पुस्तकालयभाग २४

२३ चेत शहिनशाही सम्मत १२ चण्डीगढ़ शहर हरचरण सिँघ दे गृह

सतिगुर बख्शे साचा नाउँ, नर निरँकारा आप दृढ़ाईआ। जन भगत उठाए फड़ के बाहों, आप आपणी दया कमाईआ। निमाणयां देवे साचा थाओं, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। भाग लगाए काया खेड़ा नगर ग्राउँ, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। सदा सुहेला बख्शे ठण्डी छाउँ, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दो जहानां जन भगतां बणे पिता माउँ, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर लेखा जाणे बेपरवाहो, बेपरवाही विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर सच्चा साहिब बखशिंद, कुदरत कादर इक अख्वाईआ। हरिजन बणाए आपणी बिन्द, पिता पूत गोद टिकाईआ। जन्म जन्म दी मेटे चिन्द, कर्म कर्म दी रेख मिटाईआ। दाता बण के गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, गवर हो के आपणा रंग रंगाईआ। नाम निधाना देवे सागर सिन्ध, अमृत अंमिओं रस जाम प्याईआ। जन भगतां सदा सदा सगली

मेटे चिन्द, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि गुणी गहिन्द, गुणवन्ता धुर दा कन्ता इक अख्वाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत १२ चण्डीगढ़ शहर
स्वर्गवासी कर्म सिँघ दे नवित

आत्मा कहे मेरे पुरख निरञ्जण सो, स्वैम तेरा रूप अनूप नज़री आईआ। हरि पुरख निंरजण तेरी धार नहीं कोई दो, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार तेरी वड वड्याईआ। एकँकार सच प्यार तेरा मैनूं लए मोह, मुहब्बत मेहरवान इक्को तेरे नाल रखाईआ। आदि निरंजन बिना तेल बाती बख्शीं अगम्मी लो, बिन लोयण लोचन नैण वेखां चाँईं चाँईंआ। अबिनाशी करते तुध बिन दिसे ना को, कुदरत दे कादर तेरी बेपरवाहीआ। श्री भगवान मैं तेरा सति सरूप तेरे नाल जावां छोह, छौहर बांके तेरा तेरे विच समाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तूं मेरा मैं तेरा इक्को नूर जावां हो, होका हक हक सुणाईआ। सति वस्त निरगुण रस आपणा अगम्मा चो, जिस नूं रसना जिह्वा समझ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। आत्मा कहे प्रभू मैं तेरा आदि जुगादी सुत, बिन जनणी लोकमात खेल खिलाईआ। तूं मालक ख़ालक पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, अगम्म अथाह बेपरवाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। नित नवित मेरी सुहंजणी तेरे नाल होवे रुत्त, रुतड़ी दो जहान नौजवान श्री भगवान तेरे नाल महकाईआ। बेशक मेरा लहिणा देणा तन वजूद माटी खाक पंजां ततां वाले बुत्त, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मिलके ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। आत्मा कहे प्रभू मैं तेरा आदि जुगादी नूर, नूर नुराना नज़री आईआ। तूं साहिब स्वामी मेरा सर्ब कला भरपूर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। निरगुण निरगुण सद देंदा रहें सरूर, मस्ती आपणी आप चढ़ाईआ। चुरासी विच खेल खिलाया एह तेरा हुक्म ज़रूर, ज़रूरत तेरी नाल वड्याईआ। मैं कदे नहीं होया मजबूर, मुश्किल अग्गे ना कोए रखाईआ। तूं शहिनशाह सुल्ताना श्री भगवाना जुग चौकड़ी तेरा दस्तूर, मर्यादा तेरी तेरे विच्चों नज़री आईआ। मैं अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणीआं विच तेरा बणां मज़दूर, सेवक हो के सेव कमाईआ। तूं आदि जुगादी सदा सद हाज़र हज़ूर, हरिजू आपणा आप लए प्रगटाईआ। मैं तेरा ठाकर स्वामी होवां मशकूर, शुकराने विच सीस निवाईआ। तेरे शब्द अनादी धुन दी सुणां तूर, तुरीआ तों बाहर तेरी शनवाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। आत्मा कहे प्रभू मैं आदि जुगादी तेरा सन्बंधी, रिश्ता फरिशतिआं बाहर रखाईआ। तेरे हुक्म दी मेरे उत्ते पाबन्दी, जुग जुग तेरी बेपरवाहीआ। लख चुरासी चारे खाणी नाल साची संधी, शर्त धरत उत्ते लगाईआ। मेरी खाहिश तमंना कदे ना होई मंदी, वासना कूड़ ना कोए हल्काईआ। निरगुण धार तेरा सदा सदा अनन्दी, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तेरे ज़हूर दा अगम्मा चन्दी, जिस नूं जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। आत्मा कहे प्रभू मैं चारे खाणीआं वेखीआं नाल प्यार, प्रीतम बिन नैणां नैण उठाईआ। अण्डज जेरज पाउणी सार, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। मेरा खेल सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। मेरा लहिणा देणा नाल पैग़म्बर गुर अवतार, सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण तेरे रंग रंगाईआ। मैं सदा सदा वसां काया मन्दिर अन्दर तत्तां वाली दीवार, छप्पर छन्न जगत ना कोए जणाईआ। तेरे हुक्म दा सदा करां इंतज़ार, वेखां बिन नैणां नैण उठाईआ। कवण वेला किरपा करे आप करतार, कुदरत दा कादर धुरदरगाहीआ। मेरा लहिणा देणा पूरा करे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। आत्मा कहे मैं तेरा सुत दुलारा लाल, दूल्हो दूल्ह इक अख्वाईआ। मेरी सदा सदा करीं प्रितपालक, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। चारे खाणी मेरी तक्कणी घाल, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। मेरी बेनन्ती इक्को सवाल, चरण कवल दयां जणाईआ। आत्मा कहे प्रभू जे मैं ना हुंदा किथों लख चुरासी तन वजूद शरीर करदा कोई संभाल, साथी संगी नज़र कोए ना आईआ। तूं किस नूं प्रेम नाल कहनो आपणा बाल, नन्हां कहि के ख़ुशी बणाईआ। जुग चौकड़ी लख चुरासी अन्दर वड़ के तेरा खेल खिलाउँदा रिहा कमाल, कामल मुर्शद एह तेरी दिती वड्याईआ। अन्त मेरी बेनन्ती सुण लै हाल, हालत दयां जणाईआ। पता नहीं कोटां वार मेरे जिस्म नूं खा गया काल, लाड़ी मौत तन वजूद परनाईआ। चित्रगुप्त लेखे गया वखाल, राय धर्म देवे जगत सज़ाईआ। मेरा खेल तेरे हुक्म विच जिस नूं सके ना कोए संभाल, सम्बल दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। आत्मा कहे प्रभू मैं सदा सदा निरलेप, निरगुण तेरा तेरा रूप दरसाईआ। बिन तेरे अवर ना कोई मेरा हेत, हितकारी नज़र कोए ना आईआ। तूं मालक स्वामी नेतन नेत, नेरन नेरा धुरदरगाहीआ। मेरी बेनन्ती सुण लै प्रविष्टा वेख लै तेई महीना चेत, चेतन हो के दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ।

आत्मा कहे प्रभू मेरी इक्को आसा जगत, दीन दुनी दे मालक दयां जणाईआ। जदों किरपा करें मैनूं बणावीं आपणा भगत, बिना भगती तों दूसर लोड़ रहे ना राईआ। आदि जुगादी मेरी तेरे नाल नाम शरअ वाली शर्त, शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। निरगुण सरगुण हो के जदों आवें उत्ते धरत, धरनी धवल धौल फेरा पाईआ। योद्धा सूरबीर बणे मर्दाना मर्द, मदद मेरी करनी चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। आत्मा कहे जे भगत बणावें लोकमात, मेहरवान दया कमाईआ। चरण प्रीती जोड़ें नात, रिश्ता इक्को इक समझाईआ। निरगुण हो के मेरी पुछें वात, वारस हो के वेख वखाईआ। मेरा ना कोई दीन ना कोई मज़्हब ना कोई ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए वखाईआ। ना सड़ां ना पावां वफ़ात, मकबरयां विच ना कोए दबाईआ। मेरा लेखा लिख ना सके कोई कलम दवात, कागज़ शाही ना कोए चतुराईआ। तूं परम पुरख मेरा पिता मात, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। मेरा लहिणा देणा तेरे अन्तर डूंग्घा खात, जगत खाता वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। आत्मा कहे भगतन बणा देवीं जन्म, आप बणीं जणेंदी माईआ। सच प्रीती बख्शणा धर्म, धर्म दी धार इक दृढ़ाईआ। इक्को परसां तेरे चरण, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। इक्को तेरी होवे सरन, सरनगति इक जणाईआ। इक्को नेत्र खोल्हणा हरन फरन, निज लोचन कर रुशनाईआ। भय चुकाउणा मरन डरन, भाउ आपणा इक दृढ़ाईआ। तेरी विद्या तेरे प्यार विच लग्गां पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। साची मंज़ल बिन कदमां लग्गां चढ़न, पौड़ी डण्डा इक्को वेख वखाईआ। निरवैर तेरा फड़ना लड़न, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। जिस वेले लेखा चुक्के शरीर धड़न, पंजां ततां होए जुदाईआ। तूं किरपा करनी करनी दे करते आपणी बख्शणी सरन, दर देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। आत्मा कहे प्रभू मेरा लेखा तन वजूदां नाल जगत शरीर, माटी ख़ाक मिलके वजे वधाईआ। तूं मालक ख़ालक मेरा पीरां दा पीर, हज़रतां दा हज़रत नूर अलाहीआ। आदि जुगादी दस्तगीर, साजण मीत नूर अलाहीआ। सदा सदा करना आपणे बगलगीर, विछोड़े विच विछोड़ा ना कोए रखाईआ। जन भगत बणा के आपणा नाम प्याईं सीर, बिन रसना रस चखाईआ। मेहर नाल मेहरवान बदलणी तकदीर, तदबीर आपणी इक दृढ़ाईआ। मैं तेरा नूर ना शाह ना हकीर, पातशाह रूप ना कोए दरसाईआ। तूं मालक ख़ालक बेनज़ीर, नज़रां तों ओहले तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। आत्मा कहे प्रभू मेरा वेखीं ना जगत धार दा कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ।

इक्को प्रेम फड़ाउणा लड़न, दूसर नज़र कोए ना आईआ। तूं मालक ख़ालक तरनी तरन, तारनहार तेरी वड्याईआ। मेरा लहिणा मुकाउणा चोटी जड़न, चेतन आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। आत्मा कहे मैं कर्म सिँघ दी धार, कुदरत दे कादर तेरी वड्याईआ। मैथों छुट्ट गया संसार, जगत नाता कूड़ रिहा ना राईआ। मैं बिना पौड़ी डण्डे मंज़ल पन्ध मुकाया दुष्वार, दूती दुश्मण नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द मैनूं कीता आप प्यार, प्रेमी हो के आपणी गोद उठाईआ। लै के गया सचखण्ड सच्चे दरबार, थिर घर तेरे चरण कवल दिता टिकाईआ। मैं बिन रसना जिह्वा तों गया बलिहार, बोलण दी लोड़ रही नाँ राईआ। अग्गे भगत सुहेले मिले मीत मुरार, मित्र प्यारे सोहणे नज़री आईआ। जेहड़े इक्को नूर जोत उज्यार, जोती जाते विच समाईआ। मैं ख़ुशीआं विच इक्को बोलया बिना रसन जैकार, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर दूल्हे शब्द अगम्मे बिन हथ्थां मैनूं दिता प्यार, बिन सीस दिती वड्याईआ। बिना वजूद कीती निमस्कार, बिन डण्डावत सीस निवाईआ। मैनूं सोहणा मिल्या घर बाहर, सचखण्ड वजी वधाईआ। मेरा संदेशा इक्को इक जगत परिवार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी बाहर दयां जणाईआ। बिना प्रभू तों चुरासी विच्चों करे कोई ना पार, बिना सतिगुर शब्द ना कोए सहाईआ। जन भगतो दीन दुनी विच रहिणा खबरदार, बेखबरां खबर सुणाईआ। गफ्लत निंद्रा दयो उतार, उतर पूरब पश्चिम दक्खण वेखो नैण उठाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दा सांझा यार, परवरदिगार नूर अलाहीआ। जो कलयुग अन्त श्री भगवन्त सब दे लहिणे देवे कर्ज़ उतार, लेखा पूरब नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा खेल सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी कल वरताईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत १२ चण्डीगढ़्ह शहर अमर चन्द दे गृह

जन भगतां प्रभ बख्श दे जोग, जुगती इक्को इक जणाईआ। चिन्ता ग़म मिटा दे सोग, हरख नज़र कोए ना आईआ। तन वजूद रहे ना रोग, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। निरगुण धार दरस दे अमोघ, जोती जाता हो के नज़री आईआ। अन्तर आत्म परमात्म बख्श भोग, बिन रसना रस चखाईआ। जगत विछोड़ा रहे ना कोए विजोग, संजोगी हो के मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। जन भगतां प्रभ दे दे

दरस निराला, जग नेत्र बाहर जणाईआ। किरपा कर दीन दयाला, दया निध तेरी सरनाईआ। भगत वछल बण रखवाला, रक्षक हो के वेख वखाईआ। जन्म जन्म दी लेखे ला लै घाला, सतिगुर आपणा संग बणाईआ। सच प्यार दी बिना मणकयां बख्श दे माला, मन का मणका आप भवाईआ। आपणे मिलण दा मार्ग दस्स सुखाला, जगत ओझड़ राह नज़र कोए ना आईआ। फल लगा दे काया माटी डाला, तन वजूद आपणे रंग ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। जन भगतां प्रभ होणा सदा सहा, सहायक नायक इक्को नज़री आईआ। दीन दयाल दया देणी कमा, कृपानिध किरपन होणा सहाईआ। रख्या करनी थाओं थाँ, थनंतरां देणी माण वड्याईआ। बिन हथ्थां पकड़नी बांह, फड़ बांहों गले लगाईआ। आपे बणना पिता माँ, आत्म परमात्म होणा जणेंदी माईआ। नाम निधाना इक्को देणा दृढ़ा, दृढ़ विश्वास आपणा देणा बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान मेहर नज़र इक टिका, टिक्के धूड़ी मस्तक खाक विच रमाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत १२ पिण्ड बड़हेड़ी नेड़े चण्डीगढ़्ह नथ्था सिँघ जगीर सिँघ
बंना सिँघ करनैल सिँघ नसीब कौर

धरनी कहे जन भगतो इक्को पुरख अकाल बणाओ सख़ा, साजण मीत त्रैगुण अतीत त्रैभवण धनी अगम्म अथाहीआ। जो लहिणा देणा निरगुण सरगुण पूरा करे विच्चों लखां, शाह पातशाह शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। जो लहिणा देणा तन वजूद माटी खाक जाणे कक्खां, एथे ओथे दो जहानां वेखे थांउँ थाँईंआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार जो हिरदे अन्दर वसा, वास्तव वसल यार इक जणाईआ। जो बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द अन्तर निरंतर देवणहारा रसा, बिन रसना रस चखाईआ। जिस दा जोत नूर प्रकाश बिन रवि शशा, दीआ बाती कमलापाती गृह मन्दिर करे रुशनाईआ। जो आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद निरगुण धार फिरे नस्सा, सरगुण लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ। उस दी सिफ्त सलाह बिन अक्खरां वाला जस्सा, ढोला सोहला आपणा दए समझाईआ। जो अन्तर निरंतर कलयुग मेटे रैण अन्धेरी मसा, मस्ती नाम ख़ुमारी एकँकारी दए चढ़ाईआ। जिस दे हुक्म विच माण मिलण वाला इक्को सस्सा, होड़ा आपणा अंग बणाईआ। हाहा टिपी नाल फिरे नस्सा, दो जहान भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच

दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ दे बणो संगी, सगला संग बणाईआ। देवे वस्त अनमंगी, अतोट अतुट वरताईआ। किरपा करे सूरा सरबंगी, हरि करता धुर दरगाहीआ। जोती जाता हो के लावे अंगी, अंगीकार आप अख्वाईआ। तुहाडी पुश्त पनाह होण ना देवे नंगी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस दी खेल सदा चंगी, चंगी तरह समझाईआ। जिस दे हुक्म विच नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग लँघी, भज्जी वाहो दाहीआ। उह जन भगतां नेत्र लोचन नैण अक्ख होण ना देवे अन्धी, नूर नूर नूर करे रुशनाईआ। सच प्यार मुहब्बत विच सारे उस दे नाल कर लओ संधी, विचोला सतिगुर शब्द शब्द बणाईआ। जो लहिणा देणा पूरा करे प्रकृती पंझी, पंजां तत्तां आपणा संग बणाईआ। उस दे प्यार विच बिना विछोड़यों वहाओ अंझी, बिन नैणां नीर वहाईआ। जो सुरती तुहाडी आपणे नाल लए गंढ्ढी, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी दया कमाईआ। निज आत्म परमात्म धार देवे ठण्डी, अग्नी तत तत बुझाईआ। धरनी कहे जन भगतो अन्दरों वासना कढिओ गंदी, क्रिया कूड़ ना कोए हल्काईआ। घर प्रकाश तकणा चन्द नौ चन्दी, नूर नुराना दए चमकाईआ। नाम गाउणा बिन बत्ती दन्दीं, अनहद नादी नाद करे शनवाईआ। मज़्हब दी रहे ना कोए पाबन्दी, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ दे बण जाओ अगम्मे बाले, इक्को समझो पिता माईआ। जो मेहरवान मेहर करे पुरख अकाले, अकल कलधारी परवरदिगारी आपणी दया कमाईआ। झगड़ा छड्डो शाह कंगाले, दीन मज़्हब जात पात वंड ना कोए वंडाईआ। फल लगाओ आपणे काया वाले डाले, पत टहणी लओ महकाईआ। फेर परम पुरख परमात्म जन भगतो आप संभाले, सम्बल दा मालक हो के दया कमाईआ। त्रैगुण मेटे कूड़ ज़ंजाले, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जिस दा खेल अगम्मा होणा हाले, हालत वेखे खलक खुदाईआ। उह त्रैगुण मेटे कूड़ जंजाले, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप खुल्हाईआ। धरनी कहे जन भगतो गुण गाओ इक गोबिन्द, गोबिन्द गोबिन्द धार समाईआ। अन्तष्करन मिटाओ चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। दर्शन पाओ हरि गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, गवर वेख वखाईआ। जिस दी आत्म धार सारे बिन्द, बचया रहिण कोए ना पाईआ। उहदा लहिणा देणा वेखो नाल भारत हिन्द, हिन्दवायण नरायण की दृढ़ाईआ। जिस दा अमृत रस सागर सिन्ध, सिन्धू बिन्दू हो के दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद मेटणहारा चिन्द, चिन्ता चिखा जगत ना कोए जलाईआ।

२४ चेत शहिनशाही सम्मत १२ पिण्ड बड़हेड़ी नेड़े चण्डीगढ़्ह महिन्दर सिँघ दे गृह

धरनी कहे किरपा कर पुरख अकाल, अकल कलधारी एकँकारी आपणी दया कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेरी बणा सच्ची धर्मसाल, गुरदवारा गुरदेव इक्को इक जणाईआ। अमृत रस सर सरोवर इक्को दे वखाल, जल थल महीअल आपणा रंग रंगाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना दे वस्त सच्चा धन माल, अतोट अतुट दीन दुनी वरताईआ। फल लगा दे मेरे चुरासी वाले डाल, पत टहणी आप महकाईआ। भगत सुहेले मेरे उत्ते भाल, सन्त साजण वेख वखाईआ। गुरमुख तक आपणे लाल, गुरसिख आपणी गोद टिकाईआ। मेरा लेखा पूरा करदे पिछली घाली घाल, घायल हो के सेव कमाईआ। सति सतिवादी सतिगुर शब्द मेरा विचोला बणा दलाल, जगत जहान ख़ुशी बणाईआ। जो वेखणहारा हक हलाल, हकीकत खोजे थांउँ थाँईंआ। तेरा संदेशा देवे बेमिसाल, मिसल आपणी इक जणाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ करे जवाल, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। जोती जल्वा दए जमाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। भाग लगाए काया माटी खाल, पंजां तत्तां मानस मानव मानुख दए वड्याईआ। झगड़ा मुकाए शाह कंगाल, अमीर ग़रीब रहिण कोए ना पाईआ। तेरे नाम दा दीन दुनी वजाए इक्को ताल, ताल तलवाड़ा इक दरसाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं विच होवां ख़ुशहाल, ख़ुशखबरी मैनूं दे सुणाईआ। उह लहिणा देणा पूरा कीता जो गोबिन्द कीता नाल रवाल, रवालसर दा लेखा दे समझाईआ। मैं नव सत्त ख़ुशीआं विच पावां धमाल, नच्चां टप्पां कुद्दां चाँईं चाँईंआ। मेरे उत्तों त्रैगुण माया मेट जगत ज़ंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेरी कर संभाल, सम्बल दा मालक हो के वेख वखाईआ। मेरा लहिणा देणा तक्क लै हाल, हालत तक खलक खुदाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, कलयुग कूड़ नगारा डंक रिहा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन बणे ना कोए प्रितपाल, प्रितपालक ख़ालक बालक हो के तेरे चरण कवल धवल निमाणी सीस निवाईआ।

२४ चेत शशहिनशाही सम्मत १२ पिण्ड घड़ूआ ज़िला रोपड़ सुरजीत सिँघ दे गृह

धरनी कहे जन भगतो इक्को इष्ट मंनो श्री भगवाने, श्री भगवान नौजवान नज़री आईआ। जिस दे आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल महाने, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी हो के हुक्म जणाईआ। जिस दे सतिगुर शब्द नाल लहिणे देणे दो जहाने, निरगुण निरगुण हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जो विष्न ब्रह्मा शिव दस्से खेल महाने, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ।

जिस अवतार पैग़म्बर गुर खेल वखाया ज़िमीं असमाने, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। उस दे हुक्म संदेशे पुराणे, पुराण अठारां देण गवाहीआ। जिस दे हुक्म विच बदल जाणे ज़माने, ज़ाहर ज़हूर आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा भेव पा सकण ना इलम इलमाने, आलमां चले ना कोए चतुराईआ। उह शहिनशाह शाहो भूप सुल्ताने, हरि करता धुरदरगाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होए दो जहाने, दोहरी आपणी कल वरताईआ। जो भगत सुहेले लख चुरासी विच्चों पहचाने, पेशतर आपणा रंग रंगाईआ। जिन्हा दा इक्को होए गाने, तूं मेरा मैं तेरा राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा कर्म आप कमाईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ दा तक्को दरस, अन्तर निरंतर ध्यान लगाईआ। तुहाडी जन्म जन्म दी मिटे हरस, हवस अगली दए चुकाईआ। मेहरवान हो के करे तरस, रहमत आपणी हक कमाईआ। मेरे उत्ते सम्मत शहिनशाही बारां ख़ुशीआं वाला बरस, जिस दी बरसी चार जुग दे शास्त्र लैण मनाईआ। आपणी जन्म कर्म दी मेटो हरस, हवस कूड़ ना कोए रखाईआ। निगाह मारो उत्ते फ़र्श, बिन नेत्र नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे जन भगतो अन्दरो अन्दर बदलो नीता, निरत सुरत इक्को रंग रंगाईआ। पिछला जीवण छड्डो बीता, अग्गे प्रभ दे रंग समाईआ। इक्को स्वामी जाणो मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जो तन वजूद करे ठांडा सीता, अग्नी तत बुझाईआ। जेहड़ा निरगुण धार सदा जगजीता, जग जीवण दाता इक अख्वाईआ। जिस दी सब तों वक्खरी निराली रीता, निरवैर हो के रिहा चलाईआ। सो झगड़ा मटाए मन्दिर मसीता, काया काअबा इक वखाईआ। सति धर्म दी सति सतिवादी हो के करे ताकीदा, धुर दा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दीआं आसां मनसां पूरीआं करे उम्मीदां, तृसना तृखा जगत जुगत बुझाईआ।

२४ चेत शहिनशाही सम्मत १२ पिण्ड घड़ूआ ज़िला रोपड़ गुरदेव सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द सच्चा गुरदेवा, देव आत्मा आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां जुग जुग लेखे लाए सेवा, सेवक सेवा आपणा अंग बणाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना बख्शे अगम्मी मेवा, अमृत रस आपणा आप चखाईआ। जिस दी सिफ्त कर ना सके जिह्वा, रसना गुण ना कोए वड्याईआ। सो स्वामी अलख अभेवा, अलखणा आपणी कार भुगताईआ। जो वसणहारा नेहचल धाम नेहकेवा, सचखण्ड आसण लाईआ। जन भगतां आदि जुगादि दूसरा करन देवे ना कदे करेवा, करनी

दा करता मालक आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवार आप सुहाईआ। सतिगुर शब्द जन भगतां पूरी करे मनसा, आसा तृष्ना आपणे नाल मिलाईआ। सति सतिवादी हो के बख्शे भरवासा, चरण कवल दए वड्याईआ। दीआ बाती कमलापाती कर प्रकाशा, अन्ध अज्ञान दए बुझाईआ। लेखे लाए पवन स्वासा, जो साह साह ध्याईआ। जन्म कर्म दा लहिणा देणा पूरा करे लेखा रहे रती ना मासा, अतोल अतुल आपणी वस्त वरताईआ। अन्तर आत्म निरंतर मिल मिल करे हासा, हस्ती आपणी इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द जन भगतां हिरदा करे शुद्ध, सुदी वदी वंड ना कोए वंडाईआ। निर्मल पवित्र करे बुध्ध, चित्तर चलितर आपणा दए समझाईआ। नाम ख़ुमारी मस्ती विच करे बेसुध, वसुधा उत्ते दए वड्याईआ। पंच विकार अन्तर करे ना युद्ध, जिस नूं मिल्या धुर दा माहीआ। सो लहिणा देणा पूरा करे कलयुग, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। हरिजन भाग आपे करे उग्घ, उगण आथण दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो प्रभ प्रीती जगत निराली, निराकार दए जणाईआ। बिना सतिगुर किरपा किसे कोलों जाए ना संभाली, संभल के कदम ना कोए उठाईआ। जिस दी किरपा नाल तुट्टे जगत ज़ंजाली, जागरत जोत करे रुशनाईआ। उह भगतां पिच्छे आपणी घाल रिहा घाली, सेवक हो के सेव कमाईआ। बिना जाण पछाण करे दलाली, विचोला हो के मेल मिलाईआ। भाग लगा के काया धर्मसाली, धर्म दवारा इक दृढ़ाईआ। फल लगा के जन्म कर्म दी डाली, पत टहणी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नेहकंलक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि भगत सुहेले नव सत्त निरगुण हो के रिहा भाली, भेव आपणा आपणे विच्चों प्रगटाईआ।

२४ चेत शहिनशाही सम्मत १२ पिण्ड रुढ़की ज़िला रोपड़ सेवा सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरा तेरे अगे हाढ़ा, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार वास्ता पाईआ। मैनूं तन वजूद अग्ग लगी बिना नाड़ां, शरीर बेनज़ीर जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कलयुग क्रिया कूड़ लाया अखाड़ा, पंच विकारा नच्चे चाँईं चाँईंआ। फिरी दरोही टिले जूह उजाड़ पहाड़ा, समुंद सागर रोवण मारन धाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरे नाम दा मंगण आए कोई ना वाड़ा, सच दवार एकँकार अलख ना कोए जगाईआ। नव सत्त ब्रह्म मति कलयुग

चबा गया आपणीआं थल्ले दाढ़ां, भय भीत कीती खलक ख़ुदाईआ। मेरी बेनन्ती तेरे अग्गे मेरा लेखे लाउणा अज्ज दा दिहाढ़ा, दयोहाढ़ी तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू किरपा कर सूरे सरबग, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। कलयुग जीव हँस बणा कग, कागों हँस रूप वटाईआ। त्रैगुण मेरे उत्तों बुझा दे अग्ग, ततव तत ना कोए जलाईआ। जन भगतां दर्शन दे उपर शाहरग, शहिनशाह पर्दा आप उठाईआ। साचे नाम दा वजा अगम्मी नद, अनहद नादी नाद कर शनवाईआ। जगत क्रिया कूड़ मेट दे हद, हदूद महबूब आपणी इक समझाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर तूं मेरा मैं तेरा गावे छन्द, आत्म परमात्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। बिन रसना जिह्वा जीव जंत आत्म धार बख्श अनन्द, परमानंद विच समाईआ। दूई द्वैती शरअ शरायती मेट दे कंध, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मानव ज़ाती ख़ुशी करदे बन्द बन्द, बन्दगी आपणी इक दृढ़ाईआ। बिना सूर्या चन्द तों चाढ़्ह दे चन्द, नूर नुराने आपणा नूर दे चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी धार तक लै आप, धवल हो के दयां जणाईआ। बिन तेरी किरपा मिटे मूल ना पाप, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। मेरे अन्तष्करन अन्तर निरंतर मेट रोग संताप, संसा क्रिया कूड़ दे मिटाईआ। तूं मालक ख़ालक मेरा धुर दा कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। सच प्रीती जगत रीती बख्श आपणा नात, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पुछ वात, वास्ता तेरे चरण रखाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी देवणहारा दात, दाता दानी इक अख्वाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां पुच्छ वात, वारस हो के वेख वखाईआ। नव सत्त मेरे उत्तों मेट अन्धेरी रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। पर्दा खोल्ह दे बातन बात, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते आपणी कर मेहरवानी, महबूब तेरी सरनाईआ। दीन दयाले साची वस्त देणी अगम्म निशानी, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। इक्को मंज़ल दे रुहानी, रूह बुत्त वजदी रहे वधाईआ। झगड़ा मेट जिस्म जिस्मानी, ततव तत दे समझाईआ। धुर दा कलमा नाम दस्स पैग़ामी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी इक्को रंग रंगाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां आपणी मंज़ल दस्स आसानी, असल वसल यार दे कराईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरे प्यार दी होवे हक कुरबानी, करबल्यां दी लोड़ रहे ना राईआ। आबे हयात अमृत रस प्या दे ठंडा पाणी, निझर झिरनिउँ बूंद स्वांत आप टपकाईआ। चार वरनां अठारां बरनां दीनां मज़्हबां बण जा बानी, वारस हो के वेख वखाईआ। तेरी सिफ्त सलाह बेपरवाह अगम्म अथाह कोई लिख ना सके कलम कानी,

काएनात विच भेव कोए ना पाईआ। मेरी बेनन्ती परवरदिगार सांझे यार इक्को मानीं, मनसा तेरे चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लहिणा कर दे पूरा, पूरन ब्रह्म दे जणाईआ। मालक ख़ालक बण हाज़र हज़ूरा, हज़रतां तों बाहर लहिणा दे समझाईआ। जुग बदलणां तेरा दस्तूरा, आदि जुगादी रीती चली आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मैं धरनी होई मज़बूरा, मुश्किल विच आपणा झट लँघाईआ। उह आसा पूरी कर दे जो संदेशा दे के गया मूसा उत्ते कोहतूरा, तुरीआ तों बाहर गया दृढ़ाईआ। जिस नूं ईसा किहा मेरा बाप असमानी नूरा, नूर नुराना इक अख्वाईआ। मुहम्मद दी आशा धुर अमाम कलमा काएनात दा लेखा ना रहे अधूरा, हदूद महिदूद इक जणाईआ। मैं तेरी परवरदिगार होवां मशकूरा, शुकराने विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सर्ब कला भरपूरा, समरथ अकथ तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत १२ पिण्ड शेख पुर ज़िला रोपड़ हरभजन सिँघ दे गृह

शरअ कहे सुण मेरे अन्तरजामी, अन्तर निरंतर जगत जहान ध्यान लगाईआ। मेरी धार विच नव सत्त होई अन्धेरी शामी, शमअ नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। दीन दुनी दा नाता जुड़े मूल ना बाहमी, एका रंग ना कोए समाईआ। दीनां मज़्हबां विच मैं होई नेहकामी, आपणा बल ना कोए धराईआ। शरअ जगत बध्धी गुलामी, बन्धन दीन दुनी वखाईआ। झगड़ा पाया तेरे कलमे नाल कलामी, कायनात दिती लड़ाईआ। मेरे अन्तर कलयुग आई खामी, ख़ामोश बैठी दयां दुहाईआ। मेरा संदेश तेरे चरण कवल पैग़ामी, पैग़म्बरां दे मालक दयां दृढ़ाईआ। धरनी धवल उत्तों झगड़ा मेट असमानी, इस्म आज़म इक समझाईआ। मेरे उत्ते करनी मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात झगड़ा रहे ना कोई इन्सानी, मानस मानव मानुस तेरे रंग रंगाईआ। मेरी शरअ शरीअत कर बेगानी, लोकमात रहिण ना पाईआ। तूं शहिनशाह पातशाह सुल्तानी, हरि करता इक अख्वाईआ। मैं जगत कोझी होई निमाणी, निव निव लागां पाईआ। मेरा लहिणा देणा लोकमात चुका आसानी, असल आपणा हुक्म वरताईआ। मेरे प्यार विच अवतार पैग़म्बरां गुरुआं देणी पई कुरबानी, करबला शहादत रिहा भुगताईआ। मैं झगड़ा पाया जिस्मानी, जमीर सब दी अन्दरों दिती बदलाईआ। तूं मेरा मालक एका एक असलामी, इस्म आज़म नूर अलाहीआ। मेरी बेनन्ती करीं परवानी, परम पुरख पुरख दृढ़ाईआ। मेरी अक्खरां वाली नहीं कहानी, शब्दी धार मंग मंगाईआ।

मेरा झगड़ा मुका दे नालों जेरज खाणी, तन वजूद लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दर मिले वड्याईआ। शरअ कहे प्रभू मेरा झगड़ा तक्क लै लोकमात, मति मतांरता डेरा ढाहीआ। मेरा लेखा तक्क लै ज़ात पात, दीन मज़्हब फोल फुलाईआ। मेरी इक्को बेनन्ती इक्को बात, बातन भेव देणा चुकाईआ। किरपा कर दे मेरे कमलापात, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। सच प्रीती मानव ज़ाती आपणा जोड़ लै नात, दीन दुनी दा लेखा आप ना कोए लिखाईआ। चार कुण्ट दा झगड़ा मेट दे कागज़ात, निरअक्खर कर पढ़ाईआ। तूं आदि जुगादी सब दा पित मात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। लेखा रहिण ना देणा कागज़ात, आत्म परमात्म देणा समझाईआ। अन्त कन्त भगवन्त मेरी पुछणी वात, वारस हो के वेख वखाईआ। मैं पैग़म्बरां वल रही झाक, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। कवण वेला मेरा लहिणा देणा मुक्के लोकमात, धरनी धरत धवल धौल रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक मनाईआ। शरअ कहे प्रभू मेरी शरीअत मुका दे जल्दी, बहुती देर ना कोए लगाईआ। कलयुग कला मेट दे कल दी, कल कातीआं कर सफ़ाईआ। कपट खेल रहे ना छल दी, अछल छल धारी हो सहाईआ। वंड रहे ना पाणी जल दी, तीर्थां रंग रंगाईआ। खेल वेख लै मारूथल दी, काअबे रहे कुरलाईआ। शरअ कहे मैं तेरा हुक्म संदेशा रही झलदी, सिर सर निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दर मिले वड्याईआ। शरअ कहे प्रभू मेरा लहिणा देणा मुका जहाना, दीन दुनी वंड ना कोए वंडाईआ। किरपा कर मेरे भगवाना, भगवन तेरी ओट तकाईआ। तूं सच धर्म दस्स इक निशाना, निशाने दीन दुनी बदलाईआ। धर्म दी धार इक्को वखा धर्म निशाना, जगत जहान कर शनवाईआ। तूं महाबली सुल्ताना, हरि करता धुरदरगाहीआ। शरअ कहे मेरी बेनन्ती कर परवाना, परम पुरख तेरे चरण टिकाईआ। मेरा लेखा लहिणा तक ज़िमीं असमानां, ज़िमीं असमान दे मालक होणा सहाईआ। मैं चाहुंदी तेरा इक्को इष्ट होवे श्री भगवाना, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। तेरे नाम कलमे दा इक्को होवे गाणा, नव सत्त मिलके ढोला गाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा शहिनशाह कर शहाना, शाहो भूप आपणी दया कमाईआ। सृष्टी दृष्टी इक्को बख्श ध्याना, चरण कवल इक सरनाईआ। शरअ हदूद रहे ना कोए विच इन्साना, इन्सानीअत सब नूं देणी दृढ़ाईआ। मेरी धार सतिजुग विच बदले नाल बदल दईं ज़माना, ज़िमीं ज़मां आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सच दा बख्श दे दाना, दाते दानी दयावान आपणा रंग रंगाईआ।