पुस्तकालयभाग २४

१६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ करतार सिँघ दे गृह राजपुरा शहर ज़िला पटयाला

धरनी कहे प्रभू मैनूं तेरी इक्को ओट, आदि अन्त दे मालक ओड़क तेरी आस रखाईआ। मेरे उत्ते जुग चौकड़ी लँघ गए कोटी कोट, नित नित आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरे नाम नगारे दी सुणदी रही चोट, बिन सरवणां हुन्दी रही शनवाईआ। अन्त श्री भगवन्त दीन दुनी दे अन्दरों कढ दे खोट, जगत विकारा दे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा संग आप रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मानव ज़ाती बणा लै भगत, भगवन आपणे रंग रंगाईआ। मेरा सुहञ्जणा कर दे वक्त, घड़ी पल मिल के वजे वधाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरी होवे शर्त, शहिनशाह देणी माण वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक वाली अर्श, अर्शी प्रीतम तेरी बेपरवाहीआ। मेहरवाना कर दे तरस, रहमत आप कमाईआ। सच प्रीती मेघ बरस, नाम निधाना इक टपकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट हरस, हवस ममता दे मुकाईआ।

निज गृह आपणा दे दरस, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। मेरे उत्ते ख़ुशीआं वाला होवे बरस, शहिनशाह तेरे नाल मिलके वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक आप अख्वाईआ। धरनी कहे प्रभू भगत बणा लै आपणे मीत, ग़रीब निमाणे अंग लगाईआ। दिवस रैण वस चीत, चेतन सुरती दे कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावण गीत, आत्म परमात्म तेरे रंग समाईआ। काया कर दे ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। तूं मेहरवान पतित पुनीत, दुरमति मैल देणी धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू भगत सुहेले वसा दे मेरे घर, गृह देणी माण वड्याईआ । तूं स्वामी ठाकर नरायण नर, हरि करता धुरदरगाहीआ। मैं सरन सरनाई तेरी रही पड़, पारब्रह्म तेरे चरणां धूड़ ख़ाक रमाईआ। मैनूं धुर दा दे दे वर, बख्शिश रहमत मेरी झोली पाईआ। तेरे सन्त सुहेले मेरे उत्ते जावण तर, तारनहार देणी वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख तेरा भाणा लैण जर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा निधान किरपा देणी कर, किरपन तेरी ओट तकाईआ।

१६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ आसा सिँघ, सरैण सिँघ, बंता सिँघ, काला सिँघ दे गृह
पिण्ड कलसाणी ज़िला कुरूक्षेत्र

धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तष्करन वेख लै धुखदा, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी सांतक सति ना कोए कराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा लहिणा देणा तक लै मानव मानस मानुख दा, त्रैगुण अतीते ठांडे सीते आपणा ध्यान लगाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेरे उत्ते वक्त रिहा ना सुख दा, सुख सागर विच ना कोए समाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा वणजारा बणया दु:ख दा, दर्दी हो के दर्द ना कोए वंडाईआ। मानव ज़ाती लहिणा तक लै उलटे रुक्ख दा, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लहिणा कर दे पूरा, पूरब नाल मिलाईआ। तूं निरगुण दाता सूरा, सूरबीर इक अख्वाईआ। इक्को अगम्मी तेरे नाम दी तूरा, तुरीआ तों बाहर देणी जणाईआ। तूं सदा सदा सर्ब कला भरपूरा, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बचन कर दे पूरा, परम पुरख प्रभ तेरी ओट रखाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेट दे कूड़ा, करनी दे करते देणी इक सरनाईआ। सति सतिवादी बख्शणी आपणी चरण धूड़ा, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते

आपणा रंग चाढ़्ह दे गूढ़्हा, एथे ओथे दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। कलयुग जीव चतुर सुघड़ बणा लै मूर्ख मूढ़्हा, पतित पुनीत आप कराईआ। हर हिरदे अन्तर निरंतर गढ़्ह तोड़ ग़रूरा, ग़ुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। नाम ख़ुमारी मस्ती दे सरूरा, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लेखा पा दे मेरी झोली, वस्त अगम्म दे वरताईआ। मैं आदि जुगादी तेरी गोली, चाकर हो के सेव कमाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे नाम शब्द दी सुणदी रही बोली, अनबोलत तेरा राग बिन सरवणां सुणया चाँईं चाँईंआ। तेरी चरण प्रीती साची नीती नाल आपा रही घोली, घोली घोल घोल घुमाईआ। तूं सच तराज़ू नाम कन्ढ्ढे मेरा कर्म धर्म तोलीं, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। सति सतिवादी हो के इक्को धर्म दुआरा खोल्हीं, ख़ालक ख़लक देणी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरा वेखां दर सुहञ्जणा, सोहणी बणत बणाईआ। स्वामी बणना दर्द दु:ख भय भञ्जणा, कलयुग सागर पार कराईआ। नेत्र नाम निधाना पाउणा अंजणा, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। घर स्वामी बणना धुर दा सज्जणा, आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ। चरण धूड़ कराउणा मजना, दुरमति मैल कर सफ़ाईआ। शरअ दी रहिण देणी कोई ना हद्दना, हदूद आपणी देणी समझाईआ। झगड़ा रहे ना काया माटी बदना, बदला चुकाउणा थांउँ थाँईंआ। कलयुग अन्तिम तूं लेखे लाउणा आहला अदना, ऊचां नीचां वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा मेल मिलावा हुन्दा नाल सब्बना, सति सतिवादी तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरा अन्त कन्त भगवन्त पर्दा कज्जणा, बिन हथ्थां हथ्थ सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते खोल्ह धर्म दुआरा, जो दुआरका वासी गया जणाईआ। सति सच दा दस्स जैकारा, जै जै कार करे ख़लक ख़ुदाईआ। जो पैग़म्बरां लाया नाअरा, वायदा सब दा पूर कराईआ। जोती जाता हो ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणी कल वखाईआ। मेरा लेखा वेख लै जो झगड़ा होण वाला विच काहरा, कहर वरते ख़लक ख़ुदाईआ। जगत जिज्ञासू रहे कोई ना बहिरा, बहिरहाल दयां दृढ़ाईआ। तेरा भेव अभेदा गम्भीर गहरा, गवर तेरी सार कोए ना पाईआ। सिफ्त कर सके कोई ना शायरा, अक्खरां विच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस मानव मानुख तेरे दर रहे कोए ना ग़ैरा, गहर गम्भीर गवर आपणा रंग देणा रंगाईआ।

१७ चेत शहिनशाही सम्मत १२ पिंड ठीकरी ज़िला कुरूक्षेत्र हरबंस सिँघ दे गृह संपूरन सिँघ, लखा सिँघ
ठीकरी, सलविंदर सिँघ कौमी फ़ारम, रणधीर सिँघ हरनाया, मोहण सिँघ गढ़्ही लांगरी, सौदागर सिँघ भठ्ठ माजरा,
बीर सिँघ जीत नगर दे नवित

धरनी कहे प्रभू सति धर्म दा घाड़न दे घड़े, बिन जगत ठठिआरां बणत बणाईआ। बेशक मेरे उत्ते जुग बीत गए बड़े, चौकड़ी भज्जे वाहो दाहीआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया तक लै गढ़्हे, नव सत्त ध्यान लगाईआ। मानव ज़ाती बणे धड़े, धर्म दी धार नज़र कोए ना आईआ। दीन मज़्हब तेरे हुक्म विच खड़े, आप आपणी लैण अंगड़ाईआ। जगत शरअ विच सड़े, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। तेरी सरन कोए ना पड़े, कदम बोसी ना कोए कराईआ। कूड़ी क्रिया दे विच हड़्हे, अगे हो ना कोए अटकाईआ। त्रैगुण माया दे विच सड़े, सांतक सति ना कोए कराईआ। झगड़ा तक लै चोटी जड़े, चेतन भेव ना कोए खुल्हाईआ। तेरा पल्लू नाम ना कोए फड़े, सगला संग ना कोए रखाईआ। सच दवार कोए ना वड़े, किवाड़ बन्द ना कोए तुड़ाईआ। मैनूं इयों जापदा पता नहीं किस वेले पैण लड़े, झगड़े विच खलक खुदाईआ। तेरे हुक्म विच नव सत्त जाण फड़े, राय धर्म दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे उत्ते मार ध्यान, धवल हो के रही जणाईआ। तेरे नाम दा रिहा ना कोए ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा गया छाईआ। साचा मन्दिर दिसे ना कोए मकान, मुकामे हक दे मालक तेरा नूर नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धर्म दा मिट गया निशान, सति रहिण कोए ना पाईआ। मैं वेख के होई हैरान, हैरत विच दयां दुहाईआ। बुध बिबेक रही ना किसे इन्सान, इन्सानीअत हथ्थ किसे ना आईआ। पता नहीं किथ्थे छुप गए राम, काहन घनईया नज़र कोए ना आईआ। पैग़म्बरां इस्म रिहा ना किसे इस्लाम, आज़म तेरी सार कोए ना पाईआ। किधर धार छुप गई तेरी सतिनाम, डंका फतिह सके ना कोए वजाईआ। प्रकाश रिहा ना किसे भान, रवि शशि नैण शरमाईआ। बिना नेत्रां तों रोवण ज़िमीं असमान, ज़िमीं जमां दे मालक मेरी इक दुहाईआ। मेरी बेनन्ती सुण लै बिना कान, कायनात दे मालक दयां दृढ़ाईआ। तूं आदि जुगादी सदा सदा मेहरवान, महबूब नूर अलाहीआ। मेरा लहिणा देणा चुका आण, आप आपणी दया कमाईआ। मैं कलयुग अन्त होई परेशान, पश्चाताप विच कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी बेनन्ती अगम्म, अलख अग़ोचर दयां जणाईआ। सति धर्म दा मेरा भाण्डा होया सख, वस्त धर्म रहिण कोए ना पाईआ। किरपा निधान श्री भगवान आपणा पर्दा लाह प्रतख,

पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। जिउँ भावे तिउँ मेरा माण लैणा रख, रखया करनी चाँईं चाँईंआ। मेरे उत्ते तेरा सुत दुलारा सथ्थर गया घत्त, यारड़े सेज हंढाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी सतिगुर शब्द तेरा आवे वत, बेवतनां वतन देणा वखाईआ। निरगुण धार बण के कमलापात, पतिपरमेश्वर वेखणा चाँईं चाँईंआ। तेरे अग्गे निरवैर वास्ता रही घत, घायल हो के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग अगम्म अथाँईंआ। धरनी कहे प्रभू मैं कलयुग रही तरस, बेतरस वेखणा चाँईं चाँईंआ। मेरी पूरब तक लै हरस, हवस तेरे चरण टिकाईआ। तेरा ख़ुशीआं वाला बरस, सम्मत सम्मती नाल मिलाईआ। जे निरगुण धार किरपा करें फर्श, फर्श देणी वड्याईआ। बेशक तूं वासी अर्श, अर्शी प्रीतम इक्को नज़री आईआ। आउण जाण दा, मेरया मालका, मैथों लै लईं खर्च, सच प्रीती तेरे अग्गे दयां टिकाईआ। मेरे प्रेम विच जावीं परच, प्राचीन दा लेखा देणा मुकाईआ। मेरी बेनन्ती इक किसे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरदवार आवीं विच ना चर्च, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती आसण कोए ना लाईआ। तेरा खेल वेखां असचरज, अचरज लीला देणी वखाईआ। जे मेरे उत्ते तरस नहीं करना भगत उधारना तेरा फ़र्ज़, फाज़ल हो के दया कमाईआ। मेरी मन्ज़ूर कर लै अर्ज़, आरज़ू तेरे चरण रखाईआ। जन भगत उधारना एह तेरी तैनूं गर्ज़, तुध बिन गरज़मंद नज़र कोए ना आईआ। ग़रीब निमाणयां वंड लै दर्द, दीनां दुखियां हो सहाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरे उत्तों जगत शरअ कातिल मक्तूल दा लेखा मेट दे करद, कुदरत दे कादर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआरे आपणा रंग रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं सुखणा रही सुखी, सुख दु:ख दु:ख सुख विच्चों बदलाईआ। तेरा ढोला गावां बिना मुखी, बिन रसना सिफ्त सलाहीआ। आपणा लहिणा देणा तक्क लै जगत धार मनुक्खी, मानस मानव खोज खुजाईआ। नव सत्त दी धार होई दुखी, दुखियां दु:ख ना कोए मिटाईआ। बिन तेरी किरपा भाग लगे किसे ना कुक्खी, भगत जन्मे कोए ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू कृपाले, किरपन दे वड्याईआ। तुध बिन सुरत कवण संभाले, सम्बल दे मालक मैनूं जुग जुग होणा सहाईआ। मैं जुग जुग तेरी घालण रही घाले, घायल हो के सेव कमाईआ। फल लगा दे मेरे डाले, पत टहणी आप महकाईआ। जन भगत सुहेले मेरे उत्तों जगा लै, जागरत जोत कर रुशनाईआ। लेखा रहे ना शाह कंगाले, वरन बरन वंड ना कोए वंडाईआ। साचे मार्ग ला सुखाले, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जन भगतां दुरमति मैल धो दाग काले, कलि कल्की तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर तेरे

दे के गए अहिवाले, हालत तैनूं दिती जणाईआ। साची वस्त दे धन माले, दौलत अतोट अतुट वरताईआ। हरिजन भगत सुहेले जिंदगी विच्चों मरे आप जवा ले, जीवण जीवण विच्चों बदलाईआ। काया मन्दिर वखा सच्ची धर्मसाले, पर्दा पर्दा आप उठाईआ। बिन तेरी किरपा दीपक जोती जोत कोई ना बाले, तन वजूद होवे ना कोए रुशनाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना जन भगतां तोड़ जंजाले, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जेहड़े सदा सद बैठे रहिण चरण दवाले, दो जहानां आपणा संग बणाईआ। इक्को घर वखा दे सचखण्ड सची धर्मसाले, जिथ्थे छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। मेरी इक बेनन्ती इक्को इक सवाले, सतिगुर तेरे चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सदा सदा प्रितपाले, प्रितपालक मालक ख़ालक दर तेरे मंग मंगाईआ।