पुस्तकालयभाग २४

२५ चेत शहिनशाही सम्मत १२ शेखपुर ज़िला रोपड़ मेहर सिँघ दे गृह

धर्म कहे प्रभू मेरा उग्घा करदे धर्म, धर्म दी धार एकँकार देणी प्रगटाईआ। जन भगतां धरनी धवल धौल उत्ते दे दे जरम, जन्म जन्म दे मालक दया कमाईआ। साचे सन्तां सृष्टी दृष्टी अन्दर बदल दे कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। दीन दुनी दा अन्दरों मेट दे भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप इक्को टेक बख्श दे चरण, चरणोदक धुर दा जाम प्याईआ। सति सतिवादी पुरख अकाले तेरी होवे सरन, सरनगति इक रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला सारे पढ़न, इक्को राग सिफ्त सलाहीआ। इक्को मंज़ल महबूब तेरी चढ़न, भज्जण बण के पाँधी राहीआ। इक्को सचखण्ड दुआरे वड़न, दरगाह साची सोभा पाईआ। तूं निरगुण निरवैर लाउणा आपणे लड़न, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धर्म कहे प्रभू मेरा धर्म धार दा बणा दे जुग, जुगती आपणी नाल बणाईआ। भगत सुहेले लोकमात चुग, चुगली निंदया विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। साचा नाम बख्श दे आथण उग, उदय असत तेरी वजदी रहे वधाईआ। हरिजन पवित्र कर बुध्ध, बिबेकी आपणा रंग चढ़ाईआ। निर्मल साफ़ करदे शुद्ध, वसुधा उत्ते दे वड्याईआ। लेखे ला लै जनणी वाला दुद्ध, बत्ती धार सीर बख्शाईआ। तूं देवणहारा सब कुझ, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। जन भगतां दीपक लोकमात जाए ना बुझ, जोती जोत करनी रुशनाईआ। सगला संगी ना दिसे बिन तुध, साचा माण ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दर आप सुहाईआ। धर्म कहे प्रभू मेरा खोल्ह दे धर्म दवारा, धर्म दी धार नाल जणाईआ। सच वस्त नाल अगम्मी दे दे थारा, थिर घर वासी आपणी दया कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा इक्को होवे दवारा, दीन मज़्हब ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर निरंतर निरगुण धार बण सहारा, सहायक नायक इक्को इक अख्वाईआ। तूं कुदरत कादर बेऐब परवरदिगारा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। आदि जुगादी सांझा मीत मुरारा, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। धरती उत्तों दीन मज़्हब झगड़ा मेट जगत संसारा, शरअ शरीअत करे ना कोए लड़ाईआ। मानव ज़ाती तेरे चरण कवल करे निमस्कारा, निव निव लागे पाईआ। तूं सब नूं देवणहार दातारा, दयानिध अख्वाईआ। भगत वछल बण गिरधारा, गहर गम्भीर आपणा रंग रंगाईआ। भगत सुहेला नज़री आए मीत मुरारा, मित्र प्यारे तेरी बेपरवाहीआ। हरिजन साचे गंढ्ढ पा विच संसारा, पिता पूत गोद सुहाईआ। धरनी कहे मैं नमो नमो करां निमस्कारा, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। तूं शाहो भूप इक सिक्दारा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। तेरा चरण कवल सब दा सांझा होए दवारा, दो जहानां

मालक देणी वड्याईआ। तेरा नूर ज़हूर प्रकाश होवे चवीआं अवतारा, चौबीसे जगदीशे देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अन्त ना कोए सहारा, सहायक जगत जुगत नज़र कोए ना आईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत १२ पिण्ड ध्यान पुर ज़िला रोपड़
बचन सिँघ दे गृह

धर्म कहे प्रभ सति सच दस्स दे राह, मानव जाती इक्को मार्ग लाईआ। दो जहानां श्री भगवाना बण मलाह, खेवट खेटा हो के बोझ आपणे कंध उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा इक्को नाम लैण गा, गोबिन्द सोहला ढोला इक समझाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों पकड़ लै बांह, आत्म परमात्म मेला मिलाउणा चाँईं चाँईंआ। धरनी धरत धवल धौल तेरा पूजण होवे इक थाँ, इक्को दवार दे वड्याईआ। खेल तक्क ला जोती जाते हो के थल अस्गाह, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ दे मिटा, माया ममता मोह ना होए हल्काईआ। साचा मार्ग इक्को इक दरसा, दहि दिशा पर्दा लाहीआ। तूं शहिनशाह पातशाह, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर आप सुहाईआ। धर्म कहे प्रभ मेरा दीन दुनी नाल कर प्यार, मुहब्बत सतिगुर शब्द बणाईआ। दीन मज़्हब रहे कोई ना खार, दूई द्वैती वंड ना कोए वंडाईआ। ज़ात पात दा करे ना कोई विचार, ऊँच नीच नज़र कोए ना आईआ। तेरा इक्को इष्ट सृष्टी होवे सर्ब संसार, दो जहानां इक्को रंग वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरा नाम होए जै जै कार, सोहला ढोला इक्को गाईआ। इक्को चरण कवल होवे निमस्कार, दूसर नज़र कोए ना आईआ। धर्म कहे मेरा धर्म दवारा धवल उत्ते सब नूं दए अधार, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची वस्त अगम्म वरताईआ। धर्म कहे मेरा धर्म दवारा अगम्मा खोल्ह, ख़ालक खलक दे वड्याईआ। नाम निधाना श्री भगवाना शब्दी धार बोल, दो जहानां कर पढ़ाईआ। धर्म दा धर्म तराज़ू कंडे जगत तोलणा तोल, लख चुरासी आपणे हथ्थ उठाईआ। सच दवारा एकँकारा परवरदिगारा सांझे यारा इक्को खोल्ह, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सारे तेरा ढोला लैण बोल, अनबोलत देणा सुणाईआ। निरगुण सरगुण वसणा सदा कोल, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जगत जिज्ञासू, मेरे सच स्वामी रहे ना मेरे कोल, भुल्लयां मार्ग देणा लाईआ। आपणा

वायदा तक्क लै अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाला कौल, इकरारनामा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धर्म कहे प्रभू धर्म दी धार बणा दे मानुख, मानस आपणे रंग रंगाईआ। शरअ दा रहे ना किसे दुक्ख, शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। ममता मोह ना कलपे भुक्ख, तृष्ना कूड़ देणी मिटाईआ। सुफल कराउणी जगत जनणी कुक्ख, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। उजल करना लोकमात मुक्ख, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब मेरे गुसाँईंआ। धर्म कहे प्रभू मेरा धर्म दवारा होवे एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। मानव ज़ाती इक्को होवे टेक, टिक्के धूड़ी मस्तक खाक रमाईआ। हर हिरदे अन्दर कर बुध बिबेक, पतित पुनीत आप कराईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत देणा बुझाईआ। त्रैगुण माया ला सके ना सेक, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। तेरा खेल सदा सद नेक, अकल कलधारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिधर्म धर्म दी धार एकँकार आपणी बख्शणी धुर दी टेक, टिक्के मस्तक धूड़ी खाक खाक रमाईआ।

२५ चेत शहिनशाही सन्तत १२ पिण्ड धनौरी ज़िला रोपड़ लक्षमण सिँघ, दे गृह

धरनी कहे प्रभू सति धर्म प्रगटा दे मात, जगत जुगत आपणी दया कमाईआ। ग़रीब निमाणयां दीन दुनी पुच्छ वात, कोझयां कमल्यां हो सहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेट अन्धेरी रात, सतिजुग सति चन्द कर रुशनाईआ। वरनां बरनां सच प्रीती बख्श आपणी दात, वस्त अमुल अतुल आप वरताईआ। तूं सब दा स्वामी ठाकर कमलापात, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। कलयुग अन्त अखीर बेनज़ीर पुच्छ वात, वारस हो के वेख वखाईआ। मानस ज़ाती अन्दर मार झात, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते धर्म दी धार कर उग्घी, निरगुण निरवैर दया कमाईआ। कलयुग औध वेख लै पुग्गी, आपणा बैठी पन्ध मुकाईआ। मैं रो पुकारां धरत निमाणी बसुधी, बेसुध हो के रही जणाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों पवित्र कर दे बुद्धी, मन कल्पणा कूड़ मिटाईआ। नाम अणयाले तीर नाल सब दी सुरती जाए विधी, अन्तर निरंतर लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू सतिजुग धर्म दवारा खोल्ह, मिटी खाक दे वड्याईआ। शब्द अनादी अगम्मा बोल, अनबोलत राग दृढ़ाईआ। मानव ज़ाती दीन दुनी धर्म तराज़ू तोल,

कंडा इक्को हथ्थ उठाईआ। बजर कपाटी जीवां जंतां साधां सन्तां पर्दे खोल्ह, भगत भगवान आपणे रंग रंगाईआ। हर घट अन्तर स्वामी हो के जा मौल, मौला आपणा भेव खुल्हाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं अन्तिम पूरा करदे कौल, इकरारनामा आपणे रंग रंगाईआ। मैं कोझी कमली जगत निमाणी धौल, धवल हो के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू इक्को बख्श दे धुर दा चरण, चरणोदक साचा जाम प्याईआ। मेरे उत्तों झगड़ा मेट दे ज़ात पात वरन, बरन दा लेखा रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म नव सत्त ढोला पढ़न, तन मन्दिर अन्दर सब दे वजदी रहे वधाईआ। तेरी मंज़ल हकीकी लाशरीकी परवरदिगार साचे चढ़न, दरगाह साची मुकामे हक सचखण्ड साचे मिल के वज्जे वधाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी हार भन्न्हण घड़न, समरथ अकथ तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू धुर दा तेरा होवे नूर उजाला, अन्ध अज्ञान मिटाईआ। आत्म परमात्म मार्ग दस्स सुखाला, पारब्रह्म ब्रह्म मेला होए सहिज सुभाईआ। सुरत शब्द इक्को दसणी सची धर्मसाला, गुरदवारा इक्को नज़री आईआ। फल लगा दे मेरे उत्ते मानस वाले डाला, साढे तिन्न करोड़ पत्त टहणी रोम रोम महकाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ हर हिरदिउँ कढ्ढ ज़ंजाला, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। सति नाम आत्म परमात्म बिन रसना जिह्वा बणा माला, मन का मणका आप भवाईआ। भाग लगा दे साढे तिन्न हथ्थ जीव आपणा घर सुहा ला, सोहणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरा इक्को धर्म होवे उजागर, नव सत्त ब्रह्म मति देणी माण वड्याईआ। मेरा निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल मैल धुआईआ। सच दवार एकँकार परवरदिगार दे आदर, आदर्श आपणा इक जणाईआ। इक्को वस्त नाम वणज करा सौदागर, अमुल अतुल मेरी झोली पाईआ। तूं योद्धा सूरबीर बहादर, बलधारी इक अख्वाईआ। करनी दा करता कुदरत दा कादर, करीम रहीम नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। ऊँच नीच मेट दे दु:ख, आत्म ब्रह्म सर्ब समझाईआ। उजल कर सब दा मुक्ख, दुरमति मैल रहे ना राईआ। मेरी पवित्र कर दे कुक्ख, दर तेरे वास्ता पाईआ। मेहरवान हो के तुट्ठ, श्री भगवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जो तेरे तेरे नालों गए रुठ्ठ, शब्दी धार लैणे मिलाईआ। निगाह मारनी मेरी उतर पूरब पश्चिम दक्खण वाली गुठ्ठ, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू

मेरा समां सुहंजणा करदे वक्त, घड़ी पल आपणे रंग रंगाईआ। मैं बिरहों वैरागण विच जगत, जगत जुगत दे मालक देणी वड्याईआ। मानव ज़ाती परम पुरख आपणे बणा लै भगत, भगवान हो के वेख वखाईआ। हर हिरदे अन्तर आपणी बख्श दे शक्त, शक्तिशाली तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। सब दी लेखे ला लै बूंद रक्त, तन वजूदां कर सफाईआ। शरअ दा रहिण देवीं ना कोई फरक, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। आदि जुगादी अवतार पैग़म्बरां वायदे पूरे करदे शर्त, शरेआम आपणा हुक्म वरताईआ। मैं रो रो दुहाई देवां निमाणी धरत, धवल हो के मंग मंगाईआ। किरपा कर दे मेरी मिटी खाक उत्ते फर्श, अर्श दे मालक होणा सहाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते निरगुण धार एकँकार परवरदिगार सांझे यार दे दरस, बिन नेत्र लोचन नैण आपणा नूर नूर दरसाईआ। नाम निधाना नौजवाना श्री भगवाना नव सत्त आपणा अमृत बरस, मेघ मेघला अगम्म टपकाईआ। मेरी आदि अन्त दी मेट हर्स, हवस कूड़ रहे ना राईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरे उत्ते कर तरस, रहमत आपणी हक कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाते पुरख बिधाते मेरे उत्ते निगाह मारनी परत, पतिपरमेश्वर मेरी आशा आशा विच्चों पूर कराईआ।

२६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ पिण्ड धनौरी ज़िला रोपड़ दर्शन सिँघ दे गृह

धरनी कहे जन भगतो प्रभू दे बणो बाले, जीवण बचपन प्रभ दी झोली पाईआ। किरपा कर पुरख अकाले, अकल कलधारी बेपरवाहीआ। निरगुण हो के आप संभाले, सम्बल दा मालक अगम्म अथाहीआ। दिवस रैण करे प्रितपाले, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। तुहाडे मार्ग रखे सुखाले, सुख सागराँ विच समाईआ। जन्म जन्म दे दाग धोवे काले, कालख काली शाही टिक्का दए गंवाईआ। ममता मोह विकार तोड़े ज़ंज़ाले, जागरत जोत करे रुशनाईआ। बेसुधां आप संभाले, वसुधा उत्ते देवे माण वड्याईआ। भाग लगावे जन्म कर्म दे डाले, पत टहणी आप महकाईआ। लेखे लावे नाम जपण दी घाले, सेवा आपणे रंग रंगाईआ। सच दवार वखाए सचखण्ड सच्ची धर्मसाले, दरगाह इक्को नज़री आईआ। जिथ्थे अमीर ग़रीब इक्को दर बहाले, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर आप सुहाईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ दे बणो दुलारे सुत, अपराधी रहिण कोए ना पाईआ। इष्ट मंनो अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म मिल के वजे वधाईआ। तुहाडी सुहञ्जणी करे रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तुहाडे लेखे

लाए काया माटी तन पंज भुत, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभू दे बच्चे बणो निधान, आपणी रखो ना कोए चतुराईआ। चरण प्रीती मंगो दान, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। सो देवणहार श्री भगवान, हरि करता अगम्म अथाहीआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, दो जहान बैठण सीस निवाईआ। जिस दे हुक्म विच खेल खेलया राम काहन, काहन कान्हा इक अख्वाईआ। जिस पैग़म्बरां कलमा दिता महान, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त वड्याईआ। जो गुरुआं गुर शब्द कर परवान, परम पुरख हो के वेख वखाईआ। सो कलयुग अन्त लहिणा देणा चुकाए आण, आप आपणा फेरा पाईआ। अन्तर आत्म बिन पढ़यां दए ज्ञान, दृष्टी आपणे रंग रंगाईआ। हरिजन भगत सुहेले लोकमात पहचान, मेला मेले सहिज सुभाईआ। लख चुरासी कर पुण छान, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक अगम्म अथाहीआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभू दा इष्ट मंनों तमाम, तमा लालच जगत नज़र कोए ना आईआ। जो आदि जुगादी धुर अमाम, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दी अक्खरां वाली सिफ्त सलाही कलाम, कायनात दए दृढ़ाईआ। जिस दे हुक्म विच दीन मज़्हब गुलाम, सिर सके ना कोए उठाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी देवणहारा साचा पैग़ाम, सुनेहड़ा इक्को इक सुणाईआ। शरअ दा रिहो ना कोए गुलाम, गुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। नाम हकीकी पीओ जाम, साकी हो के हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ दा लेखा वेखो इकाई, इक इकल्ला सोभा पाईआ। जिस दा लहिणा सैंकड़े नाल नहीं दहाई, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। उह देवणहारा दाता अगम्म अथाही, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। जो नाम प्याला जन भगतां देवे बिना जगत सुराही, बिन रसना रस चखाईआ। रिंदो पीणा चाँईं चाँईं, अक्खां मीट ध्यान लगाईआ। जिस दी प्याई कदे उतरे नाहीं, उतर पूरब पश्चिम दक्खण इक्को रंग रंगाईआ। साकी तक्कणा धुर दा माही, बन्दा खाकी नज़र कोए ना आईआ। मदहोश हो के ढोला गाउणा चाँईं चाँईं, वाहवा तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। उह खेल वखाए थल अस्गाही, अस्थिल आपणा गृह जणाईआ। सो स्वामी सतिगुर लहिणा देणा लेखे लए लगाई, निरगुण हो के सरगुण मेल मिलाईआ। जगत मुसाफर दो जहानां सतिगुर बण के राही, रैहबर हो के रिहा दृढ़ाईआ। जन भगतो धरनी कहे प्रभ दे मिलण दी सब नूं वधाई, जिस दी जगत विद्या समझ कोए ना पाईआ। धन्न भाग तुसां मस्तक धूड़ी मेरी मिटी प्रभ चरण खाक रमाई, रोम रोम रोम विच समाईआ। जिस सच मुहब्बत विच तुहाडा लेखा लेखे ल्या लाई, आवण

जावण सब दा सुफल कराईआ। मैं उच्ची कूक पुकारां कढ्ढ के बाहीं, बुद्धी तों बाहर दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रीती देवे तोड़ निभाई, एथे ओथे अगे हो ना कोए तुड़ाईआ।

२६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ पिण्ड गोसलां ज़िला रोपड़ अजीत सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे आदि जुगादी धुर गोबिन्द, गोबिन्द धार एकँकार तेरी सरनाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। दीन दयाल वड कृपाल सद बखशिंद, रहमत रहीम रहमान दया देणी कमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेरी मेटणी चिन्द, चिन्ता चिखा ग़मी विच्चों ग़मखार बाहर कढ्ढाईआ। लख चुरासी जीव जंत कुदरत कादर करनी करते तेरी सारे बिन्द, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आसा मनसा वेख लै धरत, धवल धौल धरनी हो के सीस निवाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी सतिगुर शब्द धार वेख लै शर्त, जो निरगुण सरगुण अवतार पैग़म्बरां गुरुआं शब्दी गंढ्ढ पवाईआ। तूं मालक ख़ालक दो जहाना सति सतिवादी वाली अर्श, अर्शी प्रीतम बेपरवाह तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे अन्त कन्त भगवन्त मिलण दी हरस, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार देणी मिटाईआ। मैं बिना तन वजूद माटी खाक तेरा पाउणा चाहुंदी दरश, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश नज़र कोए ना आईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी मेरा ख़ुशीआं वाला लोकमाती बरस, बरसी तेरे चरण चरण मनाईआ। किरपा निधान नौजवान श्री भगवान रहमत विच्चों करना तरस, रहीम रहमान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा वक्त तेरे चरण कवल होए सुहंजणा, धूड़ी खाक खाक रमाईआ। किरपा कर दे कृपाल आदि निरञ्जणा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। तूं निरगुण निरवैर सदा सदा दर्द दु:ख भय भञ्जणा, परवरदिगार सांझा यार नूर अलाह इक अख्वाईआ। मेहरवाना नाम निधान निज नेत्र साचा पा दे अंजना, अन्ध अज्ञान जीव जहान दे मिटाईआ। जगत शरअ दी मेट दे हदना, हदूद महिदूद इक समझाईआ। जिथ्थे तेरा शब्द अनादी धुन आत्मक राग वजाए नदना, अनहद नादी नाद करे शनवाईआ।

उह मालक ख़ालक प्रितपालक मध सूदन मदना, अकाल मूर्त तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं चाहुंदी लेखे ला लै आल्हा अदना, ऊँच नीच राउ रंक वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी आसा पूरी कर दे जो संदेसा दे के गया कसाई सधना, सदके वारी घोल घुमाईआ। झगड़ा मानव जाती मेट दे तन वजूद बदना, शरीर बेनज़ीर आपणे रंग रंगाईआ। घर स्वामी ठाकर करा दे इक्को हज्जना, जगत हुजरयां लोड़ रहे ना राईआ। मैं ख़ुशीआं नाल मेरे महबूब तैनूं आपणे गृह सद्दणा, होका देवां चाँईं चाँईंआ। मैनूं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं किहा उस दा दीपक जोत इक्को जगणा, बिन तेल बाती कमलापाती करे रुशनाईआ। जिस ने मेहरवान हो के जन भगत सुहेले आपे लभ्भणा, नव सत्त ब्रह्म मति ध्यान लगाईआ। बिना जगत नगारयां दो जहानां डंका वज्जणा, राउ रंक करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सुहेले इक अकेले आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी परवरदिगार सांझे यार एकँकार मेरा अन्त कन्त भगवन्त कलयुग पर्दा कज्जणा, सिर समरथ हथ्थ आपणा इक टिकाईआ।

२६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ जगीर सिँघ दे गृह पिण्ड रंगीलपुर ज़िला रोपड़

धरनी कहे किरपा कर श्री भगवान, भगवन भगवन्त हो के दया कमाईआ। आदि जुगादी शब्द अनादी वड मेहरवान, मिहबान महबूब नूर अलाहीआ। सति सतिवादी सति पुरख निरञ्जण नौजवान, जोती जाते तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। निरगुण निरवैर निराकार तेरा खेल महान, महिमा अकथ कथ समझाईआ। मैं बाली बुध बुध अंजाण, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। तूं लहिणा देणा लेखा जाणे दो जहान, दोहरी आपणी कल वरताईआ। सतिगुर शब्द तेरा दूल्हा नौजवान, सूरबीर बेनज़ीर इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी सदा हुक्मरान, संदेशा देवे थांउँ थाँईंआ। जिस दा धरनी कहे मेरे उत्ते विधान, धुर दा हुक्म हुक्म प्रगटाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग उसे दा सुणदी रही वख्यान, निरअक्खर धार शब्द अक्खरां विच दृढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर जिस दा देंदे गए ब्यान, सोहले ढोले राग सुणाईआ। जिस नाम कलमे दीन दुनी कीते परवान, परम पुरख आपणी दया कमाईआ। उह दाता दानी गहर गम्भीर वड प्रधान, प्रधानगी आपणी इक जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दी मंनदे रहे आण, सिर सके ना कोए उठाईआ। उह महाबली तेरा सुत दुलारा बिन ततां दिसे ना किसे इन्सान, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। उह कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेरी बेनन्ती करे परवान, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। जिस नूं वेख मैं होई हैरान, हैरत विच जणाईआ। उह किस बिध मेरी करन आया कल्याण, कलमा

कायनात दृढ़ाईआ। तन वजूद ना दिसे कोई मसाण, माटी खाक ना कोए चतुराईआ। जिस दी शब्द अगम्मी धुन्कान, धुर दा हुक्म हुक्म सुणाईआ। उह भगत सुहेला तेरा रूप गुण निधान, गुणवन्त की दृढ़ाईआ। धुर दा शब्द सुणाया बिना कान, कायनात दिता सुणाईआ। फेर हो गया मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां अन्तष्करन दे ज्ञान, बिन रसना जिह्वा करी पढ़ाईआ। मेल मिलाया उत्ते ज़िमीं आण, असमानां पन्ध मुकाईआ। मैं चरण धूड़ी खाक लग्गी रमाण, टिक्के मस्तक बिन मस्तक आप छुहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला लग्गी गाण, बिन रसना राग अलाहीआ। उस अगम्म दिता फ़रमान, संदेशा इक जणाईआ। धरनीए धवले धौले तेरे उत्ते धर्म दा बदल देणा निशान, सत्तां दीपां इक्को रंग वखाईआ। जिस दी आशा रख के गया बिपर दुआरे काहन, सुदामा सदके वारी घोल घुमाईआ। जिस नूं राम भीलणी कीता परवान, परम पुरख होए सहाईआ। उह लेखा पूरा करे श्री भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे संग भगतां दा बणना विधान, जगत धारा दी लोड़ रहे ना राईआ। उस किरपा कीती आप नौजवान, जोबनवन्ते खेल खिलाईआ। भगत सुहेला आत्म धार ल्यांदा विच मैदान, तन वजूद ख़ुशी बणाईआ। सत्तां रंगां काया मन्दिर अन्दर दिता ध्यान, जगीर सिँघ प्रभ जुगती नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। निशान कहे सुण सिँघ जगीर, जागरत जोत ध्यान लगाईआ। आदि जुगादी प्रभ दा खेल बेनज़ीर, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जिस दी शरअ तों बाहर तस्वीर, जगत तस्व्वर कर ना कोए समझाईआ। उह जोती जाता पुरख बिधाता लोकमात आया घत्त वहीर, बिन कदमां कदम उठाईआ। जिस दा संदेशा दे के गया भगतां विच्चों भगत कबीर, कबरां काअब्यां बाहर सुणाईआ। उह शाहो भूप जो दीन दुनी दी बदलण वाला ज़मीर, ज़िमीं ज़मां दा मालक इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी सब दी बदलण वाला तकदीर, तक्ब्बरां डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतरंगा कहे जन भगत कदे ना होए विछोड़ा, विछड़ कदे ना जाईआ। भगतन भगतन संग जोड़ा, जोड़ी हरि जगदीश बणाईआ। एह पिछला पूरब थोड़ा जेहा रोड़ा, जो रोड़ां उत्ते सुत्ता नानक हुक्म गया दृढ़ाईआ। राह लँघदयां दोहां ने थोड़ा जेहा बचन बोलया कौड़ा, मुसाफर कहि सुणाईआ। तैनूं किस दी लोड़ा, क्यों पत्थरां सेज हंढाईआ। क्यों बाहर सुत्ता वांग चोरा, आपणा आप छुपाईआ। असीं प्रभू दे प्यारे उह साडा पेका सौहरा, दोवें रंग वखाईआ। साडा इक्को बांका छौहरा, आपणा रंग वखाईआ। पता नहीं तैनूं दरस दिता है थोड़ा थोड़ा, ज़रा ज़रा ज़रा दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। झट सतिगुर नानक हस्स

के बोलया, इक्को बचन सुणाईआ। बिना कन्ढ्ढे तों तराज़ू तोलया, मुट्ठी आपणी दिती वखाईआ। भेव अगम्मा खोल्ल्हया, सहिज नाल समझाईआ। तुसां छड्डणा इक चोलया, तन वजूद रहिण ना पाईआ। फेर इशारा दिता नाल कीता कौलया, इकरार दिता समझाईआ। जिस वेले कलयुग कूड़ कुड़यारा मौलया, नव सत्त आपणा रंग रंगाईआ। पुरख अकाला आवे उपर धौलया, धर्म दी धार समझाईआ। जिस दा इक्को शब्द नगारा होवे अडोलया, दो जहान दए डुलाईआ। सच संदेश रखणा तुसां कौलया, आपणे अन्तर लैणा टिकाईआ। उह शब्द दवारा धरनी उत्ते देवे खोल्ल्हया, ख़ालक खलक खलक समझाईआ। तुहाडा मेल सुभावक होवे अनभोलया, सुरती विच समझ किसे ना आईआ। साल अठारां प्रेम वाला रखे ढोलया, डंका डंके नाल वजाईआ। फेर माया दा चाढ़्हे अगम्म वरोलया, झक्खड़ दीन दुनी वखाईआ। तुहाडा अज्ज दा हासा पूरा करे कौलया, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। झट्ट सतिगुर नानक धर्म दा लाया अखाड़, ख़ुशीआं ढोला गाईआ। वक्त सुहंजणा कीता विच उजाड़, सोहणी मिली वड्याईआ। शब्द संदेशा दिता ताड़ ताड़, धुर दा हुक्म हुक्म दृढ़ाईआ। तुहाडे अग्ग लग्गणी नाड़ नाड़, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। तुहानूं ज़रूर विछोड़ा होणा जो बचन बोलया माढ़, मेरा साहिब गुसईं मैनूं विछड़ कदे ना जाईआ। जगत विकारा होवे धाड़, डाका मारे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण सतरंग निशानयां, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। धुर दा हुक्म होवे परवानयां, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुरमुख की जानण बाल अंञाणयां, की प्रभ दी बेपरवाहीआ। वड्याई चले ना चतुर सुघड़ स्याणयां, बुद्धी संग ना कोए रखाईआ। जिस दा खेल सदा सदा उह चलावणहारा आपणे विच भाणया, जुग जुग हुक्म वरताईआ। जगत माया खेल चुक्के काणया, जुगती प्रभ दए समझाईआ। जिस दा प्यार रिहा नहीं राजे राणयां, शाह सुल्तानां खाक मिलाईआ। गुर गोबिन्द सुट्ट के सरसा वाले मुहाणयां, गुरमुखां गया दृढ़ाईआ। इक्को रखो सतिगुर चरण ध्यानयां, जो देवणहारा होए सभनी थाँईंआ। जो खाली भरे खज़ानयां, अतोट अतुट वरताईआ। गुरमुख गुरसिख प्यार रहे ना जगत वांग बेगानयां, प्रीती प्रीतम प्रीतम आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतरंगा कहे जगत माया भगतां दे चरण चुम्म, धूली खाक खाक रमाईआ। तूं कलयुग बथेरा ल्या घुंम, घुंमणघेरी विच कीती जगत लुकाईआ। अगला हुक्म सुण, अणसुणत की सुणाईआ। जिस प्रभू दा खेल होणा फुन, फुरने सब दे बन्द कराईआ। जिस चुरासी विच्चों भगत सुहेले लए चुण,

चार कुण्ट दे लेखे दिते मुकाईआ। द्वैत दी थाँ अज्ज तों भगतां दे अन्दर प्रेम दी आ जाए धुन, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। पिच्छे नालों अग्गे बहुता बख्शे गुण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। सतरंगा कहे, उठ मेरे नौजवान सिँघ जगीर विच जगत दीन दुनी दा निशाना बणया ते जिस दी साया विच बैठे भगत, ब्रह्मण्ड खण्ड जिस नूं सीस निवाईआ। भगतो तुहाडा विछोड़े दा पिछला सारी संगत दा कट दिता बखत, वक्त नाल आपणा रंग रंगाईआ। तुहाडी लेखे ला के बूंद रक्त, जनणी दा लहिणा दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सत्त रंग निशाना कहे भगतो तुसीं उस प्रभू दे सुत्त, जिस दुलारे तुहानूं ल्या बणाईआ। तुसीं कोई पंजां ततां वाले नहीं बुत्त, बुतखानयां दी नहीं कोई वड्याईआ। तुहाडा मालक अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं दए कराईआ। भजन सिँघ छेती आ जा दोहां दी इक्को जेही कर दयां रुत्त, रुतड़ी आपणे चरण महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सत्त रंग कहे जगीर सिँघ मेरा सगला संगी, जिस नूं मिली माण वड्याईआ। चार जुग दी धार जिस मेरे चरणां विच कीती नंगी, मेरा रूप अनूप दिता दरसाईआ। जिस दे प्यार विच मेरी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वाली चौकड़ी लँघी, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दी सिफ्त वड्याई कीती गोबिन्द धार कवी बवंजी, बावन आपणा पर्दा लाहीआ। जिस दी याद विच नीर वहाए यमुना सरस्वती गोदावरी गंगी, अठ सठ बैठे नैण वहाईआ। सो शाहो भूप सूरा सरबंगी, हरि करता अगम्म अथाहीआ। भगतो जिस दा हुक्म मेहरवान हो के अज्ज तों सब दी कट दिती तंगी, तंगदस्त रहिण कोए ना पाईआ। घर प्रकाश देवे नूर जो चन्द चढ़ाए नौ चन्दी, नव दवार दा डेरा ढाहीआ। सब दी अन्तष्करन दी धार करे ठण्डी, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। धुर दी दात दाता हो के रिहा वंडी, अमुल अतुल तुहाडी काया चोली दए टिकाईआ। हरिजन हरि भगत रहिण देवे ना कोए पाखण्डी, भेखाधारी भेख ना कोए दरसाईआ , भगतो भगत भगवान प्रेम दी इक्को डण्डी, जो डण्डावत दीन दुनी बदलाईआ। जगत वासना कलयुग कल्पणा माया वाली मंडी, कूड़ वणज दीन दुनी वखाईआ। जिस ने तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गाया छन्दी, संसा जगत वाला चुकाईआ। निरंतर देवणहारा अनन्दी, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे भगतो मैं बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। मेरा तुहाडे नाल सदा प्यार, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। क्यों, किरपा करे आप करतार, कुदरत दा कादर धुरदरगाहीआ। जेहड़ा जुग जुग जन्म

जन्म दे विछड़े मेले यार, मेल मिलावा करे चाँईं चाँईंआ। जिस ने तुहाडा सारयां दा सांझा बणाया इक्को भगत दवार, भगतो तुहानूं दिती वड्याईआ। भगतो उस दा इक्को झुलदा रहे निशान, निशाना दीन दुनी वखाईआ। तुहाडी प्यार मुहब्बत दी धार आप करे परवान, परम पुरख परमात्म हो के आपणी दया कमाईआ। अम्बाला संगत तुहाडे तन वजूद वक्खरे अन्दरों सब दी प्यारी इक्को जान, जिस नूं आत्मा कहि के परमात्मा आपणा रंग रंगाईआ। ख़ुशीआं दे ढोले ख़ुशीआं नाल मिल के सारे गाण, ख़ुशी विच्चों ख़ुशी लैणी प्रगटाईआ। तुसीं कोई तत्तां वाले नहीं इन्सान, भगवन भगवन्त किरपा करके भगत दिते बणाईआ। धरनी कहे हरिसंगत मैं वी ख़ुशीआं विच तुहाडी सारयां दी चरण धूड़ी खाक लग्गी रमाण, अरमान आपणे प्रभ दे चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा जन भगतो तुहाडे उत्ते मेहरवान, मेहरवानी दी निशानी, तुहाडे प्यार दी जिंदगी मुहब्बत दी जिंदगानी, जीवण विच्चों जीवण, हयाती विच्चों हयाती, कमलापती पतिपरमेश्वर हो के अन्दरों दए बदलाईआ।

२६ चेत शहिनशाही सम्मत १२ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड राजो माजरा ज़िला रोपड़

धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर मेरी सुणो पुकार, सचखण्ड दवार दरगाह साची पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। तुसीं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी खेल खेलणहारे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव देण गवाहीआ। तुहाडा लहिणा देणा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चार, चौथे जुग रो रो दयां दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होया धूंआँधार, सत्त दीप दीप ना कोए रुशनाईआ। मानव ज़ाती अन्तर निरंतर धर्म दा रिहा ना कोए प्यार, प्रीती विच प्रीतम मिलण कोए ना पाईआ। जिधर तक्कां पंच विकार सब नूं रिहा ललकार, भय भाउ आपणा रिहा जणाईआ। कलयुग कूड़ तन वजूदां कीता शृंगार, माया ममता मोह कपड़ा रंग रंगाईआ। मैं निमाणी बिरहों विछोड़े विच रोवां ज़ारो ज़ार, बिन नेत्र लोचन नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर निरगुण धार सुणो पुकारा, पुनह पुनह सीस निवाईआ। शब्दी धार दयो सहारा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। तुहाडा सब दा कौल इकरारा, वायदा पूरब वेख वखाईआ। दीनां मज़्हबां अमृत रस बख्शो ठंडा ठारा, आबेहयात जाम प्याईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेरे उत्ते ना रहे पसारा, निशाना दीन दुनी मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर बिन अक्खीआं नेत्रां तक्को लोकमात, नव सत्त ध्यान लगाईआ। मेरी अन्तिम पुच्छे कोई ना वात, वारस रहिण कोए ना पाईआ। मेरी शब्द अगम्मी सुणो बातन बात, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। सति सतिवादी हो के जोड़ो नात, आत्म परमात्म मेल मिलाओ चाँईं चाँईंआ। अन्तर निरंतर दीनां मज़्हबां सुरती करो इकांत, मनूआं दहि दिश ना उठ उठ धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर प्रेम दी पावो भिख, वस्त सति सति वरताईआ। आपणी धार वेखो मुरीद सिक्ख, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। जो कागज़ कलम शाही नाल लेखा लए लिख, भविख्तां वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण, शब्दी धार आवांगे। सो पुरख निरञ्जण नाल ल्यावांगे। हरि पुरख निरञ्जण संग रखावांगे। एकँकारा मेल मिलावांगे। आदि निरञ्जण जोड़ जुड़ावांगे। अबिनाशी करता गौड़ ब्राह्मण भेव खुल्हावांगे। श्री भगवान लगावणहारा जो इक्को पौड़, दो जहानां पन्ध मुकावांगे। पारब्रह्म जिस दा मार्ग कदे ना होवे सौड़, सतिगुर शब्द नाल उठावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमावांगे। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण धरनी धवल धौल कर भरवासा, भाण्डा भरम भनाईआ। किरपा करे पुरख अबिनाशा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा अन्तर साचा वासा, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। उस दा नूर ज़हूर होवे प्रकाशा, जोती जाता डगमगाईआ। धर्म दी धार तैनूं दईए दिलासा, धीरज धीर नाल धराईआ। उह खेल करे पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे नासा, नास्तक रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण धरनी सुण धवल कर ध्यान, सति सच जणाईआ। किरपा करे श्री भगवान, भगवन हो के वेख वखाईआ। तेरी बेनन्ती करे परवान, परम पुरख धुरदरगाहीआ। कलयुग क्रिया कूड़ मेटे निशान, सतिजुग सच सच जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक्को बख्शे चरण ध्यान, इष्ट देव इक समझाईआ। आत्म परमात्म सारे ढोला गान, दो जहानां वज्जदी रहे वधाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला किरपा करे महान, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी नौजवान, जोबनवन्ता श्री भगवन्ता आदिन अन्ता इक अख्वाईआ।

२७ चेत शहिनशाही सम्मत १२ सरजीतम सिँघ दे गृह पिण्ड राजो माजरा ज़िला रोपड़

धरनी कहे भगतो मैं की दस्सां, सिफ्तां तों बाहर सिफ्त बेपरवाहीआ। मैं ख़ुशीआं विच बिना दन्द मुक्ख जिह्वा तों हस्सां, बिन तन वजूद ख़ुशी बणाईआ। बिन कदमां चारों कुण्ट नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। धन्न भाग प्रभ मिल्या मैनूं मसां, जो मस्सया रैण अन्धेरी दए गंवाईआ। उहदे चरणां हेठां वसां, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे जन भगतो मैं की करां सिफ्त सलाह, सलाहणजोग बेपरवाहीआ। जो निरगुण हो के बणया मेरा मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जो लेखा जाणे मेरा थल अस्गाह, महीअल खोज खुजाईआ। पर्दा परदयां विच्चों दए चुका, चारों कुण्ट करे रुशनाईआ। उह स्वामी ठाकर मेरा मेहरवां, महबूब नूर अलाहीआ। जिस दे कदमां उत्तों बलि बलि जां, बलि बलि आपणा आप कराईआ। उह सति सतिवादी हो के मेरी पकड़न आया बांह, फड़ बाहों लए उठाईआ। सचखण्ड निवासी हो के करे न्याँ, अदल इन्साफ आपणे हथ्थ रखाईआ। दीन दयाल ठाकर हो के सिर मेरे रखे छाँ, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ दा ख़ुशीआं विच करो शुकराना, अन्तर निरंतर ढोले गाईआ। जो आ गया वाली दो जहानां, दोहरी कल वरताईआ। जोती जाता पहर के बाणा, अणयाला तीर चलाईआ। खेले खेल श्री भगवाना, हरि करता धुरदरगाहीआ। मैनूं संदेशा देवे फ़रमाना, बिन अक्खरां अक्खर जणाईआ। मैं सुण के होई हैराना, हैरत मेरे विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ तक्को गहर गम्भीर, गवर इक अख्वाईआ। जिस दी दिसे ना कोए तस्वीर, तसव्वर कर ना कोए दृढ़ाईआ। जिस दा नूर बेनज़ीर, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जिस दा लेखा लहिणा देणा जन भगतां तत शरीर, तन वजूदां फोल फुलाईआ। अमृत आत्म निझर बख्शे सीर, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। शब्द अनादी दए · , धुन आत्मक राग सुणाईआ। जोती जाता हो के बदले तकदीर, तक्ब्बर रहिण

कोए ना पाईआ। जन भगतो भगतां अन्दर रहिण ना देवे खमीर, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। सति धर्म दी अन्तर करे तामीर, आप आपणा हुक्म वरताईआ। शरअ दी कट ज़ंजीर, शरीअत लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे जन भगतो मंनो इक श्री भगवन्त, भगवन इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी धुर दा कन्त, कन्तूहल बेपरवाहीआ। जिस दा नाम निधाना मंत, मंतव सब दे हल

कराईआ। मानव ज़ाती बणावणहारा बणत, घड़न भन्न्हणहार धुरदरगाहीआ। सति सतिवादी बणो सन्त, सति सति विच समाईआ। गढ़्ह तोड़ो हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए दृढ़ाईआ। जगत विद्या बाहर बणावे पंडत, बुद्धी तों बाहर करे शनवाईआ। लहिणा देणा मुका दे बहिश्त जन्नत, स्वर्ग आपणा गृह वखाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए दरसाईआ। चार वरन अठारां बरन दीन मज़्हब बणा के आपणी संगत, सगला संगी बहुरंगी आपणा रंग रंगाईआ। जन भगत सुहेला दूजे दर बणे ना मंगत, भिच्छया दीन दुनी मंगण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे आदि अन्त, अन्तष्करन वेखे थांउँ थाँईंआ।