१८ चेत शहिनशाही सम्मत १२ पिण्ड बलोचपुर ज़िला कुरूक्षेत्र अर्जन सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मैं तेरी याद विच बैठी इकांत, अकल कलधारी एकँकारी आपणा आसण लाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मैनूं आपणा दस्स सिधांत, सति सतिवादी हो के भेव अभेद खुल्हाईआ। नव सत्त ब्रह्म मति किस बिध बदले विधांत, तरीका ढंग साधन दीन दुनी दुनी जणाईआ। बिन नेत्र लोचन लैणा नव सत्त ब्रह्म मति मार झात, बिन अक्खीआं वेखणा चाँईं चाँईंआ। मेरी दरोही विच लोकमात, हाए उफ मेरी दुहाईआ। मानव ज़ाती अन्तष्करन रिहा ना किसे इकांत, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। तेरा शब्द अनादी अवाज़ सुणे ना कोई बातन बात, बेवतन तक्क लै खलक ख़ुदाईआ। सति सतिवादी मेरी अन्तिम पुच्छ वात, वारस हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा बण जा अगम्मी सखा, सुख़न पिछले पूर कराईआ। तेरा भेव समझे ना कोए करोड़ी लखा, गणती गणत ना कोए गिणाईआ। मैनूं दर्शन दे दे बिना अक्खां, अक्खीआं दी लोड़ रहे ना राईआ। मेरा वक्त सुहंजणा होए सुलक्खा, सोहणी मिले वड्याईआ। तूं साहिब स्वामी पुरख अकाल समरथा, समरथ तेरी सरनाईआ। आत्म परमात्म इक्को दस दे कथा, जगत कहाणी लोड़ रहे ना राईआ। सीस जगदीस तेरे चरण झुके मथ्था, मस्तक लहिणे सब दे पूर कराईआ। सतिजुग सति धर्म सच चला दे रथा, रथ रथवाही हो के वेख वखाईआ। जिस कारन गोबिन्द तेरे सथ्थर लथ्था, यारड़ा सेज गया हंढाईआ। तेरे चरण कवल आपणा रख के भथ्था, सीस जगदीस
दयां निवाईआ। नाले हस्स के किहा फेर शस्त्र फड़ना नहीं कोई विच हथ्था, क्षत्रु रूप ना कोए दरसाईआ। इक्को सच नाम दी देणी वथा, वस्त अगम्म अथाह वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा वसा दे अगम्मा झुग्गा, जगत झौंपड़ीआं लोड़ रहे ना राईआ। आपणा नाम करदे उग्घा, दो जहानां वजे वधाईआ। मैं प्यार दी धार होई तेरी वसुधा, बेसुध हो के दयां दुहाईआ। उह आशा तक लै जो इशारा करदा बुद्धा, बुद्धी तों पर्हे दृढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी आशा वेख लै मुद्दा, जो मुदतां तों गए समझाईआ। मेरे मालक ख़ालक मेरे उत्ते होण ना देवीं युद्धा, युधिष्टर दी आशा धुर दे संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी जिंदगी बदल दे जीणी, जीवत जीवत जीवत तेरी ओट तकाईआ। मेरी आशा कलयुग होण ना देवीं कमीनी, कमलापाती बहुभांती आपणा रंग देणा रंगाईआ। मेरी आशा जगत रहे ना हीणी, सच स्वामी अन्तरजामी सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं किसे अग्गे कलयुग अन्त ना होवां अधीनी, बिन तेरे सीस जगदीस ना किसे निवाईआ। मेरी लज पत कलयुग अन्त जाए ना छीनी, शहिनशाह सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे प्रभू ना मैं नर ना मदीनी, स्त्री मर्द वंड ना कोए वंडाईआ। ना मेरा नेत्र लोचन ना मैं नैणहीण नाबीनी, अन्ध अन्धेर विच ना कोए रखाईआ। ना मैं विद्या पढ़ी ना मैं वेखी ताअलीमी, सिफ्तां वाले ढोले कोए ना गाईआ। ना मेरे विच गढ़्ह हँकार ना दिसे कोए हलीमी, निम्रता नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा मालक ख़ालक इक अमीनी, यामबीन कहि के सीस निवाईआ। तूं मेहरवान महबूब हक करीमी, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। मेरे भगवन्त धुर दे कन्त मेरी आसा पूरी करदे यकीनी, यक वाहिद तेरी ओट तकाईआ। जो मानव जाती सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दीनां मज़्हबां विच कीती तक्सीमी, हिस्से कलमे नाम नाल पवाईआ। सतिजुग वास्ते नवीं करदे तनज़ीमी, ताअमीर आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू प्रभू प्रभ मीते, साजण सजणूआ तेरी सरनाईआ। सदा सदा त्रैगुण अतीते, त्रैभवण धनी तेरी वड्याईआ। मेरे पूरबले जुग वेख लै बीले, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा पन्ध मुकाईआ। ग्रन्थ शास्त्रां नाम अक्खरां विद्या तक लै रीते, नित नित तेरी सिफ्त सलाहीआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाम कलमे तक लै ठांडे सीते, जगत जगत गए दृढ़ाईआ। जिस विच तेरे मिलण दे तरीके, रस्ते रैहबर हो के गए वखाईआ। दोहरी धार खेल खेले मानस मानव बणाए शरीके, शरक्त सके ना कोए मिटाईआ। तूं लहिणे देणे जाणे जीव जीअ के, लख चुरासी फोल फुलाईआ। मैनूं याद आउँदे तेरे पूरब कौल
इकरार कीते, करनी दे करते ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा बंक इक सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू निगाह मार लै मेरे नव सत्त बंक दुआरे, चार दीवारी नज़र कोए ना आईआ। छप्पर छन्न दिसे ना कोए विच संसारे, जगत जहानां श्री भगवाना वेखण कोए ना पाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग सतिगुर शब्द देंदा रिहा इशारे, बिन नेत्र लोचन नैण सैनत नाम लगाईआ। कूक कूक दस्सदे रहे पैग़म्बर गुर अवतारे, ढोले सोहले रागां विच दृढ़ाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ धरनीए तेरे उत्ते करे पसारे, पशू पंछी पंखी मानव सारे रोवण मारन धाईआ। किसे दा मेल होवे ना नाल मित्र प्यारे, परम पुरख परमात्म आत्म मिलण कोए ना पाईआ। सृष्टी दृष्टी मंज़ल हक पार ना कोए उतारे, उतर पूरब पश्चिम दक्खण नईया पार किनारे घाट ना कोए लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कलयुग फिरे कूड़ कुड़यारे बिन कदमां वाहो दाहीआ। सो वक्त सुहेला इक इकेला पुरख अकाला दीन दयाला तेरी पावे सारे, परवरदिगार सांझा यार एकँकार आपणी दया कमाईआ। मेहरवान महबूब जोती जाता पुरख बिधाता तेरी आ के पैज संवारे महासार्थी हो के आपणा खेल खिलाईआ। कोझीए कमलीए तेरे बंक दुआरे भगत गृह सद वसदे रहिण विच संसारे, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव जिस नूं सीस निवाईआ। तेरा लहिणा देणा जुग चौकड़ी करनी दा करता कुदरत दा कादर कर्ज़ उतारे, मकरूज़ हो के लेखा झोली देवे पाईआ। तूं उस दे चरण कवल धवल हो के करीं निमस्कारे, डण्डावत बन्दना सईयदयां विच सीस निवाईआ। जिस कलयुग क्रिया कूड़ कोलों तेरे कराउणे छुटकारे, बन्धन दीन दुनी तुड़ाईआ। इक्को नाम ढोला कलमा आत्म परमात्म दस्से जैकारे, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। इक्को भगत सुहेला गुरु गुर चेला जणाए दर दरबारे, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा इक खुल्हाईआ। इक्को इष्ट दृष्ट अन्तर निरंतर मानस मानुख मन्नण सारे, दूसर ओट नज़र कोए ना आईआ। किरपा करे भगत वछल प्रभू गिरवर गिरधारे, गहर गम्भीर बेनज़ीर मेहर नज़र उठाईआ। धरनी धरत धवल धौल तूं निव निव मस्तक धूड़ी लाउणी छारे, टिक्के मस्तक खाक खाक खाक रमाईआ। उह निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आदि जुगादी परवरदिगारे, सांझा यार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब नूं देवणहार सहारे, सहायक नायक इक्को नज़री आईआ।
१८ चेत शहिनशाही सम्मत १२ पिण्ड नानक पुर ज़िला करनाल भान सिँघ ठाकर सिँघ सोहण सिँघ प्रीतम सिँघ
जगतार सिँघ नानक पुर निरञ्जण सिँघ गुरमेज़ सिँघ थनेसर
कचा तन्द कहे मैं नानक दी धार प्रेम दी खेसी, ख़ालस सालस इक्को वेख वखाईआ। जिस दे हुक्म ने फेरया देस परदेसी, धरनी धरत धवल धौल रंग रंगाईआ। उह मालक ख़ालक धुर दा नर नरेशी, निरगुण निरवैर निरँकार अगम्म अथाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी करे अगम्मा वेसी, वेस अनेका आपणा रूप बदलाईआ। जिस दे हुक्म विच फिरदे विष्न ब्रह्मा शिव महेषी, आदि जुगादि भज्जण वाहो दाहीआ। उह मालक ख़ालक नूर नुराना नर नरेशी, नर नरायण इक अख्वाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल गोबिन्द दस दस्मेशी, दहि दिशा तों बाहर वेख वखाईआ। उह कलयुग क्रिया कूड़ मेटे कलेशी, कलमा काएनात समझाईआ। जिस दी सिफ्त सलाह करदा बाशक तशका शेषी, मुख सहँसर ढोले गाईआ। मेरी उस दे चरण कवल आदेसी, निव निव लागां पाईआ। जिस दे अग्गे कलयुग अन्त सब दी होणी पेशी, पेशीनगोईआं आपणा हाल सुणाईआ। उह स्वामी ठाकर नूर नुराना नर नरेशी, नरायण साक सैण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरा मालक अनक कलधारी, कलमा काएनात जणाईआ। दो जहानां शाहो भूप सिक्दारी, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। जोती जाता हो के निरगुण जोत करे उज्यारी, उजाला दीन दुनी आप कराईआ। जो भगतां पैज रिहा संवारी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं उस दे चरण कवल धवल हो के करां निमस्कारी, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस निवाईआ। सति सतिवादी हो के जावां चरण कवल बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जो अन्त कन्त भगवन्त भगतां पैज रिहा संवारी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं उस दी आदि जुगादि पनिहारी, पटघट बैठी ध्यान लगाईआ। जो निरगुण निरवैर हो के पावे सारी, महासार्थी आपणी दया कमाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी पिच्छों आई वारी, नव नौ चार देण गवाहीआ। उह कलयुग अन्त कलि कल्की अवतारी, अवतर हो के खेल खिलाईआ। मैं उस दी बिन आसा तों होवां पुजारी, पूजनीक कहि के सीस निवाईआ। जेहड़ा मेरी कलयुग अन्त कटे दुष्वारी, दूई द्वैती मेटे थांउँ थाँईंआ। जीवां जंतां साधां सन्तां आत्म परमात्म दसे यारी, यारड़ा सेज आपणी दए वखाईआ। आदि जुगादि जिस दा नूर नूर उज्यारी, जोती जाता डगमगाईआ। जो भगतां देवणहारा नाम खुमारी, मस्ती आपणी हस्ती विच्चों चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरा ठाकर स्वामी सर्ब गुणवन्त, गहर गम्भीर बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। जो आदि जुगादि
जुग चौकड़ी बणावणहारा बणत, घड़न भन्न्हणहार एकँकार इक अख्वाईआ। जिस दा नाम निधाना दो जहानां अगम्मा मंत, मंतव सब दे हल कराईआ। जिस नूं आदि जुगादि गाउँदे हरिजन साचे सन्त, सति सतिवादी कहि के सीस निवाईआ। मेरे उत्ते जन भगतां बणावणहारा बणत, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। धरनी कहे मेरा पुरख अकाला अलख, अलख अलखणा इक अख्वाईआ। जो निरगुण धार हो प्रतख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा दरस दिखाईआ। हरिजन भगत सुहेले करे वक्ख, कलयुग कूड़ी क्रिया विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। सिर स्वामी ठाकर हथ्थ दे के लए रख, रखया करे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। धरनी कहे मेरा परम पुरख प्रभ प्यारा, प्रीतम इक अख्वाईआ। जो भगतां दए सहारा, सति सतिवादी हो के वेख वखाईआ। गृह मन्दिर सुहाए इक दवारा, ठाकर हो के पर्दा लाहीआ। बिन रसना जिह्वा बोल जैकारा, शब्द अनादी धुन दए सुणाईआ। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, जोती जाता हो के डगमगाईआ। अमृत रस निझर झिरना बूंद स्वांती देवे ठण्डी ठारा, अग्नी तत तत बुझाईआ। भगत सुहेला बण के एकँकारा, अकल कलधारी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर ठांडा इक प्रगटाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां चाढ़्ह दे रंग, रंगीले माधव दया कमाईआ। निरगुण धार सरगुण ला लै अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। शब्द नाद सुणा मृदंग, अनहद नादी नाद वजाईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, बिन पावा चूल वड्याईआ। मेरी आसा पूरी करदे मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जन भगतां भेव चुका दे ब्रह्म हँ, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। घर ठाकर स्वामी ख़ुशीआं नाल आउणा लँघ, तन वजूद हक महबूब आपणा फेरा पाईआ। निरगुण दाते पुरख बिधाते तूं मेरा मैं तेरा गाउणा छन्द, सोहला ढोला इक सुणाईआ। जन भगतां ख़ुशी करना बन्द बन्द, बन्दगी आपणे विच रखाईआ। बिन रसना जिह्वा देणा अनन्द, अनन्द दे मालक आपणी दया कमाईआ। सुरती शब्द समाउणी परमानंद, परम पुरख आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दयाल सदा बख्शंद, बख्शिश रहमत रहीम रहमान देणी कमाईआ।
१९ चेत शहिनशाही सम्मत १२ दिल्ली शहर हरि भगत दवार धीरपुर तरलोक सिँघ , गुरचरण सिँघ, चन्दा सिँघ, हरभजन सिँघ, रुलदा सिँघ, महिन्दर सिँघ, अवतार सिँघ, गुरबलविंदर सिँघ, महिंगा सिँघ,
भजन सिँघ, गुरदर्शन सिँघ सरहंद, मल सिँघ फरीदाबाद
धरनी कहे जन भगतो आपणे चरण छुहाओ मेरे सीस, सदके वारी घोल घुमाईआ। तुहाडे अन्तर निरंतर मैनूं दिसे हक जगदीस, जगदीश्र धुर दा माहीआ। जिस दा आदि जुगादि पीसण रही पीस, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरी आदि जुगादी बेनन्ती, सीस जगदीस निवाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल संगती, सगले संगी आपणा रंग वखाईआ। मैनूं दूजे दर होण ना देवीं मंगती, भिक्खक हो ना झोली डाहीआ। साचा माण रखाउणा विच संगती, सगले संगी आपणा संग निभाईआ। मैं बगैर आशा इक्को आशा मंगदी, इक्को आस रखाईआ। दर तेरे अलख जगाउँदी मूल ना संगदी, सगले संगी तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म अगम्म वरताईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगत बणा दे सुहेले, साजण धुर दे नज़री आईआ। दीन दुनी नालों करदे वेहले, प्रेम प्रीती तेरी विच समाईआ। इक्को रंग रंगां दे गुरु गुर चेले, चेला गुर वड वड्याईआ। लहिणे देणे मेरे तक्क लै मेरे जंगल जूह बेले, उजाड़ पहाड़ टिले पर्वत सागराँ ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे जन भगतो बिना ज़बां करो बेनन्ती, मुक्ख दन्द दी लोड़ रहे ना राईआ। तुहाडी मनजूर होवे पंगती, बिन अक्खरां अक्खर सिफ्त सलाहीआ। बुद्धी तों परे बणो पंडती, जगत विद्या लोड़ रहे ना राईआ। आपणी धार तको संगती, सगला संग जणाईआ। जगत तृष्ना मेटो मन दी, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। मुहब्बत तक्को गोबिन्द सूरे चन्न दी, जो चन्द सितार निशाना दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा वणज आप कराईआ। धरनी कहे प्रभू, मेरा बण जा दु:ख भंजन, भव सागर पार कराईआ। जन भगतां नेत्र पा दे अंजन, निराकार डगमगाईआ। बिना जगत प्रीत बण जा सज्जण, सिर सर तेरे भेंट कराईआ। तेरे दीपक जोती मेरे गृह जगण, घट घट होए रुशनाईआ। मैं सदा सुहेले तेरे विच होवां मग्न, तेरे रंग समाईआ। तूं मेरी मेटणी अग्न, चिन्ता चिखा देणी जलाईआ। मेहरवान लाउणा अंगण, अंगीकार आप हो जाईआ। तेरे दर ते आई मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरे लेखे ला लै तत पंजण, पंचम मीते आपणे चरण कवल रखाईआ। आत्म धार परमात्म बख्श दे मजन, दुरमति
मैल रहे ना राईआ। नव सत्त ब्रह्म मति तेरे नाम नगारे वज्जण, दो जहान श्री भगवान सुणन चाँईं चाँईंआ। कूड़ कुड़यार मेरे उत्तों कलयुग कल्पणा मेट दे हँ ब्रह्मण, पारब्रह्म प्रभ आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां अन्दरों चुक्क दे पर्दा, द्वैत जगत रहे ना राईआ। अन्तष्करन किसे रहे ना सड़दा, अग्नी तत तत बुझाईआ। सहारा बख्शणा आपणे पल्लू लड़ दा, दीन दुनी दी गंढ्ढ छुडाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच सचखण्ड चोटी वेखणा चढ़दा, बिन कदमां कदम टिकाईआ। मैनूं इयों जापदा नौ खण्ड तेरे कोलों मूल ना डरदा, भय सिर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे भगत तेरी करदे होवण याद, याददाशत भुल्ल कदे ना जाईआ। भाग लगावण इक्को तैनूं लैण अराध, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। निरगुण दाते पुरख बिधाते मोहण माधव माध, मधुर धुन देणी सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त हरिजन होण ना देवीं बर्बाद, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे जन भगतो मेरे नाल करो मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। दोहां दा सांझा होवे जाप, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। तन वजूदां आपणा दूर कराओ पाप, पतित पुनीत करे धुरदरगाहीआ। तुहाडा लहणां देणा लेखा लग्गे आप, आप आपणा रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ सब ने जपणा जाप, अजपा जाप आप दृढ़ाईआ। सच प्रीती धरनी धरत धवल धौल खेल वेखणा इक इकांत, कलाधारी की आपणी कल वरताईआ। अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के आपणा आप करो शांत, बाहरों अग्न ना लागे राईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सब दा माई बाप, पिता पुरख अकाल इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे जन भगतो परम पुरख दे वसो नेड़े, दूर दुराडे पन्ध मुकाईआ। शरअ शरीअत दे मेटो झेड़े, झगड़ा दिसे ना खलक खुदाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेरे खाली दिसण वेहड़े, वस्त नज़र कोए ना आईआ। दिवस रैण तक्को झेड़े, झगड़े विच खलक ख़ुदाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले बिन तेरी किरपा सानूं कोई ना चाढ़्हे धुर दे बेड़े, बेड़ी नौका कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ दा इक्को लओ सहारा, समाजक राजक आपणे रंग रंगाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ छड्डो पसारा, जग नेत्र लोचन नैण वेखण कोए ना पाईआ। आपणा आपणा बल लओ धारा, धरनी कहि के रही सुणाईआ। पिच्छे जगत वासना लाउँदी नाअरा, जगत
हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। उह पुरख अकाला दीन दयाला पावणहारा सारा, महासार्थी वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी देवणहारा दान, दाता दानी शाह सुल्तानी एकँकारा परवरदिगारा सांझा यारा, मेहरवान महबूब इक अख्वाईआ।
२० चेत शहिनशाही सम्मत १२ दिल्ली शहर हरि भगत दवार धीरपुर
पूरन सिंघ, दर्शन सिँघ, सरूप सिँघ, सुरिंदर कौर, महिन्दर कौर,
रतन सिँघ, करतार सिँघ, श्री नाथ दास दिल्ली
धरनी कहे किरपा कर अल्फ़ बे दे मालक अब, अभी यदी यद्दप आपणी दया कमाईआ। मेरे परवरदिगार सांझे यार नूर अलाही रब्ब, यामबीन कहि के सीस निवाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना हरिजन सन्त सुहेले लभ्भ, बिन नेत्र लोचन नैणां वेख वखाईआ। दीन दुनी दी मेरे उत्तों मेट दे हद्द, हदूद महिदूद आपणी इक समझाईआ। आत्म धार परवरदिगार एकँकार आपणी बणा लै यद, यादव दा लेखा पूर कराईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन सन्त सुहेले रहिण ना तैथों अलग, वक्खरी धार नज़र कोए ना आईआ। तूं शहिनशाह पातशाह सूरा सरबग्ग, हरि करता अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरी जगदी वेखां अगम्मी जोती, जोती जाते पुरख बिधाते देणी वड्याईआ। आत्म धार भगत सुहेले बणा लै आपणे गोती, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। हरिजन सुरती अन्तर निरंतर रहे ना सोती, आलस निंद्रा क्रिया कूड़ बाहर कढ्ढाईआ। हरिजन सन्त सुहेले आपणे उठा लै माणक मोती, सोहँ हँसा इक्को चोग चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लेखा तक्क बदहाली, हालत वेख खलक खुदाईआ। फल रिहा ना धुर दी डाली, पत टहणी ना कोए महकाईआ। मेरी लेखे ला लै घाल घाली, घायल हो के सीस निवाईआ। तुध बिन अन्तर निरंतर करे ना कोए दलाली, विचोला रहिण कोए ना पाईआ। आपणा जल्वा दे दे नूर जलाली, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। मेरा भण्डारा एकँकारा परवरदिगारा सांझा यारा भर दे खाली, ख़ालक मख़लूक देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगत सुहेले मेरे बणा दे मित, मित्र प्यारे दया कमाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण कर हित, हितकारी हो के एकँकारी
ध्यान लगाईआ। जगत ठगौरीयों कढ्ढ बाहर जन भगतां वड़ जा विच, तन वजूद हक महबूब आपणा रंग रंगाईआ। मेरी सुहञ्जणी नर नरैण कर दे थित, घड़ी पल दए गवाहीआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी ठाकर स्वामी मेरा मित, मित्र प्यारा अगम्म अथाहीआ। बिन नेत्र लोचन नैणां तेरा दर्शन करां नित, निज नेत्र देणा खुल्हाईआ। काया माटी बज़र कपाटी पर्दा पाड़ खोल्हणा भित, भीतर आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं कलयुग कीता कमली कोझी, कुदरत दे कादर दयां जणाईआ। मेरे अन्तर निरंतर सति धर्म दी रही कोई ना सोझी, सति सच विच ना कोए मिलाईआ। बुद्धी तों परे दा मिले कोए ना बोधी, अनुभव दृष्ट ना कोए खुल्हाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तुध बिन चुक्के कोए ना गोदी, गोदावरी दा कन्ढ्ढा गोबिन्द गया समझाईआ। परम पुरख दा खेल होणा कलयुग अन्तिम धार विच संसार जिस दा लहिणा देणा वेदी सोढी, सो पुरख निरञ्जण आपणी कल वरताईआ। जिस दे प्यार विच जन भगत सुहेले बणने जोगी, जुगीशरां आपणा रंग रंगाईआ। जन्म कर्म दे दु:ख मेट के रहिण देणा कोई नहीं रोगी, जगत दलिद्दरां डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां आपणी बख्श दे धार, धवल हो के वास्ता पाईआ। सो पुरख निरञ्जण कर प्यार, हरि पुरख निरञ्जण जोड़ जोड़ना चाँईं चाँईंआ। एकँकारे दे अधार, आदि निरञ्जण कर रुशनाईआ। अबिनाशी करते पा सार, श्री भगवान आपणा रंग रंगाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दे अधार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेरा लहिणा देणा रहे ना विच संसार, दीन दुनी वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे चरण कवल उपर धवल जावां बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। तेरा खेल सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन बणे ना कोए सहार, सहायक नायक लोकमाती पुरख बिधाती नज़र कोए ना आईआ।
२१ चेत शहिनशाही सम्मत १२ दिल्ली शहर यू-१५ गरीन पारक ऐकसटैनशन
महिंदर सिँघ सवरनजीत कौर दे गृह
सतिगुर शब्द कहे मेरी आदि जुगादी धारा, धरनी धरत धवल धौल उत्ते प्रगटाईआ। मेरा खेल सदा जुग चारा, सतिजुग
त्रेता द्वापर कलयुग वेखां चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्त नव सत्त पावां सारा, दहि दिशा वेख वखाईआ। लहिणा देणा तक्कां गुर अवतारा, पैग़म्बरां भेव चुकाईआ। हरिजन वेखां मीत मुरारा, मित्र प्यारा हो के खोज खुजाईआ। लहिणा देणा पूरा करां विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। मेरा मालक ख़ालक चवीआं अवतारा, चौबीआ जगदीसा इक अख्वाईआ। जिस दा सन्त मनी सिँघ दुलारा, दूल्हा शब्द धार वड्याईआ। जिस दा मेल गुप्त ज़ाहरा, अन्तर निरंतर वेख वखाईआ। बिन रसना जिह्वा बोल जैकारा, अनबोलत राग दृढ़ाईआ। बिन रसना अमृत रस पीवे ठंडा ठारा, अग्नी तत तत बुझाईआ। सति सच बण अधारा, उदर दा लेखा गया मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी एक, एकँकार दिती वड्याईआ। जुग चौकड़ी सब दी टेक, दो जहानां हुक्म वरताईआ। नाम संदेशा कलमा काएनात देवां नेक, नीकन नीका हो के दीन दुनी वरताईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी हो के लवां वेख, वेखणहारा इक अख्वाईआ। मेरा जुग चौकड़ी अवल्लड़ा भेख, वेस अवेसा आप दरसाईआ। मेरा लहिणा देणा गोबिन्द नाल दस दस्मेस, दहि दिशा संग बणाईआ। जो सदा सदा रहे हमेश, सो मेरा रूप अलाहीआ। जिस दा सन्त मनी सिँघ दे के गया संदेश, सोहला ढोला धुरदरगाहीआ। जिस नूं झुकदे शाह पातशाह राज राजान नरेश, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस कलयुग अन्त मेटणा कलेश, कल कातीआं करे सफाईआ। उस नूं सईयदा इक्को संदेश, धुर फुरमाणा जो फ़रमाणयां विच्चों जणाईआ। जिस दी सिफ्त सलाह वड्याई करे शेष, शाह पातशाह हो के खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी आप, आप आपणा भेव जणाईआ। नाम कलमे सिफ्त सलाह मेरा जाप, अक्खरां ढोले राग दयां दृढ़ाईआ। निरगुण धार सरगुण सब दा माई बाप, पिता पूत गोद टिकाईआ। सच संदेशा सुनेहड़ा देवां पात, पत्रका इक समझाईआ। जिस दा लहिणा देणा लेखा नाल कमलापात, पतिपरमेश्वर की समझाईआ। जो हरिजन भगत सुहेला जोड़े आपणा नात, बिधाता हो के वेख वेखाईआ। जो झगड़ा मेटे ज़ात पात, दीन दुनी दा लहिणा देणा देवे थांउँ थाँईंआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्त मेटणहारा अन्धेरी रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। वसणहारा सचखण्ड दवार एकँकार इक इकांत, अकल कलधारी एकँकारी आपणा खेल खिलाईआ। सो भगत जनां देवणहारा धुर दी दात, नाम निधाना झोली पाईआ। लहिणा देणा लेखा पूरा करे लोकमात, धरनी धरत धवल धौल उत्ते रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन पुछणहारा वात, वारस हो के वेख वखाईआ।
सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी गहर गम्भीरा, गवर इक अख्वाईआ। तन वजूद ना कोए शरीरा, माटी चम्म ना कोए वड्याईआ। सीस बध्धा ना कोए चीरा, मूंड मुंडाया रूप ना कोए दरसाईआ। जिस दी वेख सके ना कोए तस्वीरा, मुसव्वर तसव्वर कर ना कोए जणाईआ। मेरा खेल कलयुग अन्त अखीरा, आखर दयां सुणाईआ। जो संदेशे दे के गया कबीरा, कुदरत दा कादर की आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने लेखे लाया रवीदास कसीरा, कौडी कीमत आपणे घर पाईआ। उह जन भगतां जिंदगी विच्चों जिंदगी करे ताअमीरा, जीवण विच्चों जीवण दए बदलाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना अमृत रस देवे सीरा, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। सति सन्तोख बख्शे धीरा, धीरज धर्म धार दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा संदेशा सिँघ मनी, मुनीश्रां बाहर जणाईआ। जो धुर धार दा बणाया धनी, धरत धवल धौल वड्याईआ। नाम सुणाया बिना कन्नी, काएनात कीती पढ़ाईआ। वसेरा कराया बिना छप्पर छन्नीं, महल्ल अटल इक दृढ़ाईआ। नूर जोत प्रकाश करके चन्नी, चन्द चांदनयां बाहर डगमगाईआ। सच प्रीती इक्को बंनी, बन्दना इक्को इक समझाईआ। आत्म परमात्म प्यार बणया तनी, तन वजूदां लेखा रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे सन्त मनी सिँघ ख़ुशीआं विच बोल जैकारा, सहिज नाल दिता समझाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते तेरा खेल होवे न्यारा, निराकार निरँकार तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी धरत धवल धौल उत्ते होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। तेरा नाउँ नरैण होवे चवीआं अवतारा, अवतरी तेरी बेपरवाहीआ। मैं ख़ुशीआं विच लावां तेरा नाअरा, नर नरैण तेरा ढोला गाईआ। मेरा लहिणा देणा याद रखणा इकरारा, कौल तेरे चरण टिकाईआ। जिस वेले कलयुग होवे अन्ध अँधयारा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मेरा संगी प्यारा सिख होवे तेरा दुलारा, दो जहानां मालक आपणी गोद उठाईआ। सतिगुर शब्द ख़ुशीआं नाल कीता इज़हारा, सहिज सहिज नाल जणाईआ। तेरा कर्ज़ा मकरूज़ हो के लाहवां सारा, लहिणा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जिस वेले भगत भगवान दा इक्को होया जैकारा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। झट्ट सन्त मनी सिँघ लाया नाअरा, मैं तेरा बिना ततां तों दुलारा दो जहानां दे मालक सच सरनाईआ। झट सतिगुर गोबिन्द दिता इशारा, जिस वेले सम्मत शहिनशाही आवे बारां, बारां मास दा लेखा रहे ना राईआ। तेरा पूरा कौल होवे विच संसारा, सति सतिवादी हो के पूर कराईआ। झट मनी सिँघ बिना धूड़ तों मस्तक लाई छारा, टिक्के साचे नाम रमाईआ। ओसे दा लहिणा ओसे दे लेखे पाउण आए आप करतारा, कुदरत दा कादर धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत पवित्र पवित पुनीत करे घर बारा, गृह मन्दिर अन्दर आप आपणा नाम रंग चढ़ाईआ।