म विच डण्डावत बन्दना सयदे करन निमस्कारा, निव निव लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,

साचा हुक्म इक दृढ़ाईआ। साचा हुक्म इक भगवन्त, भगवन आप जणाईआ। आदि जुगादी जिस दा मंत, मंतव दीन दुनी दृढ़ाईआ। भेव अभेदा जो खोल्हणहारा साचे सन्त, सति सतिवादी हो के पर्दा लाहीआ। निरगुण सरगुण आत्म परमात्म बण के कन्त, कन्तूहल हो के वेख वखाईआ। जिस दा लहिणा देणा लख चुरासी नाल जीव जंत, चारे खाणी चारे बाणी आपणा हुक्म वरताईआ। उह मालक ख़ालक निरवैर सद बेअन्त, बेऐब नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। साचा हुक्म वरते आप अगम्म, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल लख चुरासी ब्रह्म, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव चुकाईआ। जो निरगुण सरगुण नित नवित दो जहानां करे आपणा कम्म, दो जहानां लेखा ना कोए दृढ़ाईआ। जिस दा सति सतिवाद इक्को धर्म, धर्म दी धार इक समझाईआ। जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बिना जनणी तों देवणहारा जरम, आपे बणे जणेंदी माईआ। जो जुग चौकड़ी खेल खिलावणहारा काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी जगत वंड वंडाईआ। उह आदि जुगादी सब कुछ करनी करन, करता पुरख धुरदरगाहीआ। जिस ज़ात पात बणाई वरन बरन, दीना मज़्हबां वंड वंडाईआ। जिस दे हुक्म विच अवतार पैग़म्बर गुर नाम कलमे ढोले गीत पढ़न, अक्खर अक्खरां नाल बदलाईआ। जिस दे हुक्म विच मंज़ल हकीकी चढ़न, बिन कदमां कदम उठाईआ। जिस दे हुक्म विच सचखण्ड दुआरे खड़न, दरगाह साची मुकामे हक इक्को नूर नुराना नज़री आईआ। जिस दे हुक्म विच खेल होवे शरीर धड़न, जगत जगदीश आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर हुक्म सदा बलवान, बलधारी आप प्रगटाईआ। जिस दे हुक्म विच सतिगुर शब्द होए प्रधान, प्रधानगी इक्को इक जणाईआ। साचा नाम जणाए निशान, निशाना आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दे हुक्म विच ब्रह्मण्ड खण्ड खेल होए ज़िमीं असमान, ज़िमीं ज़मां दा मालक इक्को नज़री आईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी बीते विच जहान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्त होए मेहरवान, महिबान बीदो नूर नूर नूर अलाहीआ। जो साचा हुक्म धुर संदेशा दरगाह साची करे फ़रमान, जगत फ़ुरनयां बाहर सुणाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी देवे दान, बोध अगाधी करे पढ़ाईआ। जिस दे हुक्म विच नव सत्त दिवस रैण सेव कमाण, आदि जुगादि जुग चौकड़ी भज्जण वाहो दाहीआ। उह मालक ख़ालक प्रितपालक दो जहानां हुक्मरान, सिर सिर आपणा हुक्म मनाईआ। जिस कलयुग क्रिया कूड़ धरनी धरत धवल धौल मेटणा निशान, निशाना तारा चन्द दए मिटाईआ। सति सति करे प्रधान, सतिजुग सच सच वड्याईआ। जिस दे हुक्म नाल ढोला गीत मन्त्र नाम सारे गाण, कलमा

कायनात समझाईआ। आदि जुगादि इक्को हुक्म सब नूं होवे परवान, परम पुरख देवणहार अगम्म अथाँईंआ। जिस दे हुक्म विच दीन दुनी दा बदल जाणा विधान, वायदे पूरब सब दे पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन हो के आपणा हुक्म वरताईआ।

१६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ १०१ डी, सतिन्दर पाल दे गृह पटयाला

हरि भगत सदा बाल, बाली बुद्ध दए वड्याईआ। मेहरवान हो के करे प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ । जन्म जन्म दी पूरी करे घाल, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जाता हो के चले नाल, आदि जुगादी धुरदरगाहीआ। कलयुग अन्त करे संभाल, सम्बल दा मालक बेपरवाहीआ। देवे वस्त नाम सच्चा धन्न माल, दौलत अतोट अतुट वरताईआ। भाग लगाए काया माटी सची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को इक रखाईआ। दीआ बाती कमलापाती तन अन्दर देवे बाल, बिन तेल बाती डगमगाईआ। सच प्रीती एकँकारा रखे आपणे नाल, भगत मीता आपणे रंग रंगाईआ। भाग लगा के साढे तिन्न हथ्थ काया डाल, पत्त टहणी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जन भगत सदा बाली बुद्ध, सतिगुर देवणहार वड्याईआ। सुरती शब्दी बख्शे सुध, वदी सुदी दा लेखा दए मुकाईआ। घर ठाकर स्वामी जाए सुझ, जगत खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। आपणा दुआरा आपे जावे बुझ, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। परम पुरख परमात्म भेव खुल्हाए गुझ, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। जन भगत हरिजन वेखे आपणे लाल, हरि करता धुरदरगाहीआ। काया मन्दिर अन्दर खेल करे कमाल, कमलापाती धुरदरगाहीआ। नूरी जल्वा बख्श जलाल, जोती जाता हो के नज़री आईआ। फल लगा के काया माटी डाल, पत्त टहणी रोम रोम महकाईआ। सच प्रीती नाद शब्द वजाए ताल, तुरीआ दा लेखा इक दृढ़ाईआ। घर स्वामी सतिगुर ठाकर चले नाल नाल, नित नित आपणा रंग रंगाईआ। लेखा रहिण ना देवे शाह कंगाल, इक्को रंग इक्को गृह दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। हरि भगत दुलारा प्रभू दा सुत, सति सतिवादी रंग रंगाईआ। किरपा करे अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती दए जणाईआ। भाग लगाए काया सुहञ्जणी रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। दया कमाए काया माटी बुत, बुतख़ानयां करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा

वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाता पुरख बिधाता हो के आपे लए पुछ, पुश्त पनाह बेपरवाह पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अबिनाशी करता सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

१६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ शाम कौर दे गृह पटयाला शहर

धरनी कहे प्रभू मेरा उत्तम कर दे कर्म, निहकर्मी हो के दया कमाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना मेरे उत्ते भगतां दे दे जरम, जन्म कर्म दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सति सतिवादी सति सच बख्श दे धर्म, धर्म दी धार एकँकार इक प्रगटाईआ। सच प्रीती मानव ज़ाती होवे कर्म, कूड़ी क्रिया अन्तर निरंतर बाहर कढ्ढाईआ। झगड़ा मेट दे काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी दृष्टी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। दूई दुवैती रहे कोई ना भरम, भरांत भुलेखा तन वजूदां कर सफ़ाईआ। मैं पुरख अकाले तेरी आई सरन, धुर दे राम तेरी सरनाईआ। तूं किरपा निधान किरपा आएयों करन, करनी दे करते धुरदरगाहीआ। मैं चाहुंदी दीन दुनी तेरा नाम ढोला इक्को पढ़न, गीत सुहागी इक्को गाईआ। मंज़ल हकीकी धुर दी चढ़न, चढ़दा लहिंदा दक्खण पहाड़ वजे सच वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां बख्श दे आपणी धूल, टिक्के सच नाम नाम लगाईआ। निरगुण निरगुण निरगुण दस्स असूल, सरगुण सरगुण सरगुण मिल के वजे वधाईआ। तेरा नाम फ़रमाना कोई ना जाए भूल, अभुल देणी वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक अगम्म कन्तूहल, हरि करता धुरदरगाहीआ। तेरे हुक्म विच मेरे उत्ते पैग़म्बर आए रसूल, लोकमाती वेस वटाईआ। तेरा हुक्म संदेशा देंदे गए माकूल, मुकम्मल तेरा भेव चुकाईआ। सच पंघूड़ा तेरा गए झूल, सच सिँघासण बैठे सोभा पाईआ। तेरा मंनदे गए असूल, असल वसल यार तेरा गए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन तेरा नाम पंघूड़ा लए झूल, झलक ख़लक पलक ओहले देणी वखाईआ।

१६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ बिकर्मजीत सिँघ दे गृह पटयाला शहर

भगती कहे जन भगतो मेरे बणो संगी, सगले साथी नज़री आईआ। मेरी पुश्त पनाह हो गई नंगी, ओढण नज़र कोए ना आईआ। मैनूं कलयुग माया कीता भुखी नंगी, वस्त सच रही ना राईआ। जगत वासना प्रभू प्यार विच रही ना

चंगी, रसना रस ना कोए वड्याईआ। मैनूं जगत विद्या कीता तंगी, तंगदस्त हो के दयां सुणाईआ। मेरी पूरब पिच्छे लँघी, अगे दा लहिणा दयां दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा हर घट अन्दर वड़ गया जंगी, शस्त्र काम क्रोध लोभ मोह हँकार हथ्थ उठाईआ। जिस फेरी दरोही विच वरभण्डी, नवखण्डी दए दुहाईआ। दीन दुनी दी आसा हो गई रंडी, हरिजू कन्त ना कोए हंढाईआ। दीन मज़्हब दी रहिण दिती नहीं कोई डण्डी, डण्डावत विच सीस ना कोए निवाईआ। जगत साधू सन्त होए पाखण्डी, जिज्ञासू प्रेम ना कोए बणाईआ। कलयुग दा अन्तिम घाट आ गया कन्ढ्ढी, वेला वक्त दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। भगती कहे जन भगतो मेरे नाल करो मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। एका जपो धुर दा जाप, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेटो संताप, ममता मोह रहे ना राईआ। पुरख अकाला मंनो इक्को बाप, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ो धुर दा नात, विछोड़े विच विछड़ कोए ना जाईआ। झगड़ा छडो ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। इक्को मेरे नाल करो सची बात, बातन पर्दा दयां चुकाईआ। बिन पुरख अकाले दीन दयाले पुछे कोई ना वात, वारस नज़र कोए ना आईआ। मेरे कोल चार जुग दा लहिणा जो अवतार पैग़म्बरां लिख्या नाल कलम दवात, शहादत कागत रहे भुगताईआ। बिना भगतां तों धर्म दी रहिणी नहीं कोई जमात, जुमला अक्खर करे ना कोए पढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप होई अन्धेरी रात, नूर नुराना चन्द ना कोए चमकाईआ। मानस मानुख मानव करे घात, घाउ लग्गा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। धरनी कहे जन भगतो मेरा मिले ना कोए साथी, संगी बहुरंगी नज़र कोए ना आईआ। मैं दीन दुनी जगत होई अनाथी, दीनन हो के सीस निवाईआ। मंगां मंग कोलों पुरख समराथी, दर ठांडे सीस निवाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरी बख्श लईं गुस्ताख़ी, ग़ुस्सा गिला जगत ना कोए जणाईआ। मेहरवान मैनूं दईं मुआफ़ी, मुश्किल मेरी हल कराईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा मेरे नाल करे बेइन्साफ़ी, अदल सच ना कोए जणाईआ। मैं आदि जुगादी तेरी दासी, दास्तान पिछली दए गवाहीआ। जन भगतां संग मेरी होवे रहिरासी, दोहां मिलके वजे वधाईआ। जन भगतो साडा दोहां दा मालक इक्को पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ । जिस दे हुक्म अन्दर शंकर कैलाशी, कलाधारी बैठा सीस निवाईआ। उह मेटणहारा सर्ब उदासी, चिन्ता ग़मी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर आप वड्याईआ। भगती कहे जन भगतो धर्म धार दा तको राह, रस्ता बावस्ता आपणे नाल बणाईआ। इक्को सतिगुर शब्द

दी लवो सलाह, मशवरा अवर ना कोए जणाईआ। सतिगुर पूरा बणाओ मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। बिन रसना जिह्वा लओ गा, ढोले सोहले सिफ्त सालाहीआ। जो रैहबर बण के दस्से राह, रस्ता इक्को इक जणाईआ । जिस दा आदि जुगादी अगम्मा नाँ, नाउँ निरँकारा इक समझाईआ। जो देवणहारा निथाव्याँ थाँ, थान थनंतर दए वड्याईआ। भगती कहे जन भगतो उस प्रभू दी पकड़ो बांह, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। जेहड़ा हँस फड़ फड़ बणाए काँ, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। उह नूर नुराना शाह सुल्ताना जोती जाता हो के गया आ, जिस दी आमद विच सीस निवाईआ। मैं वी उसे दी तकां सरन सरना, सरनगति इक्को नज़री आईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं किहा वाह वाह, वाहिद वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेला मेले सहिज सुभा, सुभाविक आपणा रंग रंगाईआ।

१६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ अशोक कुमार दे गृह पटयाला शहर

भगती कहे प्रभू जन भगत बणा लै आपणी ज़ात, आत्म धार परमात्म लै परनाईआ। निरगुण निरगुण बणना पिता मात, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी गोद टिकाईआ। झगड़ा मेटणा दीन दुनी ज़ात पात, पति पतिवन्ते तेरे हथ्थ वड्याईआ। चरण प्रीती साची रीती आपणा जोड़ लै नात, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। तेरा दरस अन्तर निरंतर करन इकांत, इक इकल्ले सच महले देणी माण वड्याईआ। निझर झिरना बूँद बख्श दे प्रेम स्वांत, अग्नी तत तत बुझाईआ। बिन नेत्र लोचन नैणां मार झात, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। सति सच दी इक्को दस अगम्मी बात, बातन भेव दे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। भगती कहे प्रभू जन भगत तेरा गावण गीत, गुण गोबिन्द गाईआ। साची करन प्रीत, प्रीतम मिल के ख़ुशी बणाईआ। पवित्र होए नीत, दुरमति मैल धुआईआ। काया होवे सीत, अग्नी तत बुझाईआ। तेरा दर्शन होवे भीत, भगतां देणा वखाईआ। झगड़ा मिटाउणा मन्दिर मसीत, काया काअबा इक वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावण गीत, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। मानस जन्म लैण जग जीत, जीवण दाते देणी वड्याईआ। भगती कहे प्रभू मेरी पिछली पिच्छे गई बीत, अगला लेखा तेरे चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन तेरे गुण गावण त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी आपणी दया कमाईआ।

१६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ प्यारा सिँघ दे गृह राजपुरा शहर ज़िला पटयाला

धरनी कहे प्रभू मेरा लेखा तक लै घर दा, गृह मन्दिर अन्दर नव सत्त ध्यान लगाईआ। तेरा रूप अनूपा शाहो भूपा नरैण नर दा, नर हरि तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरा अन्तष्करन श्री भगवान कलयुग क्रिया कूड़ कोलों डरदा, मेहरवान महबूब तेरी ओट तकाईआ। साचा रस अमृत रिहा ना किसे सरोवर सर दा, सरस्वती गोदावरी यमुना गंगा रही सुणाईआ। रस अन्तर निरंतर रिहा ना किसे जल दा, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। मेरा वायदा कौल इकरार तक लै बावन दुआरे राजे बलि दा, पूरब लेखे फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरे दर करां अरज़ोई, आरज़ू आदि जुगादि दयां सुणाईआ। तुध बिन दो जहान ना दिसे कोई, मालक ख़ालक सालस नज़र कोए ना आईआ। मेरा अन्तष्करन तेरे नाम दी दए दरोही, दो जहानां मालक तेरी वड वड्याईआ। सति धर्म मेरे उत्ते मिले किसे ना ढोई, पारब्रह्म तेरे रंग ना कोए रंगाईआ। सति वस्त मेरे उत्तों गई खोही, ख़ालक तेरे रंग ना कोए रंगाईआ । मेरे सीने उत्ते बिना हरफां लिखी गई पेशीनगोई, पेशतर अवतार पैग़म्बर गुरु गए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी बेनन्ती कर मन्ज़ूर, मनसा तेरे अगे रखाईआ। तूं मालक ख़ालक हाज़र हज़ूर, नूर नुराना नूर अलाहीआ। उह लेखा पूरा कर दे जो आशा रखी कोहतूर, मूसा नैण मूंद जणाईआ। तूं सब दा ठाकर स्वामी हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरा इक्को इक वास्ता, वास्तक दयां जणाईआ। जीव जंत साध सन्त तेरा प्यार दा होवे रास्ता, रस्ता बावस्ता आपणे नाल कराईआ। तेरा खेल तकां आहिस्ता आहिस्ता, सहिज सहिज वेख वखाईआ। तूं मालक ख़ालक पृथ्मी आकाश दा, गगन गगनंतर तेरी वड्याईआ। मेरे उत्ते लहिणा देणा पूरा करदे पवण स्वास दा, साह साह खोज खुजाईआ। तेरा नूर ज़हूर पुरख अबिनाश दा, अबिनाशी करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। कुछ लेखा तक लै शंकर कैलाश दा, कलाधारी की दृढ़ाईआ। विष्नूं अन्तर निरंतर की कुछ भासदा, विश्व दे मालक देणा समझाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म धार खेल तक लै रास दा, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों पर्दा चुक दे, कलयुग क्रिया कूड़ रहिण ना पाईआ। भेव चुका दे ओहले लुक दे, मेहरवान तेरी सरनाईआ। हुक्म जणा दे आपणी अगम्मी तुक दे, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। वायदे गुर अवतार

पैग़म्बरां वेख लै ढुकदे, घड़ी पल देण गवाहीआ। नाले इशारे तक लै सतिगुर शब्द दुलारे सुत दे, जो सुत्तयां रिहा जगाईआ। तेरे खेल वेखां अबिनाशी अचुत दे, पारब्रह्म प्रभ पर्दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। सो पुरख निरञ्जण कहे धरनी, धर्म धार प्रगटावांगा। हरि पुरख निरञ्जण हो के लावां चरणी, चरणोदक इक्को जाम प्यावांगा। एकँकार बण के बख्शां धुर दी सरनी, सरनगति इक दृढ़ावांगा । आदि निरञ्जण हो के इक्को मंज़ल चढ़नी, दूजा दर ना कोए दरसावांगा। अबिनाशी करता हो के नवीं घाड़त घड़नी, घड़न भन्न्हणहार आप हो जावांगा। श्री भगवान हो के धुर दी करनी करनी, कुदरत दा कादर हो के खेल खिलावांगा । पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हो के तेरा लहिणा देणा मुकावां धरनी, धवले तेरा भार चुकावांगा। तोड़ के हउमे हंगती गढ़्हनी, हंगता दूर करावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलावांगा। साची खेल खिलाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। धरनी धवल धौल तेरा भार वंडाएगा। पूरब वेखे कवल, कौल इकरार तोड़ निभाएगा। जो संदेशा दे के गया काहन सुंदर साँवल सवल, सांवरीआ आपणी कार कमाएगा। जो लहिणा देणा मुहम्मद दस्सया नाल नूर अलाही अवल, आलमीन हो के वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी आशा होण ना देवे बवल, पौहल आपणा नाम इक्को रस चखाएगा।