पुस्तकालयभाग २४

२१ चेत शहिनशाही सम्मत १२ गुड़गांउ शहर सेवा सिँघ दे गृह

प्राइमरी कहे मेरीआं जमातां चार, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। मेरा लहिणा देणा चार कुण्ट दी धार, चार वरनां वेख वखाईआ। चौथे जुग वेखां नैण उग्घाड़, बिन नेत्र अक्ख अक्ख उठाईआ। मेरा मालक ख़ालक इक्को परवरदिगार, सांझा यार इक्को नूर अलाहीआ। सतिगुर शब्द जो संदेशा देवे वारो वार, भेव अभेदा अगम्म खुल्हाईआ। मेरी सिख्या जगत अक्खरां बाहर, विद्या विच विद्दअत ना कोए कराईआ। कोटां विचो कोई गुरमुख विरला पढ़े विच संसार, जिस सिर सतिगुर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेरी पहली जमात बड़ी दुष्वार, दुश्मण चारों कुण्ट अन्तर निरंतर नज़री आईआ। मेरा लहिणा देणा नाल नौ दवार, जगत वासना संग बणाईआ। दहि दिशा करां विचार, बिना सोच समझ आपणी लवां अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। प्राइमरी कहे मेरी जमात पहली, एका एका वेख वखाईआ। जिस विच होए ना कोए अनगहिली, गफ्लत रूप ना कोए दरसाईआ। जेहड़ी विद्या बिना ज़बान तों कहि लई, बिना सरवणां सुणनी चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। प्राइमरी कहे गुरमुख विरला मेरी पहली करे पास, पासा दीन दुनी बदलाईआ। सतिगुर शब्द उत्ते करे विश्वाश, जगत विषयां डेरा ढाहीआ। तन वजूद लेखा तक्के अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश, मन मति बुद्ध नाल रलाईआ। नौ दवारयां निगाह मारे खास, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जिस उत्ते किरपा करे पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। प्राइमरी कहे जेहड़ा हरिजन पहली पढ़दा, जगत लेख शरअ ना कोए रखाईआ। धर्म दी धार विच दूजी चढ़दा, चढ़दा लहिदा दक्खण पहाड़ इक्को तक्के धुर दा माहीआ। अन्दरों किल्हा तोड़े हँकारी गढ़्ह दा, हउमे हंगता दूर कराईआ। लेखा जाणे चोटी जड़ दा, चेतन हो के वेख वखाईआ। लहिणा तक्के बहत्तर नड़ दा, हड्ड मास खोज खुजाईआ। खेल तक्के शरीर धड़ दा, तन वजूद फोल फुलाईआ। जगत दुआरे पार करदा, नव दवार दा डेरा ढाहीआ। राह वेखे आपणे घर दा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा

हुक्म इक वरताईआ। प्राइमरी कहे मेरी दूजी जमात चंगी, पहली नालों मिले वड्याईआ। सतिगुर प्यार विच लावे अंगी, अंगीकार आप हो जाईआ। आसा पूरी करे मंगी, मनसा जगत टिकाईआ। अमृत धार प्याए गंगी, बूंद स्वांती कवल नाभ टपकाईआ। मनुआ दहि दिश ना धाए फरंगी, चार कुण्ट ना उठ उठ धाईआ। साचे प्यार दी दस्से पाबन्दी, नाम बन्धन विच बंधाईआ। सच प्रेम बणा के सन्बंधी, सगला संग जणाईआ। अन्दरों द्वैत दी ढाए कंधी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। लेखा मुक्के प्रकृती पंझी, पंजां ततां संग बणाईआ। लहिणा मेटे विकार जंगी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना रंग रंगाईआ। जगत वासना करे कोए ना तंगी, तंगदस्ती दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दूजी आपणे रंग रंगाईआ। प्राइमरी कहे जिस मेरी दूजी कर लई पूर, पूरा सतिगुर दया कमाईआ। तीजी जमात दा इक दस्तूर, असूल नियम इक जणाईआ। अन्तर निरंतर रहे ना कोए गरूर, गुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। साचे नाम दा दए सरूर, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। जगत विकारा करे चूर, क्रिया कूड़ बाहर कढ्ढाईआ। अमृत रस नाल करे भरपूर, तृष्ना जगत गंवाईआ। पन्ध मुका के नेड़ा दूर, घर घर विच दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। तीजी जमात कहे मैनूं गुरमुख वेखे चंगी तरह, तरीका सतिगुर दए जणाईआ। जिस विच पाबन्दी नहीं कोई शरअ, शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। जगत विद्या अक्खर ना कोई पढ़ा, कागज़ कलम ना कोए चतुराईआ। जगत सरोवर लोड़ रहे ना सरा, तीर्थ तट ना कोए चतुराईआ। तीजी जमात विच मिले अगम्मा वरा, वरदाता हो के दए वड्याईआ। इक्को हुक्म सुणाए खरा, ख़ालस इक्को रंग रंगाईआ। अमृत जाम प्या के ज़रा, ज़रे ज़रे विच्चों आपणा नूर दरसाईआ। अन्तर निरंतर जिस दे नाल ठरा, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। तीजी जमात कहे मेरे शब्द दी अगम्मी धुन, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। भगत सुहेला लए सुण, अणसुणत दए जणाईआ। हरिजन आपणे लए चुण, खोजणहारा थांउँ थाँईंआ। जिस दी सिख्या विच वड्डा गुण, अवगुण कूड़े बाहर कढ्ढाईआ। भगत सुहेले सन्त मीत आपे चुण, आपे वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस दा लेखा कोई ना जाणे रिख मुन, भेव अभेदा आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। तीजी जमात कहे मेरी बड़ी सोहणी पढ़ाई, अल्फ़ बे वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा सोहणा हिन्दसा इकाई, एका एक सोभा पाईआ। जिस दी ख़ुशी मेरे अन्तर ना सके समाई, गिणती गणत ना कोए जणाईआ। मेरी बुद्धी नालों होए जुदाई, मति चले ना कोए चतुराईआ।

मनुआ दहि दिश ना उठ उठ धाई, नव भज्जे ना वाहो दाहीआ। इक्को मीता सतिगुर मिले गुसाँईं, गहर गवर इक अख्वाईआ। जो आपणा पर्दा दए उठाई, बजर कपाटी रहिण ना पाईआ। अमृत जाम बूँद स्वांती निझर झिरनयो दए प्याई, नाभी कवल कवल उलटाईआ। सहँस दल नच्चे टप्पे चाँईं चाँईं, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। शब्द धुन नाद करे शनवाई, बिन सरवणां दए सुणाईआ। सतिगुर पूरा मेरी प्रीख्या लए चाँईं चाँईं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। तीजी जमात कहे मैं वी जावां मुक, मुकम्मल दयां दृढ़ाईआ। इस तों अग्गे इक्को होवे तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। आत्म परमात्म रहे कोई ना लुक, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। चौथी जमात विच हरिजन चढ़ के होए ख़ुश, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। इक्को सतिगुर शब्द साची संथा लए पुछ, भेव अभेदा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। प्राइमरी कहे मेरी जो चढ़ जाए चौथी जमात, जुमला अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। सतिगुर आपणी किरपा करे अनाइत, मुफ्त मुफ्त मुफ्त वरताईआ। धुर दा शब्द करे हदाइत, बिन अक्खरां दए समझाईआ। मेहरवान हो के साची करे हमाइत, हमसाजण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। चौथी जमात कहे मेरे उत्ते मेरा साहिब करे मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। मैनूं कोटां विच्चों पढ़े कोई जीव प्राणी, जिस उपर सतिगुर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उहदा लहिणा देणा मुक्क जाए नालों चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड ना कोए वंडाईआ। चार वरन ना करन परेशानी, बरनां डेरा ढाहीआ। साची मंज़ल इक्को मिले रुहानी, रूह बुत्त तों बाहर वजदी रहे वधाईआ। जिथ्थे झगड़ा नहीं जिस्म जिस्मानी, जिस्म जमीर दए बदलाईआ। जिथ्थे लेखा नहीं कलम कानी, कागज़ शाही वंड ना कोए वंडाईआ। चौथी जमात नूं पढ़ सके ना कोई अक्ल वाला विद्वानी, बुद्धी दी चले ना कोए चतुराईआ। जिस उत्ते सतिगुर किरपा करे उह मेरी विद्या करे पहचानी, बिन अक्खरां अक्खर वेख वखाईआ। जिथ्थे लहिणा देणा नहीं ज़िमीं असमानी, मण्डलां वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। चौथी कहे मेरा लेखा नहीं कोई पंडती, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। मेरा लहिणा देणा नहीं कोई हंगती, हँकार गढ़्ह ना कोए रखाईआ। मेरी तृष्ना नहीं कोई मन दी, ममता मोह ना कोए जणाईआ। मैं वणजारी नहीं कदे कन्न दी, सरवणां रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। चौथी जमात कहे जन भगतो मेरी इक्को अगम्मी बात, बातन दयां जणाईआ।

मेरी मंज़ल दा लेखा नाल कमलापात, पतिपरमेश्वर मिल के वज्जे वधाईआ। इक्को गृह इक्को दवारा जिथ्थे ना कोई दिवस ना कोई रात, सूर्या चन्द ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। प्राइमरी कहे मेरी पढ़ाई जगत जमातां चार, चारे खाणी चारे बाणी परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोल्यां विच सिफ्त सलाहीआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी मेरा यार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच मेरी ख़ुशीआं वाली बहार, रुत्त मौले अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। प्राइमरी कहे मेरी पढ़ाई दी अगम्मी धर्मसाल, मकतब सच हक जणाईआ। जिस दी विद्या बेमिसाल, मिसल सके ना कोए जणाईआ। जिथ्थे मुर्शद मुरीदां पुच्छे हाल, मालक बेपरवाहीआ। ओथे इक्को इक सवाल, बिन अक्खरां जणाईआ। जिस उपर किरपा करे दीन दयाल, दयानिध होए सहाईआ। उस दी सिख्या बड़ी कमाल, कामल मुर्शद हो के दए जणाईआ। जिस विद्या नूं पढ़ के कदे ना होवे ज़वाल, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। चौथी जमात विच्चों चौथी मंज़ल होए बहाल, चौथे पद दा मालक मिले धुर दा माहीआ। जो मास्टर टीचर उस्ताद हो के आपे लए संभाल, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चौथी जमात कहे मेरे तों अग्गे कोई ना जांदा, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। चौथे घर दे ढोले हरिजन गांदा, बिन रसना राग दृढ़ाईआ। इक्को संदेशा वाह वाह दा, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। तेरा लेखा लहिणा देणा बिना अक्खरां वाले नाँ दा, नर निरँकार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। चौथी जमात कहे जरा तक्कणा नाल गौर, गहर गवर जणाईआ। मैनूं ख़ुशीआं नाल पढ़ के विद्या पूरी कीती बलवन्त कौर, लेखा दीन दुनी मुकाईआ। जिस दा मानस जन्म गया सौर, सौहरे पईए इक्को घर मिली वड्याईआ। धुर दा मालक मिल्या बांका शौहर, शहिनशाह नूर अलाहीआ। जो आदि जुगादी भगतां जाए बौहड़, जगत जहान वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जो मिठ्ठे रस करे कौड़, कुड़त्तण अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जिस दा लेखा नाल ब्राह्मण गौड़, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। उह पहली दूजी तीजी भज्ज के चौथी मंज़ल चढ़ गई पौड़, बिन कदमां कदम टिकाईआ। जिस दा मार्ग रिहा ना सौड़, भीड़ी गली नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बलवन्त कौर कहे जन भगतो मैं जमात चौथी बिन अक्खरां तों पढ़ी, पढ़न वाल्यो दयां जणाईआ। मेरी विद्या दो जहानां बड़ी, बिन अक्खरां मिली वड्याईआ। जिस ने मेरी सुलखणी कीती घड़ी, वक्त

पल नाल वड्याईआ। बिशन सिँघ दे मास्टर सतिगुर शब्द ने मेरी बांह फड़ी, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। प्राइमरी पढ़ के भगतो मैं सचखण्ड दुआरे खड़ी, खड़्ही खड़ोती सब नूं दयां समझाईआ। जगत विद्या वाले तन सड़ गए विच तन दी मढ़ी, मसाणां विच आसण लाईआ। मेरी आत्मा परमात्मा नाल मिल के खरी दी खरी, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। क्यों सतिगुर शब्द ने किरपा करी, करनी दे करते दिती वड्याईआ। मैं पुज्ज गई आपणे अगम्मे घरी, जिस घराने विच्चों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। बलवन्त आत्मा कहे मैं चौथी जमात पढ़ के हो गई पास, पासा दीन दुनी बदलाईआ। ढोला गावां बिना पवण स्वास, साह साह ना कोए चतुराईआ। पन्ध मुका के पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतरां डेरा ढाहीआ। सति सच दी वेखां रास, बिन गोपी काहन सोभा पाईआ। जिथ्थे इक्को नूर जोत प्रकाश, बिन तेल बाती डगमगाईआ। हरिजन आत्म धार बैठे बिन चरणां चरणां पास, सोहणा संग बणाईआ। मेरा ख़ुशीआं विच निकले हास, हस्स हस्स के दयां जणाईआ। जन भगतो प्रभू दी चरण प्रीती चौथी मंज़ल दी कलास, चौथे पद दा लहिणा जगत दी हद हदूद दए मुकाईआ। जिथ्थे सतिगुर शब्द देवे शाबाश, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुखो चौथी जमात पढ़न वाल्यो सब दा अन्तिम सचखण्ड विच होणा निवास, जगत जमातां दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक सुहाईआ। आत्मा कहे मैं चौथी जमात पढ़ी निराली, निरगुण निरवैर दिती पढ़ाईआ। बिन अक्खरां विद्या दस्स सुखाली, सोहणी सच्ची दिती वड्याईआ। मेरा लेखा लहिणा तक्क लओ हाली, हर हिरदे दयां जणाईआ। जिथ्थे ना कोई जवाब ना सवाली, तालबइलम बिना इलम तों करे शनवाईआ। किरपा करे पुरख अकाला जोत अकाली, अकल कल धारी आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। प्राइमरी कहे जन भगतो मेरे तों अग्गे नहीं कोई प्रेम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी मेरे ढोले गाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा आदि जुगादी नेम, हुक्म हुक्म विच्चों समझाईआ। जो निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण देवणहारा देण, जोती जाता पुरख बिधाता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चौथी जमात कहे मेरा इक्को चौथा पद, सोहणी वंड वंडाईआ। सन्तो भगतो सूफीओ, तुहाडी मंज़ल दी अगम्मी हद्द, हदूद इक्को इक जणाईआ। जिथ्थे बिना जगत साज़ तों वज्जे नद, अनहद नादी नाद सुणाईआ। बिना तेल बाती दीपक तों जोत जाए जग, जोती जाता डगमगाईआ। जगत विद्या नालों हो जाण अलग, हरिजन हरिजन हरिजन मिले माण वड्याईआ।

एह विद्या सतिगुर पूरा देवे सरबग्ग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे पढ़न नाल जगत विद्या बुझ जाए अग्ग, सांतक सति सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। प्राइमरी कहे जिस नूं मेरी विद्या पढ़न दा चाउ, चाउ घनेरा इक रखाईआ। सतिगुर शब्द शब्द मनाओ, मनसा अवर ना कोए दृढ़ाईआ। परम पुरख परमात्म मंनो धुर दा पिता माउँ, दूसर अवर ना कोए जणेंदी माईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को रंग समाओ, जगत रंगत रहिण कोए ना पाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी पुरख अबिनाशी आपा भेंट कराउ, सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण इक्को रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी एथे ओथे दो जहान पकड़े बाहों, मालक ख़ालक प्रितपालक हो के आपणी दया कमाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत १२ हरबंस सिँघ दे गृह गुड़गांउ शहर

हरी दा बंस भगवान दा परीवार, भगत सुहेले सोभा पाईआ। जिन्हां दा लहिणा देणा सदा जुग चार, जगत जुगत जुग चौकड़ी आपणा रंग रंगाईआ। प्यार मुहब्बत वाली सदा महकदी रहे बहार, पत टहणी फल फुल आपणे रंग रंगाईआ। वेखे विगसे पावणहारा सार, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। लोकमाती गुलशन हक वेखे गुलज़ार, हरिजन नव सत्त ध्यान लगाईआ। जिन्हां दे अन्तर निरंतर इक जैकार, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। तिन्हां दा मालक मीत मुरार, हरि करता इक अख्वाईआ। जिस दा खेल सदा अपार, अपरम्पर हो के वेख वखाईआ। भगत वछल बण गिरधार, गहर गम्भीर आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां पैज देवे संवार, साहिब स्वामी सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन्म जन्म दा लहिणा दए निवार, कर्म कर्म दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक वड्याईआ। हरी कहे मेरा बंस सुहावा, हरिजन साचे सोभा पाईआ। जिन्हां दे उपर प्रेम प्यार दा दाअवा, दाअवेदार इक अख्वाईआ। ओन्हां दा वज़न सच दवार सांवा, कंडा तोल तराज़ू इक्को इक वखाईआ। बिना अक्खरां तों चरण कवल लगाए नांवां, बिन हरफ हरूफ़ पढ़यां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। हरी बंस कहे मेरा धर्म धार दा नावां, नाउँ निरँकार दिती वड्याईआ। मेरीआं प्रेम प्यार दीआं बाहवां, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। बलवन्त कहे मैं हरबंस पुत्त पालया वध के नालों मावां, आप आपणी

गोद टिकाईआ। मेरा सतिगुर स्वामी सिर रखे जिस दे छावां, मेहरवान हो के दया कमाईआ। मैं उसे दे बलि बलि जावां, जिस सचखण्ड दवार मैनूं दिती वड्याईआ। जिस दे प्यार विच हरिभगत रहे ना कोए निथावां, थान थनंतर आपणा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। झट सन्त मनी सिँघ धार रही पुकार, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मेरा पूरब लहिणा चुक्कया उधार, दर सच मिली वड्याईआ। किरपा करी आप निरँकार, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। बिशन सिँघ बिन विष्न ब्रह्मा शिव दिता तार, बिन शंकर लेखा दिता मुकाईआ। ख़ुशीआं विच रख परवार, परम पुरख दए वड्याईआ। जो आदि जुगादी लहिणा देणा देवे विच संसार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेरा इक ओढण जो बख्शे बख्शिश वाली कार, रहमत रहमत विच्चों कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सब दा मीत मुरार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत १२ गुरदेव सिँघ, जेठा सिँघ, बीर सिँघ, बठलाणा
पिण्ड माणक पुर कलर ज़िला अम्बाला

धरनी कहे मेरे उत्ते जुग चौकड़ी जांदी लँघी, पाँधी बण के बिन कदमां कदम उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर मैं मंग कदे ना मंगी, कलयुग अन्तिम मांगत हो के झोली डाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरी पिठ हो गई नंगी, पुश्त पनाह बेपरवाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मेहरवान श्री भगवान जगत वस्त रही कोए ना चंगी, चार कुण्ट कुण्ट कुरलाईआ। झगड़ा मिटे ना प्रकृती पंझी, पंचम तत ना कोए वड्याईआ। मेरे अन्तष्करन आउँदी रंजी, रंज़श विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचा इक सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी हालत वेख लै जगत, दीन दुनी दे मालक ध्यान लगाईआ। सति सुहेले आपणा तक्क लै वक्त, घड़ी पल पल नाल मिलाईआ। तूं साजण मीता ठांडा सीता एकँकारा इक्को फ़कत, फिकरा सोहला ढोला दे जणाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल शर्त, शहिनशाह हो के वेखणा चाँईं चाँईंआ। मैं तेरे प्यार विच एकँकार होवां मस्त, मस्त मस्तानी मंज़ल रुहानी विच लैणा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे प्रभू मेरा वेख लै अन्तष्करन दा दु:ख, बिन नेत्र लोचन ध्यान लगाईआ। मानव जाती धार तक्क मानुख, मानस मानस

विच्चों पकड़ उठाईआ। नव सत्त सच प्यार दी मेरे उत्ते पई अगम्मढ़ी भुक्ख, तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर सच अलख जगाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण धरनी धौल जगत धार दी धरत, सति सच दयां दृढ़ाईआ। तेरा मालक ख़ालक ठाकर स्वामी आवे परत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दी जुग चौकड़ी शब्दी धार अगम्मी शर्त, शरअ दे लेखे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनी दीन दयाल दया कमावेगा। पुरख अकाला वेस वटावेगा। धुर दा दे अगम्म संदेश, सँध्या सरघी इक्को रंग रंगावेगा। कलयुग मेटे अन्त कलेश, कल कातीआं डेरा ढावेगा। भेव खुल्हाए जो वसे आदि जुगादि हमेश, हमसाजण इक जणावेगा। जो संदेशा दे के गया गोबिन्द दस दस्मेश, दहि दिशा हुक्म आप वरतावेगा। कलयुग क्रिया कूड़ मेटे कलेश, कल कातीआं डेरा ढाहवेगा। अन्तर आत्म देवे धुर संदेश, साची सिख्या सिख समझावेगा। जो आदि जुगादि रहे हमेश, हम साजण इक अख्वावेगा। जिस दे हुक्म अन्दर सारे होए पेश, पेशीनगोई आप दृढ़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक हो के दया कमावेगा। सतिगुर शब्द कहे धरनी तेरा पूरा होवे हक, हकीकत दा मालक दए वड्याईआ। तेरा सहिँसा मेटे शक, शिकवा अन्दरों दए कढ्ढाईआ। तूं बिन नेत्र लोचन नैणां लैणा तक्क, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनी सुण हुक्म श्री भगवन्त, हरि करता की दृढ़ाईआ। जो आदि जुगादी मेरा कन्त, कन्त कन्तूहल नूर अलाहीआ। जो काया चोली रंग चाढ़्हे अगम्मी रंगत, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मेरी बिन रसना जिह्वा पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। मेरा लहिणा देणा तक्क लओ विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी की आपणा हुक्म वरताईआ। धुर दे हुक्म विच नौ खण्ड पृथ्मी होणी जै जैकार, सत्तां दीपां ढोला इक्को लैणा गाईआ। सतिगुर शब्द परम पुरख दा इक्को होणा बरखुरदार, अज़ीज़ तमीज़ आप दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जोती जाता देवणहारा दान, वस्त अमोलक अनमुल अतुल दाता दानी हो के जन भगतां धौले धवले धरनी धरत तेरी झोली नाल भराईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत १२ सन्त सिँघ दे गृह पिण्ड माणक पुर कलर ज़िला रोपड़

धरनी कहे प्रभू जन भगतां नाता जोड़, दो जहानां मालक ख़ालक तेरी आस रखाईआ। अमृत रस मिठ्ठे बणा दे कौड़, कूड़ी क्रिया तन वजूद बाहर कढ्ढाईआ। मनुआ दहि दिश ना उठ उठ जावे दौड़, चार कुण्ट ना कोए हल्काईआ। घर स्वामी वखा दे आपणा अगम्मा पौड़, बिन पौड़ी डण्डे मंज़ल देणी चढ़ाईआ। तैनूं अवतारां निरगुण धार मन्नया ब्राह्मण गौड़, गोबिन्द धार तेरा रूप अगम्म अथाहीआ। कलयुग अन्त अखीर बेनज़ीर सच दुआरे आपे बौहड़, गुरमुख गुरसिख आपणे रंग रंगाईआ। मेरी बेनन्ती, बिन हथ्थां हथ्थ रही जोड़, नमों नमों कहि के सीस निवाईआ। दो जहानां ठाकर दर्शन दे चढ़ अगम्मे घोड़, पैंडा दो जहान मुकाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेरे उत्तों दे होड़, होड़ा सस्से वाला दए गवाहीआ। कलयुग अन्तर सति धर्म दा पा दे मोड़, धुर दा हुक्म हुक्म जणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले जन भगतां कदी ना जावीं छोड़, छुटकी लिव लैणी लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगत बणा लै धुर दे चेले, चेला गुर आपणा खेल खिलाईआ। आत्म परमात्म कर मेले, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण साचे सुहेले, साजण तेरे हथ्थ वड्याईआ। किरपा करदे आदि जुगादी इक अकेले, अकल कलधारी आपणी दया कमाईआ। भेव खुल्हा दे आपणे धाम नवेले, सचखण्ड पर्दा दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे किरपा कर मेरे जगदीश, जगदीश्र तेरी ओट तकाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण तेरा पीसण रही पीस, जुग जुग साची सेव कमाईआ। तेरे नाम कलमे सुणदी रही हदीस, हज़रत रसूल पैग़म्बर गए जणाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक एकँकारा इक इकीस, इक इकल्ले तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा करदे बीस बीस, आदि जुगादी आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धुर दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू हरिजन आपणे बणा लै सन्त, सति सतिवादी हो के दया कमाईआ। आत्म परमात्म धार बण जा कन्त, कन्तूहल तेरे हथ्थ वड्याईआ। जीवण विच्चों जीवण जिंदगी जिंदगी वाली बणा दे बणत, घड़न भन्न्हणहार आपणा रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गावण मंत, मंतव सब दा हल कराईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। तूं बोध अगाधा अगम्मा पंडत, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप बणा लै इक्को संगत, सगले संगी बहुरंगी आपणी दया कमाईआ। धरनी कहे मैं दर तेरे बणी मंगत, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरी कबूल करनी बेनन्ती मिन्नत, मेहरवान होणा सहाईआ।

जन भगतां अन्तष्करन कढ्ढणी चिन्नत, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। आपणे मिलण दी बख्शणी हिम्मत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेरे उत्ते मेहरवाना श्री भगवाना नौजवाना रहे कोई ना निन्दक, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी दीन दुनी तेरे नाम दे ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे चारे सिम्मत, चार कुण्ट दे मालक आपणी दया कमाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत १२ हज़ारा सिँघ दे गृह
पिण्ड चूनी कलां ज़िला रोपड़

धरनी कहे प्रभ जन भगतां बख्श दे चरण टेका, टिक्के धूड़ी खाक पाकी पाक तेरे लैण लगाईआ। आत्म परमात्म आपणा प्यार बख्श दे एका, एकँकार परवरदिगार सांझे यार तेरी सरनाईआ। त्रैगुण माया तन वजूद ला सके ना सेका, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। अन्तर निरंतर बुद्धी मन कर बिबेका, पतित पुनीत कराईआ। हरिजन सन्त सुहेले गुर चेले बणा लै नेका, निक्के वड्डे वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को घर वखा दे सौहरा पेका, सावरीआ हो के आपणा संग बणाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरा खेल तक्कया वार अनेका, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां बख्श नाम अनमुल्ला, जगत कीमत ना कोए लगाईआ। सच दवार एकँकार वखा दे खुल्हा, खलक दे मालक देणी वड्याईआ। धुर दा नाम जपा दे बिन रसना जिह्वा बुल्हां, बत्ती दन्द कहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। भाग लगा दे काया माटी साढे तिन्न हथ्थ कुला, कायनात दे मालक होणा आप सहाईआ। नव सत्त तेरा भगत सुहेला मेरे उत्ते होवे फलया फुल्ला, पत टहणी सच प्रीत वाली महकाईआ। चरण प्रीती साची नीती दस्सणी सुल्हकुला, कुल मालक आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां करना आप प्यार, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। जोती जाता हो के देणा दरस दीदार, बिन नेत्र लोचन नैण आपणा नूर नूर चमकाईआ। सच दवार एकँकार अमृत बख्शणा ठण्डा ठार, बूँद स्वांती नाभी कवल कवल कवल उलटाईआ। शब्द अनादी बिन रसना जिह्वा सुणाउणी धुन्कार, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। बिन तेल दीआ बाती कमलापाती कर उज्यार, जोती जाते हो के आपणा नूर देणा चमकाईआ।

धरनी कहे मेरी बेनन्ती तेरे सचखण्ड सच्चे दरबार, दरगाह साची मंग मंगाईआ। तूं देवणहारा सर्ब संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव दर बैठे सीस निवाईआ। तेरा लहिणा देणा मेरे उत्ते सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। तेरा हुक्म संदेशा दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी इक्को तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगत सुहेले दीन दुनी विच्चों लाउणे पार, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन कोए ना पाए सार, महासार्थी नज़र कोए ना आईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत १२ शहर चण्डीगढ़्ह गुरदेव सिँघ निर्मल सिँघ दे गृह

धरनी कहे परम पुरख परमात्म मेरी पाउणी सार, महासार्थी हो के वेखणा चाँईं चाँईंआ। सो पुरख निरञ्जण तुध बिन दए ना कोए अधार, हरि पुरख निरञ्जण सीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। एकँकार लहिणा देणा मेरा लैणा विचार, आदि निरञ्जण बिन नेत्र लोचण नैणां नैण उठाईआ। अबिनाशी करते धुर दा बणना मीत मुरार, श्री भगवान सगले संगी बहुरंगी आपणी खेल देणी वखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बिन नेत्र नैणां मैं करां गिरयाज़ार, उफ हाए मेरी दुहाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते निरगुण मेरी पाउणी सार, साजण मीत हो के वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द अगम्मा मेरा संगी बणा दे तेरा सुत दुलार, दूल्हा इक्को नज़री आईआ। जिस नूं जनणी जने ना कोए विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव जिस नूं सीस निवाईआ। तूं बीस बीसा हरि जगदीसा कलि कल्की अवतार, निहकलंक अमाम अमामा इक अख्वाईआ। नव सत्त मेरा लहिणा देणा पूरब कर्ज़ा दे उतार, मकरूज़ हो के लेखा दे मुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मेरे उत्ते होया अँधयार, अन्ध अज्ञान ना कोए मिटाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरा दिसे ना कोए मीत मुरार, सांझे यार तेरा संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म अगम्म सुणाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर मेरे बणो संगी, सगले संगी इक अख्वाईआ। मेरी धर्म दी धार वेखो होई नंगी, सति सच रहिण कोए ना पाईआ। मेरी पुश्त पनाह जगत जहान होई नंगी, पीठ हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मेरे वेंदिआ सतिजुग त्रेता द्वापर धार लँघी, आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्त सच प्रकाश किसे रिहा ना मूल नौ चन्दी, चन्द चांदना नज़र कोए ना आईआ। मेरी आशा तृष्ना जगत वासना विच लग्गी पाबन्दी, शरअ जंजीर ना कोए कटाईआ। सब दी नेत्र अक्ख हो

गई अन्धी, अन्ध अन्धेरा सके ना कोए मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गाए कोए ना छन्दी, शहिनशाह तेरी मंज़ल हक चढ़न कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु मेरा चुक्क के वेखो पर्दा, बिन हथ्थां हथ्थ लगाईआ। दीन मज़्हब जगत जहान वेखो सड़दा, अग्नी तत तत तपाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ विच जावे हड़्हदा, अगे हो ना कोए अटकाईआ। नव सत्त गृह बणया हँकार गढ़्ह दा, हउमे हंगता ना कोए मिटाईआ। मेरा लहिणा देणा तक्को चोटी जड़ दा, जड़ चेतन आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर आपणा आपणा वेखो इष्ट, इष्ट देव की जणाईआ। निगाह मारो विच सृष्टी, स्रेष्ट आपणी सेव कमाईआ। कूड़ वासना सब नूं कीता भृष्ट, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। लेखा लहिणा तको जो राम इशारा कीता वशिष्ट, वशिष्ट गुरदेव की वड्याईआ। जो पैग़म्बरां लेखा लिख्या नाल अगम्मी लिख्त, कागज़ कलम रंग ना कोए रंगाईआ। आपणा आपणा वेखो भविख्त, पेशीनगोईआं हथ्थ उठाईआ। दीन दुनी जगत धार अन्तिम हुन्दी जांदी निष्ट, चारों कुण्ट कुण्ट कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन धीरज धीर धर्म दी धार देवे कोई ना सिदक, सबूरी नज़र कोए ना आईआ।