੨੨ ਮਾਘ ੨੦੦੮ ਬਿਕ੍ਰਮੀ ਗਿਆਨੀ ਬਿਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਗੁੜਗਾਉਂ
ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਤਾਰਨਹਾਰ। ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਮਾਤਲੋਕ ਲਏ ਅਵਤਾਰ। ਕਲੰਕਨਿਹ ਨਰਾਇਣ ਨਰ ਅਵਤਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦੀ ਜਾਣੇ ਸਾਰ। ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਜਾਨਣਹਾਰ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਵਸੇ ਵਿਚ ਨਿਰਾਹਾਰ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਜੋਤ
ਕਰੇ ਆਕਾਰ। ਕਲਜੁਗ ਪਰਗਟਾਏ ਜੋਤ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ ਬੰਕ ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਰ ਅਵਤਾਰ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਅਵਤਾਰ ਨਰ । ਚਰਨ ਲਾਗ ਗੁਰਸਿਖ ਜਾਏ ਤਰ। ਏਕਾ ਦਿਸਾਏ ਪ੍ਰਭ ਊਚਾ ਸਾਚਾ ਘਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਅਵਤਾਰ ਨਰ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਅਧਾਰੇ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਏਕਾ ਏਕੋ ਜੋਤ ਆਕਾਰੇ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਮਾਤਲੋਕ ਲਏ ਅਵਤਾਰੇ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਆਣ ਸੰਘਾਰੇ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਰਬ ਕਾ ਗਿਆਤਾ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਗੁਰਮੁਖ ਵਿਰਲੇ ਕਲ ਪਛਾਤਾ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਦਿਸਾਵੇ ਸਾਚਾ ਨਾਤਾ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਸਾਚੀ ਦਾਤਾ । ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਕਰਤਾਰ । ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਵਡ ਦਾਤਾਰ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਦ ਨਿਰਾਹਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਨ ਭਗਤ ਤਾਰਨਹਾਰ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚੇ ਦੱਸੇ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਕਰੇ ਜੋਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਗੁਰਸਿਖ ਕੋਟ ਰਵ ਸੱਸੇ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਲੋਕਮਾਤ ਵਸੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਖੰਡਾ ਦੋ ਧਾਰ ਬੇਮੁਖ ਜਾਇਣ ਦਰ ਤੋਂ ਨੱਸੇ। ਮਾਤਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਆਕਾਰੇ। ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਚਲੇ ਖੰਡਾ ਦੋ ਧਾਰੇ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਰਾਇਣ ਨਰ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਆਕਾਰੇ। ਆਪ ਅਡੋਲ ਬੈਠਾ ਪ੍ਰਭ ਗਿਰਧਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦੀ ਜਾਣੇ ਸਾਰੇ। ਆਪ ਅਡੋਲ ਪ੍ਰਭ ਅਡੋਲਾ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੋਲਾ। ਆਪਣਾ ਭੇਤ ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਕਲ ਖੋਲ੍ਹਾ। ਗੁਰਸਿਖ ਆਤਮ ਪ੍ਰਭ ਸਦਾ ਧਰਵਾਸ, ਬੇਮੁਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਦ ਰੱਖੇ ਰੌਲਾ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਭੇਤ ਆਪ ਪ੍ਰਭ ਖੋਲ੍ਹਾ । ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਜਗਤ ਵਰਤੰਤ। ਦੇਵੇ ਦਾਤ ਪ੍ਰਭ ਭਗਵੰਤ। ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦਾ ਸਾਚਾ ਕੰਤ। ਬੇਮੁਖ ਜੀਵਾਂ ਪ੍ਰਭ ਪਾਈ ਮਾਇਆ ਬੇਅੰਤ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਉਪਜਾਏ ਵਿਚ ਸਾਧਨ ਸੰਤ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵੇ ਵਡਿਆਈ ਵਿਚ ਸਰਬ ਜੀਵ ਜੰਤ। ਗੁਰਮੁਖ ਤੇਰਾ ਮਾਣ ਰਖਾਇਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਧੁਨ ਉਪਜਾਇਆ। ਸੁੰਨ ਸਮਾਧ ਪ੍ਰਭ ਖੋਲ੍ਹ ਵਖਾਇਆ। ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਪ੍ਰਭ ਲੇਖੇ ਲਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਦਰ ਘਰ ਆਏ ਲੇਖੇ ਲਾਇਆ । ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਲਿਆ ਕਲ ਸੁਧਾਰ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਮਿਲਿਆ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਨੈਣ ਮੁੰਧਾਰ। ਦੇ ਦਰਸ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇ ਪ੍ਰਭ ਦਸਮ ਦਵਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਵਿਰਲਾ ਕਰੇ ਵਿਚਾਰ। ਸੋ ਬੂਝੇ ਜਿਸ ਆਪ ਬੁਝਾਏ। ਬੇਮੁਖ ਜੀਵ ਸਾਰ ਨਾ ਪਾਏ। ਆਵੇ ਜਾਵੇ ਜੀਵ ਜਗ ਜਿਉਂ ਸੁੰਞੇਂ ਘਰ ਕਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਚਰਨ ਲਾਗ ਜਨਮ ਜਨਮ ਦੀ ਮੈਲ ਗਵਾਏ। ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਸੁਫਲ ਕਰਾਇਆ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਘਰ ਮੇਂ ਆਇਆ। ਆਤਮ ਸੰਸਾ ਸਾਰਾ ਲਾਹਿਆ। ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਜਗਾਇਆ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦਰ ਘਰ ਆਏ ਦਰਸ ਦਿਖਾਇਆ। ਦਰ ਘਰ ਘਰ ਦਰ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਦੇਵੇ ਸਾਚਾ ਵਰ। ਗੁਰਮੁਖ ਚਰਨ ਲਾਗ ਕਲ ਜਾਏ ਤਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਝਿਰਨਾ ਝਿਰਾਏ ਸਾਚਾ ਸਰ। ਗੁਰਮੁਖ ਕਲਜੁਗ ਵਡਭਾਗਾ। ਬੇਮੁਖ ਸੋਇਆ ਗੁਰਮੁਖ ਜਾਗਾ। ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਜਨ ਆਏ ਲਾਗਾ। ਆਤਮ ਧੋਏ ਮਿਟਾਏ ਦਾਗ਼ਾ। ਉਪਜਾਏ ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਰਾਗਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਜਨ ਆਏ ਸਰਨੀ ਲਾਗਾ। ਅਗਿਆਨ ਅੰਧੇਰ ਸਰਬ ਮਿਟਾਏ।
ਸੋਹੰ ਜਪ ਜੀਵ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਪਰਗਟਾਏ। ਬਜਰ ਕਪਾਟ ਪ੍ਰਭ ਖੋਲ੍ਹ ਵਖਾਏ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਖੁਲ੍ਹਾਏ। ਨਿਜ ਘਰ ਵਾਸੀ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਹੋਏ ਸਹਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਸਦਾ ਹੋਏ ਸਹਾਏ । ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਰਧਾ ਪੂਰ। ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਨਾਮ ਸਰੂਰ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਰਬ ਗੁਣ ਗੁਣ ਗੁਣਾ ਭਰਪੂਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦੀ ਆਸਾ ਪੂਰ। ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦਾ ਆਪੇ ਦਾਤਾ । ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਕਾ ਆਪੇ ਗਿਆਤਾ। ਚਰਨ ਪ੍ਰੀਤੀ ਦੇਵੇ ਸਾਚਾ ਨਾਤਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਕਰਾਏ ਉਤਮ ਜ਼ਾਤੀ, ਬਣੇ ਆਪ ਪਿਤ ਮਾਤਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਸਾਚੀ ਦਾਤਾ। ਆਤਮ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਜਗਾਈ। ਸੋਹੰ ਮਿਲੇ ਸਚੀ ਵਡਿਆਈ। ਸਾਚ ਵਸਤ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਤੇ ਪਾਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਹੋਏ ਆਪ ਸਹਾਈ। ਆਤਮ ਉਤਰੇ ਸਗਲ ਵਸੂਰਾ। ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਉਪਜਾਏ ਸਾਚੀ ਤੂਰਾ। ਕਲਜੁਗ ਪਰਗਟਾਏ ਜੋਤ ਸਾਚਾ ਨੂਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਸਤਿਗੁਰ ਪੂਰਾ। ਗੁਰਸਿਖ ਬੇੜਾ ਪਾਰ ਕਰਾਇਆ । ਜਨਮ ਮਰਨ ਦਾ ਗੇੜ ਚੁਕਾਇਆ । ਵਿਚ ਚੁਰਾਸੀ ਫੇਰ ਨਾ ਆਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਲਜੁਗ ਸਾਚਾ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ । ਗੁਰਮੁਖ ਤੇਰਾ ਬੇੜਾ ਬੰਨ੍ਹ। ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਸੁਣਾਇਆ ਕੰਨ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਦੇਵੇ ਦਾਨ, ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਨਾ ਲੱਗੇ ਸੰਨ੍ਹ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਆਤਮ ਨਿਕਾਲੇ ਝੂਠਾ ਜਨ। ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਕਰੇ ਆਕਾਰੇ। ਏਕਾ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਮਾਤਲੋਕ ਵੱਡੀ ਸਿਕਦਾਰੇ। ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭ ਜਾਏ ਪੈਜ ਸਵਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਦਿ ਅੰਤ ਏਕਾ ਏਕੰਕਾਰੇ। ਏਕਾ ਆਪ ਏਕੰਕਾਰਾ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਦੇਵੇ ਅਧਾਰਾ। ਥਿਰ ਘਰ ਵਾਸੀ ਦਰ ਘਰ ਆਏ, ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭ ਤਾਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਜੋਤ ਨਿਰੰਕਾਰਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸੱਜਣ। ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ ਜਗ ਸਾਚਾ ਮੰਜਨ। ਚਰਨ ਧੂੜ ਪ੍ਰਭ ਦੇਵੇ ਸਾਚਾ ਅੰਜਨ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਸਿਖ ਪਰਗਟਾਏ ਜਿਉਂ ਪਰਭਾਸ ਚੰਦਨ। ਦਰਗਹਿ ਸਾਚੀ ਦਰ ਮਾਣ ਦਵਾਇਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਆਤਮ ਸਾਚਾ ਦੀਪ ਜਗਾਇਆ। ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਨਿਹਕਲੰਕ ਗੁਰਸਿਖ ਸਿਰ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਟਿਕਾਇਆ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਾਮਾ ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਪਾਇਆ। ਏਕਾ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਮਾਤ ਕਰੇ ਵਰਤਾਰੇ। ਚਰਨ ਕਵਲ ਚਲ ਆਇਣ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਦਵਾਰੇ। ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਚਾਰ ਕੁੰਟ ਨਿਹਕਲੰਕ ਕਰਾਏ ਜੈ ਜੈ ਜੈਕਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਜਾਮਾ ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਧਾਰੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਜਾਮਾ ਪਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਛੁਪਾਇਆ। ਬੇਮੁਖ ਜੀਵਾਂ ਪ੍ਰਭ ਝੂਠੇ ਧੰਦੇ ਲਾਇਆ। ਪ੍ਰਭ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਤਮ ਸਿੰਚ ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਜਾਮ ਪਿਲਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਸਾਚੇ ਮਾਰਗ ਲਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਮਾਰਗ ਲਾਏ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਖੁਲ੍ਹਾਏ। ਏਕਾ ਦਾਤ ਸੋਹੰ ਪ੍ਰਭ ਝੋਲੀ ਪਾਏ। ਰਸਨਾ ਜਪ ਜਪ ਜੀਵ ਆਤਮ ਰਸ ਪਾਏ। ਆਤਮ ਪ੍ਰਭ ਜਗਾਏ ਸਾਚੀ ਦੀਵ, ਮਾਤਲੋਕ ਬੁਝ ਨਾ ਜਾਏ। ਸਤਿਜੁਗ ਰਖਾਏ ਸਾਚੀ ਨੀਵ, ਮਾਤਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਜਾਮਾ ਪਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਨਾਉਂ ਧਰਾਏ। ਸਤਿਜੁਗ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਦਵਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਪਿਤ ਆਪ ਅਖਵਾਇਆ। ਧਰਤ ਮਾਤਾ ਦੀ ਗੋਦ ਸਵਾਇਆ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਰਾਇਣ ਨਰ, ਉਪਰ ਸੀਸ ਹੱਥ
ਟਿਕਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਤਿਜੁਗ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਦਵਾਇਆ। ਸਤਿਜੁਗ ਪ੍ਰਭ ਜਨਮ ਦਵਾ। ਮਾਤਲੋਕ ਜਾਏ ਟਿਕਾ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਇਕ ਕਰਾ। ਰਾਜਾ ਰਾਣਾ ਤਖ਼ਤੋਂ ਲਾਹ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਬਾਈ ਚਰਨ ਲਗਾ। ਏਕਾ ਦਿਸਾਏ ਸਾਚਾ ਰਾਹ। ਸਚ ਸੁਚ ਜਾਏ ਵਰਤਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਮਾਤਲੋਕ ਆਏ ਜਾਮਾ ਪਾ। ਸਤਿਜੁਗ ਤੇਰਾ ਮਾਣ ਰਖਾਇਆ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਸਿਰ ਹੱਥ ਟਿਕਾਇਆ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਜਾਪ ਵਿਚ ਜਗਤ ਚਲਾਇਆ। ਖਾਣੀ ਬਾਣੀ ਗਗਨ ਪਾਤਾਲੀ, ਏਕਾ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਰਘੁਰਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਲਜੁਗ ਝੂਠਾ ਭੇਖ ਮਿਟਾਇਆ । ਸਤਿਜੁਗ ਤੇਰਾ ਸਾਂਤਕ ਰੂਪ । ਦੇਵੇ ਦਾਤ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸਾਚਾ ਭੂਪ। ਹੋਏ ਪਰਕਾਸ਼ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਮਾਤ ਅੰਧ ਕੂਪ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਖੇਲ ਰਚਾਈ ਜੋਤ ਸਰੂਪ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਕਰਮ ਵਿਚਾਰੇ। ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਕਰੇ ਆਕਾਰੇ। ਆਤਮ ਤੋੜੇ ਸਰਬ ਹੰਕਾਰੇ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਬਾਣ ਪ੍ਰਭ ਮਾਰੇ। ਗੁਰਮੁਖ ਵਿਰਲੇ ਚਲ ਆਇਣ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਦਵਾਰੇ। ਰਸਨਾ ਜਪ ਜਪ ਜੀਵ, ਆਤਮ ਹੋਏ ਨਾਮ ਅਧਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਕਰੇ ਆਕਾਰੇ। ਰਸਨਾ ਜਪ ਆਤਮ ਰਸ ਪਾਓ। ਆਤਮ ਤ੍ਰਿਖਾ ਸਰਬ ਮਿਟਾਓ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਰਸਨਾ ਜਪ ਜਪ ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਸੁਫਲ ਕਰਾਓ। ਰਸਨਾ ਜਪ ਆਤਮ ਰਸ ਮਾਣ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਚ ਪਛਾਣ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਭੁੱਲੇ ਅੰਞਾਣ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਵਡ ਬਲੀ ਬਲਵਾਨ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਜੋਤ ਅਧਾਰਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪਸਰੇ ਜਗਤ ਪਸਾਰਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਬੈਠਾ ਅਡੋਲ ਆਪ ਨਿਰਾਹਾਰਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਸਰਬ ਜੀਆਂ ਦੀ ਪਾਵੇ ਸਾਰਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਦਿਖਾਏ ਸਾਚਾ ਸਚਖੰਡ ਦਵਾਰਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਨਰਾਇਣ ਨਰ ਅਵਤਾਰਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਸਰਬ ਦੀ ਜਾਣੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਗੁਰਮੁਖ ਪਛਾਣੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਗੁਰਮੁਖ ਚਲਾਏ ਆਪਣੇ ਭਾਣੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਮਾਣ ਗਵਾਏ, ਤਖ਼ਤੋਂ ਲਾਹੇ ਰਾਜੇ ਰਾਣੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪਰਗਟ ਜੋਤ, ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਦਰਸ ਦਿਖਾਣੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਭੁੰਨੇ ਜਿਉਂ ਭਠਿਆਲੇ ਦਾਣੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਭਗਤ ਭੰਡਾਰੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਅਧਾਰੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਜੋਤ ਨਿਰੰਜਣ, ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਰਾਇਣ ਨਰ ਅਵਤਾਰੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਕਰੇ ਆਕਾਰੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਬਾਈ ਕਰੇ ਖ਼ੁਆਰੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਭਗਤ ਦਿਆਲਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਗੁਰਸਿਖ ਰਖਵਾਲਾ । ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਦੀਨ ਦਿਆਲਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਆਤਮ ਸਾਚਾ ਦੀਪਕ ਬਾਲਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਆਤਮ ਅਧਾਰੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਸਦਾ ਨਿਰਾਹਾਰੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਗੁਰਮੁਖ ਤੇਰੀ ਆਤਮ ਜੋਤ ਕਰੇ ਆਕਾਰੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਸਮਰਥ ਪੁਰਖ ਅਗੰਮ ਅਪਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚਾ, ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਦੀ ਪੈਜ ਸਵਾਰੇ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਆਪੇ ਜਾਣੇ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਬਿਰਦ ਪਛਾਣੇ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਕਲ ਸਾਚੇ ਮਾਣੇ। ਦੇਵੇ ਵਡਿਆਈ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚਾ, ਸਰਬ ਜੀਆਂ ਦੀ ਆਪੇ ਜਾਣੇ। ਪ੍ਰਭ ਕਾ ਕੀਆ ਜੀਵ ਕਿਆ ਜਾਣੇ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਪਛਾਣੇ। ਰੂਪ ਰੰਗ ਨਾ ਕੋਈ ਜਾਣੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਸਰਬ ਭੁਲਾਣੇ। ਕਲਜੁਗ
ਜੀਵ ਸਰਬ ਭੁਲਾਏ। ਝੂਠੇ ਮਾਰਗ ਸਰਬ ਲਗਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਦਰਸ ਦਿਖਾ। ਆਤਮ ਤ੍ਰਿਖਾ ਪ੍ਰਭ ਦਏ ਮਿਟਾ। ਅਗਿਆਨ ਅੰਧੇਰ ਦਏ ਗਵਾ। ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਜਾਏ ਜਗਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਸਾਚੀ ਦਾਤ ਪ੍ਰਭ ਦੇਵੇ ਝੋਲੀ ਪਾ। ਸੋਹੰ ਦਾਨ ਗੁਰ ਦਰ ਪਾਇਆ। ਰਸਨਾ ਜਪ ਜਪ ਆਤਮ ਤ੍ਰਿਖਾ ਮਿਟਾਇਆ। ਸੁਰਤ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਆਵਣ ਜਾਵਣ ਗੇੜ ਚੁਕਾਇਆ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੁੰਨ ਸਮਾਧ ਖੋਲ੍ਹ ਵਖਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਤੇਰੀ ਖੁਲ੍ਹੇ ਸੁੰਨ। ਆਤਮ ਰਹੇ ਸਦਾ ਰੁਣ ਝੁਣ। ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਸਦਾ ਕੰਨ ਸੁਣ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰੇ ਜਾਣੇ ਕਵਣ ਗੁਣ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਗੁਣ ਕਿਆ ਜਾਣੇ। ਸੋ ਜਾਣੇ ਜਿਸ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਵਖਾਣੇ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਭੁੱਲੇ ਅੰਞਾਣੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਮਾਰਗ ਲਾਣੇ। ਸਾਚਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਭ ਲਗਾਇਆ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਪ੍ਰਭ ਸਰਨ ਰਖਾਇਆ। ਰਾਉ ਰੰਕ ਇਕ ਕਰਾਇਆ। ਊਚ ਨੀਚ ਦਾ ਭੇਤ ਮਿਟਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਚਲਾਇਆ। ਰਾਓ ਰੰਕ ਇਕ ਕਰਾ ਕੇ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਜਪਾ ਕੇ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਨਾਉਂ ਧਰਾ ਕੇ। ਕੁੰਟ ਚਾਰ ਜੈ ਜੈ ਜੈਕਾਰ ਕਰਾ ਕੇ। ਚਾਰ ਕੁੰਟ ਹੋਏ ਜੈ ਜੈ ਜੈਕਾਰ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਕਰੇ ਆਕਾਰ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਜਗਾਏ ਦੇਵੇ ਚਮਤਕਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚਾ ਦੇਵੇ ਏਕਾ ਨਾਮ ਅਧਾਰ । ਚਾਰ ਵਰਨ ਏਕਾ ਅਧਾਰ। ਏਕਾ ਦਿਸੇ ਦਰ ਦਰਬਾਰ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਰਾਇਣ ਨਰ ਅਵਤਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਏਕਾ ਏਕੰਕਾਰ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਏਕਾ ਦਰਬਾਰਾ। ਝੂਠਾ ਸਰਬ ਪਸਰ ਪਸਾਰਾ। ਏਕਾ ਵਰਨ ਪ੍ਰਭ ਚਲਾਏ ਸਰਬ ਸੰਸਾਰਾ। ਏਕਾ ਸਰਨ ਨਿਹਕਲੰਕ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਦਵਾਰਾ। ਤਾਰਨ ਤਰਨ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦੀ ਜਾਣੇ ਸਾਰਾ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਇਕ ਕਰਾ। ਊਚ ਨੀਚ ਦਾ ਭੇਖ ਮਿਟਾ। ਰਾਓ ਰੰਕ ਇਕ ਕਰਾ। ਰਾਜਾ ਰਾਣਾ ਤਖ਼ਤੋਂ ਲਾਹ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਚਲਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਨਾਦ ਧੁੰਨ ਦਏ ਉਪਜਾ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਧੁਨ ਆਤਮ ਨਾਦ ਦਏ ਵਜਾ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚੇ ਕੰਨ ਦਏ ਸੁਣਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਵੇਲਾ ਅੰਤ ਦਏ ਜਣਾ। ਸ਼ਬਦ ਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਸ਼ਬਦ ਜਣਾਏ। ਸ਼ਬਦ ਸੁਰਤ ਦਾ ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਟੁੰਬ ਉਠਾਏ। ਆਤਮ ਜਗਾਏ ਜੋਤ ਮਾਤ ਬੁਝ ਨਾ ਜਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ । ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਚੁਕਾਇਆ। ਵੇਲਾ ਅੰਤ ਨਾ ਕਿਸੇ ਜਣਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਸਾਚਾ ਭੇਦ ਖੁਲ੍ਹਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਭੇਦ ਖੁਲ੍ਹਾਵਣਾ। ਅਗਿਆਨ ਅੰਧੇਰ ਸਰਬ ਮਿਟਾਵਣਾ। ਆਤਮ ਸਾਚਾ ਦੀਪ ਜਗਾਵਣਾ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਜਾਮ ਪ੍ਰਭ ਰਸਨ ਪਿਆਵਣਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਸਾਚੇ ਮਾਰਗ ਲਾਵਣਾ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸੁਣੇ ਪੁਕਾਰ। ਮਾਤਲੋਕ ਆਏ ਜਾਮਾ ਧਾਰ। ਏਕਾ ਆਤਮ ਦੇਵੇ ਸ਼ਬਦ ਅਧਾਰ। ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਸਚੀ ਗੁੰਜਾਰ। ਆਤਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਰਖ਼ੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ
ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦੀ ਜਾਣੇ ਸਾਰ। ਜਾਮਾ ਧਾਰੇ ਪ੍ਰਭ ਉਪਰ ਧਵਲ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਬਾਈ ਰਿਹਾ ਮਵਲ। ਝਿਰਨਾ ਝਿਰਾਏ ਖੁਲ੍ਹਾਏ ਮੁਖ ਕਵਲ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਭੇਖ ਵਟਾਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਵਲ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਭੇਖ ਵਟਈਆ । ਕਲਜੁਗ ਡੁਬਾਏ ਝੂਠੀ ਨਈਆ। ਜੂਠ ਝੂਠ ਪ੍ਰਭ ਭੇਖ ਮਿਟਈਆ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚਾ ਸਚ ਵਰਤਈਆ। ਏਕਾ ਨਾਮ ਚਾਰ ਵਰਨ ਦਵਈਆ । ਰਾਓ ਰੰਕ ਪ੍ਰਭ ਇਕ ਕਰਈਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਆਪ ਖੁਲ੍ਹਈਆ। ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਆਪ ਖੁਲ੍ਹਾਏ। ਭੁੱਲੇ ਰੁੱਲੇ ਪ੍ਰਭ ਸਰਨ ਲਗਾਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪਰਗਟ ਜੋਤ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ , ਆਪਣਾ ਭਾਣਾ ਕਲ ਵਰਤਾਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਸਾਚਾ ਭੇਖਾ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸਦਾ ਅਲੇਖਾ। ਕਲਜੁਗ ਮਿਟਾਏ ਝੂਠੀ ਰੇਖਾ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਰਹੇ ਦੇਖੀ ਦੇਖਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਨੇਤਰ ਪੇਖਾ। ਨੇਤਰ ਪੇਖ ਗੁਰਸਿਖ ਤਰਿਆ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਵੇਖ ਤਨ ਮਨ ਹਰਿਆ। ਲਿਖਿਆ ਲੇਖ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਜੋ ਜਨ ਸਰਨ ਪਰਿਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਕੀਆ ਭੇਖ, ਗੁਰਮੁਖ ਵਿਰਲੇ ਕਲਜੁਗ ਵਰਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਚਰਨ ਲਾਗ ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚਾ ਤਰਿਆ। ਚਰਨ ਲਾਗ ਮਿਲੀ ਵਡਿਆਈ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਸਚ ਪੈਜ ਰਖਾਈ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਹੋਏ ਸਹਾਈ। ਦੇਵੇ ਸੁਖ ਸਰਬ ਸੁਖਦਾਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਤੇਰੀ ਬਣਤ ਬਣਾਈ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਪਾਰ ਉਤਾਰ। ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਦਏ ਅਧਾਰ। ਆਤਮ ਜੋਤ ਕਰੇ ਉਜਿਆਰ। ਨਿਜ ਘਰ ਵਸੇ ਪ੍ਰਭ ਕਰਤਾਰ। ਆਤਮ ਉਪਜਾਏ ਸਾਚੀ ਧੁੰਨਕਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚਾ, ਏਕਾ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਚਰਨ ਪਿਆਰ। ਗੁਰਚਰਨ ਪ੍ਰੀਤੀ ਦਰਸ ਅਮੋਘ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਰਸ ਸਾਚਾ ਭੋਗ। ਪ੍ਰਭ ਗਵਾਏ ਆਤਮ ਸੰਸਾ ਰੋਗ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਸਾਚਾ ਜੋਗ। ਸਾਚਾ ਜੋਗ ਚਰਨ ਧਿਆਨ। ਆਤਮ ਜੋਤ ਜਗੇ ਮਹਾਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਆਪ ਭਗਵਾਨ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਦੇਵੇ ਦਾਨ । ਸਾਚਾ ਜੋਗ ਜਨ ਕਮਾਏ। ਸੋਹੰ ਨਾਮ ਰਸਨਾ ਗਾਏ। ਆਤਮ ਤ੍ਰਿਖਾ ਸਰਬ ਮਿਟਾਏ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਕਲ ਮੇਂ ਪਾਏ। ਨਿਜ ਘਰ ਵਾਸੀ ਪ੍ਰਭ ਨਜ਼ਰੀ ਆਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਸਾਚਾ ਜੋਗ ਜਗਤ ਕਮਾਇਆ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਰਸਨਾ ਗਾਇਆ। ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਜੀਵ ਸੁਫਲ ਕਰਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੇ ਮਾਰਗ ਲਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਜੋਗ ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵ। ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਮੇਵ। ਮਿਲੇ ਵਡਿਆਈ ਵਿਚ ਦੇਵੀ ਦੇਵ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਅਲਖ ਅਭੇਵ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਬਿਰਥਾ ਨਾ ਜਾਏ ਕਲਜੁਗ ਤੇਰੀ ਸੇਵ। ਸਾਚਾ ਜੋਗ ਪ੍ਰਭ ਰਸਨਾ ਗਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਭੋਗ ਪ੍ਰਭ ਨਾਮ ਧਿਆਇਆ । ਮਿਟਿਆ ਰੋਗ ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਇਆ। ਚੁਕਾਇਆ ਸੋਗ, ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਸਿਖ ਸਿਰ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਟਿਕਾਇਆ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਗੁਰ ਦਰ ਪਾਇਆ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਸਾਚੇ ਮਾਣ ਰਖਾਇਆ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਦਰ ਦਰਬਾਰ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਨਿਵਾਸ ਰਖਾਇਆ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਸਤਿ ਤੇਰਾ ਨਾਮ, ਕਰੋੜ ਤੇਤੀਸ ਰਸਨਾ ਗਾਇਆ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਕਲ ਤੇਰਾ ਮਾਣ, ਖੰਡ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿਚ ਵਰਭੰਡ ਪ੍ਰਭ ਵਡਿਆਇਆ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਚਖੰਡ ਨਿਵਾਸ ਰਖਾਇਆ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਮਿਲੇ ਵਡਿਆਈ।
ਗੁਰਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸੇਵ ਕਮਾਈ । ਗੁਰਸੰਗਤ ਰਸਨਾ ਜਪ ਜਪ ਜਪ ਆਤਮ ਤ੍ਰਿਖਾ ਮਿਟਾਈ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਮਿਲ ਗੁਰਮੁਖ ਮਿਲ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸੇਵ ਕਮਾਈ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਚਾੜ੍ਹੇ ਸਾਚਾ ਰੰਗ, ਸੋਹੰ ਦਾਤ ਪ੍ਰਭ ਝੋਲੀ ਪਾਈ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਗੁਰ ਦਰ ਮੰਗ, ਸਾਚੀ ਭਿਛਿਆ ਪ੍ਰਭ ਨਾਮ ਪਾਈ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਤੇਰਾ ਹੋਏ ਸਹਾਈ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਤੇਰੀ ਸਾਚੀ ਸਾਰ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਜਾਏ ਤਾਰ । ਗੁਰਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਏਕਾ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਚਰਨ ਪਿਆਰ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਦਿਸਾਵੇ ਪ੍ਰਭ ਹਰਿ ਕਾ ਦਵਾਰ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਨਿਹਕਲੰਕ ਬੇੜਾ ਕਰ ਜਾਏ ਪਾਰ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚਾ ਦੇਵੇ ਨਾਮ ਅਧਾਰ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਗੁਰਸਿਖ ਪਛਾਣੇ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਜਾਣੇ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਹਰ ਰੰਗ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਕਾ ਮਾਣੇ। ਗੁਰਮੁਖ ਹੋਏ ਚਤੁਰ ਸੁਘੜ ਸਿਆਣੇ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੀ ਦਰਗਾਹ ਦੇਵੇ ਮਾਣੇ। ਗੁਰ ਸੰਗਤ ਸੰਗਤ ਗੁਰ ਬਣ। ਏਕਾ ਉਪਜਾਵੇ ਸ਼ਬਦ ਧੁਨ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਆਤਮ ਜਾਏ ਮੰਨ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਤਮ ਮਿਟਾਏ ਸਾਰਾ ਜਨ । ਗੁਰਸੰਗਤ ਤੇਰੀ ਸਾਚੀ ਗਾਥਾ । ਗੁਰਸੰਗਤ ਰੱਖੇ ਲਾਜ ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਨਾਥਾ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਲੇਖ ਲਿਖਾਏ ਤੇਰੇ ਮਾਥਾ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਚੜ੍ਹਾਏ ਸਾਚੇ ਰਾਥਾ । ਗੁਰਸੰਗਤ ਗੁਰ ਮਿਲੇ ਗੁਣ ਨਿਧਾਨੀ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਵਡ ਵਡ ਦਾਨੀ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਦੇਵੇ ਨਾਮ ਦਾਤ ਸਰਬ ਘਟ ਜਾਣੀ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਤਮ ਜੋਤ ਜਗਾਏ ਮਹਾਨੀ। ਗੁਰਸੰਗਤ ਗੁਰ ਦਰ ਵਿਚਾਰ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਜਾਏ ਪੈਜ ਸਵਾਰ। ਭਗਤ ਵਛਲ ਪ੍ਰਭ ਗਿਰਧਾਰ। ਮਾਤਲੋਕ ਆਏ ਜਾਮਾ ਧਾਰ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਕੀਆ ਆਕਾਰ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਆਂ ਕਰੇ ਖੁਆਰ। ਮਦਿਰਾ ਮਾਸ ਕਰਾਏ ਆਹਾਰ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਜਾਏ ਤਾਰ। ਏਕਾ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਨਾਮ ਅਧਾਰ। ਸੋਹੰ ਕਰਾਏ ਜੈ ਜੈ ਜੈਕਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚਾ, ਆਪਣੀ ਕਲ ਕਲ ਕਰੇ ਵਰਤਾਰ। ਆਪਣੀ ਕਲ ਕਲ ਵਰਤਾਏ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਛੁਪਾਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਜੋਤ ਪਰਗਟਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਵਿਚ ਸਮਾਏ। ਬੋਧ ਅਗਾਧ ਅਗਾਧ ਬੋਧ ਪ੍ਰਭ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖਾਏ। ਬੇਮੁਖ ਜੀਵ ਕਾਲ ਅੰਤ ਪ੍ਰਭ ਦਏ ਖਪਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਾਮਾ ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਪਾਏ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਜਗਤ ਭੁਲਾਏ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸਜ਼ਾਏ। ਵੇਲੇ ਅੰਤਕਾਲ ਅੰਤ ਪ੍ਰਭ ਨਰਕ ਨਿਵਾਸ ਰਖਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਸਾਚੇ ਸੰਤ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ। ਮਿਲਿਆ ਮੇਲ ਪ੍ਰਭ ਭਗਵੰਤ, ਉਜਲ ਮੁਖ ਜਗਤ ਕਰਾਏ। ਉਜਲ ਹੋਏ ਵਿਚ ਜੀਵ ਜੰਤ, ਸਾਚਾ ਕੰਤ ਨਜ਼ਰੀ ਆਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਜਾਮਾ ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਪਾਏ। ਬੇਮੁਖ ਜੀਵਾਂ ਕਰੇ ਖ਼ੁਆਰੀ। ਆਤਮ ਤੋੜੇ ਸਰਬ ਹੰਕਾਰੀ। ਚਾਰ ਕੁੰਟ ਕਰਾਏ ਹਾਹਾਕਾਰੀ। ਈਸਾ ਮੂਸਾ ਮੁਹੰਮਦੀ ਸਭ ਹੋਇਣ ਖੁਆਰੀ। ਪਰਗਟੇ ਜੋਤ ਮਾਤ ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਰਾਇਣ ਨਰ ਅਵਤਾਰੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਰੱਖੇ ਜਗਤ ਸਿਕਦਾਰੀ। ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਕਲ ਖੇਲ ਮਿਟਾਵਣਾ। ਜੁਗ ਚੌਥਾ ਅੰਤ ਕਰਾਵਣਾ। ਵੇਦ ਅਥਰਬਣ ਮਾਣ ਗਵਾਵਣਾ। ਬੇਮੁਖ ਜੀਵਾਂ ਕਲ ਪਾਪ ਕਮਾਵਣਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਬਾਹੋਂ ਪਕੜ ਤਰਾਵਣਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਲਜੁਗ ਸਾਚਾ ਕਰਮ ਕਮਾਵਣਾ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਸਰਬ ਮਿਟਾਏ। ਬੇਮੁਖ ਕੋਈ ਰਹਿਣ ਨਾ ਪਾਏ।
ਸੋਹੰ ਬਾਣ ਪ੍ਰਭ ਚਲਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਅੰਤਮ ਅੰਤ ਆਪ ਕਰਾਏ। ਕਲਜੁਗ ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਅਖ਼ੀਰ। ਮਾਤਲੋਕ ਤੇਰੇ ਲੱਥੇ ਚੀਰ। ਅਠਸਠ ਤੀਰਥਾਂ ਪ੍ਰਭ ਖਿੱਚੇ ਨੀਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਮਿਟਾਏ ਔਲੀਏ ਪੀਰ । ਸਰਬ ਧਾਮ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਖਿਚਾਈ। ਏਕਾ ਜੋਤ ਜਗਤ ਪਰਗਟਾਈ। ਗੰਗਾ ਗੋਦਾਵਰੀ ਪ੍ਰਭ ਗੋਦ ਸਵਾਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਜੋਤ ਜਗਤ ਪਰਗਟਾਈ। ਕਲਜੁਗ ਤੇਰਾ ਮਾਣ ਚੁਕਾਇਆ । ਵੇਦ ਅਥਰਬਣ ਅੰਤ ਕਰਾਇਆ। ਅਲ੍ਹਾ ਅਲਾਹੂ ਨੂਰ ਮਿਟਾਇਆ। ਦੀਨ ਮੁਹੰਮਦੀ ਅੰਤ ਕਰਾਇਆ। ਚਾਰ ਯਾਰਾਂ ਵਕ਼ਤ ਚੁਕਾਇਆ । ਪੰਚਮ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਸਮਾਇਆ। ਪਤਿਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਆਪ ਰਘੁਰਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚਾ ਮਾਰਗ ਲਾਇਆ। ਚਾਰ ਯਾਰਾਂ ਪ੍ਰਭ ਵਕ਼ਤ ਚੁਕਾਏ। ਸੰਗ ਮੁਹੰਮਦੀ ਦੇ ਖਪਾਏ। ਦੀਨ ਮੁਹੰਮਦੀ ਰਹਿਣ ਨਾ ਪਾਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਕਲ ਕਰਮ ਕਮਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚਾ ਭਾਣਾ ਆਪ ਵਰਤਾਏ। ਸਭ ਕਿਛ ਵਰਤੇ ਆਪੇ ਆਪ। ਏਕਾ ਸ਼ਬਦ ਚਲਾਏ ਸਾਚਾ ਜਾਪ। ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਮਾਰੇ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਤੀਨੋ ਤਾਪ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਸਾਚਾ ਜਾਪ। ਸੋਹੰ ਤੇਰੀ ਸਾਚੀ ਧੁਨਕਾਰ। ਪ੍ਰਭ ਉਪਜਾਏ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ । ਕੀਆ ਪਰਵੇਸ਼ ਪਵਨ ਮਝਾਰ। ਚਾਰ ਕੁੰਟ ਹੋਏ ਤੇਰਾ ਪਸਾਰ। ਜੀਵ ਜੰਤ ਰਸਨ ਕਰਾਏ ਜੈ ਜੈ ਜੈਕਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਤਿ ਸਤਿ ਸਤਿ ਕਰੇ ਵਰਤਾਰ। ਸਤਿ ਸਤਿ ਸਤਿ ਵਰਤਾ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚਾ ਮਾਰਗ ਲਾ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਲਏ ਪਰਗਟਾ। ਰਾਓ ਉਮਰਾਓ ਕੋਈ ਰਹਿਣ ਨਾ ਪਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਤੇਰੀ ਪਕੜੇ ਬਾਂਹ। ਬਾਂਹ ਪਕੜ ਪ੍ਰਭ ਪਾਰ ਕਰਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ। ਦੇ ਦਰਸ ਪ੍ਰਭ ਦੇਹ ਛੁਡਾਏ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਹੋਏ ਸਹਾਏ। ਵਿਚ ਬਬਾਣ ਲਏ ਬਿਠਾਏ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਘਰ ਸਚ ਰਖਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਵਿਚ ਜੋਤ ਮਿਲਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਜਾਮਾ ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਪਾਏ। ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਜਗਤ ਆਕਾਰਾ। ਹੋਏ ਪਰਕਾਸ਼ ਜੀਵ ਜੰਤ ਅਧਾਰਾ। ਜੀਵ ਜੰਤ ਹੋਏ ਸਹਾਰਾ। ਬੈਠੇ ਅਡੋਲ ਵਿਚ ਨਿਰਾਧਾਰਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਅਪਾਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇ ਦਸਮ ਦਵਾਰਾ। ਦਸਮ ਦਵਾਰ ਪ੍ਰਭ ਖੁਲ੍ਹਾਏ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਚੁਕਾਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਏ। ਅਗਿਆਨ ਅੰਧੇਰ ਸਰਬ ਮਿਟਾਏ। ਸਾਚੀ ਧੁਨ ਦੇ ਉਪਜਾਏ। ਆਤਮ ਸੁੰਨ ਖੋਲ੍ਹ ਵਖਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਾਮਾ ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਪਾਏ। ਮਾਤਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਭਾਗ ਲਗਾਇਆ। ਘਨਕਪੁਰੀ ਵਿਚ ਜਾਮਾ ਪਾਇਆ। ਤੀਨ ਲੋਕ ਹੋਏ ਰੁਸ਼ਨਾਇਆ। ਮਾਤ ਪਾਤਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਜੈ ਜੈ ਜੈਕਾਰ ਕਰਾਇਆ। ਗਣ ਗੰਧਰਬ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਫੂਲਨ ਬਰਖ਼ਾ ਲਾਇਆ । ਕਰੋੜ ਤੇਤੀਸ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਬਹਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਾਮਾ ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਪਾਇਆ। ਮਾਤਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਜਾਮਾ ਧਾਰੇ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਉਤਾਰੇ। ਏਕਾ ਦੇਵੇ ਸੋਹੰ ਨਾਮ ਅਧਾਰੇ। ਗੁਰਮੁਖ ਸੋਹਣ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਦਵਾਰੇ। ਊਚ ਨੀਚ ਪ੍ਰਭ ਨਾ ਵਿਚਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਾਮਾ ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਧਾਰੇ। ਮਾਤਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਜਗਾਈ। ਗੁਰਸਿਖ ਪ੍ਰਭ ਲਏ ਉਠਾਈ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਪ੍ਰਭ
ਦੇਵੇ ਸਚ ਵਡਿਆਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਈ। ਸਾਚੇ ਸੰਤ ਪ੍ਰਭ ਮਾਣ ਦਵਾਇਆ । ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਸਾਚੀ ਧੁਨ ਉਪਜਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਵ ਚੁਕਾਇਆ। ਅਨਹਦ ਸਾਚਾ ਰਾਗ ਸੁਣਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਦੇ ਵਡਿਆਇਆ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਦੇਵੇ ਵਡਿਆਈ । ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਪੈਜ ਰਖਾਈ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸੇਵ ਕਮਾਈ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਪੂਰਨ ਆਸ ਕਰਾਈ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਈ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਤਾਰਨਹਾਰਾ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਦੇਵੇ ਸ਼ਬਦ ਅਧਾਰਾ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਆਤਮ ਗੁਣ ਵਿਚਾਰਾ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਦੇਵੇ ਸਾਚੀ ਧੁਨ ਸ਼ਬਦ ਧੁਨਕਾਰਾ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇ ਪ੍ਰਭ ਦਸਮ ਦਵਾਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਸਦਾ ਕਾਜ ਸਵਾਰਾ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਬੂਝ ਬੁਝਾਏ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਭੇਵ ਗੂਝ ਖੁਲ੍ਹਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਨ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਸਮਾਏ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਦਾ ਸਮਾਵੇ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਏਕਾ ਧੁਨ ਉਪਜਾਵੇ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਅਗਾਧ ਬੋਧ ਬੋਧ ਅਗਾਧ ਸ਼ਬਦ ਜਣਾਵੇ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਭਉ ਚੁਕਾਇਆ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਲੇਖ ਲਿਖਾਇਆ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਵੇਖ ਵਖਾਇਆ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਸਮਾਇਆ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਦਾ ਸਮੀਪ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਜਗਾਏ ਆਤਮ ਦੀਪ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਮੀਤ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦਿਵਸ ਰੈਣ ਰੈਣ ਦਿਵਸ ਸਦ ਰਸਨਾ ਚੀਤ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਵਸੇ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਘਰ ਦੱਸੇ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਰਸਨਾ ਰਸੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਸਦ ਹਿਰਦੇ ਵਸੇ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਹੋਏ ਸਹਾਇਆ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਰਸਨਾ ਗਾਇਆ। ਰੰਗ ਰੰਗ ਰੰਗ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਸਾਚਾ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਸਿਰ ਹੱਥ ਟਿਕਾਇਆ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਦੇਵੇ ਮਾਣ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਚਤੁਰ ਸੁਜਾਨ। ਕਲਜੁਗ ਪਰਗਟੇ ਬਲੀ ਬਲਵਾਨ। ਦੇਵੇ ਵਡਿਆਈ ਨਿਹਕਲੰਕ ਵਾਲੀ ਦੋ ਜਹਾਨ। ਸਾਚੇ ਸੰਤ ਸਚ ਘਰ ਸੂਝਿਆ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸਾਚਾ ਬੂਝਿਆ। ਪ੍ਰਭ ਭੇਦ ਚੁਕਾਵੇ ਏਕਾ ਦੂਜਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚਾ ਸੰਤ ਦਰ ਤੇਰੇ ਝੂਜਿਆ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਪ੍ਰਭ ਵਡਿਆਇਆ । ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ । ਅਨਹਦ ਸਾਚਾ ਰਾਗ ਉਪਜਾਇਆ। ਏਕਾ ਧੁਨ ਆਤਮ ਉਪਜਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਿਰ ਸੰਤ ਹੱਥ ਟਿਕਾਇਆ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਮਾਣ ਦਵਾ ਕੇ। ਸੋਹੰ ਸਾਚੀ ਧੁਨ ਉਪਜਾ ਕੇ। ਦਿਵਸ ਰੈਣ ਰੈਣ ਦਿਵਸ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਜਣਾ ਕੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਬਾਈ ਲੇਖ ਲਿਖਾ ਕੇ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੋਤ ਜਗਾ। ਸਾਚੇ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਭ ਲਏ ਪਾ। ਕਰਮ ਕਮਾਏ ਸਾਚੀ ਧੁਨ ਉਪਜਾ। ਸਰਬ ਘਟ ਵਾਸੀ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਦਿਵਸ ਰੈਣ ਰਿਹਾ ਸੁਣਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਬਣਤ ਲਏ ਬਣਾ। ਆਪ ਆਪਣੀ ਬਣਤ ਬਣਾਏ । ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਸ਼ਬਦ ਜਣਾਏ । ਏਕਾ ਜੋਤ ਏਕਾ ਰੰਗ ਆਪ ਸਮਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਚ ਘਰ ਦੀ ਬੂਝ ਬੁਝਾਏ । ਸਚਖੰਡ ਸਚ ਦਵਾਰ । ਜੋਤ ਜਗੇ ਅਗੰਮ
ਅਪਾਰ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਨਿਰਾਹਾਰ। ਏਕਾ ਏਕ ਏਕਾ ਕਰੇ ਆਕਾਰ। ਸਾਚਾ ਦਰ ਸਾਚਾ ਦਰਬਾਰ। ਸਚਖੰਡ ਵਸੇ ਆਪ ਨਿਰੰਕਾਰ। ਸਾਚੇ ਦਰ ਆਈ ਸਾਚੀ ਸਰਕਾਰ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜਾਏ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਦਵਾਰ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਦੇਵੇ ਨਾਮ ਜਗਤ ਅਧਾਰ। ਇਕ ਓਅੰਕਾਰ ਸਤਿਨਾਮ ਜਗਤ ਕਰ ਵਰਤਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਇਕ ਕਰਤਾਰ। ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਮਾਂਗੀ ਸਾਚੀ ਮੰਗ । ਸਚ ਘਰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਲੰਘ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਲਾਇਆ ਅੰਗ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਸਦਾ ਸਹਾਈ ਰਹੇ ਅੰਗ ਸੰਗ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਸਚ ਨਿਰੰਕਾਰ। ਏਕਾ ਜਗੇ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਗਿਰਧਾਰ । ਸਾਚਾ ਵਰ ਸਾਚਾ ਘਰ ਪ੍ਰਭ ਦੇਵੇ ਵਡ ਨਾਮ ਸਿਕਦਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਜੋਤ ਅਧਾਰ। ਸਾਚਾ ਦਰ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਭ ਮੰਗਿਆ। ਵਰ ਪਾਇਆ ਸਾਚਾ ਨਾਮ, ਰਸਨਾ ਜਪ ਜੀਵ ਚਾਰ ਵਰਨ ਪਾਰ ਲੰਘਿਆ। ਏਕਾ ਰੰਗ ਪ੍ਰਭ ਕਰਤਾਰ ਰਸਨ ਉਚਾਰ, ਕਲਜੁਗ ਜੀਵਾਂ ਆਤਮ ਰੰਗਿਆ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਹੋਇਣ ਖੁਆਰ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਜਾਇਣ ਜੀਵ ਵਿਸਾਰ, ਪਰ ਧਨ ਤਨ ਲਾਇਣ ਅੰਗਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਨਿਹਕਲੰਕ ਅਵਤਾਰ, ਸਾਚਾ ਜਾਮਾ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਕਲ ਮੰਗਿਆ। ਜਾਮੇ ਦਸ ਜੋਤ ਪਰਗਟਾ। ਸਾਚੇ ਮਾਰਗ ਜਗਤ ਲਗਾ। ਗੁਰ ਗੁਰ ਮੰਤਰ ਜਗਤ ਦ੍ਰਿੜਾ। ਏਕਾ ਅੰਤਰ ਸਰਬ ਨਿਰੰਤਰ ਸਰਬ ਰਿਹਾ ਜਗਾ। ਸਾਚਾ ਮੰਤਰ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਜਗਤ ਦਏ ਵਰਤਾ। ਬੇਮੁਖ ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਗਏ ਭੁਲਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪਰਗਟ ਜੋਤ, ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਦਏ ਸਜ਼ਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਨਿਹਕਲੰਕ ਕਲ ਜਾਮਾ ਪਾ। ਦਸਮਾਂ ਜਾਮਾ ਗੋਬਿੰਦ ਗੁਰ ਪਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਬੰਸ ਆਪ ਉਪਜਾਇਆ । ਏਕਾ ਅੰਸ ਪੁਰਖ ਅਕਾਲ ਅਖਵਾਇਆ। ਵਿਚ ਸਹੰਸ ਗੁਰਸਿਖ ਉਪਜਾਇਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਤਮ ਸਿੰਚ ਆਤਮ ਤ੍ਰਿਖਾ ਬੁਝਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਖੇਲ ਰਚਾਇਆ। ਗੁਰ ਗੋਬਿੰਦ ਗੋਬਿੰਦ ਗੁਰ ਇਹ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਾਚਾ ਜਾਮ ਪਿਲਾਇਆ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵਾਂ ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਕਲ ਗੁਰ ਕਰਮ ਭੁਲਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਧਰਮ ਹੋਇਆ ਭਸਮੰਤ, ਮਦਿਰਾ ਮਾਸ ਰਸਨ ਆਹਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਕਲਜੁਗ ਮਾਇਆ ਪਾਈ ਬੇਅੰਤ, ਆਪਣਾ ਮੂਲ ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਗਵਾਇਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਪ੍ਰਭ ਭਗਵੰਤ, ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਦਰਸ ਦਿਖਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਚਰਨ ਲਗਾਇਆ। ਗੁਰ ਗੋਬਿੰਦ ਇਹ ਗਏ ਜਣਾ। ਸਾਚੀ ਬਣਤ ਕਲ ਗਏ ਬਣਾ। ਵੇਲਾ ਅੰਤ ਪ੍ਰਭ ਗਏ ਸੁਣਾ। ਸਰਬ ਜੀਵ ਜੰਤ ਅੰਤ ਨਿਹਕਲੰਕ ਪਕੜੇ ਬਾਂਹ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਲਜੁਗ ਆਇਆ ਭੇਖ ਵਟਾ। ਗੁਰ ਗੋਬਿੰਦ ਇਹ ਓਟ ਰਖਾ ਕੇ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਸਾਚਾ ਮਾਣ ਜਗਤ ਜੀਵ ਦਵਾ ਕੇ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਖੇਲ ਵਰਤਾ ਕੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਲੋਕਮਾਤ ਆਏ ਜਾਮਾ ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਪਾ ਕੇ। ਗੁਰ ਗੋਬਿੰਦ ਇਹ ਆਸ ਰਖਾਈ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਹੋਏ ਸਹਾਈ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਏਕਾ ਸਰਨ ਲਾਏ ਪ੍ਰਭ ਸਰਨਾਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਪੂਰਨ ਆਸ ਕਰਾਈ। ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭ ਪੂਰਨ ਆਸਾ। ਪੂਰਨ ਦੇਵੇ ਪ੍ਰਭ ਭਰਵਾਸਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਪ੍ਰੀਤ ਸਾਚੀ ਰਹਿਰਾਸਾ । ਨਿਹਕਲੰਕ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਆਤਮ ਰੱਖੇ ਵਾਸਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ ਦਿਖਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਵਿਚ ਸਮਾਇਆ। ਨਿਜ ਘਰ ਵਾਸੀ ਨਿਜ ਘਰ ਵਾਸ ਰਖਾਇਆ।
ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਚੁਕਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਮੇਲ ਮਿਲਾ ਕੇ। ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਜਾਏ ਉਪਜਾ ਕੇ। ਏਕਾ ਧੁਨ ਸੋਹੰ ਜਗਤ ਸੁਣਾ ਕੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਸਿਖ ਜਾਏ ਤੇਰਾ ਬਜਰ ਕਪਾਟ ਖੁਲ੍ਹਾ ਕੇ। ਸਾਚੀ ਧੁਨ ਪ੍ਰਭ ਉਪਜਾਏ। ਸਾਚੇ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਲਗਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਗੁਰ ਦਰ ਬਹਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਨ ਪੜੇ ਦੀ ਲਾਜ ਰਖਾਏ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਪੂਰਨ ਆਸ। ਸਰਬ ਘਟਾਂ ਘਟ ਰੱਖੇ ਵਾਸ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਰਬ ਗੁਣਤਾਸ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਦੁਖੜੇ ਕੀਨੇ ਨਾਸ। ਗੁਰਮੁਖ ਤੇਰਾ ਰੋਗ ਮਿਟਾਇਆ। ਆਤਮ ਸੁਖ ਪ੍ਰਭ ਨਾਮ ਵਸਾਇਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਤਮ ਸਿੰਚ ਤਨ ਮਨ ਹਰਾ ਕਰਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਸਾਚਾ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ। ਮਿਟੇ ਦੁਖ ਉਪਜੇ ਸੁਖ। ਗੁਰਮੁਖ ਤੇਰੀ ਉਤਰੇ ਭੁੱਖ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰਾ ਵਾਸ ਕਟਾਵੇ ਮਾਤ ਕੁੱਖ। ਕਰ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਭ ਪਾਰ ਉਤਾਰਿਆ। ਲੱਖ ਚੁਰਾਸੀ ਗੇੜ ਨਿਵਾਰਿਆ। ਜਨਮ ਮਰਨ ਪ੍ਰਭ ਅੰਤ ਸਵਾਰਿਆ। ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਲਿਖਾ ਰਿਹਾ। ਵੇਲਾ ਅੰਤ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤੀ ਜੋਤ ਮਿਲਾ ਰਿਹਾ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਚਖੰਡ ਨਿਵਾਸ ਰਖਾ ਲਿਆ। ਸਾਚਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਗੁਰ ਦਰ ਪਾਏ। ਪੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਤਮ ਤ੍ਰਿਖਾ ਸਰਬ ਮਿਟਾਏ। ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਏ। ਹਉਮੇ ਵਿਚੋਂ ਰੋਗ ਗਵਾਏ। ਅਗਿਆਨ ਅੰਧੇਰ ਸਰਬ ਮਿਟਾਏ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਤਮ ਸਿੰਚ ਆਤਮ ਹਰਾ ਕਰਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦਰ ਘਰ ਆਏ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੁਖ ਚੁਆਏ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਭਗਤ ਭੰਡਾਰੀ। ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਦੇਵੇ ਨਾਮ ਅਧਾਰੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਤਮ ਸਿੰਚ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਕਰੇ ਉਜਿਆਰੀ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਰੱਖੇ ਲਾਜ ਆਪ ਮੁਰਾਰੀ । ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਰਸ। ਰਸਨਾ ਜਪ ਜਪ ਜਪ ਜੀਵ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋਏ ਵਸ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਅਵਤਾਰ ਨਰ ਗੁਰਮੁਖ ਆਏ ਚਰਨ ਨੱਸ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੀ ਰੀਤ ਮਾਤ ਜਾਏ ਦੱਸ। ਮਾਤਲੋਕ ਵਰਤੇ ਵਰਤਾਰ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਲਿਖੇ ਲਿਖਾਰ । ਏਕਾ ਸ਼ਬਦ ਉਪਜਾਵੇ ਧੁਨਕਾਰ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸ਼ਬਦ ਗੁਣ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਵਰਤਾਵੇ ਕਲ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ। ਸਾਚੇ ਸੰਤ ਸ਼ਬਦ ਜਣਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਵ ਖੁਲ੍ਹਾਇਆ। ਏਕਾ ਨਾਮ ਅਧਾਰ ਰਖਾਇਆ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਛੁਪਾਇਆ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਪ੍ਰਭ ਦਇਆ ਕਮਾਈ। ਏਕਾ ਕਲਮ ਹੱਥ ਫੜਾਈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਆਪ ਰਘੁਰਾਈ । ਦਿਭ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਖੁਲ੍ਹਾਈ । ਸ਼ਬਦ ਧੁਨ ਆਪ ਉਪਜਾਈ। ਏਕ ਸੁੰਨ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਖੁਲ੍ਹਾਈ। ਸੰਤ ਸਾਚਾ ਚੁਣ ਪ੍ਰਭ ਸੇਵ ਲਗਾਈ। ਬੈਠ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਲੇਖ ਲਿਖਾਈ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਰਿਹਾ ਛੁਪਾਈ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਅਚਰਜ ਕਲ ਕਲ ਵਰਤਾਈ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਸ਼ਬਦ ਜਣਾਏ। ਦਿਵਸ ਰੈਣ ਰੈਣ ਦਿਵਸ ਏਕਾ ਨਾਦ ਵਜਾਏ। ਮਿਟਾਏ ਵਿਵਾਦ ਆਤਮ ਸਾਧ ਪ੍ਰਭ ਏਕਾ ਰੰਗ ਸਮਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਛੁਪਾਏ । ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਸੰਤ ਚਲੰਤ। ਬੈਠਾ ਆਪ ਇਕੰਤ ਭਗਵੰਤ । ਸਾਚੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਲਾਇਆ ਸੰਤ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਲੇਖ ਲਿਖਾਏ ਸਰਬ ਜੀਵ ਜੰਤ।
ਕਲਜੁਗ ਜੀਵਾਂ ਪ੍ਰਭ ਲੇਖ ਲਿਖਾ। ਸਾਚਾ ਹੁਕਮ ਦੀਆ ਸੁਣਾ। ਸਾਚੇ ਸੰਤ ਸਾਚਾ ਡੰਕ ਦੀਆ ਵਜਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਰਿਹਾ ਛੁਪਾ। ਸਾਚੇ ਸੰਤ ਸਚ ਜਣਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਹੁਕਮ ਪ੍ਰਭ ਇਕ ਲਿਖਾਇਆ। ਰਾਣਿਆਂ ਮਹਾਰਾਣਿਆਂ ਪ੍ਰਭ ਦਿਖ ਨਾ ਆਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਛੁਪਾਇਆ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਲੇਖ ਲਿਖਾਰੇ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸ਼ਬਦ ਅਧਾਰੇ। ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਜੋਤ ਆਕਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਲਜੁਗ ਕਰੇ ਖੇਲ ਨਿਆਰੇ। ਸਾਚੇ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਸਚ ਲਿਖਾਏ। ਸਾਚੇ ਹੁਕਮ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਲਿਖਾਏ। ਤਿੰਨ ਤਿੰਨ ਲੇਖ ਪ੍ਰਭ ਲਿਖਤ ਲਿਖਾਏ। ਰਾਜੇ ਰਾਣੇ ਪ੍ਰਭ ਝੂਠੇ ਕਰ ਵਖਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਸਾਚਾ ਮਾਣ ਦਵਾਏ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਪ੍ਰਭ ਹੁਕਮ ਸੁਣਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਲੇਖ ਪ੍ਰਭ ਲਿਖਾਇਆ। ਰਾਉ ਰੰਕਾਂ ਸਰਬ ਸੁਣਾਇਆ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਕਲ ਜਾਮਾ ਪਾਇਆ। ਅਮਾਮ ਮਹਿੰਦੀ ਪ੍ਰਭ ਨਾਉਂ ਰਖਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਛੁਪਾਇਆ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਕਰੇ ਪੁਕਾਰ। ਕਲਜੁਗ ਪਰਗਟੇ ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਰਾਇਣ ਨਰ ਅਵਤਾਰ। ਮਾਤਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਜਾਮਾ ਆਏ ਧਾਰ। ਏਕਾ ਜੋਤ ਜਗੇ ਨਿਰੰਕਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜਾਏ ਤਾਰ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਰੰਗ ਰੰਗਾਇਆ । ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਦਰਸ ਦਿਖਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਧਨ ਮਾਲ ਗੁਰ ਸ਼ਬਦ ਦਵਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਛੁਪਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਹੁਕਮ ਸੰਤ ਸੁਣਾ ਕੇ। ਸਾਚੀ ਕਲਮ ਆਪ ਚਲਾ ਕੇ। ਰਾਜੇ ਰਾਣੇ ਤਖ਼ਤੋਂ ਲਾਹ ਕੇ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਕਲਜੁਗ ਪ੍ਰਭ ਸਰਨੀ ਡਿੱਗਣ ਆ ਕੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਬੈਠਾ ਭੇਦ ਛੁਪਾ ਕੇ। ਲੇਖ ਤੀਨ ਸੰਤ ਲਿਖਾਏ। ਰਾਜੇ ਰਾਣੇ ਸਰਬ ਭੁਲਾਏ। ਚਲ ਨਾ ਆਏ ਪ੍ਰਭ ਸਰਨਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਤਿ ਸਤਿ ਸਤਿ ਵਰਤਾਏ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਕਰਮ ਲਿਖਾਏ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਦੇ ਸਜ਼ਾਏ। ਤਖ਼ਤ ਨਿਵਾਸੀ ਰੰਕ ਕਰਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਿਰ ਨਿਮਾਣਿਆਂ ਹੱਥ ਟਿਕਾਏ। ਰਾਜਿਆਂ ਰਾਣਿਆਂ ਪ੍ਰਭ ਕਰੇ ਖੁਆਰੀ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਰ ਅਵਤਾਰੀ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਪੈਜ ਸਵਾਰੀ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਗੁਰਚਰਨ ਬਲਿਹਾਰੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸੋਹਣ ਧੁਰ ਦਰਬਾਰੀ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਕਲਮ ਚਲਾਈ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਪੈਜ ਰਖਾਈ। ਮਸਤੂਆਣੇ ਮਾਣ ਦਵਾਈ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਅੰਤ ਕਲ, ਸਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਥੇਹ ਕਰਾਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੀ ਲਿਖਤ ਆਪ ਕਰਾਈ। ਵੇਲਾ ਅੰਤ ਆਏ ਅਖ਼ੀਰ। ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਕੱਟੇ ਭੀੜ। ਬੇਮੁਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਜਾਏ ਪੀੜ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਤੋੜੇ ਹੱਡੀ ਰੀੜ। ਵੇਲਾ ਅੰਤ ਅੰਤ ਕਲ ਆਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਹੋਏ ਸਹਾਇਆ। ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦਰਸ ਦਿਖਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਵਿਛੜਿਆਂ ਕਲ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ । ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਦਇਆ ਕਮਾਏ। ਸਾਚਾ ਧਾਮ ਆਪ ਸੁਹਾਏ। ਵਕ਼ਤ ਸੁਹੰਜਣਾ ਆਪ ਕਰਾਏ। ਸਾਚਾ ਚਰਨ ਪ੍ਰਭ ਮਸਤੂਆਣੇ ਪਾਏ। ਦਿਵਸ ਰੈਣ ਰੈਣ ਦਿਵਸ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਰਾਜੇ ਰਾਣੇ ਸਰਨ ਲਗਾਏ। ਦਿਵਸ ਚਾਲੀ ਪ੍ਰਭ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖਾਵਣਾ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਜਗਤ ਜਗਾਵਣਾ। ਮਸਤੂਆਣਾ ਸਾਚਾ ਧਾਮ ਪ੍ਰਭ ਉਪਜਾਵਣਾ।
ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚੇ ਮਾਣ ਦਵਾਵਣਾ। ਮਸਤੂਆਣਾ ਧਾਮ ਉਪਾ। ਰਾਣੇ ਮਹਾਰਾਣੇ ਚਰਨ ਲਗਾ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਮਾਣ ਦਵਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੇ ਸੰਤ ਹੋਏ ਆਪ ਸਹਾ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਜਗਾਏ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਮਾਣ ਦਵਾਏ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚਾ ਸਤਿਗੁਰ ਬਣ ਆਏ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਪ੍ਰਭ ਟੇਕ ਰਖਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਆਪ ਤਰਾਏ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਆਪ ਤਰਾਇਆ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚੇ ਮਾਣ ਦਵਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਸੁਖ ਆਪ ਉਪਾਇਆ। ਸਤਿ ਪੁਰਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਮਾਣ ਰਖਾਇਆ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਖ ਵਟਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਬਣਤ ਬਣਾਏ। ਏਕਾ ਦਰ ਦਰਬਾਰ ਚਾਰ ਵਰਨ ਚਲ ਆਏ ਸਰਨਾਏ। ਰਾਓ ਰੰਕ ਕੋਈ ਰਹਿਣ ਨਾ ਪਾਏ। ਊਚ ਨੀਚ ਪ੍ਰਭ ਇਕ ਕਰਾਏ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚਾ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦੀ ਆਸ ਪੁਜਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਰਿਹਾ ਛੁਪਾਏ। ਗੁਰ ਦਰਸ ਅੰਧੇਰ ਵਿਨਾਸੇ। ਗੁਰ ਦਰਸ ਜੋਤ ਪਰਕਾਸ਼ੇ। ਗੁਰ ਦਰਸ ਸਰਬ ਦੁਖ ਨਾਸੇ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਹੋਏ ਰਾਸੇ। ਗੁਰ ਦਰਸ ਗੁਰਸਿਖ ਕਰਿਆ। ਕਰ ਦਰਸ ਭਵਜਲ ਤਰਿਆ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਰਲੇ ਗੁਰਮੁਖ ਵਰਿਆ। ਗੁਰਸਿਖ ਪੂਰਾ ਵਿਚ ਕਲ ਮੂਲ ਨਾ ਡਰਿਆ। ਗਰਭਵਾਸ ਫੇਰ ਨਾ ਪਰਿਆ। ਜੋ ਜਨ ਆਏ ਪ੍ਰਭ ਸਰਨੀ ਪਰਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਅੰਤ ਨਾ ਪਾਰਾਵਰਿਆ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਅੰਤ ਨਾ ਪਾਰਾਵਾਰ। ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਗੁਰ ਪਾਰ ਉਤਾਰਨਹਾਰ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਪੂਰਨ ਨਰ ਅਵਤਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਵਿਰਲਾ ਪਾਏ ਸਾਰ। ਗੁਰ ਦਰਸ ਜਿਸ ਜਨ ਪਾਇਆ। ਹਉਮੇ ਸਾਰਾ ਰੋਗ ਮਿਟਾਇਆ। ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਕਲ ਸੁਫਲ ਕਰਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦੇ ਦਰਸ ਆਤਮ ਦੁਖ ਮਿਟਾਇਆ। ਗੁਰ ਦਰਸ ਗੁਰਮੁਖ ਜਾਣੇ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਸਾਚਾ ਰੰਗ ਮਾਣੇ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸਾਚਾ ਜਾਣੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਚੀ ਦਰਗਹਿ ਮਾਣ ਦਵਾਣੇ। ਸਾਚਾ ਮਾਣ ਜਗਤ ਦਵਾਏ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋਏ ਸਹਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਗੁਰ ਸਾਚੇ ਧਾਮ ਬਹਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੇ ਧਾਮ ਬਹਾਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਜੋਤ ਮਿਲਾ। ਸਾਚੇ ਧਾਮ ਜਾਏ ਬਹਾ। ਆਪ ਆਪਣੇ ਰੰਗ ਰੰਗਾ। ਸਚਖੰਡ ਪ੍ਰਭ ਰਿਹਾ ਸਮਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਲਏ ਤਰਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਮਾਣ ਦਵਾਇਆ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਕਲ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ। ਖੰਡ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਰਭੰਡ ਪ੍ਰਭ ਉਲਟਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਖੇਲ ਆਪ ਰਚਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਚ ਕਰਮ ਕਮਾਏ। ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਦੇ ਉਲਟਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਸਚ ਥਾਨ ਬਹਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਹੋਏ ਸਹਾਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇਰਾ ਗਿਆ ਮਾਣ। ਵੇਲੇ ਅੰਤਕਾਲ ਕਲ ਪ੍ਰਭ ਚੁਕਾਈ ਕਾਣ । ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਜੋਤੀ ਜੋਤ ਮਿਲਾਣ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਆਵਣ ਜਾਣ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤਜਾਏ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਜੋਤੀ ਜੋਤ ਮਿਲਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਗੁਰ ਧਾਮ ਬਹਾਏ। ਤੀਨ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਦੇ ਉਲਟਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਨਾਥ ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਆਪਣੀ ਬਣਤ ਆਪ ਬਣਾਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਸਮਾਇਆ।
ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਆਦਿ ਜੁਗਦਿ ਪ੍ਰਭ ਏਕਾ ਆਪ ਰਘੁਰਾਇਆ। ਦੂਸਰ ਕੋਈ ਰਹਿਣ ਨਾ ਪਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਦਿ ਅੰਤ ਨਾ ਕਿਸੇ ਜਣਾਇਆ। ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਗੁਰਸਿਖ ਬਹਾਏ। ਸਾਚੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਲਾਏ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਟਿਕਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਤੀਨ ਲੋਕ ਜਾਏ ਉਲਟਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਸਚ ਘਰ ਜਾਏ। ਦਰਗਹਿ ਸਾਚੀ ਮਾਣ ਦਵਾਏ। ਦਰ ਦਰਬਾਨ ਹੋਏ ਮਾਣ ਸਿੱਖ ਪਾਏ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚਾ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੀ ਦਇਆ ਕਮਾਏ। ਸਾਚਾ ਸਿੱਖ ਗੁਰ ਦਰ ਬਹਾਇਆ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਮਾਣ ਰਖਾਇਆ। ਕਲਜੁਗ ਅੰਤਮ ਅੰਤ ਕਰਾਇਆ। ਧ੍ਰੂ ਦਰਬਾਨ ਪ੍ਰਭ ਪਰੇ ਹਟਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੁਗ ਚੌਥੇ ਜੋਤੀ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਮਿਲਾ ਕੇ। ਧ੍ਰੂੂ ਦਰਬਾਨ ਪਰੇ ਹਟਾ ਕੇ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਦਰ ਬਹਾ ਕੇ। ਸਿੰਘ ਸਵਰਨ ਮਾਣ ਦਵਾ ਕੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚਾ, ਸਾਚਾ ਮਾਰਗ ਜਾਏ ਲਾ ਕੇ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸਚ ਕਰਮ ਕਮਾਵਣਾ। ਸਾਚਾ ਮਾਰਗ ਮਾਤ ਲਗਾਵਣਾ। ਤੀਨ ਲੋਕ ਧਾਮ ਉਪਜਾਵਣਾ। ਸ਼ਿਵਲੋਕ ਇੰਦਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਮਾਣ ਦਵਾਵਣਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚਾ ਕਰਮ ਜਗਤ ਕਮਾਵਣਾ। ਅਛਲ ਛਲ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਕਰਾਏ। ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਛੁਪਾਏ। ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਪ੍ਰਭ ਵਿਚ ਮਾਤ ਦੇ ਆਏ। ਬਾਵਨ ਭੇਖ ਧਰ ਬਲ ਦਰ ਮੰਗਣ ਜਾਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਆਪਣਾ ਭੇਖ ਵਟਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਬੋਧ ਅਗਾਧ ਅਗਾਧ ਬੋਧ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖਾਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਅਨਿਤ। ਭਗਤਨ ਹਿਤ ਜਾਮੇ ਧਾਰੇ ਨਵਿਤ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਪਿਤ। ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਗਏ ਜਗ ਜਿੱਤ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਭਗਤ ਜਨ ਸਾਚਾ ਮਾਤ ਪਿਤ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਪਾਰ ਉਤਾਰੇ। ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਮਾਤਲੋਕ ਲਏ ਅਵਤਾਰੇ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਕਲਜੁਗ ਜਾਮਾ ਧਾਰੇ। ਅਚਰਜ ਖੇਲ ਕਰੇ ਅਪਾਰੇ। ਬਹੱਤਰ ਜਾਮੇ ਭਗਤ ਜਨ ਪ੍ਰਭ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਿਖਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਕਲ ਵਰਤਾਵੇ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰੇ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਲੇਖ ਲਿਖਾਏ। ਬਹੱਤਰ ਜਾਮੇ ਭਗਤ ਕਰਾਏ। ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਸਿਰ ਹੱਥ ਟਿਕਾਏ। ਏਕਾ ਆਪਣੀ ਓਟ ਰਖਾਏ। ਦੂਸਰ ਕੋਈ ਰਹਿਣ ਨਾ ਪਾਏ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਡੰਕ ਵਜਾਏ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਚਾਰ ਕੁੰਟ ਏਕਾ ਅੰਕ ਰਖਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਕਲ ਕਲ ਵਰਤਾਏ। ਆਪ ਆਪਣੇ ਚਲੇ ਭਾਣੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਚੋਜ ਵਡਾਣੇ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਕਾ ਰੰਗ ਸਾਚਾ ਮਾਣੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਗੁਰਮੁਖ ਵਿਰਲਾ ਜਾਣੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵੇ ਮਾਣ ਜੋ ਜਨ ਚਲੇ ਪ੍ਰਭ ਕੇ ਭਾਣੇ। ਸਾਚਾ ਭਾਣਾ ਪ੍ਰਭ ਕਾ ਭਾਉ। ਗੁਰ ਚਰਨ ਧੂੜ ਸਦ ਸਦ ਨਹਾਓ। ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਸੋਹੰ ਸਦ ਰਸਨਾ ਗਾਓ। ਰਸਨਾ ਜਪ ਜਪ ਜੀਵ ਆਤਮ ਰਸ ਪਾਓ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਨਿਜ ਘਰ ਵਾਸੀ ਨਿਜ ਘਰ ਵਾਸ ਰਖਾਓ। ਨਿਜ ਘਰ ਵਸੇ ਪ੍ਰਭ ਵਸਣੇਹਾਰਾ। ਜੋ ਜਨ ਕਰੇ ਚਰਨ ਪਿਆਰਾ। ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇ ਪ੍ਰਭ ਦਸਮ ਦਵਾਰਾ। ਏਕਾ ਜਗੇ ਜੋਤ ਮਿਟੇ ਸਰਬ ਅੰਧਿਆਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਕਰੇ ਆਕਾਰਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਪਸਰ ਪਸਾਰ। ਸਾਚਾ ਦੇਵੇ ਜੋਤ ਅਧਾਰ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਜਾਏ ਤਾਰ। ਸਚਖੰਡ ਵਸਾਏ ਦਿਸਾਏ ਆਣ ਤਰਾਏ ਪ੍ਰਭ ਦੁਤਰ ਤਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦੀ ਜਾਣੇ ਸਾਰ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਰੰਗ ਰੰਗਾਇਆ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਰਸਨਾ ਗਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਰਿਦੇ ਵਸਾਇਆ । ਘਨਕਪੁਰ ਵਾਸੀ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਹੋਏ ਸਹਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਭ ਦਵਾਏ। ਸਾਚਾ ਧਾਮ ਆਪ ਉਪਜਾਏ। ਆਪ ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਟਿਕਾਏ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚਾ ਮਾਣ ਦਵਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚਾ ਥਾਨ ਆਣ ਸੁਹਾਏ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਜਿਥੇ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਟਿਕਾਇਆ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਦਰਸ ਦਿਖਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਆਣ ਤਰਾਇਆ। ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ ਪ੍ਰਭ ਭਏ ਦਿਆਲਾ। ਸਰਬ ਜੀਆਂ ਕਰੇ ਪ੍ਰਿਤਪਾਲਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਹੋਏ ਆਪ ਰਖਵਾਲਾ। ਸੁਹਾਇਆ ਥਾਨ ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਦੀਪਕ ਬਾਲਾ। ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਮਾਲਾ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਚਰਨ ਪ੍ਰੀਤੀ ਤੇਰੀ ਨਿਭੇ ਨਾਲਾ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸਚ ਥਾਨ ਸੁਹਾਇਆ। ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਪ੍ਰਭ ਮਾਣ ਦਵਾਇਆ। ਵਿਚ ਦੁਆਪਰ ਮੁਕੰਦ ਮਨੋਹਰ ਲੱਖਮੀ ਨਰਾਇਣ ਚਰਨ ਟਿਕਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਲਜੁਗ ਵੇਲੇ ਅੰਤਮ ਸੱਚੋ ਸਚ ਲਿਖਾਇਆ। ਦੁਆਪਰ ਭਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੁਰਾਰ। ਜਾਦਵ ਕੁਲ ਉਤਰੀ ਪਾਰ। ਭਗਤਨ ਹੇਤ ਲਏ ਅਵਤਾਰ। ਬਿਦਰ ਸੁਦਾਮਾ ਉਤਰੇ ਪਾਰ। ਦਰੋਪਦੀ ਰੱਖੀ ਲਾਜ ਮੁਰਾਰ । ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦੀ ਸਾਚੀ ਕਾਰ। ਵਿਚ ਪਰਭਾਸ ਪਾਂਡੋ ਭਏ ਖ਼ੁਆਰ। ਦੁਰਬਾਸਾ ਰਿਖ ਕਰੇ ਲਾਚਾਰ। ਚਲ ਆਏ ਘਨਈਆ ਸ਼ਾਮ ਭਗਤ ਦਵਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚਾ, ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਰਾਇਣ ਨਰ ਅਵਤਾਰ । ਦੁਰਯੋਧਨ ਇਹ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ। ਦੁਰਬਾਸਾ ਰਿਖ ਸੰਗ ਰਲਾਇਆ। ਪਾਂਡੋ ਤਾਂਈਂ ਦੁਖ ਪੁਜਾਇਆ। ਵਿਚ ਪਰਭਾਸ ਪਾਂਡੋ ਦਰ ਰਿਖ ਦੁਰਬਾਸਾ ਮੰਗਣ ਆਇਆ। ਦੇਵੋ ਰਸੋਈ ਆਤਮ ਤ੍ਰਿਪਤਾਇਆ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਹੋਏ ਸਹਾਇਆ। ਦੁਰਬਾਸ਼ਾ ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣਾਏ। ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੂੰ ਦੇ ਜਣਾਏ। ਸੁਣ ਯੁਧਿਸ਼ਟਰ ਰਿਹਾ ਸ਼ਰਮਾਏ। ਸਰਬ ਤਾਈਂ ਰਿਹਾ ਸਮਝਾਏ। ਏਕ ਓਟ ਪ੍ਰਭ ਰਖਾਏ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਹੋਏ ਸਹਾਏ। ਦੁਰਬਾਸ਼ਾ ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣਾਇਆ। ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਧੂ ਸੰਗ ਹੈ ਆਇਆ। ਦੁਖ ਭੁਖ ਬਹੁਤ ਸਤਾਇਆ। ਧਰਮਰਾਜ ਤੇਰੇ ਦਰਬਾਰ ਰਿਖ ਦੁਰਬਾਸ਼ਾ ਮੰਗਣ ਆਇਆ। ਦੁਖ ਭੁਖ ਵਿਚ ਪਰਭਾਸ ਪਾਂਡੋ ਬਹੁਤ ਸਤਾਇਆ। ਭਗਤਨ ਹੇਤ ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋਏ ਸਹਾਇਆ। ਪੰਜੇ ਪਾਂਡੋ ਕਰਨ ਪੁਕਾਰ। ਸੁਣੀ ਪੁਕਾਰ ਆਪ ਦਾਤਾਰ। ਰੱਖੇ ਲਾਜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੁਰਾਰ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਪਾਵੇ ਸਾਰ। ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸੁਣੀ ਪੁਕਾਰ। ਸਿੰਘਆਸਣ ਛੱਡੇ ਆਪ ਗਿਰਧਾਰ। ਊਧੋ ਹੁਕਮ ਸੁਣਾਇਆ ਅਪਾਰ। ਮੁਰਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਰੇ ਤਿਆਰ। ਸਾਚਾ ਰਥ ਪ੍ਰਭ ਹੋਏ ਸਵਾਰ। ਸਾਚਾ ਧਾਮ ਪ੍ਰਭ ਕੀਆ ਆਪ ਉਜਿਆਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਕੀਆ ਆਕਾਰ। ਭਗਤਨ ਹੇਤ ਆਏ ਮੁਰਾਰੀ। ਉਧੋ ਸੰਗ ਰਥ ਸਵਾਰੀ। ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ ਪ੍ਰਭ ਬੰਕ ਦਵਾਰੀ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚੇ ਗੁਰਸਿਖ ਤੇਰੀ ਹੋਏ ਜੈ ਜੈ ਜੈਕਾਰੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਪੈਜ ਸਵਾਰੀ। ਗੁਰ ਦਰ ਸਚ ਘਰ ਏਹ ਧਾਮ ਨਿਆਰਾ। ਦੁਆਪਰ ਲਿਆ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਵਤਾਰਾ। ਮਾਧੋ ਸੁੱਤੇ ਚਰਨ ਪਸਾਰਾ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਭੁੱਲੇ ਸਰਬ ਗਵਾਰਾ। ਸਾਚਾ ਧਾਮ ਪ੍ਰਭ ਉਪਜਾਵੇ, ਸਤਿਜੁਗ ਵਿਚ
ਮਾਤ ਨਿਆਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣੀ ਜਾਣੇ ਸਾਰਾ । ਸਾਚਾ ਧਾਮ ਸਤਿਜੁਗ ਬਣਾਏ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਮਾਣ ਦਵਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਛਤਰ ਸੀਸ ਝੁਲਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਧਾਮ ਆਪ ਉਪਜਾਏ। ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਟਿਕਾਵਣਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਖੇਲ ਰਚਾਵਣਾ। ਵਾਲੀ ਹਿੰਦ ਸਰਨ ਲਗਾਵਣਾ। ਜਮਨ ਕਿਨਾਰਾ ਧਾਮ ਸੁਹਾਵਣਾ। ਵਾਲੀ ਦੋ ਜਹਾਨ ਵਿਚ ਮਾਤ ਦੇ ਆਵਣਾ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਅਵਤਾਰ ਨਰ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਨਾਉਂ ਰਖਾਵਣਾ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚਾ ਕਰਮ ਆਪ ਕਮਾਵਣਾ। ਦਿੱਲੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਟਿਕਾ । ਰਾਜ ਬਣਤਰ ਪ੍ਰਭ ਦਏ ਬਣਾ। ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚਾ ਲੇਖ ਲਿਖਾ। ਸਤਿਜੁਗ ਚਲਾਵੇ ਸਾਚਾ ਰਾਹ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਚਾਰ ਵਰਨ ਬਹਾਏ ਏਕਾ ਥਾਂ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਲੇਖ ਲਿਖਾਰੇ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਪ੍ਰਭ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰ। ਆਇਣ ਚਰਨ ਸੋਹਣ ਦਰਬਾਰੇ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਰਾਇਣ ਨਰ ਅਵਤਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੀ ਕਰੀ ਆਪ ਸਿਕਦਾਰੇ। ਸਤਿਜੁਗ ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਭ ਸਿਕਦਾਰ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਪੂਰਨ ਅਵਤਾਰ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਜੋਤ ਨਿਰੰਕਾਰ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਪਾਵੇ ਸਾਰ। ਬੇਮੁਖ ਜੀਵ ਕਲਜੁਗ ਹੋਇਣ ਖੁਆਰ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਖਾਇਣ ਜਮ ਮਾਰ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਕਰੇ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਪਿਆਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਦੇਵੇ ਤਾਰ। ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਚ ਵਡਿਆਈ। ਸਾਚੀ ਬਣਤ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਬਣਾਈ। ਮਹਿੰਮਾ ਅਗਣਤ ਗਣੀ ਨਾ ਜਾਈ। ਜੀਵ ਜੰਤ ਪ੍ਰਭ ਰਿਹਾ ਜਣਾਈ। ਏਕਾ ਸਰਨ ਦੇਵੇ ਸਰਨਾਈ। ਮਾਤਲੋਕ ਮਿਲੇ ਵਡਿਆਈ। ਜੋ ਜਨ ਸੋਹੰ ਰਸਨਾ ਗਾਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੀ ਲਿਖਤ ਲਿਖਾਈ । ਸਾਚਾ ਵਕ਼ਤ ਪ੍ਰਭ ਸੁਹਾਵਣਾ। ਸਾਚਾ ਚਰਨ ਸਚ ਘਰ ਪਾਵਣਾ। ਦਿਵਸ ਰੈਣ ਰੈਣ ਦਿਵਸ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਰਸਨਾ ਗਾਵਣਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਨਾ ਮਿਲੇ ਸਵਣਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਚਲਾਏ ਸਵਾਸ ਪਵਣਾ। ਸੋਹੰ ਚਲੇ ਸਵਾਸ ਸਵਾਸਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਤੇਰੀ ਰੱਖੇ ਵਾਸਾ। ਰਸਨਾ ਜਪ ਜਪ ਜੀਵ, ਸੋਹੰ ਤੇਰੀ ਸਚੀ ਰਹਿਰਾਸਾ। ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਮਾਤਲੋਕ ਦੇਵੇ ਪ੍ਰਭ ਭਰਵਾਸਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਦਾਸਨ ਦਾਸਾ। ਦਾਸਨ ਦਾਸ ਪ੍ਰਭ ਸਦ ਦਾਸ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਰੱਖੇ ਸਦ ਵਾਸ। ਰਸਨਾ ਲਗਾਏ ਜੋ ਜਨ ਮਦਿਰਾ ਮਾਸ। ਅੰਤਕਾਲ ਪਾਏ ਜਮ ਕੀ ਫਾਸ। ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਜਨ ਰਸਨਾ ਗਾਏ ਸਵਾਸ ਸਵਾਸ। ਪ੍ਰਭ ਮਿਲਣ ਕੀ ਸਾਚੀ ਆਸ। ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਰੱਖੇ ਵਾਸ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਰਬ ਸੁਖਦੇਵਾ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਪ੍ਰਭ ਸੇਵਾ। ਧਰੇ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਅਲਖ ਅਭੇਵਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਸਾਚਾ ਮੇਵਾ। ਜੀਵ ਜਾਗ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਜਾਮਾ ਧਾਰੇ। ਜੀਵ ਜਾਗ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਆਕਾਰੇ। ਜੀਵ ਜਾਗ ਜਾਗ, ਮਾਤਲੋਕ ਆਇਆ ਨੈਣ ਮੁੰਧਾਰੇ। ਜੀਵ ਜਾਗ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਆਏ ਦਰ ਦਰਬਾਰੇ। ਜੀਵ ਜਾਗ ਜਾਗ, ਆਤਮ ਜੋਤ ਜਗਾਏ ਝੂਠੇ ਮਹਲ ਮੁਨਾਰੇ। ਜੀਵ ਜਾਗ ਜਾਗ, ਕਰ ਦਰਸ ਪ੍ਰਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੁਰਾਰੇ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਚਲ ਆ ਗੁਰ ਚਰਨ ਦਵਾਰੇ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਲਾਏ ਭਾਗ ਭਰ ਦਏ ਭੰਡਾਰੇ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਕਲ ਕਾਜ ਸਵਾਰੇ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਉਪਜਾਵੇ ਅਨਹਦ ਧੁਨ ਸਚੀ
ਸਰਕਾਰੇ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਆਤਮ ਬੁਝਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਗ, ਰਸਨਾ ਸੋਹੰ ਜੈ ਜੈ ਜੈਕਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਤਮ ਦੇਵੇ ਜੋਤ ਅਧਾਰੇ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ ਕਰ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਲਾਗ ਜਗਤ ਤਰ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਰਸਨਾ ਜਪ ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਹਰਿ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦੀ ਸਰਨੀ ਪਰ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਦਵਾਏ ਸਾਚਾ ਘਰ ਵਰ । ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਮਾਤਲੋਕ ਪਰਗਟੇ ਅਵਤਾਰ ਨਰ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਮੂਲ ਨਾ ਡਰ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਭਏ ਅਨੰਦਾ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਉਪਜਾਵੇ ਆਤਮ ਪਰਮਾਨੰਦਾ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਕਲਜੁਗ ਛੋੜ ਝੂਠਾ ਧੰਦਾ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਰਸਨਾ ਤਿਆਗ ਮਦਿਰਾ ਮਾਸ ਗੰਦਾ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸਦ ਬਖ਼ਸ਼ਿੰਦਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਸਿਰ ਹੱਥ ਰਖੰਦਾ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਸ਼ਬਦ ਜਣਾਏ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸਰਨ ਲਗਾਏ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਸੁਫਲ ਕਰਾਏ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦੀ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਜੋਤ ਮਿਲਾਏ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਭਗਤ ਭਗਵਾਨ ਇਕ ਹੋ ਜਾਏ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਸਿਰ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਟਿਕਾਏ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਵੇਖ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਕੀਆ ਭੇਖ। ਉਠ ਜੀਵ ਜਾਗ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਲਿਖ ਜਾਏ ਲੇਖ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੀਵ ਜੰਤਾਂ ਰਿਹਾ ਵੇਖ। ਸੋ ਜਾਗੇ ਜਿਸ ਆਪ ਜਗਾਏ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਸਾਰ ਨਾ ਪਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਰਨ ਲਗਾਏ। ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਪ੍ਰਭ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਵਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਏਕਾ ਚਰਨ ਧਿਆਨ ਰਖਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਦੇਵੇ ਚਰਨ ਧਿਆਨਾ। ਚਰਨ ਧੂੜ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਸਾਚਾ ਇਸ਼ਨਾਨਾ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮ ਦੇਵੇ ਜੋਤ ਮਹਾਨਾ। ਹੋਏ ਸਹਾਈ ਵੇਲੇ ਅੰਤ, ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਸਚ ਰੰਗ ਰੰਗਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਰੰਗ ਨਾਉਂ ਮਜੀਠ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਬੇਮੁਖ ਜੀਵ ਕਲ ਕੁੜਿਆਰ ਪ੍ਰਭ ਸਰਬ ਖਪਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਬਾਂਹੋਂ ਪਕੜ ਤਰਾਇਆ। ਤਾਰਨਹਾਰ ਗੁਰਸਿਖ ਤਾਰਿਆ। ਕਰ ਕਿਰਪਾ ਪਾਰ ਉਤਾਰਿਆ। ਸਾਚਾ ਕਰਮ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਵਿਚਾਰਿਆ। ਥਿਰ ਘਰ ਵਾਸੀ ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਬਣਤ ਬਣਾ ਰਿਹਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਬੈਕੁੰਠ ਨਿਵਾਸੀ ਬੈਕੁੰਠ ਨਿਵਾਸ ਦਵਾ ਰਿਹਾ । ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਦਾ ਦਇਆਵਾਨ । ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਪੂਰਨ ਭਗਵਾਨ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਦ ਮਿਹਰਵਾਨ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦੀ ਸਾਚੀ ਆਣ। ਗੁਰਮੁਖ ਜੋਤ ਜਗਾਏ ਮਹਾਨ। ਬੇਮੁਖ ਆਤਮ ਸੁੰਞ ਮਸਾਣ। ਸੰਤ ਜਨ ਕਰ ਦਰਸ ਪ੍ਰਭ ਬਲ ਬਲ ਜਾਣ। ਦਰ ਦਰਬਾਰ ਆਏ ਸਾਚਾ ਮੰਗਣ ਨਾਮ ਦਾਨ। ਦੇਵੇ ਦਾਨ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸੋਹੰ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚਾ, ਸਰਬ ਘਟਾਂ ਦਾ ਜਾਣੀ ਜਾਣ। ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਜਿਸ ਜਨ ਮੰਗਿਆ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮ ਰੰਗਿਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਝਿਰਨਾ ਝਿਰਾਏ ਆਤਮ ਗੰਗਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਚਰਨ ਲਾਗ ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਪਾਰ ਲੰਘਿਆ। ਕਲਜੁਗ ਆਏ ਨੈਣ ਮੁੰਧਾਰ। ਬਾਸ਼ਕ ਸੇਜ ਤਜੇ ਗਿਰਧਾਰ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਵਿਚ ਮਾਤ ਜੋਤ ਕੀਆ ਆਕਾਰ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਬੈਠ ਰਿਹਾ ਗਿਰਧਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੀਵ ਜੰਤ ਨਾ ਪਾਵੇ ਤੇਰੀ
ਸਾਰ। ਬਾਸ਼ਕ ਸੇਜ ਪ੍ਰਭ ਤਜਾਇਆ। ਸਹੰਸਰ ਮੁਖ ਜਿਸ ਰਸਨਾ ਗਾਇਆ। ਸਰਬ ਸੁਖ ਆਤਮ ਤ੍ਰਿਪਤਾਇਆ। ਵਿਚ ਮਾਤ ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਖੇਲ ਰਚਾਇਆ । ਉਤਰੇ ਭੁੱਖ ਜੋ ਜਨ ਆਏ ਪ੍ਰਭ ਸਰਨਾਇਆ। ਹਉਮੇ ਵਿਚੋਂ ਜਾਏ ਦੁਖ, ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਰਸਨਾ ਗਾਇਆ। ਸੁਫਲ ਕਰਾਏ ਮਾਤ ਕੁੱਖ, ਨਿਹਕਲੰਕ ਤੇਰੀ ਸਰਨਾਇਆ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਹੋਏ ਬੇਮੁਖ, ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਇਆ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਪਾਇਣ ਦੁਖ, ਧਰਮ ਰਾਏ ਦੇ ਸਜ਼ਾਇਆ । ਵਾਸ ਕਟਾਏ ਮਾਤ ਕੁੱਖ, ਆਵਣ ਜਾਣ ਪ੍ਰਭ ਗੇੜ ਚੁਕਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਮਿਲਿਆ ਸਾਚਾ ਸੁਖ, ਪ੍ਰਭ ਜੋਤੀ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਕਰ ਦਰਸ ਉਤਰੇ ਭੁੱਖ, ਚਲ ਆਏ ਪ੍ਰਭ ਸਰਨਾਇਆ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦੀ ਆਸ ਪੁਜਾਇਆ। ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਰਧਨ ਪੂਰ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸਦਾ ਹਜ਼ੂਰ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਕਰੇ ਭਰਪੂਰ। ਆਤਮ ਜੋਤ ਜਗਾਏ ਕਰੇ ਰੁਸ਼ਨਾਏ ਜਿਉਂ ਕੋਹਤੂਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਸਾਚਾ ਸਤਿ ਸਰੂਰ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸਚਾ ਸਤਿਗੁਰ ਪੂਰਾ। ਸਾਚੀ ਧੁਨ ਉਪਜਾਵੇ ਅਨਹਦ ਤੂਰਾ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਕਲ ਸਾਚਾ ਸੂਰਾ। ਪ੍ਰਭ ਕਾ ਬਚਨ ਨਾ ਹੋਏ ਅਧੂਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਕਲਾ ਭਰਪੂਰਾ। ਸਰਬ ਘਟਾਂ ਪ੍ਰਭ ਆਪੇ ਜਾਣੇ। ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਜੋਤ ਜਗਤ ਮਹਾਨੇ। ਕਿਆ ਕੋਈ ਜਾਣੇ ਕਿਆ ਵਖਾਣੇ। ਆਪਣੇ ਰੰਗ ਪ੍ਰਭ ਸਦ ਸਮਾਣੇ। ਜੀਵ ਜੰਤ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਾ ਜਾਣੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣੇ ਚਲਾਏ ਭਾਣੇ। ਆਪ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਸਮਾਇਆ। ਏਕਾ ਅਧਾਰ ਜੋਤ ਰਖਾਇਆ। ਏਕਾ ਜੋਤ ਜਗਤ ਜਗਾਇਆ। ਤੀਨ ਲੋਕ ਆਕਾਰ ਕਰਾਇਆ। ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਭ ਭੇਦ ਰਖਾਇਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਜੀਵ ਜੰਤ ਸਮਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਬੇਮੁਖ ਜੀਵਾਂ ਸਰਬ ਭੁਲਾਇਆ। ਭੁੱਲੇ ਜੀਵ ਸਰਬ ਸੰਸਾਰੀ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦੀ ਖੇਲ ਨਿਆਰੀ। ਮਾਇਆ ਪਾਈ ਕਲ ਅਪਰ ਅਪਾਰੀ। ਦਿਸ ਨਾ ਆਏ ਪ੍ਰਭ ਗਿਰਧਾਰੀ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਪੈਜ ਸਵਾਰੀ। ਸਾਚੀ ਦੇਵੇ ਨਾਮ ਖੁਮਾਰੀ। ਦਰ ਘਰ ਆਏ ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਆਪ ਗਿਰਧਾਰੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦੀ ਆਸ ਪੁਜਾਰੀ। ਸਾਚੇ ਮਾਰਗ ਗੁਰਮੁਖ ਲਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਦਰ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਵਖਾਇਆ। ਏਕਾ ਘਰ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਵਸਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਸਮਾਦ। ਜਗੇ ਜੋਤ ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ। ਝੂਠੀ ਦੇਹ ਸੋਹੰ ਵਜਾਏ ਸਾਚਾ ਨਾਦ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਆਤਮ ਜਾਏ ਸਾਧ। ਗੁਰਮੁਖ ਸੋ ਜਿਸ ਪ੍ਰਭ ਪਛਾਣਿਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸੋ ਜੋ ਚਲੇ ਪ੍ਰਭ ਕੇ ਭਾਣਿਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸੋ ਜਿਸ ਹਰਿ ਰੰਗ ਮਾਣਿਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸੋ ਜਿਸ ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨਿਆ। ਸਾਚਾ ਰੰਗ ਸੋ ਜਨ ਜਾਣੇ। ਜੋ ਜਨ ਰਸਨਾ ਪ੍ਰਭ ਵਖਾਣੇ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਦੇਵੇ ਮਾਣੇ । ਜੋ ਜਨ ਚਲੇ ਪ੍ਰਭ ਕੇ ਭਾਣੇ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਸਦ ਕੁਰਬਾਣੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਦੀ ਆਪੇ ਜਾਣੇ । ਭਗਤ ਜਨ ਸਾਚੇ ਸੰਤ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਬਣਾਈ ਸਾਚੀ ਬਣਤ। ਦੇਵੇ ਵਡਿਆਈ ਵਿਚ ਸਰਬ ਜੀਵ ਜੰਤ। ਏਕਾ ਜੋਤ ਜਗਾਏ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਕੰਤ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਮਾਣ ਦਵਾਏ ਸਾਚੇ ਸੰਤ। ਸਾਚੇ ਸੰਤ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਲਿਆ ਵਰ। ਅੰਤਕਾਲ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਘਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵੇ ਵਡਿਆਈ ਧਰਨੀ ਧਰ।
ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਤੇਰਾ ਮਾਣ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਲਿਆ ਜਾਣ। ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਰਸਨ ਵਖਾਣ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਚਾਰ ਵਰਨ ਪਾਏ ਏਕਾ ਆਣ। ਸਾਚੇ ਸੰਤ ਸਤਿ ਮਾਰਗ ਲਾਇਆ। ਧੰਨ ਧੰਨ ਧੰਨ ਗੁਰਸਿਖ ਜਿਸ ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਸੰਗ ਰਲਾਇਆ। ਉਜਲ ਹੋਏ ਮੁਖ, ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋਏ ਸਹਾਇਆ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਸਰਬ ਦਵਾਏ ਸੁਖ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਲਏ ਮਿਲਾਇਆ। ਕਰ ਦਰਸ ਉਤਰੇ ਭੁੱਖ, ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਘਰ ਮੇਂ ਪਾਇਆ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਨ ਪੜੇ ਦੀ ਲਾਜ ਰਖਾਇਆ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਕਾ ਕੀਆ ਸੰਗ। ਆਤਮ ਚਾੜ੍ਹਿਆ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਰੰਗ । ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਮੰਗੀ ਸਾਚੀ ਮੰਗ। ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਨਾ ਹੋਇਆ ਭੰਗ । ਕਰ ਦਰਸ ਭਵਜਲ ਪਾਰ ਜਾਏ ਲੰਘ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਦਾ ਸਹਾਈ ਸੰਗ ਅੰਗ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਰਾਹ ਚਲਾਇਆ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਪ੍ਰਭ ਸਰਨ ਲਗਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਸਾਚਾ ਹੁਕਮ ਸਰਬ ਸੁਣਾਇਆ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਭੁੱਲ ਭੁੱਲ ਵਕ਼ਤ ਗਵਾਇਆ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਰੁਲ ਰੁਲ ਰੁਲ ਆਪਣਾ ਮੂਲ ਗਵਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਆਪਣਾ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਪੂਰਬ ਲਹਿਣਾ ਝੋਲੀ ਪਾਇਆ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸਤਿ ਸਰਨਾਏ। ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਵਿਛੜੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ । ਜੁਗ ਚੌਥੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸਾਚੀ ਬਣਤ ਬਣਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਗੁਰਸਿਖ ਤੇਰੇ ਆਣ ਤਰਾਏ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਮਾਣ ਦਵਾਇਆ। ਪਿਤਾ ਪੂਤ ਹੋਏ ਸੇਵ ਕਮਾਇਆ। ਸਾਚੀ ਦਰਗਹਿ ਪ੍ਰਭ ਵਡਿਆਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਬੇੜਾ ਪਾਰ ਕਰਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਤੇਰਾ ਬੇੜਾ ਬੰਨ੍ਹ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਕਢਾਏ ਸਾਰਾ ਜੰਨ। ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਾਵੇ ਕੰਨ। ਸਾਚਾ ਦੇਵੇ ਨਾਮ ਨਾ ਲੱਗੇ ਸੰਨ੍ਹ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਅੰਤਕਾਲ ਤੇਰਾ ਬੇੜਾ ਜਾਏ ਬੰਨ੍ਹ। ਆਇਆ ਵਕ਼ਤ ਵਕ਼ਤ ਸੁਹਾਏ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਲਾਜ ਰਖਾਏ। ਸੀਸ ਜਗਦੀਸ ਆਪਣੀ ਬਣਤ ਬਣਾਏ। ਬੀਸ ਇਕੀਸ ਪ੍ਰਭ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਚੁਕਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੀ ਬਣਤ ਵਿਚ ਮਾਤ ਬਣਾਏ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਵਕ਼ਤ ਵਿਚਾਰ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਲਏ ਅਵਤਾਰ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਪਾਵੇ ਸਾਰ। ਹੰਕਾਰੀਆਂ ਜਾਏ ਹੰਕਾਰ ਨਿਵਾਰ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਜਾਏ ਪੈਜ ਸਵਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋ ਜਨ ਉਧਾਰੇ ਜੋ ਚਲ ਆਇਣ ਦਰਬਾਰ। ਸਾਚਾ ਵਕ਼ਤ ਪ੍ਰਭ ਸੁਹਾਵਣਾ। ਸਾਚਾ ਮਾਣ ਗੁਰਸਿਖ ਦਵਾਵਣਾ। ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਆਤਮ ਉਪਜਾਵਣਾ। ਸਾਚਾ ਰਾਮ ਘਨਈਆ ਸ਼ਾਮ ਪਰਗਟ ਹੋਏ ਦਰਸਨ ਦਿਖਾਵਣਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਤਮ ਧੁਨ ਉਪਜਾਏ ਵਿਚ ਆਤਮ ਸਵਾਸ ਪਵਣਾ। ਪਵਣ ਸਰੂਪੀ ਜੀਵ ਸਵਾਸਾ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖੇ ਵਾਸਾ। ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਜਣਾਏ ਤੇਰੀ ਰਹਿਰਾਸਾ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸਦ ਬਲ ਬਲ ਜਾਸਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਕਰੇ ਬੰਦ ਖੁਲਾਸਾ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦੀ ਸਾਚੀ ਜੁਗਤੀ। ਗੁਰਮੁਖ ਦੇਵੇ ਸਾਚੀ ਮੁਕਤੀ। ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਅਕਾਲ ਮੂਰਤੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਜਗਾਏ ਵਿਚ ਸਤਿ ਸੁਰਤੀ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਜਗਾ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜਾਏ ਬਣਾ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਤਿਲਕ ਜਾਏ ਲਗਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਚਾਰ ਵਰਨ ਤੇਰੀ ਸਰਨ ਜਾਏ ਲਗਾ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਉਪਜਾਏ।
ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਮਾਣ ਦਵਾਏ। ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚਾ ਵਿਚ ਮਾਤ ਬਣਾਏ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚਾ ਤਾਜ ਦਵਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਉਪਰ ਸੀਸ ਛਤਰ ਝੁਲਾਏ। ਸੀਸ ਛਤਰ ਪ੍ਰਭ ਝੁਲਾਵਣਾ। ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਮਾਣ ਦਵਾਵਣਾ। ਗੋਬਿੰਦ ਗੁਰ ਗੁਰ ਗੋਬਿੰਦ ਪ੍ਰਭ ਆਪੇ ਆਪ ਅਖਵਾਵਣਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਪਰਗਟ ਜੋਤ, ਹੰਕਾਰ ਨਿਵਾਰ ਸਰਬ ਚਰਨ ਲਗਾਵਣਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦੁਸ਼ਟ ਸੰਘਾਰੇ ਜਿਉਂ ਰਾਮਾ ਰਾਵਣਾ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸਾਚੀ ਕਾਰ। ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਪ੍ਰਭ ਲਏ ਅਵਤਾਰ। ਮਾਤਲੋਕ ਆਏ ਵਾਰੋ ਵਾਰ। ਰਮਈਆ ਰਾਮ ਰਘੁਪਤ ਗਿਰਧਾਰ। ਘਨਈਆ ਸ਼ਾਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੁਰਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੁਗ ਚੌਥੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰ। ਗੁਰਮੁਖ ਆਤਮ ਕਰ ਵਿਚਾਰ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਰਸਨ ਉਚਾਰ। ਆਤਮ ਜੋਤ ਕਰੇ ਉਜਿਆਰ। ਖੋਲ੍ਹ ਆਪਣਾ ਦਸਮ ਦਵਾਰ। ਕਰ ਦਰਸ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਵਸੇ ਆਪ ਨਿਰਾਹਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚਾ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਚਰਨ ਪਿਆਰ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਪ੍ਰੀਤ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਕੀ ਸਾਚੀ ਰੀਤ। ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਤੇਰੀ ਆਤਮ ਕਰੇ ਅਤੀਤ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਚਰਨ ਲਾਗ ਜਗ ਜੀਤ। ਗੁਰਮੁਖ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾ। ਆਤਮ ਬੁਝੀ ਦੀਪ ਜਗਾ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾ। ਹੋਏ ਪਰਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਹ ਅੰਧ ਕੂਪ, ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਕਰੇ ਰੁਸ਼ਨਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਬਣਤ ਜਾਏ ਬਣਾ। ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਰਸਨ ਆਹਾਰ। ਰਸਨਾ ਜਪ ਜਪ ਜੀਵ ਉਤਰੇ ਪਾਰ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਅਪਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਤਮ ਦੇਵੇ ਭਰਮ ਨਿਵਾਰ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਗੁਰਸਿਖ ਸੁਹੇਲਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ ਮੇਲਾ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਅਚਰਜ ਖੇਲ ਵਿਚ ਮਾਤ ਦੇ ਖੇਲਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਸਦ ਸੰਗ ਸੁਹੇਲਾ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਦਾ ਸਹਾਈ। ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਪ੍ਰਭ ਪੈਜ ਰਖਾਈ। ਬਾਲਕ ਧ੍ਰੂ ਦਰਸ ਦਿਖਾਈ। ਨਰ ਸਿੰਘ ਨਰਾਇਣ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਲਾਜ ਰਖਾਈ। ਬਾਵਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚਾਰ ਵੇਦ ਮੁਖ ਪਾਠ ਅਲਾਈ। ਭਗਤ ਉਧਾਰੇ, ਦੁਰਬਾਸਾ ਮਾਣ ਗਵਾਈ। ਅੰਬਰੀਕ ਗਿਆ ਦਰ, ਮਾਰ ਚੱਕਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਬਾਣ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋਏ ਸਹਾਈ। ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਪਰਗਟ ਜੋਤ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਹੋਏ ਸਹਾਈ। ਜਨ ਭਗਤ ਜਨਕ ਪ੍ਰਭ ਤਾਰੇ। ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਦੇਵੇ ਅਧਾਰੇ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦੀ ਸਾਚੀ ਕਾਰੇ। ਰਾਣੀ ਤਾਰਾ ਪ੍ਰਭ ਪਾਰ ਉਤਾਰੇ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਸਦ ਬਲਿਹਾਰੇ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਕਾ ਸਾਚਾ ਨਾਉਂ ਮਿਲ ਸੰਗਤ ਰਸਨ ਉਚਾਰੇ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਜਾਮਾ ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਧਾਰੇ। ਭਗਤ ਬਿਦਰ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਤਾਰਿਆ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਛੱਡੇ ਮਹਲ ਮੁਨਾਰਿਆ। ਨਾਥ ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਚਲ ਆਏ ਗੁਰਮੁਖ ਦਵਾਰਿਆ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਕੀ ਸਾਚੀ ਕਾਰਿਆ। ਭਗਤਨ ਹਿਤ ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਲਏ ਅਵਤਾਰਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਾਮਾ ਘਨਕਪੁਰੀ ਵਿਚ ਧਾਰਿਆ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਜਾਓ ਬਲਿਹਾਰ। ਨਿਮਾਣਿਆਂ ਪ੍ਰਭ ਜਾਏ ਤਾਰ। ਦਲਿਦਰੀ ਆਏ ਹਰਿ ਕੇ ਦਵਾਰ। ਛੱਡੇ ਸਿੰਘਾਸਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੁਰਾਰ। ਸੁਦਾਮੇ ਕਰੇ ਪ੍ਰਭ ਨਿਮਸਕਾਰ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਜਾਏ ਤਾਰ। ਭਗਤ ਵਛਲ ਆਪ ਕਰਤਾਰ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਮਾਤ ਲਏ ਅਵਤਾਰ। ਦਰੋਪਤ ਸੁਤ ਪ੍ਰਭ ਉਧਾਰੇ। ਵਿਚ ਸਭਾ ਦੇ ਪੈਜ ਸਵਾਰੇ। ਹੰਕਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਭ ਹੰਕਾਰ ਨਿਵਾਰੇ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ
ਦੀ ਸਾਚੀ ਕਾਰੇ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਸਚ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ। ਜੈਦਿਉ ਦਾ ਲੇਖ ਲਿਖਾਇਆ। ਆਤਮ ਸਾਚਾ ਗਿਆਨ ਦਵਾਇਆ । ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਨਜ਼ਰੀ ਆਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਹੋਏ ਸਹਾਇਆ। ਨਾਮ ਦੇਵ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਤਾਰੇ। ਭੋਗ ਲਗਾਏ ਚਲ ਦਵਾਰੇ। ਬਾਡੀ ਬਣੇ ਸਚੀ ਸਰਕਾਰੇ। ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰੇ ਰੰਗ ਅਪਾਰੇ। ਭਗਤਨ ਹਿਤ ਵਿਚ ਮਾਤ ਲਏ ਅਵਤਾਰੇ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਪਾਰ ਉਤਾਰੇ । ਪਾਰ ਉਤਾਰੇ ਰਵਿਦਾਸ ਚੁਮਾਰੇ। ਕਬੀਰ ਤਰਲੋਚਨ ਪ੍ਰਭ ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਅਪਾਰੇ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਹੋਏ ਸਹਾਰੇ। ਸਦਨੇ ਪ੍ਰਭ ਲਾਜ ਰਖਾਈ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਹੋਏ ਸਹਾਈ। ਸੈਣ ਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਲਏ ਬਣਾਈ। ਦਰ ਰਾਣੇ ਦੇ ਸੇਵ ਕਮਾਈ। ਭਗਤਨ ਹਿਤ ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਮਾਤ ਪਰਗਟਾਈ। ਗਨਕਾ ਪੂਤਨਾ ਪਾਪਣ ਤਾਰੇ। ਮੋਹਣ ਮੁੰਮੇ ਪਾਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੁਰਾਰੇ। ਗੁਣ ਅਵਗੁਣ ਪ੍ਰਭ ਨਾ ਵਿਚਾਰੇ। ਪਤਤ ਪਾਪੀ ਪ੍ਰਭ ਪਾਰ ਉਤਾਰੇ। ਚਲ ਆਇਣ ਜੋ ਜਨ ਦਵਾਰੇ। ਅਜਾਮਲ ਉਧਰੇ ਹਰਿ ਰਸਨ ਉਚਾਰੇ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸਦਾ ਸਦਾ ਬਲਿਹਾਰੇ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਹਰਿ ਕਾਜ ਸਵਾਰੇ। ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਬੱਧਕ ਤਾਰਿਆ। ਚਰਨ ਕਵਲ ਵਿਚ ਬਾਣ ਜਿਸ ਮਾਰਿਆ। ਆਏ ਡਿੱਗਾ ਚਰਨ ਦਵਾਰਿਆ। ਬਾਹੋਂ ਪਕੜ ਪ੍ਰਭ ਪਾਰ ਉਤਾਰਿਅ । ਜਨਮ ਮਰਨ ਦਾ ਗੇੜ ਨਿਵਾਰਿਆ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦੀ ਸਾਚੀ ਕਾਰਿਆ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਜਾਮਾ ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਧਾਰਿਆ। ਮਾਤਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਜਾਮਾ ਧਾਰ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਜਾਏ ਤਾਰ। ਲਿਖਾਏ ਲੇਖ ਅਪਰ ਅਪਾਰ। ਸਤਿਜੁਗ ਦੇਵੇ ਸਾਚੀ ਸਿਕਦਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚਾ, ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਬਣੇ ਆਪ ਲਿਖਾਰ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਲੇਖ ਲਿਖਾਏ। ਦਰ ਘਰ ਸਾਚੇ ਮਾਣ ਦਵਾਏ। ਥਿਰ ਘਰ ਵਾਸੀ ਘਰ ਸਚ ਬਹਾਏ। ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚੇ ਅੰਤ ਕਲ ਸਚ ਧਾਮ ਸਚਖੰਡ ਬਹਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਵਿਚ ਜੋਤੀ ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਮਹਿੰਮਾ ਅਕਥ। ਪੂਰਨ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਸਮਰਥ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਬਾਈ ਜਾਏ ਮਥ। ਸੋਹੰ ਚਲਾਏ ਸਾਚਾ ਰਥ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਚਲਾਏ ਸਾਚੀ ਗਥ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਕਲਾ ਸਮਰਥ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਵਡਿਆਏ। ਕਲਜੁਗ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਲੇਖ ਲਿਖਾਏ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਕਰਾਏ ਏਕਾ ਗੋਤ, ਊਚ ਨੀਚ ਕੋਈ ਰਹਿਣ ਨਾ ਪਾਏ। ਦੁਰਮਤ ਮੈਲ ਪ੍ਰਭ ਜਾਏ ਧੋਤ, ਸੋਹੰ ਭੱਠੀ ਪ੍ਰਭ ਦੇ ਚੜ੍ਹਾਏ । ਬੇਮੁਖ ਦਰ ਜਾਇਣ ਰੋਤ, ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਏ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣੀ ਬੂਝ ਬੁਝਾਏ । ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸਦਾ ਅਭੇਦਾ। ਭੇਦ ਨਾ ਪਾਇਣ ਚਾਰੇ ਵੇਦਾ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਅਛਲ ਅਛੱਲ, ਛਲ ਕਰਾਏ ਅਛਲ ਅਛੇਦਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਨਾ ਜਾਣੇ ਤੇਰਾ ਭੇਦਾ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਜੀਵ ਨਾ ਜਾਣੇ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਵਖਾਣੇ । ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਕਵਲ ਨਾਭ ਖੋਲ੍ਹ ਵਖਾਣੇ। ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਤਰਾਏ ਝੱਬ, ਜਿਸ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਚਰਨ ਧਿਆਨੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਸਮਾਣੇ। ਕਵਲ ਨਾਭ ਪ੍ਰਭ ਖੁਲ੍ਹਾਏ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬੂੰਦ ਮੁਖ ਚੁਆਏ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਏ। ਆਤਮ ਮਿਟੇ ਅੰਧ ਅੰਧਿਆਰ, ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਦਇਆ ਕਮਾਏ । ਖੁਲ੍ਹ ਜਾਏ ਦਸਮ ਦਵਾਰ, ਅਨਹਦ ਧੁਨ ਪ੍ਰਭ ਉਪਜਾਏ। ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਪ੍ਰਭ ਅਪਾਰ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਨਜ਼ਰੀ ਆਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ। ਨਿਹਕਲੰਕ
ਸਾਚਾ ਡੰਕ। ਇਕ ਕਰਾਏ ਰਾਓ ਰੰਕ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਲਾਏ ਤਨਕ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਬਣਾਏ ਸਾਚੀ ਬਣਤ। ਸਾਚੀ ਬਣਤ ਪ੍ਰਭ ਬਣਾਏ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਤੇਰੀ ਲਾਜ ਰਖਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਤੇਰੇ ਸਾਚੇ ਸਿੱਖ ਪ੍ਰਭ ਆਪਣੀ ਸਰਨ ਲਗਾਏ। ਦੇਵੇ ਵਡਿਆਈ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਕੰਤ, ਸਾਚੇ ਲੇਖ ਲਿਖਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦਰ ਆਏ ਦਇਆ ਕਮਾਏ। ਵਿਛੜਿਆਂ ਪ੍ਰਭ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਪੂਰਬ ਲਹਿਣਾ ਝੋਲੀ ਪਾਇਆ। ਆਪ ਅਲੇਖ ਕੀਆ ਭੇਖ, ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਚੁਕਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਵੇਖ ਆਪਣੀ ਸਰਨ ਲਗਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਰਨ ਲਗਾਏ। ਸਾਚਾ ਮਾਣ ਮਾਤ ਦਵਾਏ। ਲਜਪਤ ਰੱਖੇ ਆਪ ਰਘੁਰਾਏ। ਆਤਮ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਦੇਵੇ ਦੂਣ ਸਵਾਏ। ਹੋਏ ਅਤੀਤ ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚਾ, ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਸਿਰ ਹੱਥ ਟਿਕਾਏ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਦੂਖ ਨਿਵਾਰੇ। ਕਰ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਭ ਪਾਰ ਉਤਾਰੇ। ਨੇਤਰ ਪੇਖ ਦੁਖ ਲੱਥੇ ਸਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦਰ ਘਰ ਆਏ ਗੁਰਸਿਖ ਤੇਰੇ ਕਾਜ ਸਵਾਰੇ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਕਾਜ ਸਵਾਰਿਆ। ਪਰਗਟ ਜੋਤ, ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਘਰ ਬਣਾਏ ਵਡ ਦਰਬਾਰਿਆ । ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸੋਤ, ਏਕਾ ਜੋਤ ਕਰੇ ਅਧਾਰਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਨਿਰਮਲ ਜੋਤ ਕਰੇ ਉਜਿਆਰਿਆ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਅਧਾਰੇ। ਦੇਵੇ ਦਾਤ ਪ੍ਰਭ ਸਚ ਦਰਬਾਰੇ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦੇ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਸਦਾ ਸਦਾ ਵਰਤਾਰੇ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਇਹ ਬਣਤ ਬਣਾਏ। ਜੀਵ ਆਕਾਰ ਜੋਤ ਕਰਾਏ। ਅਪ ਤੇਜ ਵਾਏ ਪ੍ਰਿਥਮੀ ਅਕਾਸ਼ ਰਚਾਏ। ਮਤ ਮਨ ਬੁਧਿ ਵਿਚ ਟਿਕਾਏ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸਚ ਦਇਆ ਕਮਾਏ। ਉਲਟਾ ਬਿਰਖ ਜੀਵ ਮਾਤ ਕੁੱਖ ਰਹਾਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ, ਜੋਤ ਅਧਾਰ ਰਖਾਏ। ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਆਪ ਗੁਣਤਾਸ, ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਜਨਮ ਦਵਾਏ। ਮਾਤਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਜਨਮ ਦਵਾਇਆ। ਪੰਜ ਤੱਤ ਦਾ ਖੇਲ ਰਚਾਇਆ। ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਮਾਇਆ। ਬੈਠਾ ਅਡੋਲ ਆਪ ਰਘੁਰਾਇਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਦਿਸ ਨਾ ਆਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਸਰਬ ਸਮਾਇਆ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਸਚ ਬਣਤ ਬਣਾਈ। ਕਲਜੁਗ ਮਾਇਆ ਤਨੋਂ ਜਲਾਈ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਦੇਹ ਜਗਾਈ। ਬਾਲ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਭ ਸੁੰਨ ਖੁਲ੍ਹਾਈ। ਦੀਪਕ ਸੰਗ ਦੀਪਕ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਜਗਾਈ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਹੋਏ ਆਪ ਸਹਾਈ। ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਜਨਮ ਦਵਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣੀ ਸਰਨ ਲਗਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਜਗਤ ਰਖਾਇਆ। ਗੁਰਚਰਨ ਸਿੰਘ ਪ੍ਰਭ ਲੇਖ ਲਿਖਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਦਿ ਅੰਤ ਹੋਏ ਸਹਾਇਆ । ਆਦਿ ਅੰਤ ਪ੍ਰਭ ਹੋਏ ਸਹਾਈ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਸਾਚੀ ਦਾਤ ਪ੍ਰਭ ਝੋਲੀ ਪਾਈ। ਕੁੱਖ ਮਾਤ ਸੁਫਲ ਕਰਾਈ। ਬਾਲ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਬਿਰਧ ਬਾਲ ਜਵਾਨਾਂ ਸਦ ਰਿਹਾ ਸਮਾਈ । ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਕਾ ਰਾਹ ਨਿਆਰਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਕੀਆ ਪਸਾਰਾ। ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਨਾਮ ਅਧਾਰਾ। ਜੋ ਜਨ ਕਰੇ ਚਰਨ ਪਿਆਰਾ। ਮਦਿਰਾ ਮਾਸ ਤਜੇ ਵਿਕਾਰਾ। ਉਜਲ ਮੁਖ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰਾ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਦੇਵੇ ਜੋਤ ਅਧਾਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਕਰੇ ਆਕਾਰਾ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਲੇਖ ਲਿਖਾਏ। ਲਿਖਿਆ ਲੇਖ ਮਿਟ ਨਾ ਜਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਰਹੇ ਸਰਨਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ
ਜਨਾਂ ਦੀ ਆਸ ਪੁਜਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਕਮਾਵਣਾ। ਮਦਿਰਾ ਮਾਸ ਰਸਨਾ ਮੂਲ ਨਾ ਲਾਵਣਾ। ਰਸਨਾ ਰਸ ਰਸ ਜੀਵ ਆਤਮ ਰਸ ਉਪਜਾਵਣਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਨਿਜ ਘਰ ਵਾਸੀ ਨਿਜ ਘਰ ਮੇਂ ਪਾਵਣਾ। ਨਿਜ ਘਰ ਵਾਸੀ ਦਰਸ ਦਿਖਾਇਆ । ਦੇ ਦਰਸ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਭੁਖ ਮਿਟਾਇਆ। ਹਉਮੇ ਮਮਤਾ ਨਾਸ ਕਰ, ਸਚ ਸੁਚ ਵਰਤਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਸੁਰਤ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ। ਸੁਰਤ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰਸਿਖ ਲਏ ਜਗਾਏ। ਸੁਰਤ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਧੁੰਨ ਦਏ ਉਪਜਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਰਾਗ ਦਏ ਸੁਣਾਏ। ਸੁਰਤੀ ਸ਼ਬਦ ਸੁਰਤ ਧਿਆਨ। ਸੁਰਤ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਦੇਵੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ। ਸੁਰਤ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਕੀ ਗੁਰਸਿਖ ਕਰੇ ਪਛਾਣ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦਾ ਜਾਣੀ ਜਾਣ। ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਜਨ ਕਮਾਓ। ਰਸਨਾ ਜਪ ਜਪ ਆਤਮ ਰਸ ਪਾਓ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਹੋ ਜਾਏ ਵਸ, ਨਿਜਾਨੰਦ ਨਿਜ ਮਾਹਿ ਉਪਜਾਓ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਬੇਮੁਖ ਹੋਏ ਭੁੱਲ ਨਾ ਜਾਓ। ਬੇਮੁਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਦੁਰਕਾਰੇ। ਸੋਹੰ ਬਾਣ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਮਾਰੇ। ਆਤਮ ਹੋਏ ਅੰਧ ਅੰਧਿਆਰੇ। ਦਿਸ ਨਾ ਆਏ ਪ੍ਰਭ ਗਿਰਧਾਰੇ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਬੇਮੁਖਾਂ ਕਰੇ ਖ਼ੁਆਰੇ । ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸ਼ਬਦ ਭੰਡਾਰੇ। ਸਾਚਾ ਦੇਵੇ ਨਾਮ ਅਧਾਰੇ। ਨਿਰਮਲ ਜੋਤ ਆਤਮ ਕਰੇ ਉਜਿਆਰੇ। ਗੁਰਸਿਖ ਮੰਗਣ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਖੜ੍ਹੇ ਵਡ ਦਰਬਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਤਮ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਭੰਡਾਰੇ। ਆਤਮ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਭੰਡਾਰਾ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਕਾ ਸਚ ਵਰਤਾਰਾ। ਰਸਨਾ ਜਪ ਜੀਵ ਪ੍ਰਭ ਦੇਵੇ ਮੋਖ ਦਵਾਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਦੇਵੇ ਨਾਮ ਸਹਾਰਾ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਦਾ ਸਹਾਇਕ। ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਪ੍ਰਭ ਸੁਖਦਾਇਕ। ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦਾ ਸਾਚਾ ਨਾਇਕ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਸਿਖ ਤੇਰਾ ਸਦਾ ਸਹਾਇਕ। ਗੁਰਪਰਸਾਦ ਗੁਰ ਦਇਆ ਕਮਾਏ। ਦਰ ਘਰ ਆਏ ਪ੍ਰਭ ਭੋਗ ਲਗਾਏ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਸਤਿ ਪਰਸਾਦ ਪ੍ਰਭ ਦਏ ਵਰਤਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਦੀ ਪੈਜ ਰਖਾਏ। ਭਗਤ ਲਗਾਏ ਸਾਚੀ ਕਾਰ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸਦ ਜਾਏ ਬਲਿਹਾਰ। ਤਰਨ ਤਾਰਨਹਾਰ ਦਾਤਾਰ। ਦਰ ਘਰ ਆਏ ਕਾਰਜ ਜਾਏ ਸਵਾਰ। ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਰਾਇਣ ਨਰ ਅਵਤਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚਾ, ਭੋਗ ਲਗਾਏ ਸਚ ਸਚ ਦਰਬਾਰ। ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਭੋਗ ਲਗਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਲੇਖ ਲਿਖਾਇਆ। ਤੀਨ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਮਾਣ ਦਵਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਦਰ ਘਰ ਸੁਹਾਇਆ। ਗੁਰ ਆਏ ਕਾਜ ਸਵਾਰਿਆ। ਪ੍ਰਭ ਪੂਰਨ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰਿਆ। ਵਰ ਘਰ ਦੇਵੇ ਆਪ ਨਿਰੰਕਾਰਿਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਭੂਪ, ਸਾਚਾ ਦੇਵੇ ਨਾਮ ਅਧਾਰਿਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਤੇਰਾ ਕਾਜ ਸਵਾਰਿਆ। ਸਤਿਜੁਗ ਬਣਾਏ ਸਾਚਾ ਦਰ, ਉਪਜਾਏ ਵਿਚ ਮਾਤ ਆਪ ਗਿਰਧਾਰਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚਾ, ਰੱਖੇ ਲਾਜ ਆਪ ਮੁਰਾਰਿਆ। ਸਾਚਾ ਧਾਮ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਉਪਜਾਵਣਾ। ਆਪਣਾ ਚਰਨ ਨਿਹਕਲੰਕ ਟਿਕਾਵਣਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਸਾਚਾ ਮਾਣ ਵਿਚ ਮਾਤ ਦਵਾਵਣਾ। ਸਾਚਾ ਤਾਜ ਨਿਹਕਲੰਕ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਟਿਕਾਵਣਾ। ਸਾਚਾ ਡੰਕ ਤੇਰੇ ਨਾਉਂ ਵਜਾਵਣਾ। ਚਾਰ ਜੁਗ ਸਤਿ ਸਤਿ ਸਤਿ ਤੇਰਾ ਨਾਉਂ ਰਖਾਵਣਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਰੈਣ ਦਿਵਸ ਦਿਵਸ ਰੈਣ ਸਦ ਸਦ ਰਸਨਾ ਗਾਵਣਾ ।
ਰਸਨ ਰਸਨ ਰਸਨ ਗੁਣ ਗਾ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਲਏ ਬਣਾ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਘਰ ਮੇਂ ਪਾ। ਦੁਖ ਭੁਖ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਦਏ ਗਵਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦੂਸਰ ਕੋਈ ਨਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰੇ। ਏਕਾ ਜੋਤ ਕਰੇ ਚਮਤਕਾਰੇ। ਚਾਰ ਕੁੰਟ ਕਰਾਏ ਸੋਹੰ ਜੈ ਜੈ ਜੈਕਾਰੇ। ਗੁਰਸਿਖ ਤੇਰੇ ਸੋਹਣ ਬੰਕ ਦਵਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਤਿਜੁਗ ਦੇਵੇ ਵਡ ਸਿਕਦਾਰੇ । ਸਤਿਜੁਗ ਤੇਰੀ ਸਿਕਦਾਰੀ । ਚਾਰ ਵਰਨ ਹੋਏ ਪਨਿਹਾਰੀ। ਰੱਖੇ ਲਾਜ ਆਪ ਗਿਰਧਾਰੀ। ਕੋਏ ਨਾ ਜਾਣੇ ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ, ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਖੇਲ ਕਲ ਨਿਆਰੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਜਾਏ ਪੈਜ ਸਵਾਰੀ। ਗੁਰਮੁਖ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਜੋੜ। ਮਾਣ ਦਵਾਏ ਵਿਚ ਤੇਤੀਸ ਕਰੋੜ। ਆਤਮ ਕੱਢੇ ਹਉਮੇ ਕੋਹੜ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਚਰਨੀ ਲਏ ਜੋੜ। ਚਰਨ ਕਵਲ ਗੁਰਸਿਖ ਪਿਆਸਾ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮ ਕਰੇ ਸਾਚਾ ਵਾਸਾ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਕਰੇ ਪਰਕਾਸ਼ਾ। ਅਗਿਆਨ ਅੰਧੇਰ ਸਰਬ ਵਿਨਾਸਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਜਪਾਏ ਸਵਾਸ ਸਵਾਸਾ। ਬਣਤ ਬਣਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਭਏ ਦਿਆਲਾ। ਬਣਤ ਬਣਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਦੀਨ ਦਿਆਲਾ। ਬਣਤ ਬਣਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਸਰਬ ਰਖਵਾਲਾ। ਬਣਤ ਬਣਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਸਰਬ ਪ੍ਰਿਤਪਾਲਾ । ਬਣਤ ਬਣਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਸਾਚੀ ਮਾਲਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਨਾਮ ਦੇਵੇ ਜਗਤ ਸੁਖਾਲਾ। ਬਣਤ ਬਣਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਗੁਰਸਿਖ ਪੈਜ ਸਵਾਰੇ। ਦਰ ਘਰ ਜਾਏ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਤਾਰੇ। ਬਣਤ ਬਣਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਦੇਵੇ ਮਾਣ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰੇ। ਬਣਤ ਬਣਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਦੁਤਰ ਤਾਰੇ। ਬਣਤ ਬਣਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਸਾਚਾ ਲੇਖ ਲਿਖੇ ਕਰਤਾਰੇ। ਬਣਤ ਬਣਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਸੁਰਤ ਸ਼ਬਦ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਾਮਾ ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਧਾਰੇ। ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚੀ ਬਣਤ ਬਣਾਏ। ਆਪ ਆਪਣੀ ਚਰਨੀ ਲਾਏ। ਰਿਧ ਸਿਧ ਸਭ ਵਸ ਕਰਾਏ। ਨਵ ਨਿਧ ਪ੍ਰਭ ਘਰ ਉਪਜਾਏ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਟਿਕਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਹੋਏ ਆਪ ਸਹਾਏ। ਗੁਰਸਿਖ ਪ੍ਰਭ ਰੱਖਣੇਹਾਰਾ। ਸਾਚਾ ਗੁਰ ਦੇਵੇ ਮੁਕਤ ਦਵਾਰਾ। ਭਗਤ ਵਛਲ ਆਪ ਗਿਰਧਾਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਦੇਵੇ ਵਡਿਆਈ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰਾ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਜਣਾਇਆ । ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਖੇਲ ਰਚਾਇਆ । ਪਰਗਟ ਹੋਏ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਰਘੁਰਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਅੰਤਕਾਲ ਤੇਰਾ ਹੋਏ ਸਹਾਇਆ। ਗੁਰਸਿਖ ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਭ ਰਖਵਾਲਾ। ਆਤਮ ਸਾਚਾ ਦੀਪਕ ਬਾਲਾ। ਜਗਤ ਗਵਾਏ ਮਿਟਾਏ ਸਰਬ ਜੰਜਾਲਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਨਾਮ ਸੁਖਾਲਾ। ਸੋਹੰ ਨਾਮ ਜਗਤ ਵਡ ਸੂਰਾ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਦੇਵੇ ਸਤਿਗੁਰ ਪੂਰਾ। ਅਨਹਦ ਧੁਨ ਉਪਜਾਵੇ ਤੂਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਕਲਾ ਭਰਪੂਰਾ। ਸਰਬ ਕਲਾ ਪ੍ਰਭ ਸਮਰਥ। ਗੁਰਸਿਖ ਰੱਖੇ ਦੇ ਕਰ ਹੱਥ। ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਸਾਚੀ ਵੱਥ। ਕਰ ਦਰਸ ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਨਾ ਆਵੇ ਹੱਥ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੇ ਲੇਖ ਲਿਖਾਏ ਮੱਥ। ਆਪੇ ਆਪ ਲੇਖ ਲਿਖਾਵਣਹਾਰਾ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਵਣਜ ਗੁਰਸਿਖ ਕਰੇ ਵਪਾਰਾ। ਸਾਚੇ ਨਾਮ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦੀਆ ਅਧਾਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਰੂਪ ਸਰਬ ਪਸਾਰਾ । ਪਸਰ ਪਸਾਰ ਆਪ ਪ੍ਰਭ ਕਰਿਆ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਵਰਿਆ। ਚਰਨ ਲਾਗ
ਵਿਚ ਮਾਤ ਦੇ ਤਰਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਚਖੰਡ ਨਿਵਾਸ ਕਰਿਆ । ਵਾਹ ਵਾਹ ਗੁਰਸਿਖ ਮਿਲੇ ਵਡਿਆਈ । ਵਾਹ ਵਾਹ ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਪੂਰਨ ਆਸ ਕਰਾਈ । ਵਾਹ ਵਾਹ ਵਡ ਸੂਰੇ ਸਾਚੀ ਦਾਤ ਝੋਲੀ ਪਾਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਵਿਛੜਿਆਂ ਕਲ ਮੇਲ ਮਿਲਾਈ । ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਇਕ ਰੰਗ ਰਾਏ । ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਸਰਬ ਸੁਖਦਾਏ। ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਬਿਧ ਨਾਏ। ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਜਗਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਜੋਤ ਪਰਗਟਾਏ। ਮਿਲਿਆ ਮੇਲ ਗੁਰਸਿਖ ਤ੍ਰਿਪਤਾਸਿਆ। ਮਿਲਿਆ ਪ੍ਰਭ ਵਿਚ ਆਤਮ ਕੀਆ ਵਾਸਿਆ। ਆਤਮ ਸਹਿੰਸਾ ਹਉਮੇ ਰੋਗ ਵਿਚੋਂ ਨਾਸਿਆ। ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਸਦ ਰੱਖੇ ਵਾਸਿਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਕਰੇ ਪੁਕਾਰ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਕਰੇ ਜੋਤ ਆਕਾਰ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਅਪਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਜਾਏ ਤਾਰ । ਆਪ ਤਾਰੇ ਦੁਖ ਦਰਦ ਨਿਵਾਰੇ। ਹਉਮੇ ਰੋਗ ਪ੍ਰਭ ਵਿਚੋਂ ਮਾਰੇ। ਆਤਮ ਸੋਗ ਪ੍ਰਭ ਨਿਵਾਰੇ। ਦਰਸ ਅਮੋਘ ਜੋਤ ਚਮਤਕਾਰੇ। ਕਰ ਦਰਸ ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਜਾਓ ਚਰਨ ਬਲਿਹਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਦੇਵੇ ਨਾਮ ਅਧਾਰੇ। ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਜਿਸ ਜਨ ਕਮਾਇਆ । ਆਪ ਆਪਣੇ ਸੰਗ ਰਲਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਸੰਗ ਗੁਰਸਿਖ ਬਣਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਵਿਛੜਿਆਂ ਕਲ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਸਾਚੇ ਸੰਤ ਸਚ ਦੱਸਿਆ ਰਾਹ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਕਲ ਪਕੜੀ ਬਾਂਹ। ਪਰਗਟੇ ਜੋਤ ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਦੂਸਰ ਕੋਈ ਨਾ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਤੇਰਾ ਹੋਏ ਸਹਾਈ ਸਭਨੀ ਥਾਂ। ਥਾਨ ਸੁਹੰਤਰ ਪ੍ਰਭ ਰਹੰਤਰ ਵਿਚ ਗਗੰਤਰ ਜੋਤ ਜਗੰਤਰ ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਤੀਨ ਲੋਕ ਭਗਵੰਤ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਸਿਖ ਵਡਿਆਏ ਵਿਚ ਸਾਧ ਸੰਤ। ਤੀਨ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਦਵਾਰੇ। ਬੈਠੇ ਅਡੋਲ ਆਪ ਗਿਰਧਾਰੇ। ਖੰਡ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਰਭੰਡ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਪਨਿਹਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਵਡ ਆਪ ਹੋਏ ਸਿਕਦਾਰੇ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਜੋਤੀ। ਗੁਰਮੁਖ ਮਿਲਾਏ ਚਰਨ ਲਗਾਏ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਬਣਾਏ ਏਕਾ ਗੋਤੀ। ਕਲਜੁਗ ਜਣਾਏ ਹਾਰ ਬਣਾਏ ਮਾਣਕ ਮੋਤੀ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਤਮ ਮੈਲ ਗੁਰਮੁਖ ਧੋਤੀ। ਪ੍ਰਭ ਆਵੇ ਆਵੇ ਜਾਵੇ। ਆਪਣਾ ਆਪ ਨਾ ਕਿਸੇ ਜਣਾਵੇ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਤਰਾਵੇ। ਏਕਾ ਧੁਨ ਨਾਦ ਉਪਜਾਵੇ। ਆਤਮ ਸੁੰਨ ਖੋਲ੍ਹ ਵਖਾਵੇ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਤੇਰੇ ਉਪਰ ਦਇਆ ਕਮਾਵੇ। ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਜੋਤ ਜੋਤ ਚਮਤਕਾਰ। ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਜੋਤ ਸਦਾ ਨਿਰਾਹਾਰ । ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਜੋਤ ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪਾਵੇ ਸਾਰ। ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਜੋਤ ਜਗੇ ਅਗੰਮ ਅਪਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਜੋਤ ਕਰੇ ਆਕਾਰ। ਗੁਰਮੁਖ ਹੋਏ ਜੋਤ ਪਰਕਾਸ਼। ਅਗਿਆਨ ਅੰਧੇਰ ਜਾਏ ਵਿਨਾਸ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚੇ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਸੰਗ ਸਾਥ। ਧੰਨ ਧੰਨ ਗੁਰਸਿਖ। ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਮੰਗੀ ਸਾਚੀ ਭਿਖ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਸਾਚੇ ਲੇਖ ਜਾਏ ਕਲ ਲਿਖ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖਾਏ ਭਵਿਖ। ਗੁਰ ਪੂਰਾ ਦਰ ਭੋਗ ਲਗਾਏ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਦੇ ਵਰਤਾਏ। ਆਪ ਆਪਣੀ ਬੂਝ ਬੁਝਾਏ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਦੇਹ ਜਗਾਏ।
ਸਾਚਾ ਧਿਆਨ ਸਾਚਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਉਪਜਾਏ। ਭਗਤ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਭ ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਦਰ ਤੇਰੇ ਭੋਗ ਲਗਾਏ। ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਦੇਵੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਦਾਨ। ਪ੍ਰਭ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗੇ ਮਹਾਨ। ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਕੀ ਸਾਚੀ ਆਣ। ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ। ਰਸਨਾ ਜਪ ਸਾਚਾ ਨਾਉਂ । ਦਰਗਹਿ ਸਾਚੀ ਪਾਏ ਥਾਉਂ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਵਿਚ ਮਾਤ ਰੱਖੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਨਾਉਂ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਭਗਤਨ ਹਿਤ ਤਾਰੇ ਸਭ ਗੁੜਗਾਉਂ। ਗੁਰਸਿਖ ਸਿੱਖ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ। ਨਾਮ ਭਿਖ ਭਿਖ ਭਿਖ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰੀ ਝੋਲੀ ਪਾਈ। ਲਿਖ ਲਿਖ ਲਿਖ ਲੇਖ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਲੇਖ ਲਿਖਾਈ। ਵੇਖ ਵੇਖ ਵੇਖ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰੀ ਬਣਤ ਬਣਾਈ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਦਿਤੀ ਆਪ ਵਡਿਆਈ। ਸਾਚਾ ਧਾਮ ਊਚਾ ਦਰ। ਸਤਿਜੁਗ ਬਣੇ ਸਾਚਾ ਸਰ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਦਿਸੇ ਏਕਾ ਘਰ। ਰਸਨਾ ਜਪ ਜਪ ਜੀਵ ਸਭ ਜਾਇਣ ਤਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਸਾਚਾ ਦੇਵੇ ਵਰ। ਵਰ ਘਰ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਪਾਇਆ। ਹਰਿ ਹਰਿ ਮੰਗਲ ਰਸਨਾ ਗਾਇਆ। ਹਉਮੇ ਵਿਚੋਂ ਹੰਕਾਰ ਤਜਾਇਆ। ਏਕਾ ਓਟ ਨਿਹਕਲੰਕ ਤੇਰੀ ਸਰਨਾਇਆ। ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਬਿਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਆਣ ਤਰਾਇਆ।
ਮਾਤਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਤਾਰਨ ਆਇਆ। ਧਰੇ ਜੋਤ ਆਪ ਰਘੁਰਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਬਾਪ ਕਿਸੇ ਅੰਤ ਨਾ ਪਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਨਿਹਕਲੰਕ ਕਲ ਜਾਮਾ ਪਾਇਆ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਅਵਤਾਰ ਧਰ। ਕਲਜੁਗ ਅੰਤ ਪ੍ਰਭ ਜਾਏ ਕਰ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਦੇਵੇ ਸਾਚਾ ਵਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਚਲਾਏ ਅਪਰ। ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਜਗਤ ਚਲਾਇਆ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚਾ ਮਾਰਗ ਲਾਇਆ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਪ੍ਰਭ ਇਕ ਕਰਾਇਆ। ਊਚ ਨੀਚ ਪ੍ਰਭ ਭੇਵ ਮਿਟਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਪਹਿਲੀ ਮਾਘ ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚੇ ਜਨਮ ਦਵਾਇਆ । ਸਤਿਜੁਗ ਲੈ ਆਏ ਸਾਚਾ ਰੂਪ। ਧਰੇ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਵਡ ਸਾਚਾ ਭੂਪ। ਜੋਤ ਪਰਕਾਸ਼ ਕਰੇ ਵਿਚ ਅੰਧ ਕੂਪ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਜੋਤ ਸਰੂਪ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਜਾਮਾ ਧਾਰਿਆ। ਕਲਜੁਗ ਖੇਲ ਕਰੇ ਅਪਾਰਿਆ। ਬੇਮੁਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਸਵਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਬਾਹੋਂ ਪਕੜ ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਲਗਾਇਆ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਾਮਾ ਘਨਕਪੁਰੀ ਵਿਚ ਪਾਇਆ। ਘਨਕਪੁਰੀ ਪ੍ਰਭ ਜਾਮਾ ਧਾਰੇ। ਏਕਾ ਜੋਤ ਕਰੇ ਆਕਾਰੇ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਧਰੇ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰੇ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਜਪਾਏ ਕਰਾਏ ਜੈ ਜੈ ਜੈਕਾਰੇ। ਸਾਚੀ ਦਾਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਚ ਮਾਤ ਵਰਤਾਰੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਭੇਖ ਵਟਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਆਪ ਛੁਪਾਇਆ । ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਬੂਝ ਬੁਝਾਇਆ। ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਸਵੱਛ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ ਦਿਖਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਾਮਾ ਘਨਕਪੁਰੀ ਵਿਚ ਪਾਇਆ। ਘਨਕਪੁਰੀ ਪ੍ਰਭ ਜਾਮਾ ਪਾਏ। ਤੀਨ ਲੋਕ ਕਰੇ ਰੁਸ਼ਨਾਏ। ਆਪ ਅਤੁਲ ਸਭ ਜਗਤ ਤੁਲਾਏ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਬਾਣ ਪ੍ਰਭ ਸ਼ਬਦ ਲਗਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਮਾਤਲੋਕ ਜਾਮਾ
ਘਨਕਪੁਰੀ ਵਿਚ ਪਾਏ। ਘਨਕਪੁਰੀ ਹੋਏ ਧਾਮ ਨਿਆਰਾ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਧਰੇ ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਰਾਇਣ ਨਰ ਅਵਤਾਰਾ । ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਤੇਰੇ ਅਚਰਜ ਖੇਲ, ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਨਾ ਪਾਇਣ ਸਾਰਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਆਇਣ, ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਮਾਤਲੋਕ ਬਣਾਏ ਸਚਖੰਡ ਦਵਾਰਾ । ਸਚਖੰਡ ਗੁਰਚਰਨ ਦਵਾਰਾ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਧਰੇ ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਰ ਅਵਤਾਰਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਪਾਏ ਸਾਰਾ। ਬੇਮੁਖਾਂ ਕਲ ਆਈ ਹਾਰਾ। ਮਦਿਰਾ ਮਾਸ ਕਰਨ ਰਸਨ ਆਹਾਰਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਝਿਰਨਾ ਝਿਰਾਏ ਅਪਰ ਅਪਾਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਕਰੇ ਆਕਾਰਾ । ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਤ ਪਰਕਾਸ਼ੇ। ਅਗਿਆਨ ਅੰਧੇਰ ਸਰਬ ਵਿਨਾਸੇ। ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੇ। ਗੁਰਸਿਖ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਰਹਿਰਾਸੇ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਾਸੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਦਾਸਨ ਦਾਸੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਅੰਤਮ ਕਰੇ ਬੰਦ ਖ਼ੁਲਾਸੇ। ਦਾਸਨ ਦਾਸ ਆਪ ਪ੍ਰਭ ਹੋਇਆ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਖਲੋਇਆ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਦੇਵੇ ਢੋਇਆ। ਪੂਰਬ ਜਨਮ ਬੀਜ ਜੋ ਬੋਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਵਾਲੀ ਜਹਾਨ ਦੋਇਆ। ਦੋ ਜਹਾਨ ਆਪ ਪ੍ਰਭ ਵਾਲੀ। ਸਰਬ ਜੀਆਂ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਪਾਲੀ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਤੇਰੇ ਆਤਮ ਦੀਪਕ ਬਾਲੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਸਿਖ ਖੜ੍ਹੇ ਦਰ ਸਵਾਲੀ। ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਕਾਜ ਸਵਾਰੇ। ਕਰ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਭ ਪਾਰ ਉਤਾਰੇ। ਜੋ ਜਨ ਆਏ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਦਵਾਰੇ। ਭਗਤ ਵਛਲ ਆਪ ਗਿਰਧਾਰੇ। ਰੱਖੇ ਲਾਜ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਮੁਰਾਰੇ। ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਦਿਵਸ ਰੈਣ ਅਗੰਮ ਅਪਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਤੇਰੇ ਕਾਜ ਸਵਾਰੇ। ਗੁਰਸਿਖ ਤੇਰਾ ਕਾਜ ਸਵਾਰਿਆ। ਕਰ ਕਿਰਪਾ ਪਾਰ ਉਤਾਰਿਆ। ਜੋ ਜਨ ਆਏ ਚਰਨ ਨਿਮਸਕਾਰਿਆ। ਗੁਣ ਅਵਗੁਣ ਨਾ ਪ੍ਰਭ ਵਿਚਾਰਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰੇ ਆਤਮ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰਿਆ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸ਼ਬਦ ਭੰਡਾਰੀ। ਦੇਵੇ ਸ਼ਬਦ ਜੋਤ ਅਧਾਰੀ। ਏਕਾ ਸ਼ਬਦ ਸਦ ਨਿਰੰਕਾਰੀ। ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਮਾਤਲੋਕ ਲਏ ਅਵਤਾਰੀ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ, ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਜਾਏ ਪੈਜ ਸਵਾਰੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰੀ। ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਜਗਤ ਚਲਾਇਆ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਮੁਖ ਰਖਾਇਆ। ਏਕਾ ਆਪ ਏਕਾ ਜਾਪ ਮਾਤ ਰਖਾਇਆ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਪ੍ਰਭ ਇਕ ਕਰਾਇਆ। ਰਾਓ ਰੰਕ ਪ੍ਰਭ ਭੇਵ ਚੁਕਾਇਆ। ਏਕਾ ਅੰਕ ਸਾਚਾ ਡੰਕ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਵਜਾਇਆ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਾਮਾ ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਪਾਇਆ। ਏਕਾ ਡੰਕ ਪ੍ਰਭ ਵਜਾਏ। ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਜਗਤ ਚਲਾਏ। ਕਲਜੁਗ ਭੇਖ ਸਰਬ ਮਿਟਾਏ। ਅਲਖ ਅਲੇਖ ਪ੍ਰਭ ਲੇਖ ਲਿਖਾਏ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚੀ ਪ੍ਰਭ ਮੇਖ ਲਗਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਾਮਾ ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਪਾਏ। ਕਲਜੁਗ ਝੂਠਾ ਭੇਖ ਮਿਟਾਵਣਾ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਡੰਕ ਵਜਾਵਣਾ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਲਾਵਣਾ। ਏਕਾ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਜਗਤ ਧਰਾਵਣਾ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਲਗਾਵਣਾ। ਰਾਣਿਆਂ ਮਹਾਰਾਣਿਆਂ ਮਾਣ ਗਵਾਵਣਾ। ਏਕਾ ਛਤਰ ਨਿਹਕਲੰਕ ਸੀਸ ਝੁਲਾਵਣਾ। ਵਾਲੀ ਹਿੰਦ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਲਗਾਵਣਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਖੁਲ੍ਹਾਵਣਾ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਖੁਲ੍ਹਾਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਜਾਮਾ ਪਾਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਆਪ ਪਰਗਟਾਏ।
ਗੋਤੀ ਗੋਤ ਗੋਤ ਪ੍ਰਭ ਚਾਰ ਵਰਨ ਇਕ ਗੋਤ ਕਰਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਖੁਲ੍ਹਾਏ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭ ਭੇਦ ਖੁਲ੍ਹਾਵਣਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ ਦਿਖਾਵਣਾ। ਰਾਣਾ ਸੰਗਰੂਰ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਆਪਣੀੇ ਸਰਨ ਲਗਾਵਣਾ। ਆਇਆ ਵਕ਼ਤ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਆਪਣਾ ਚਰਨ ਮਸਤੂਆਣੇ ਜਾਏ ਟਿਕਾਵਣਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਖੁਲ੍ਹਾਵਣਾ। ਮਸਤੂਆਣੇ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਟਿਕਾਏ। ਤੀਨ ਲੋਕ ਹੋਏ ਰੁਸ਼ਨਾਏ। ਰਾਓ ਰੰਕਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਦਇਆ ਕਮਾਏ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਖੁਲ੍ਹਾਏ। ਮਸਤੂਆਣੇ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਟਿਕਾਣਾ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਮਾਣ ਦਵਾਣਾ। ਦਿਵਸ ਚਾਲੀ ਪ੍ਰਭ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖਾਣਾ। ਦਿਵਸ ਰੈਣ ਪ੍ਰਭ ਏਕਾ ਰੰਗ ਵਰਤਾਣਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਪੇਖੇ ਨੈਣ, ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦਰਸ ਦਿਖਾਣਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਚਾਰ ਵਰਨ ਵਰਤਾਣਾ। ਮਸਤੂਆਣਾ ਪ੍ਰਭ ਧਾਮ ਉਪਜਾਏ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਮਾਣ ਦਵਾਏ। ਆਪ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਪਰਗਾਏ। ਲਿਖਤ ਭਵਿਖਤ ਪ੍ਰਭ ਸਚ ਕਰਾਏ। ਅਗਾਧ ਬੋਧ ਬੋਧ ਅਗਾਧ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਲਿਖਤ ਲਿਖਾਏ। ਬੇਮੁਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਜਾਏ ਸੋਧ, ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਬਾਣ ਲਗਾਏ। ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਵਡ ਜੋਧਨ ਜੋਧ, ਕੋਇ ਠਹਿਰ ਨਾ ਪਾਏ । ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਰਖਾਏ ਗੋਦ, ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਨਾਮ ਜਪਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਵ ਖੁਲ੍ਹਾਏ । ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਗੋਦ ਸੁਲਾਇਆ। ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਇਆ । ਏਕਾ ਨਾਮ ਰਿਦੇ ਵਸਾਇਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦਰਸ ਦਿਖਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਵ ਖੁਲ੍ਹਾਇਆ । ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਏ। ਅਗਿਆਨ ਅੰਧੇਰ ਪ੍ਰਭ ਸਰਬ ਮਿਟਾਏ। ਸੋਹੰ ਸਾਚੀ ਬੱਤੀ ਲਾਏ। ਬਿਨ ਬਾਤੀ ਬਿਨ ਤੇਲ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਏ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਵ ਖੁਲ੍ਹਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਆਤਮ ਸਦ ਉਜਿਆਰੀ। ਆਤਮ ਵਸੇ ਪ੍ਰਭ ਗਿਰਧਾਰੀ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਨਿਰੰਕਾਰੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਜੋਤ ਸਰਬ ਕਰੇ ਆਕਾਰੀ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਸਰਬ ਆਕਾਰਿਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਨੈਣ ਮੁੰਧਾਰਿਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਧਰੇ ਜੋਤ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰਿਆ । ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਅੰਤ ਨਾ ਪਾਰਾਵਾਰਿਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਖੇਲ ਰਚਾਇਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਆਪਣਾ ਭੇਵ ਖੁਲ੍ਹਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਾਮਾ ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਪਾਇਆ। ਸੁਰਤੀ ਸ਼ਬਦ ਸ਼ਬਦ ਧਿਆਨ। ਦੇਵੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਰਤ ਭਗਵਾਨ। ਏਕਾ ਸ਼ਬਦ ਸੋਹੰ ਆਤਮ ਦੇਵੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ । ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ। ਸੁਰਤ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਮੇਲ ਮਿਲਈਆ। ਸੁਰਤ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ ਦਖਈਆ । ਸੁਰਤ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਜਗਤ ਤਰਈਆ। ਸੁਰਤ ਸ਼ਬਦ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚੇ ਇਕ ਕਰਈਆ। ਸਚਖੰਡ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰਾ ਵਾਸ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਦਾ ਅਬਿਨਾਸ਼। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਸਰਬ ਗੁਣਤਾਸ। ਏਕਾ ਜੋਤ ਕਰੇ ਪਰਕਾਸ਼। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਸਦ ਰੱਖੇ ਵਾਸ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਹੋਏ ਦਾਸ। ਕਰ ਦਰਸ ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਦੁਖ ਜਾਇਣ ਨਾਸ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਕਰਾਏ
ਰਾਸ। ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਗੁਰ ਸਵਾਰਿਆ। ਜੋ ਜਨ ਆਏ ਚਰਨ ਨਿਮਸਕਾਰਿਆ। ਕਰ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਭ ਪਾਰ ਉਤਾਰਿਆ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤੀ ਜੋਤ ਮਿਲਾ ਰਿਹਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੇ ਧਾਮ ਬਹਾ ਰਿਹਾ। ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਧਾਮ ਨਿਆਰਾ। ਜਗੇ ਜੋਤ ਅਗੰਮ ਅਪਾਰਾ। ਏਕਾ ਦੀਸੇ ਆਪ ਨਿਰੰਕਾਰਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਸਦਾ ਨਿਰਧਾਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਜੋਤ ਜਗਤ ਆਕਾਰਾ। ਗੁਰਸਿਖ ਸਚ ਧਾਮ ਬਹਾਏ। ਆਪ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਜਗਾਏ। ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਪ੍ਰਭ ਰਘੁਰਾਏ। ਆਤਮ ਸਾਚਾ ਦੀਪ ਜਗਾਏ। ਜਗੇ ਦੀਪ ਹੋਏ ਰੁਸ਼ਨਾਏ। ਅਗਿਆਨ ਅੰਧੇਰ ਸਰਬ ਮਿਟ ਜਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ। ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਵਿਚ ਮਾਤ ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ ਦਿਖਾਇਆ। ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਸਾਚੀ ਕਰਾਮਾਤ, ਰਸਨਾ ਜਪ ਜੀਵ ਆਤਮ ਰਸ ਪਾਇਆ। ਸਾਚੀ ਦੇਵੇ ਚਰਨ ਪ੍ਰੀਤ, ਕਰ ਦਰਸ ਗੁਰਸਿਖ ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਸੁਫਲ ਕਰਾਇਆ। ਆਤਮ ਰਹੇ ਸਦਾ ਅਤੀਤ, ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਦਿ ਅੰਤ ਸਦ ਹੋਏ ਸਹਾਇਆ। ਗੁਰਸਿਖ ਸਚ ਘਰ ਬਹਾਏ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਿਰ ਹੱਥ ਟਿਕਾਏ। ਲੱਖ ਚੁਰਾਸੀ ਗੇੜ ਕਟਾਏ। ਮਾਤ ਗਰਭ ਵਿਚ ਫੇਰ ਨਾ ਆਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਮਿਲਾਏ। ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਦਇਆ ਕਮਾਏ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਹਉਮੇ ਮਮਤਾ ਰੋਗ ਮਿਟਾਏ। ਸੁੰਨ ਸਮਾਧ ਪ੍ਰਭ ਖੁਲ੍ਹਾਏ। ਆਤਮ ਝਿਰਨਾ ਪ੍ਰਭ ਦੇਹ ਝਿਰਾਏ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬੂੰਦ ਮੁਖ ਕਵਲ ਚੁਆਏ। ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਕਵਲ ਹੋਏ ਉਜਿਆਰ, ਦਸਮ ਦਵਾਰ ਪ੍ਰਭ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਦਸਮ ਦਵਾਰ ਪ੍ਰਭ ਖੁਲ੍ਹਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਵ ਚੁਕਾਇਆ। ਸੁਰਤ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਅਨਹਦ ਸਾਚੀ ਧੁਨ ਦਏ ਵਜਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਨਜ਼ਰੀ ਆਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ ਕਰ। ਏਕਾ ਦੀਸੇ ਸਾਚਾ ਘਰ। ਕਲਜੁਗ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਲਾਗ ਮੂਲ ਨਾ ਡਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਰ ਦਰਸ ਭਵਜਲ ਤਰ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਜਗਤ ਅਧਾਰਿਆ । ਕਰ ਕਿਰਪਾ ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚਾ ਪਾਰ ਉਤਾਰਿਆ। ਧਰੇ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਬਨਵਾਰਿਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਨਿਰਾਹਾਰਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਜੋਤ ਨਿਰੰਕਾਰਿਆ । ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਮਾਤ ਪਰਗਟਾਏ। ਬਾਸ਼ਕ ਸੇਜ ਪ੍ਰਭ ਤਜਾਏ। ਨੈਣ ਮੁੰਧਾਰੀ ਵਿਚ ਮਾਤ ਦੇ ਆਏ। ਆਪ ਆਪਣੀ ਕਲ ਵਰਤਾਏ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਬਾਈ ਪ੍ਰਭ ਭੁਲਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਬੂਝ ਬੁਝਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਆਪ ਰਘੁਰਾਏ । ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਕਾਰਾ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਕਰੇ ਆਕਾਰਾ। ਧਰੇ ਜੋਤ ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਰਾਇਣ ਨਰ ਅਵਤਾਰਾ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਤੇਰਾ ਅਚਰਜ ਖੇਲ, ਕੋਈ ਨਾ ਪਾਵੇ ਸਾਰਾ। ਬੇਮੁਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਜਾਏ ਬੇੜਾ ਠੇਲ੍ਹ, ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਭੁੱਲੇ ਸੰਸਾਰਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਮੇਲ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਦੇ ਸਹਾਰਾ। ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਪ੍ਰਭ ਮਾਤ ਵਿਚ ਆਏ। ਆਪ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਪਰਗਟਾਏ। ਬੇਮੁਖ ਕਲ ਬੂਝ ਨਾ ਪਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਾਮਾ ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਪਾਏ। ਦੁਖ ਦੁਖ ਪ੍ਰਭ ਦੁਖ ਗਵਾਇਆ। ਸੁਖ ਸੁਖ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਸੁਖ ਵਸਾਇਆ। ਭੁਖ ਭੁਖ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਭੁਖ ਗਵਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ
ਭਗਵਾਨ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਤਮ ਸਿੰਚ ਹਉਮੇ ਰੋਗ ਗਵਾਇਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੇਘ ਪ੍ਰਭ ਬਰਸਾਏ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਦਇਆ ਕਮਾਏ। ਦੁਰਮਤ ਮੈਲ ਪ੍ਰਭ ਸਰਬ ਗਵਾਏ। ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਨਾਮ ਦਵਾਏ। ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਸਵੱਛ ਸਰੂਪ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਬਜਰ ਕਪਾਟ ਤੇਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਵਖਾਏ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਦਰ। ਚਰਨ ਲਾਗ ਗੁਰਸਿਖ ਜਾਏ ਤਰ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਦੇਵੇ ਸਾਚਾ ਵਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸ਼ਬਦ ਭੰਡਾਰੀ ਜਾਏ ਭੰਡਾਰੇ ਭਰ। ਆਤਮ ਦੇਵੇ ਸ਼ਬਦ ਅਧਾਰ। ਏਕਾ ਜੋਤ ਕਰੇ ਆਕਾਰ। ਦਿਸੇ ਵਿਚ ਆਪ ਨਿਰਾਧਾਰ । ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਹੋਏ ਸਹਾਈ ਚਿੱਟੇ ਅਸਵ ਅਸਵਾਰ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਅਸਵ ਅਸਵਾਰਾ। ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਅਪਾਰਾ। ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਕਰੇ ਉਜਿਆਰਾ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਨਿਗਮ ਕਰੇ ਵਿਚਾਰਾ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਕਲ ਜੋਤ ਆਕਾਰੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਕਲ ਪਸਰ ਪਸਾਰੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਏਕਾ ਜੋਤ ਜਗਤ ਵਰਤਾਰੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਸਦਾ ਨਿਰਾਧਾਰੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਰਾਇਣ ਨਰ ਅਵਤਾਰੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਜਾਏ ਕਾਜ ਸਵਾਰੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਜੋਤ ਸਚੀ ਨਿਰੰਕਾਰੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਭਗਤ ਉਧਾਰਾ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਵਰਤੇ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰਾ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਦੇਵੇ ਨਾਮ ਅਧਾਰਾ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਚਾਰ ਕੁੰਟ ਕਰੇ ਉਜਿਆਰਾ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਚਾਰ ਵਰਨ ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਕਰੇ ਵਰਤਾਰਾ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਦੇਵੇ ਨਾਮ ਅਧਾਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਰ ਅਵਤਾਰਾ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਜਗਤ ਕਾ ਦਾਤਾ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਸਰਬ ਕਾ ਗਿਆਤਾ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਬਾਈ ਪਿਤ ਮਾਤਾ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਚਰਨੀ ਨਾਤਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਸਾਚੀ ਦਾਤਾ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਵਰਤੰਤ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ ਵਿਰਲੇ ਸੰਤ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਸਦਾ ਇਕੰਤ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਏਕਾ ਜੋਤ ਭਗਤ ਭਗਵੰਤ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਧਰੇ ਸਰਬ ਜੀਵ ਜੰਤ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਆਕਾਰੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਨਿਰਾਹਾਰੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਵਡ ਸੰਸਾਰੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਨਿਹਕਲੰਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਬਾਈ ਕਰੇ ਖੁਆਰੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਚਾਰ ਵਰਨ ਕਰੇ ਪਨਿਹਾਰੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਸਤਿਜੁਗ ਸਚੀ ਸਿਕਦਾਰੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਏਕਾ ਜੋਤ ਜਗਤ ਨਿਰੰਕਾਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਮਾਤ ਆਕਾਰੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਜਗਤ ਜਗਾਵੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਜਗਤ ਭੁਲਾਵੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਗੁਰਸਿਖ ਤਰਾਵੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਬੇਮੁਖ ਖਪਾਵੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਲਜੁਗ ਅੰਤਮ ਅੰਤ ਕਰਾਵੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਕਲ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਇਕੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਆਪਣਾ ਭੇਵ ਖੁਲ੍ਹਾਇਕੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਜਾਏ ਕਲਜੁਗ ਭੇਖ ਮਿਟਾਇਕੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਜਾਏ ਜਗਤ ਵਰਤਾਇਕੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਏਕਾ ਅੰਕ ਸਾਚਾ ਡੰਕ ਜਾਏ ਵਜਾਇਕੇ।
ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਚਾਰ ਵਰਨ ਜਾਏ ਇਕ ਕਰਾਇਕੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਊਚ ਨੀਚ ਜਾਏ ਭੇਵ ਮਿਟਾਇਕੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਰਾਓ ਰੰਕ ਜਾਏ ਇਕ ਕਰਾਇਕੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਮਾਤ ਪਰਗਟਾਇਕੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਕਲਜੁਗ ਜਾਏ ਅੰਧੇਰ ਗਵਾਇਕੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਖੇਲ ਵਰਤਾਇਕੇ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਵਿਚ ਮਾਤ ਦੇ ਆਇਆ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਖੇਲ ਰਚਾਇਆ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਸਿੱਖ ਸਮਾਇਆ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਬੇਮੁਖਾਂ ਦਿਸ ਨਾ ਆਇਆ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਬੂਝ ਬੁਝਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਖੁਲ੍ਹਾਇਆ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਕਲ ਮਾਤ ਪਰਗਟਾਈ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਏਕਾ ਜੋਤ ਦੇਵੇ ਵਡਿਆਈ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਏਕਾ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਰਘੁਰਾਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਕਰੇ ਰੁਸ਼ਨਾਈ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਮਾਤ ਪਰਗਟਾਏ। ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਏਕਾ ਜੋਤ ਜਗਤ ਧਰਾਏ । ਜੋਤ ਜੋਤ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਕਲਜੁਗ ਧਾਮ ਸਭ ਮੇਟ ਮਿਟਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਨਿਹਕਲੰਕ ਕਲ ਜਾਮਾ ਪਾਏ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਜਾਮਾ ਪਾਇਆ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਡੰਕ ਵਜਾਇਆ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਏਕਾ ਅੰਕ ਵਿਚ ਜਗਤ ਧਰਾਇਆ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਵ ਖੁਲ੍ਹਾਇਆ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਜੋਤ ਪਰਗਟਾਏ। ਅਠਸਠ ਤੀਰਥ ਮਾਣ ਗਵਾਏ। ਤਟ ਤੀਰਥ ਕੋਈ ਰਹਿਣ ਨਾ ਪਾਏ। ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਨਿਹਕਲੰਕ ਸਰਬ ਜੋਤ ਖਿਚਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਲਜੁਗ ਅੰਤਮ ਅੰਤ ਕਰਾਏ। ਗੰਗਾ ਤੇਰਾ ਗਿਆ ਸੀਰ। ਖਿੱਚੇ ਜੋਤ ਜਿਹੜੀ ਕੱਟੇ ਜ਼ੰਜੀਰ। ਦਿਵਸ ਰੈਣ ਰੈਣ ਦਿਵਸ ਪਈ ਰਹੇ ਵਹੀਰ । ਬਿਨ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਕੋਇ ਨਾ ਦੇਵੇ ਧੀਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਜਿਉਂ ਬਾਲਕ ਮਾਤਾ ਸੀਰ। ਗੋਦਾਵਰੀ ਪ੍ਰਭ ਗੋਦ ਸਵਾਈ। ਵੇਲੇ ਅੰਤਕਾਲ ਕਲ ਤੇਰੀ ਬਿਆਧ ਮਿਟਾਈ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਖਿੱਚ ਵਖਾਈ। ਸੋਹੰ ਸਾਚੇ ਸ਼ਬਦ ਵਿਚ ਮਾਤ ਮਿਲੇ ਵਡਿਆਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰਾ ਅੰਤਮ ਅੰਤ ਕਰਾਈ। ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸ਼ਬਦ ਚਲਾਇਆ। ਚਾਰ ਕੁੰਟ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਤੇਰੀ ਰਸਨਾ ਸੋਹੰ ਜੈ ਜੈ ਜੈਕਾਰ ਕਰਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਵ ਖੁਲ੍ਹਾਇਆ। ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਮਿਲੇ ਵਡਿਆਈ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਹੋਏ ਸਹਾਈ। ਕੁਰਾਨ ਅੰਜੀਲ ਕੋਈ ਰਹਿਣ ਨਾ ਪਾਈ। ਚਾਰ ਯਾਰਾਂ ਸੰਗ ਮੁਹੰਮਦ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਖੇਲ ਮਿਟਾਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਕਲਜੁਗ ਅੰਤਮ ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਕਰਾਈ। ਪੰਚਮ ਦੇਵੇ ਪ੍ਰਭ ਵਡਿਆਈ। ਪੰਚਮ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭ ਰਿਹਾ ਸਮਾਈ। ਪੰਚਮ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਜਗਾਈ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਤੇਰਾ ਭੇਵ ਨਾ ਲਖਿਆ ਜਾਈ । ਪੰਚਮ ਪ੍ਰਭ ਪੰਚਮ ਮਾਰਿਆ। ਕਰ ਕਿਰਪਾ ਪਾਰ ਉਤਾਰਿਆ । ਸੋਹੰ ਸਾਚੀ ਧੁਨ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਉਪਜਾ ਰਿਹਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਦਰਸ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ। ਪੰਚਮ ਪ੍ਰਭ ਸਦਾ ਆਦੇਸਾ। ਪੰਚਮ ਪ੍ਰਭ ਸਦਾ ਪਰਵੇਸਾ। ਪੰਚਮ ਪ੍ਰਭ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਕਾ ਸਾਚਾ ਵੇਸਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰਾ ਭੇਵ ਨਾ ਜਾਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਸ਼ਨ ਮਹੇਸ਼ਾ । ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਤਾਰੇ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਪਾਰ ਉਤਾਰੇ। ਬੇਮੁਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਡੋਬੇ
ਵਿਚ ਮੰਞਧਾਰੇ। ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਜੋਤ ਕਰੇ ਉਜਿਆਰੇ। ਬੇਮੁਖਾਂ ਆਤਮ ਹੋਏ ਅੰਧ ਅੰਧਿਆਰੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਜੋਤ ਨਿਰੰਕਾਰੇ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਤਾਰਿਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰਿਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਦੇਵੇ ਸ਼ਬਦ ਅਧਾਰਿਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਰਸਨਾ ਸੋਹੰ ਹੋਏ ਜੈ ਜੈ ਜੈਕਾਰਿਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰੇ ਸੋਹਣ ਚਰਨ ਦਵਾਰਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਨਾ ਪਾਰਾ ਵਾਰਿਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਸਚ ਘਰ ਪਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਰਿਦੇ ਵਸਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਆਪਣਾ ਭੇਵ ਚੁਕਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਆਏ ਆਪਣਾ ਭਰਮ ਗਵਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਖੁਲ੍ਹਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਸੂਝਿਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਬੂਝਿਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨੀ ਝੂਜਿਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਭੇਵ ਖੁਲ੍ਹਾਵੇ ਗੂਝਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਜੋਤ ਜਗਾਵੇ, ਅੰਧੇਰ ਗਵਾਏ ਦੂਜਿਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਸੋਹੰ ਰਸਨਾ ਗਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਸਦਾ ਸੰਗ ਸਮਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਦਰ ਘਰ ਵਰ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਪਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਸਰਨ ਲਗਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਤੇਰੀ ਪੂਰਨ ਘਾਲਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਸਾਚੀ ਮਾਲਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਤੋੜੇ ਤੇਰੇ ਸਰਬ ਜੰਜਾਲਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਤੇਰਾ ਸਦਾ ਰਖਵਾਲਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਮਾਣ ਦਵਾਇਆ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦਰਸ ਦਿਖਾਇਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ, ਵਿਚ ਜੋਤੀ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਸਾਚੇ ਧਾਮ ਬਹਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਸਚ ਧਾਮ ਬਹਾ ਕੇ। ਸਚਖੰਡ ਪ੍ਰਭ ਸਚ ਨਿਵਾਸ ਦਵਾ ਕੇ । ਆਪ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹੱਥ ਟਿਕਾ ਕੇ। ਦਰ ਦਰਬਾਨ ਪ੍ਰਭ ਬਹਾ ਕੇ। ਦੇਵੇ ਵਡਿਆਈ ਵਿਚ ਮਾਤ ਦਇਆ ਕਮਾ ਕੇ। ਉਧਰੇ ਗੁਰਸਿਖ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਰਸਨਾ ਗਾ ਕੇ। ਚੌਥੇ ਜੁਗ ਪ੍ਰਭ ਕਰਮ ਕਮਾਏ। ਤੀਨ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਦੇ ਉਲਟਾਏ। ਮਾਤ ਪਾਤਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਪ੍ਰਭ ਏਕਾ ਜੋਤ ਸਮਾਏ । ਖੰਡ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਰਭੰਡ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਦੇ ਉਲਟਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਦਰਗਹਿ ਸਾਚੀ ਮਾਣ ਦਵਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਮਿਲੀ ਵਡਿਆਈ। ਉਚ ਪਦਵੀ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਤੇ ਪਾਈ। ਸਾਚੀ ਸੇਵ ਨਿਹਕਲੰਕ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਕਮਾਈ । ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਮਿਲਿਆ ਸਾਚਾ ਮੇਲ ਪ੍ਰਭ ਵਿਚ ਬੈਕੁੰਠ ਨਿਵਾਸ ਰਖਾਈ। ਦੇਵੇ ਵਡਿਆਈ ਵਿਚ ਦੇਵੀ ਦੇਵ, ਕਰੋੜ ਤੇਤੀਸ ਵਿਚ ਚਰਨ ਬਹਾਈ। ਬਿਰਥਾ ਨਾ ਜਾਏ ਗੁਰਸਿਖ ਤੇਰੀ ਸੇਵ, ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਆਏ ਜੋ ਕਮਾਈ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਗੁਰਸਿਖ ਤੇਰਾ ਹੋਏ ਸਹਾਈ । ਚੌਥੇ ਜੁਗ ਪ੍ਰਭ ਅੰਤ ਕਰਾਇਆ। ਦਰ ਦਰਬਾਨ ਧ੍ਰੂ ਹਟਾਇਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤੀ ਜੋਤ ਮਿਲਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਸਾਚੀ ਦਰਗਾਹ ਮਾਣ ਦਵਾਇਆ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਿੰਘ ਸਵਰਨ ਵਿਚ ਚਰਨ ਬਹਾਇਆ। ਸਤਿਜੁਗ ਚਲੇ ਸਾਚੀ ਗਾਥਾ। ਚਲਾਏ ਆਪ ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਨਾਥਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਦਾ ਸੰਗ ਸਾਥਾ। ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਚਲਾਇਆ ਸਾਚਾ ਰਾਥਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਲੇਖ ਲਿਖਾਏ ਮਾਥਾ।
ਗੁਰਸਿਖ ਸਚ ਧਾਮ ਬਹਾਇਆ। ਵਿਚ ਮਾਤ ਪ੍ਰਭ ਵਡਿਆਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਨਿਹਕਲੰਕ ਸਾਚੇ ਲੇਖ ਲਿਖਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਿੰਘ ਸਵਰਨ ਦਰ ਦਰਬਾਨ ਬਹਾਇਆ। ਸਿੰਘ ਸਵਰਨ ਸਚ ਘਰ ਪਾਇਆ । ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸਦ ਸਰਨਾਇਆ। ਦਿਵਸ ਰੈਣ ਰੈਣ ਦਿਵਸ ਦਰ ਘਰ ਸਾਚਾ ਗੁਰਸਿਖ ਪਾਇਆ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚੇ ਮਾਣ ਦਵਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਭਰਮ ਚੁਕਾਏ। ਨਾਥ ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਵਿਚ ਮਾਤ ਦੇ ਆਏ। ਤੀਨ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਲੇਖ ਲਿਖਾਏ। ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤਜਾਏ। ਕਲਜੁਗ ਅੰਤ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਮਾਣ ਗਵਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਪਰਗਟਾਏ। ਬ੍ਰਹਮੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤਜਾਇਆ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਸਮਾਇਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਜੋਤ ਮਿਲ, ਆਵਣ ਜਾਵਣ ਗੇੜ ਕਟਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਲਜੁਗ ਜਾਮਾ ਧਾਰ ਤੀਨ ਲੋਕ ਦੇ ਉਲਟਾਇਆ। ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤਜਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਮੁਖ ਛੁਪਾਇਆ । ਏਕਾ ਪ੍ਰਭ ਜੁਗੋ ਜੁਗ, ਦੂਸਰ ਕੋਇ ਰਹਿਣ ਨਾ ਪਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤਜਾ ਕੇ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਸਮਾ ਕੇ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਬਾਈ ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚੇ ਹੱਥ ਫੜਾ ਕੇ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚੀ ਬਣਤ ਬਣਾ ਕੇ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਓਟ ਰਖਾ ਕੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਜਾਏ ਮਾਣ ਦਵਾ ਕੇ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਸਚ ਧਾਮ ਪੁਜਾਇਆ । ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਚ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਬਾਈ ਪ੍ਰਭ ਹੱਥ ਫੜਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੇ ਉਲਟਾਇਆ । ਮਾਤਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਕਰਮ ਕਮਾਏ। ਪੰਜ ਤਤ ਦੀ ਦੇਹ ਤਜਾਏ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਵ ਛੁਪਾਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਖੇਲ ਰਚਾਏ। ਅਗਨ ਜੋਤ ਜਗਤ ਲਗਾਏ। ਚਾਰ ਕੁੰਟ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਾਏ। ਆਪ ਅਡੋਲ ਸਭ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਡੁਲਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਬਾਈ ਆਪ ਭੁਲਾਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਖੇਲ ਨਿਆਰਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਵਰਤੇ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਪ੍ਰਭ ਪਸਾਰਾ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਪ੍ਰਭ ਨਰ ਅਵਤਾਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਨਾ ਪਾਇਣ ਸਾਰਾ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਪ੍ਰਭ ਭੁਲਾਇਆ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦੀ ਸਾਚੀ ਮਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਮੂਲ ਗਵਾਇਆ। ਮਦਿਰਾ ਮਾਸ ਰਸਨ ਵਿਕਾਰ ਚਲਾਇਆ । ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਧਰਮ ਰਾਏ ਦਏ ਸਜ਼ਾਇਆ । ਬਿਨ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਕੋਇ ਨਾ ਹੋਏ ਸਹਾਇਆ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਨਰਕ ਨਿਵਾਸ ਰਖਾਇਆ । ਜੋ ਜਨ ਹੋਏ ਮਦਿਰਾ ਮਾਸੀ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਨਰਕ ਨਿਵਾਸੀ। ਕੋਇ ਨਾ ਕਰੇ ਬੰਦ ਖ਼ੁਲਾਸੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਪਰਗਟਾਏ ਘਨਕਪੁਰ ਵਾਸੀ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ ਜਿਥੇ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਟਿਕਾਇਆ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਜਿਥੇ ਪ੍ਰਭ ਰੋਗ ਮਿਟਾਇਆ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੇਘ ਵਰਸਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਦਰਸ ਦਿਖਾਇਆ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਜਿਥੇ ਪ੍ਰਭ ਆਸਾ ਪੂਰੀ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਜਿਥੇ ਪ੍ਰਭ ਸਦਾ ਹਜ਼ੂਰੀ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਜਿਥੇ ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਦੇਵੇ ਆਤਮ ਨੂਰੀ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਚਰਨ ਧੂੜੀ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਪ੍ਰਭ ਭਏ ਅਨੰਦਾ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਦਾਤ ਦਰ ਘਰ ਆਏ ਦਿੰਦਾ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਪ੍ਰਭ ਸ਼ਬਦ ਸਰੂਪ ਖੋਲ੍ਹ ਵਖਾਏ ਆਤਮ ਜਿੰਦਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ
ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਧਾਮ ਚਰਨ ਰਖੰਦਾ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਜਗਾਈ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਤਰਾਈ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਪ੍ਰਭ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਦੇ ਵਡਿਆਈ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਪ੍ਰਭ ਆਏ ਪੂਰਨ ਆਸ ਕਰਾਈ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਪ੍ਰਭ ਦੁੱਖੀਆਂ ਦੁਖ ਮਿਟਾਈ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਪ੍ਰਭ ਜੋਤੀ ਜੋਤ ਜਗਾਈ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਚਰਨ ਲਾਗ ਜਨ ਜਾਇਣ ਭੁਲ ਬਖ਼ਸ਼ਾਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਦਇਆ ਕਮਾਈ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਪ੍ਰਭ ਪੈਜ ਰਖਾਏ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਜਗਾਏ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਸੋਗ ਮਿਟਾਏ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਹਉਮੇ ਰੋਗ ਗਵਾਏ। ਸੋ ਸੁਹਾਏ ਥਾਨ, ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਜੋਗ ਪ੍ਰਭ ਗੁਰਸਿਖ ਝੋਲੀ ਪਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਸਿਖ ਤੇਰਾ ਸਦਾ ਹੋਏ ਸਹਾਏ। ਸਾਚੇ ਧਾਮ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਟਿਕਾਇਆ । ਦਵਾਏ ਮਾਣ ਜੋ ਜਨ ਆਏ ਸਰਨਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਸੋਹੰ ਦਾਨ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਝੋਲੀ ਪਾਇਆ। ਚਰਨ ਭਗਵਾਨ ਸਾਚਾ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਆਏ ਨਹਾਇਆ। ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਵਿਚ ਸਦ ਸਮਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਭੇਦ ਖੁਲ੍ਹਾਏ। ਕਰ ਕਿਰਪਾ ਤੀਜਾ ਨੈਣ ਖੁਲ੍ਹਾਏ। ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਸਵੱਛ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਅੰਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਏ। ਗੁਰਸਿਖ ਆਤਮ ਤੇਰੀ ਉਜਿਆਰ । ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰੇ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰ । ਸਾਂਤਕ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਦੇਵੇ ਅਧਾਰ। ਏਕਾ ਜੋਤ ਜਗੇ ਨਿਰੰਕਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਜਾਏ ਤਾਰ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਬੂਝ ਬੁਝਾਈ। ਆਤਮ ਬੁਝੀ ਦੀਵ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਫੇਰ ਜਗਾਈ। ਝੂਠੀ ਦੇਹ ਵਿਚ ਅੰਧ ਕੂਪ, ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਕਰੇ ਰੁਸ਼ਨਾਈ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਅਨੂਪ, ਅਗਿਆਨ ਅੰਧੇਰ ਦੇ ਮਿਟਾਈ। ਦੀਸੇ ਪ੍ਰਭ ਸਤਿ ਸਰੂਪ, ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ ਦਿਖਾਈ। ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਮਹਿੰਮਾ ਬੜੀ ਅਨੂਪ, ਗੁਰਮੁਖ ਵਿਰਲੇ ਬੂਝ ਬੁਝਾਈ। ਨਾ ਦੀਸੇ ਰੰਗ ਰੂਪ, ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਗੁਰਸਿਖ ਸਮਾਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਸਿਖ ਤੇਰੀ ਬਣਤ ਬਣਾਈ। ਗੁਰਸਿਖ ਗੁਰਚਰਨ ਦਵਾਰ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸਰਬ ਤਾਰਨਹਾਰ। ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਜੋਤ ਆਕਾਰ। ਏਕਾ ਦਿਸਾਵੇ ਦਰ ਪ੍ਰਭ ਹਰਿ ਕਾ ਦਵਾਰ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵੇ ਆਤਮ ਸਾਚਾ ਸਰ ਬਰਖੇ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰ। ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਵਰ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਰਸਨ ਉਚਾਰ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਅੰਤ ਜਾਇਣ ਤਰ, ਕਰ ਦਰਸ ਨਿਹਕਲੰਕ ਅਵਤਾਰ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਸਰਨ ਪੜ, ਅੰਤਕਾਲ ਨਾ ਆਵੇ ਹਾਰ । ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਪ੍ਰਭ ਹੋਏ ਸਹਾਈ। ਧਰਮ ਰਾਏ ਨਾ ਦਏ ਸਜ਼ਾਈ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਵਿਚ ਲਏ ਬਬਾਣ ਬਿਠਾਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਤੇਰਾ ਹੋਏ ਸਹਾਈ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਸਚ ਰੰਗ ਰੰਗਾਇਆ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਭ ਰਿਦੇ ਵਸਾਇਆ । ਏਕਾ ਸਾਚਾ ਥਾਉਂ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਦਿਸਾਇਆ। ਪ੍ਰਭ ਪਾਰ ਉਤਾਰੇ ਪਕੜ ਬਾਹੋਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਸਾਚਾ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਖੇਲ ਨਿਆਰੀ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਭੁੱਲੇ ਸੰਸਾਰੀ। ਭੁਲਾਏ ਆਪ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਨਿਰਾਧਾਰੀ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਅੰਤਕਾਲ ਕਲਜੁਗ ਜੀਵਾਂ ਹੋਏ ਖੁਆਰੀ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਵਰਤੇ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰੀ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰਾ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਕਾ ਭੇਵ ਨਿਆਰਾ। ਸਰਬ ਜੀਆਂ ਕਾ ਸਦ ਵਰਤਾਰਾ। ਆਪਣੇ ਰੰਗ ਰਵੇ ਕਰਤਾਰਾ। ਬੇਮੁਖ ਜੀਵਾਂ ਕਰੇ ਖੁਆਰਾ।
ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਸਦ ਪਾਰ ਉਤਾਰਾ। ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਨਾਮ ਅਧਾਰਾ । ਗੁਰਮੁਖ ਵਿਰਲੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਦੇਵੇ ਮੋਖ ਦਵਾਰਾ। ਬੇਮੁਖ ਜੀਵਾਂ ਅੰਤਕਾਲ ਨਰਕ ਨਿਵਾਸ ਦੁਖ ਲੱਗੇ ਭਾਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਕਲ ਵਰਤੇ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰਾ। ਆਪਣੀ ਕਲ ਆਪ ਵਰਤਾਏ। ਕਲਜੁਗ ਝੂਠੀ ਮਾਇਆ ਪਾਏ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵਾਂ ਸਰਬ ਭੁਲਾਏ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਲਏ ਛੁਪਾਏ। ਬੇਮੁਖ ਜੀਵਾਂ ਦਿਸ ਨਾ ਆਏ। ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਜਗਾਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਖੁਲ੍ਹਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਵਿਛੜਿਆਂ ਕਲ ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ। ਵਿਛੜਿਆਂ ਪ੍ਰਭ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਪੂਰਬ ਲਹਿਣਾ ਲਹਿਣੇ ਪਾਇਆ। ਲਿਖਿਆ ਲੇਖ ਨਾ ਕਿਸੇ ਮਿਟਾਇਆ। ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਜਪਾਏ। ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਏ। ਅਗਿਆਨ ਅੰਧੇਰ ਸਰਬ ਮਿਟਾਏ। ਸੁੰਨ ਸਮਾਧ ਪ੍ਰਭ ਖੁਲ੍ਹਾਏ। ਸਵੱਛ ਸਰੂਪ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਤਮ ਸੰਸਾ ਜਾਏ ਲਾਹੇ । ਗੁਰਸਿਖ ਪ੍ਰਭ ਦਇਆ ਕਮਾਇਆ । ਅਨਹਦ ਸਾਚੀ ਧੁਨ ਉਪਜਾਇਆ । ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਨਾਦ ਵਜਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਰਾਗ ਪ੍ਰਭ ਸੁਣਾਇਆ। ਪਹਿਲੀ ਮਾਘ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖਾਇਆ। ਸੁਣ ਸੁਣ ਸੁਣ ਗੁਰਸਿਖ ਆਤਮ ਰੋਗ ਮਿਟਾਇਆ। ਚੁਣ ਚੁਣ ਚੁਣ ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਚਰਨ ਲਗਾਇਆ। ਰੁਣ ਰੁਣ ਰੁਣ ਝੁਣ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਰੁਣ ਝੁਣ ਉਪਜਾਇਆ। ਪੁਣ ਪੁਣ ਪੁਣ ਪ੍ਰਭ ਬੇਮੁਖ ਪੁਣ, ਅੰਤ ਕਲ ਆਪਣਾ ਆਪ ਛੁਪਾਇਆ। ਸੁਣ ਸੁਣ ਸੁਣ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸੁਣ ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਇਆ। ਗੁਣ ਗੁਣ ਗੁਣ ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਗੁਣ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਝੋਲੀ ਪਾਇਆ। ਧੁਨ ਧੁਨ ਧੁਨ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਧੁਨ ਉਪਜਾਇਆ। ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ, ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਅੰਧੇਰ ਦੇ ਮਿਟਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚਾ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਚ ਕਰਮ ਕਮਾਏ। ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਪੈਜ ਰਖਾਏ। ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਮਾਤਲੋਕ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਪਰਗਟਾਏ। ਅਛਲ ਅਛੱਲ ਛਲ ਆਪ ਕਰਾਏ। ਆਪ ਅਛੱਲ ਨਾ ਛਲਿਆ ਜਾਏ। ਬਾਵਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਬਲ ਦਰ ਪ੍ਰਭ ਮੰਗਣ ਜਾਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਭੇਖ ਕਰ, ਚਾਰ ਵੇਦ ਪ੍ਰਭ ਪਾਠ ਸੁਣਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਜਾਮਾ ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਪਾਏ । ਜੋਤ ਜਗਾਏ ਰਮਈਆ ਰਾਮ । ਜੋਤ ਪਰਗਟਾਏ ਘਨਈਆ ਸ਼ਾਮ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਾਮ ਰਖਾਏ, ਸੋਹੰ ਜਪਾਏ ਸਾਚਾ ਨਾਮ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਪੂਰ ਕਰਾਏ ਕਾਮ। ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਜਾਮਾ ਧਾਰਿਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਬਿਰਦ ਸਵਾਰਿਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਕੀਆ ਆਕਾਰਿਆ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਬਾਈ ਪ੍ਰਭ ਭੁਲਾ ਰਿਹਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਵਿਰਲੇ ਪ੍ਰਭ ਬਾਹੋਂ ਪਕੜ ਤਰਾ ਰਿਹਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਅਚਰਜ ਖੇਲ ਕਲ ਵਰਤਾ ਰਿਹਾ। ਅਚਰਜ ਖੇਲ ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਵਰਤੇ। ਕੀਆ ਆਕਾਰ ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਕਰਤੇ। ਹੋਇਆ ਪਸਾਰ ਉਪਰ ਧਰਤੇ। ਪ੍ਰਭ ਕਾ ਭਾਣਾ ਸਰਬ ਜਗ ਵਰਤੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵੇ ਕਾਜ ਸਵਾਰ ਜੋ ਜਨ ਆਏ ਦਰ ਤੇ। ਜੋ ਜਨ ਆਏ ਦਰ ਭਿਖਾਰੀ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਨਾਮ ਖ਼ੁਮਾਰੀ। ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਦਰ ਸਚਾ ਦਰਬਾਰੀ। ਸਚਾ ਦਰ ਸਚਾ ਦਰਬਾਰਾ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਜੋਤ ਆਕਾਰਾ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਭੁੱਲੇ ਸੰਸਾਰਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਬੂਝੇ ਕਰ ਵਿਚਾਰਾ।
ਰੱਖੇ ਲਾਜ ਆਪ ਮੁਰਾਰਾ। ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਅਗੰਮ ਅਪਾਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦੀ ਪਾਵੇ ਸਾਰਾ। ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਆਪੇ ਜਾਣੇ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਖ ਦਿਖਾਣੇ। ਗੁਰਮੁਖ ਵਿਰਲਾ ਪ੍ਰਭ ਰੰਗ ਮਾਣੇ। ਜੋ ਜਨ ਚਲੇ ਪ੍ਰਭ ਕੇ ਭਾਣੇ। ਸੋ ਜਨ ਹੋਏ ਸੁਘੜ ਸਿਆਣੇ। ਸਾਚੀ ਦਰਗਾਹ ਮਾਣ ਦਵਾਣੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਜਨ ਰਸਨਾ ਗਾਣੇ। ਰਸਨਾ ਜਪ ਆਤਮ ਰਸ ਪਾਇਆ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਰਿਦੇ ਵਸਾਇਆ। ਦਰ ਘਰ ਘਰ ਦਰ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਪਾਇਆ। ਆਤਮ ਭਉ ਸਰਬ ਗਵਾਇਆ। ਏਕਾ ਨਾਉਂ ਰਸਨਾ ਗਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦੀ ਆਸ ਪੁਜਾਇਆ। ਜੋ ਜਨ ਆਇਣ ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ ਭਿਖਾਰੀ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਜੋਤ ਕਰੇ ਉਜਿਆਰੀ। ਨਿਰਗੁਣ ਸਰਗੁਣ ਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਸਰਬ ਪਸਰ ਪਸਾਰੀ। ਵਿਚ ਅੰਧ ਕੂਪ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਕਰੇ ਉਜਿਆਰੀ। ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਸਾਚਾ ਭੂਪ, ਪ੍ਰਭ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਜਾਏ ਪੈਜ ਸਵਾਰੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਹੋਏ ਆਪ ਲਿਖਾਰੀ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਲੇਖ ਲਿਖਾਏ। ਬਹੱਤਰ ਜਾਮੇ ਪਰਗਟ ਕਰਾਏ। ਗੁਰ ਗੋਬਿੰਦ ਲਿਖਤ ਸਚ ਕਰਾਏ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਨਿਹਕਲੰਕ ਗਿਆ ਓਟ ਰਖਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਆਪ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਸਮਾਏ। ਆਪ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਸਮਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਖੇਲ ਰਚਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਛੁਪਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਰਾਗ ਚਲਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਧਰਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਦਰਸ ਦਿਖਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਭੇਵ ਚੁਕਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਦੂਜਾ ਭਉ ਮਿਟਾਇਆ । ਏਕਾ ਦੂਜਾ ਪ੍ਰਭ ਭਉ ਚੁਕਾਏ। ਏਕਾ ਓਅੰਕਾਰ ਜੋਤ ਕਰਾਏ। ਏਕਾ ਰੰਗ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭ ਜਗਤ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਏਕਾ ਸ਼ਬਦ ਅਧਾਰ ਚਾਰ ਵਰਨ ਰਖਾਏ। ਏਕਾ ਇਕ ਸੰਸਾਰ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਮਾਰਗ ਲਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਚਲਾਏ। ਏਕਾ ਸ਼ਬਦ ਜਗਤ ਚਲਾਣਾ। ਏਕਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਪਾਣਾ। ਏਕਾ ਨਾਮ ਚਾਰ ਵਰਨ ਰਸਨਾ ਗਾਣਾ। ਏਕਾ ਦਰ ਏਕਾ ਦਰਬਾਰ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦਿਸਾਣਾ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਲਜੁਗ ਭੇਖ ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਸਰਬ ਮਿਟਾਣਾ । ਏਕਾ ਦੀਸੇ ਦਰ ਦਰਬਾਰ। ਏਕਾ ਦੀਸੇ ਹਰਿ ਕਾ ਦਵਾਰ। ਏਕਾ ਦੀਸੇ ਨੈਣ ਮੁੰਧਾਰ। ਏਕਾ ਦੀਸੇ ਵਡ ਸਿਕਦਾਰ। ਏਕਾ ਦੀਸੇ ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਜਗਤ ਅਧਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਏਕ ਵਰਤਾਵੇ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ। ਏਕਾ ਆਪ ਏਕਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ। ਏਕਾ ਜਾਪ ਏਕਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ। ਏਕਾ ਬਾਪ ਏਕਾ ਇਸ਼ਟੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਚਲਾਏ ਨੌਂ ਖੰਡ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ। ਏਕਾ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਚਲਾਣਾ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚਾ ਮਾਣ ਦਵਾਣਾ । ਆਪ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹੱਥ ਟਿਕਾਣਾ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਏਕ ਸਾਚੀ ਟੇਕ ਨਿਹਕਲੰਕ ਰਖਾਣਾ। ਨਿਹਕਲੰਕ ਏਕਾ ਓਟ। ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਆਤਮ ਲਗਾਵੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਚੋਟ। ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਭੰਡਾਰੀ ਕਦੇ ਨਾ ਆਵੇ ਤੋਟ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਤੇਰੀ ਆਤਮ ਕੱਢੇ ਖੋਟ। ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਰੰਗ ਰਾਤਾ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਦੇਵੇ ਸਾਚੀ ਦਾਤਾ। ਏਕਾ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨੀ ਨਾਤਾ। ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਕਰਾਮਾਤਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਲ ਵਿਰਲੇ ਗੁਰਮੁਖ ਪਛਾਤਾ। ਜਾਣੇ ਸੋ ਜਿਸ ਆਪ ਜਣਾਏ। ਕਲਜੁਗ
ਜੀਵ ਭੇਵ ਨਾ ਪਾਏ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਚਲੇ ਗਵਾਏ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਰਿਹਾ ਸਮਾਏ। ਝੂਠੀ ਮਾਇਆ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਪਾਏ । ਲਬ ਲੋਭ ਵਿਕਾਰ ਵਧਾਏ। ਕਾਮ ਕਰੋਧ ਸਰਬ ਸਤਾਏ। ਝੂਠੇ ਧੰਦੇ ਜਗਤ ਭੁਲਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਪ ਆਪਣੀ ਕਲ ਵਰਤਾਏ। ਝੂਠੇ ਧੰਦੇ ਜਗਤ ਭੁਲਾਇਆ। ਆਪਣਾ ਆਪ ਨਾ ਕਿਸੇ ਜਣਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਬੂਝ ਬੁਝਾਇਆ। ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਜਨ ਹਿਰਦੇ ਵਾਚੇ, ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਆਪ ਰਘੁਰਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚਾ ਪਾਰ ਕਰਾਇਆ। ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਪਾਰ ਕਰਾਏ। ਆਪ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਕਮਾਏ। ਦਰਗਾਹ ਸਾਚੀ ਮਾਣ ਦਵਾਏ। ਸਚਖੰਡ ਨਿਵਾਸ ਰਖਾਏ। ਆਵਣ ਜਾਵਣ ਗੇੜ ਚੁਕਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਵਿਚ ਜੋਤੀ ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ। ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਕਲ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰ । ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਜਾਏ ਤਾਰ। ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਸ਼ਬਦ ਅਧਾਰ। ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਅਗੰਮ ਅਪਾਰ। ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਏਕਾ ਜੋਤ ਕਰੇ ਆਕਾਰ। ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਹਉਮੇ ਰੋਗ ਜਾਏ ਨਿਵਾਰ। ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਸਚ ਸੁਚ ਕਰੇ ਵਰਤਾਰ। ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰ । ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਆਤਮ ਉਪਜਾਵੇ ਸਾਚੀ ਧੁਨਕਾਰ। ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਆਤਮ ਜੋਤ ਕਰੇ ਉਜਿਆਰ । ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇ ਦਸਮ ਦਵਾਰ। ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਦਿਸੇ ਗਿਰਧਾਰ। ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਮਾਤਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਮਾ ਧਾਰ। ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਕਲ ਬਣਤ ਬਣਾਏ। ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਏ। ਮਾਣ ਗਵਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਆਤਮ ਤ੍ਰਿਕੁਟੀ ਖੋਲ੍ਹ ਵਖਾਏ। ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ ਆਪ ਪ੍ਰਭ, ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਮਿਲਿਆ ਮੇਲ ਭਗਤ ਭਗਵਾਨ। ਸੁਰਤ ਸ਼ਬਦ ਸਚ ਧਿਆਨ। ਆਤਮ ਉਪਜੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ। ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ। ਜੋਤ ਪਵਣ ਪਵਣ ਜੋਤ ਜਿਉਂ ਭਗਤ ਭਗਵਾਨ। ਏਕਾ ਜੋਤ ਗੋਤ ਪੂਰਨ ਸੰਤ ਸੋ ਜਨ ਹੋਤ । ਬੇਮੁਖ ਦਰ ਤੇ ਜਾਇਣ ਰੋਤ। ਬੇਮੁਖ ਸੋ ਜਿਸ ਪ੍ਰਭ ਭੁਲਾਇਆ । ਬੇਮੁਖ ਸੋ ਜਿਸ ਪ੍ਰਭ ਡੁਲਾਇਆ। ਬੇਮੁਖ ਸੋ ਜਿਸ ਸੋਹੰ ਨਾਉਂ ਨਾ ਰਸਨਾ ਗਾਇਆ। ਬੇਮੁਖ ਸੋ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਜ਼ਾਇਆ। ਬੇਮੁਖ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਨਾ ਬੂਝਿਆ। ਰਸਨ ਵਿਕਾਰੀ ਰਸਨਾ ਲੂਝਿਆ। ਮਦਿਰਾ ਮਾਸ ਸਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੂਝਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਭੇਵ ਖੁਲ੍ਹਾਏ ਗੂਝਿਆ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਹਿਰਦੇ ਵਸੇ। ਸਾਚਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਦੱਸੇ। ਆਤਮ ਕਰੇ ਜੋਤ ਪਰਕਾਸ਼ ਕੋਟ ਰਵ ਸਸੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚਾ ਦਰ ਬੇਮੁਖ ਜਾਇਣ ਨੱਸੇ। ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਭੇਵ ਖੁਲ੍ਹਾਏ। ਸੁਰਤ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ। ਅਗਾਧ ਬੋਧ ਬੋਧ ਅਗਾਧ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖਾਏ। ਧੰਨ ਧੰਨ ਧੰਨ ਸੰਤ ਜਨ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਬੂਝ ਬੁਝਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਮਾਣ ਦਵਾਏ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਬੂਝ ਬੁਝਾਈ। ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਈ। ਆਤਮ ਧੁਨ ਪ੍ਰਭ ਉਪਜਾਈ। ਸਾਚੀ ਕਲਮ ਹੱਥ ਫੜਾਈ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਬਾਈ
ਲੇਖ ਲਿਖਾਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੇ ਸੰਤ ਸਿਰ ਹੱਥ ਟਿਕਾਈ। ਸਾਚੇ ਸੰਤ ਸਿਰ ਹੱਥ ਟਿਕਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਸ਼ਬਦ ਚਲਾਇਆ । ਸਾਚੀ ਧੁਨ ਪ੍ਰਭ ਉਪਜਾਇਆ। ਦਿਵਸ ਰੈਣ ਰੈਣ ਦਿਵਸ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਸਾਚੀ ਸੇਵਾ ਲਾਇਆ। ਬੇਮੁਖ ਡੋਬੇ ਪ੍ਰਭ ਵੈਂਹਦੇ ਵਹਿਣ ਸਾਚਾ ਲੇਖ ਲਿਖਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਸਚ ਰਸ ਲੈਣ, ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਦਰਸ ਦਿਖਾਇਆ। ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇ ਪ੍ਰਭ ਤੀਜਾ ਨੈਣ, ਜਿਸ ਜਨ ਸੋਹੰ ਰਸਨਾ ਗਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਹੋਏ ਸਹਾਇਆ। ਸਾਚੇ ਸੰਤ ਕਲਮ ਚਲਾਈ। ਸਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਗਿਆ ਲੇਖ ਲਿਖਾਈ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਅੰਤਕਾਲ ਕਲ ਥੇਹ ਹੋ ਜਾਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚਾ ਧਾਮ ਮਸਤੂਆਣਾ ਦੇ ਉਪਜਾਈ । ਬਾਲ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਭ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ। ਸਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਟਿਕਾਇਆ। ਅਰਜਨ ਲਿਖੇ ਲੇਖ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਪੂਰ ਕਰਾਇਆ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਨਾ ਜਾਣੇ ਭੇਵ, ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਖੇਲ ਰਚਾਇਆ। ਝੂਠੇ ਜੀਵ ਰਹੇ ਵੇਖਾ ਵੇਖ, ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚਰਨ ਟਿਕਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸ਼ਬਦ ਉਪਜਾਏ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਧੁਨ ਸੁਣਾਏ। ਪੂਰਨ ਕਰਮ ਸੰਤ ਕਮਾਏ। ਰੰਗ ਰੰਗੀਲਾ ਮਾਧਵ ਆਤਮ ਭੁਖ ਮਿਟਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਹੁਕਮ ਸੁਣਾਇਆ। ਸ਼ਬਦ ਸਰੂਪੀ ਧੁਨ ਉਪਜਾਇਆ। ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਪੂਰਨ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸਾਚੇ ਦਰ ਸਾਚੇ ਘਰ ਸਾਚਾ ਸੰਤ ਬਹਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਲਿਖਿਆ ਲੇਖ ਪੂਰ ਕਰਾਇਆ। ਹਰਿ ਮੰਦਰ ਹਰਿ ਕਾ ਧਾਮ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਆਇਆ ਰਾਮ। ਬੇਮੁਖਾਂ ਨਾ ਦੀਸੇ ਘਨਈਆ ਸ਼ਾਮ। ਕਲਜੁਗ ਜੋਤ ਪਰਗਟਾਏ ਨਿਹਕਲੰਕ ਧਰਾਏ ਨਾਮ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਭੁਲਾਏ, ਪੂਰ ਕਰਾਏ ਕਾਮ। ਆਪਣੀ ਕਲ ਵਰਤਾਏ, ਸਾਚ ਭੁਲਾਏ ਨਾਮ। ਗੁਰਮੁਖ ਵਿਰਲੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਪਕੜ ਉਠਾਏ, ਸੋਹੰ ਪਿਲਾਏ ਸਾਚਾ ਜਾਮ। ਸਵੱਛ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ, ਨਜ਼ਰੀ ਆਏ ਘਨਈਆ ਸ਼ਾਮ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚਾ ਪਾਏ, ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਸਾਚਾ ਨਾਮ। ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਆਤਮ ਰਸ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਏ ਵਸ। ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਜਾਏ ਦੱਸ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਹਿਰਦੇ ਰਿਹਾ ਵਸ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦੇਖ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਕਲਜੁਗ ਕੀਆ ਭੇਖ। ਬੇਮੁਖ ਜੀਵਾਂ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਲਿਖਾਏ ਲੇਖ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਮਿਟਾਈ ਝੂਠੀ ਰੇਖ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਕਲ ਰਹੇ ਵੇਖਾ ਵੇਖ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਤੇਰਾ ਭੇਖ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਭੇਖ ਪ੍ਰਭ ਕੀਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਤੇਰੀ ਆਤਮ ਜੋਤ ਜਗਾਇਆ ਦੀਆ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਤੇਰੀ ਰਖਾਈ ਨੀਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਗਿਆਨ ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚੇ ਦੀਆ। ਗੁਰ ਮਿਲ ਹਰਿ ਜਸ ਗਾਈਏ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਘਰ ਮੇਂ ਪਾਈਏ। ਸਰਬ ਸੁਖ ਨਿਜ ਘਰ ਵਸਾਈਏ। ਦੁਖ ਭੁਖ ਸਭ ਜਗਤ ਤਜਾਈਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਰੈਣ ਦਿਵਸ ਦਿਵਸ ਰੈਣ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਗਾਈਏ। ਗੁਰ ਗੋਬਿੰਦ ਦੋਏ ਘਰ ਆਏ। ਦਰ ਘਰ ਸਾਚਾ ਜਾਏ ਸੁਹਾਏ। ਸਾਚਾ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਮਾਤ ਬਣ ਜਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚੀ ਦਇਆ ਕਮਾਏ। ਗੁਰ ਗੋਬਿੰਦ ਗੋਬਿੰਦ ਗੁਰ। ਮਿਲਿਆ
ਮੇਲ ਲਿਖਿਆ ਧੁਰ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਜੁੜ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦਰ ਖ਼ਾਲੀ ਨਾ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਲਿਖਿਆ ਧੁਰ। ਬੇਮੁਖ ਦਰ ਆਏ ਨਾਚੇ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਨਾ ਹਿਰਦੇ ਵਾਚੇ, ਆਤਮ ਝੂਠੀ ਗਈ ਖੁਰ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਢਾਲੇ ਸਾਂਚੇ, ਮਿਲਿਆ ਮੇਲ ਸਾਚੇ ਗੁਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵੇ ਵਡਿਆਈ ਵਿਚ ਸੁਰ। ਸੁਰਪਤ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਬਹਾਇਆ। ਕਰੋੜ ਤੇਤੀਸ ਖੜ੍ਹੇ ਦਰ ਸੀਸ ਝੁਕਾਇਆ। ਇਕੀਸ ਬੀਸ ਬੀਸ ਇਕੀਸ ਪ੍ਰਭ ਰਹੇ ਸਮਾਇਆ। ਗਣ ਗੰਧਰਬ ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚੇ ਸਿਰ ਫੂਲਨ ਬਰਖਾ ਲਾਇਆ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰਾ ਸਾਚਾ ਲੇਖ ਲਿਖਾਇਆ। ਲਿਖਿਆ ਲੇਖ ਭਗਤ ਨਿਰਾਲਾ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਹੋਏ ਰਖਵਾਲਾ। ਚਰਨ ਪ੍ਰੀਤੀ ਗੁਰਸਿਖ ਤੇਰੀ ਨਿਭੇ ਨਾਲਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਕਰੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰਿਤਪਾਲਾ। ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਦ ਪ੍ਰਿਤਪਾਲੇ। ਚਰਨ ਪ੍ਰੀਤੀ ਨਿਭੇ ਨਾਲੇ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਚਰਨ ਆਸ ਰਖਾ ਲੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਦਾ ਸੰਗ ਤੇਰੇ ਨਾਲੇ। ਸਦਾ ਸੰਗ ਸੱਜਣ ਸੁਹੇਲਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਕਾ ਸਾਚਾ ਮੇਲਾ। ਬੇਮੁਖ ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਅੰਤ ਹੋਏ ਦੁਹੇਲਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਚਰਨ ਲਾਗ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸੱਜਣ ਸੁਹੇਲਾ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਮੀਤ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਰਸਨਾ ਚੀਤ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸਾਚੀ ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਰੀਤ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਚਰਨ ਪ੍ਰੀਤ। ਚਰਨ ਪ੍ਰੀਤ ਗੁਰਸਿਖ ਕਮਾਏ। ਸਾਚਾ ਵਰ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਤੇ ਪਾਏ। ਸਾਚਾ ਸਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਝਿਰਨਾ ਵਿਚ ਦੇਹ ਝਿਰਾਏ। ਅਵਤਾਰ ਨਰ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ। ਕਿਸ਼ਨਾ ਪਖ ਸਦਾ ਅੰਧੇਰਾ। ਜੀਵ ਨਾ ਜਾਣੇ ਸੰਞ ਸਵੇਰਾ। ਜੀਵ ਨਾ ਜਾਣੇ ਪ੍ਰਭ ਨੇਰਨ ਨੇਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਹੋਏ ਸਹਾਈ ਨਾ ਲਾਏ ਦੇਰਾ। ਅਪ ਤੇਜ ਵਾਏ ਪ੍ਰਿਥਮੀ ਆਕਾਸ਼ਾ। ਪਵਣ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਚਲਾਏ ਸਵਾਸਾ। ਬਣਤ ਬਣਾਏ ਆਪਣੀ ਰਹਿਰਾਸਾ । ਜੀਵ ਉਪਾਏ ਜੋਤ ਟਿਕਾਏ ਸਰਬ ਜੀਵ ਪ੍ਰਭ ਰੱਖੇ ਵਾਸਾ। ਆਪਣਾ ਆਪ ਛੁਪਾਏ ਦਿਸ ਨਾ ਆਏ ਬੈਠਾ ਵੇਖੇ ਜੀਵ ਤਮਾਸ਼ਾ। ਬਣਤ ਬਣਾਏ ਲਾਜ ਰਖਾਏ ਵਿਚ ਗਰਭਾਸਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਰੱਖੇ ਵਾਸਾ। ਉਲਟਾ ਬਿਰਖ ਜੀਵ ਲਗਾਇਆ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦੀ ਸਾਚੀ ਮਾਇਆ। ਆਪ ਆਪਣਾ ਵਿਚ ਵਸਾਇਆ। ਜੀਵ ਦੇਖੇ ਪ੍ਰਭ ਦਿਸ ਨਾ ਆਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦੀ ਬਣਤ ਬਣਾਇਆ। ਸਰਬ ਜੀਆਂ ਦੀ ਬਣਤ ਬਣਾਏ। ਕਾਇਆ ਆਕਾਰ ਆਪ ਕਰਾਏ। ਵਿਚ ਅੰਧ ਅੰਧੇਰ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਹੋਏ ਸਹਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਜੋਤ ਅਧਾਰ ਰਖਾਏ। ਏਕਾ ਜੋਤ ਜੀਵ ਅਧਾਰ। ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਆਕਾਰ। ਬੈਠਾ ਪ੍ਰਭ ਵਿਚ ਨਿਰਾਧਾਰ। ਦਵਾਏ ਜਨਮ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਅਪਾਰ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਪੂਰਨ ਭਗਵਾਨਾ। ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਬਿਰਧਾਂ ਬਾਲ ਜਵਾਨਾਂ। ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਆਤਮ ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਗਿਆਨਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦਾ ਜਾਣੀ ਜਾਣਾ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸੁਣੇ ਪੁਕਾਰ। ਦੇਹੀ ਦੁਖ ਦਏ ਨਿਵਾਰ। ਵਲੀਆ ਛਲੀਆ ਇੰਦਰ ਜਾਲ ਦਏ ਨਿਵਾਰ। ਹਾਕਨ ਡਾਕਨ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਦੇਵੇ ਮਾਰ। ਛਦੌਣ ਪੌਣ ਅਵਾ ਗੌਣ ਦਰ ਸਾਚੇ ਹੋਏ ਖ਼ੁਆਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚਾ, ਸੋਹੰ ਖੰਡਾ ਚਲਾਵੇ ਦੋ ਧਾਰ। ਸਾਚਾ
ਪ੍ਰਭ ਹੋਏ ਸਹਾਏ। ਅਮ ਕਾਜ਼ੀਆਂ ਦਿਖ ਨਾ ਪਾਏ। ਕੁੱਖ ਰੋਗ ਪ੍ਰਭ ਦਏ ਮਿਟਾਏ। ਆਤਮ ਸੁਖ ਸਦਾ ਵਸਾਏ। ਮਾਤ ਕੁੱਖ ਪ੍ਰਭ ਸੁਫਲ ਕਰਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਨ ਪੜੇ ਦੀ ਲਾਜ ਰਖਾਏ। ਸਰਨ ਆਏ ਜੋ ਜੀਵ ਬਿਲਲਾਏ। ਦੁਖ ਰੋਗ ਨਾ ਕਲ ਸਤਾਏ। ਸਾਚਾ ਸੁੱਖ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਜਨ ਰਸਨਾ ਸੋਹੰ ਗਾਏ। ਆਤਮ ਉਤਰੇ ਸਾਰੀ ਭੁਖ, ਨਿਹਕਲੰਕ ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦੀ ਆਸ ਪੁਜਾਏ। ਉਤਰੇ ਦੁਖ ਸਗਲ ਵਸੂਰਾ। ਆਤਮ ਦੇਵੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਨੂਰਾ। ਹੋਏ ਸਹਾਈ ਪ੍ਰਭ ਵਡ ਸੂਰਨ ਸੂਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਕਲਾ ਭਰਪੂਰਾ। ਸਰਬ ਕਲਾ ਪ੍ਰਭ ਭਰਪੂਰ। ਦੇਹੀ ਦੁਖੜੇ ਕੀਨੇ ਦੂਰ। ਆਤਮ ਸੁਖ ਉਤਰੇ ਭੁਖ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਦਿਸੇ ਹਜ਼ੂਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦੀ ਆਸਾ ਪੂਰ। ਸੁਰਤ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਦਵਾਏ। ਤੀਨ ਲੋਕ ਵਸ ਕਰਾਏ। ਨਾਮ ਨਿਰਬਾਣ ਪ੍ਰਭ ਲਗਾਏ। ਜੇਤੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੇਤੀਆਂ ਆਸਾਨ ਪ੍ਰਭ ਬਣਾਏ। ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਜੋ ਜਨ ਰਸਨਾ ਗਾਏ। ਪਵਣ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਸਾਣ ਰਖਾਏ। ਜੀਵ ਵੇਖੇ ਦਿਸ ਨਾ ਆਏ। ਜਮ ਕਾ ਬੇਟਾ ਕਰਮ ਕਮਾਏ। ਆਪਣੀ ਕਲ ਕਲ ਵਰਤਾਏ। ਕਾਲ ਕਾਲ ਕਾਲ ਸਭ ਹੋਏ, ਆਤਮ ਚਿੰਤ ਲਗਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਤੀਨ ਲੋਕ ਆਣ ਰਖਾਏ। ਓਹਨੀ ਮਾਤਾ ਕੋਈ ਸਾਰ ਨਾ ਜਾਣੇ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਪਛਾਣੇ। ਭੁੱਲੇ ਜੀਵ ਸਰਬ ਅੰਞਾਣੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜੀਆਂ ਦੀ ਆਪੇ ਜਾਣੇ। ਝੂਠੇ ਬੀਰ ਸਰਬ ਬੇਤਾਲੇ। ਹਨਵੰਤ ਅਹਿਮਦ ਮੁਹੰਮਦ ਹੋਏ ਬੈਤਾਲੇ। ਖਿਲੰਤਾ ਸਲਾ ਸਲਸਲਾ ਪ੍ਰਭ ਅਗਨ ਜੋਤ ਵਿਚ ਗਾਲੇ। ਨਿਰੰਦੀ ਨੇਸਰੀ ਕੇਸਰੀ ਸ਼ਬਦ ਮਾਰ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਹੋਏ ਆਪ ਰਖਵਾਲੇ। ਸਗਤੀ ਭੁਗਤੀ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ। ਝੂਠੀ ਜੁਗਤੀ ਮਨ ਡੁਲਾਇਆ। ਰੋਗ ਦੁਖ ਦੁਖ ਰੋਗ ਪ੍ਰਭ ਖੇਲ ਰਚਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜਨਾਂ ਦਾ ਹੋਏ ਸਹਾਇਆ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਕਰੇ ਆਕਾਰ। ਬੀਰ ਬੈਤਾਲੀ ਕਰੇ ਖ਼ੁਆਰ। ਇਕ ਲੱਖ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸੋਹੰ ਮਾਰੇ ਮਾਰ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਜੰਤਾਂ ਦੇਵੇ ਜੋਤ ਅਧਾਰ । ਛਲ ਛਿਦਰ ਜਿਸ ਕਮਾਇਆ। ਉਲਟ ਵਾਹੂ ਪ੍ਰਭ ਲੇਖ ਲਿਖਾਇਆ। ਸ਼ਬਦ ਨਿਰੰਕਾਰ ਪ੍ਰਭ ਆਪ ਚਲਾਇਆ। ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਸਰਬ ਮਾਣ ਗਵਾਇਆ। ਕਰ ਜੋਤ ਆਕਾਰ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦੁੱਖ ਰੋਗ ਸਰਬ ਮਿਟਾਇਆ। ਦੁਖੀਆ ਜੀਵ ਦਰ ਬਿਲਲਾਏ। ਕਾਲ ਬਾਲ ਤਨ ਰਿਹਾ ਜਲਾਏ। ਧਨ ਮਾਲ ਕਿਛ ਕੰਮ ਨਾ ਆਏ। ਗੋਦ ਬਾਲ ਜਿਸ ਦਿਸ ਨਾ ਆਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਬ ਜੀਆਂ ਦੀ ਆਸ ਪੁਜਾਏ। ਖਟ ਰੋਗ ਪ੍ਰਭ ਚੁਕਾਏ। ਜੀਵ ਜੰਤ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਾ ਪਾਏ। ਨਾੜੀ ਬਹੱਤਰ ਪ੍ਰਭ ਰਿਹਾ ਸਮਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਨ ਪੜੇ ਦੀ ਲਾਜ ਰਖਾਏ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਸਚ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ। ਕੁੱਖ ਰੋਗ ਸਰਬ ਮਿਟਾਇਆ। ਸੁੱਕਾ ਕਾਸ਼ਟ ਹਰਾ ਕਰਾਇਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਤਮ ਸਿੰਚ ਪ੍ਰਭ ਦੇਹੀ ਰੋਗ ਮਿਟਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਚ ਤੇਰੀ ਸਰਨਾਇਆ । ਦੁਖ ਕਲੇਸ਼ ਪ੍ਰਭ ਕੀਆ ਨਬੇੜਾ। ਹਿਰਦੇ ਸੁਖ ਪ੍ਰਭ ਸਦਾ ਵਸੇਰਾ। ਆਤਮ ਦੁਖ ਮਿਟੇ ਅੰਧੇਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਹੋਏ ਸਹਾਈ ਨਾ ਲਾਏ ਦੇਰਾ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਕਰਮ ਕਮਾਏ। ਦਰ ਘਰ ਸਭ ਬੰਨ੍ਹ ਵਖਾਏ। ਵਾਟ ਘਾਟ ਕੋਈ ਲੰਘ ਨਾ
ਜਾਏ। ਆਨ ਬਾਟ ਪ੍ਰਭ ਹੋਏ ਸਹਾਏ। ਵਿਚ ਲਲਾਟ ਸਾਚੇ ਲੇਖ ਲਿਖਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਰਨ ਪੜੇ ਦੀ ਲਾਜ ਰਖਾਏ। ਗੁਰ ਸਾਇਰ ਗੁਰ ਸਰਮਪਤ ਗੁਰ ਲਖਮੀ ਗੁਰ ਦੀਨਾ। ਗੁਰ ਅੰਜਨ ਲਹਿਰਾਇਆ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਆਤਮ ਭੀਨਾ। ਪ੍ਰਭ ਕੁੱਖ ਰੋਗ ਮਿਟਾਇਆ, ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਾਇਆ ਸੀਨਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚਾ ਦਾਨ ਦਰ ਆਏ ਸਚ ਦੀਨਾ। ਦਰੋਹੀ ਖੁਦਾਏ ਖੁਦਾਏ ਨਬੀ ਰਸੂਲ । ਦਰੋਹੀ ਚੌਂਹ ਯਾਰਾਂ ਦਰਗਾਹ ਨਾ ਹੋਏ ਕਬੂਲ। ਦਰੋਹੀ ਹਜ਼ਰਤ ਪੀਰ ਦਸਤਗੀਰ ਪ੍ਰਭ ਸ਼ਬਦ ਲਗਾਏ ਤਰਸੂਲ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਚਾ ਰਾਹ ਚਲਾਏ, ਬੇਮੁਖ ਗਏ ਭੂਲ। ਬੀ ਪਹਿਰਬਾਨ ਮਹਿਬਾਨ ਬੀਦੋ ਬੀ ਖੈਰ ਯਾਮੁਹਬੈਨ ਬੀ ਖੈਰ ਯਾ ਅਲਾਹ। ਅਜ਼ਮਤੋ ਕਸਮਤੋ ਅਜ਼ਿਬਵ ਅਤਿਲ ਹੇ ਯਾ ਐਲੀ ਸਰਬ ਈਸ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸ਼ਬਦ ਸਰੂਪੀ ਜਾਏ ਪੀਸ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਾਚਾ ਗੁਰ ਦਰ ਪਾਈਏ। ਪੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਤਮ ਤ੍ਰਿਖਾ ਮਿਟਾਈਏ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸਦ ਸਦ ਰਸਨਾ ਗਾਈਏ। ਕਲਜੁਗ ਜਾਮਾ ਭਰਮ ਭੁਲੇਖ, ਗੁਰਮੁਖ ਹੋਏ ਭੁੱਲ ਨਾ ਜਾਈਏ। ਪ੍ਰਭ ਚੁਕਾਏ ਸਾਚਾ ਲੇਖ, ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਸਾਚੇ ਲੇਖ ਲਿਖਾਈਏ। ਲਿਖਿਆ ਲੇਖ ਸਦਾ ਅਟਲ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਬਾਈ ਜਾਏ ਹੱਲ। ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਕਰਾਏ ਜਲ ਥਲ। ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਬੈਠੇ ਮੱਲ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਨਾ ਲਾਏ ਘੜੀ ਪਲ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਹੋਏ ਸਹਾਏ। ਸਤਿ ਸਤਿ ਸਤਿ ਪ੍ਰਭ ਰਿਹਾ ਸਮਾਏ। ਪਤਿ ਪਤਿ ਪਤਿ ਗੁਰਸਿਖ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਪਤਿ ਰਖਾਏ। ਮਤਿ ਮਤਿ ਮਤਿ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੀ ਮਤਿ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਟਿਕਾਏ। ਯਤ ਯਤ ਯਤ ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਯਤ ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਵਾਸ ਰਖਾਏ। ਗਤਿ ਗਤਿ ਮਿਤ ਗਤਿ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰੀ ਆਪ ਜਣਾਏ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਆਤਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੇਘ ਵਰਸਾਏ। ਸਾਚਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਪਾਇਆ। ਪੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਤਮ ਰੋਗ ਮਿਟਾਇਆ । ਸੁਖ ਜੀਵ ਸਾਚਾ ਸੁਖ ਨਿਜ ਘਰ ਮੇਂ ਪਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਵਿਰਲੇ ਹਿਰਦੇ ਵਸਾਇਆ। ਹਿਰਦੇ ਵਸਿਆ ਪ੍ਰਭ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ। ਆਤਮ ਦੁਬਦਾ ਸਾਰੀ ਨਾਸੀ। ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਘਨਕਪੁਰ ਵਾਸੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਕਰੇ ਬੰਦ ਖ਼ੁਲਾਸੀ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਤੇਰਾ ਸਾਚਾ ਰੂਪ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਤੇਰੀ ਮਹਿੰਮਾ ਅਨੂਪ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਜੋਤ ਸਰੂਪ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਏ ਕੋਈ ਰੰਗ ਰੂਪ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਸਦ ਅਦੇਸਿਆ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚੇ ਵਿਚ ਸਦ ਪਰਵੇਸ਼ਿਆ । ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦਰ ਖੜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਸ਼ਨ ਮਹੇਸ਼ਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਕਲਜੁਗ ਕੀਆ ਭੇਸਿਆ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਪਹਰਿਆ ਬਾਣਾ। ਤਖ਼ਤੋਂ ਲਾਹੇ ਰਾਜਾ ਰਾਣਾ। ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਵਿਚ ਮਾਤ ਦੇ ਲਾਣਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਚਲਾਣਾ। ਭਾਰਤ ਮਾਤ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਪੁਕਾਰੀ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਹੋਏ ਦੁਸ਼ਟ ਦੁਰਾਚਾਰੀ। ਦਿਵਸ ਰੈਣ ਕਰਨ ਵਿਕਾਰੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਨਿਹਕਲੰਕ ਨਰਾਇਣ ਨਰ ਅਵਤਾਰੀ । ਗੁਰਪਰਸਾਦ ਗੁਰਦਰ ਪਾਇਆ। ਗੁਰਪਰਸਾਦ ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ ਦਿਖਾਇਆ। ਗੁਰ ਪਰਸਾਦ ਪਰਗਟ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭ ਭੋਗ ਲਗਾਇਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਤੇਰਾ ਸੋਗ ਮਿਟਾਇਆ । ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਦੇ ਵਡਿਆਈ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ
ਪ੍ਰਭ ਭਏ ਸਹਾਈ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਸੁਰਤੀ ਸੁਰਤ ਧਿਆਨ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਭ ਦਵਾਈ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਚਰਨ ਧੂੜ ਇਸ਼ਨਾਨ ਪ੍ਰਭ ਦਰ ਨਹਾਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਹੋਏ ਸਦਾ ਸਹਾਈ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਪੂਰਨ ਆਸਾ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਗੁਰਚਰਨ ਭਰਵਾਸਾ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਹੋਏ ਆਤਮ ਰਹਿਰਾਸਾ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸਚ ਰੱਖੇ ਵਾਸਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਹੋਏ ਦਾਸਨ ਦਾਸਾ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਕਲ ਪੂਰਨ ਭਾਗ । ਨਿਹਕਲੰਕ ਚਰਨ ਕਲ ਗਏ ਲਾਗ। ਬੇਮੁਖ ਸੋਏ ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਗਏ ਜਾਗ । ਸੋਹੰ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭ ਉਪਜਾਇਆ ਰਾਗ। ਹੋਏ ਸਹਾਈ ਵੇਲੇ ਅੰਤ, ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਪਕੜੇ ਵਾਗ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਪੂਰਨ ਲੇਖ ਲਿਖਾਏ ਪਹਿਲੇ ਮਾਘ। ਸੋਹੰ ਦੇਵੇ ਸਾਚਾ ਜਾਪ। ਪ੍ਰਭ ਮਾਰੇ ਗੁਰਸਿਖ ਤੀਨੋ ਤਾਪ। ਜਨਮ ਜਨਮ ਪ੍ਰਭ ਉਤਾਰੇ ਪਾਪ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਹੋਏ ਸਹਾਈ ਆਪ। ਮਰੂ ਦੇਵਾ ਛੇਆ ਦੇਵੀ ਜਾ ਬਸੇ ਅਸਮਾਲ ਜੋਗੀ ਕੀ ਸੁਰਈ । ਗਊ ਚਰਦੀ ਚਰਦੀ ਬਨ ਮੇਂ ਰਹੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਘਨਈਆ ਲਖਮੀ ਨਰਾਇਣ ਸਾਚੀ ਧੁਨ ਉਪਜਾਏ ਦਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਕਲਜੁਗ ਅੰਤਮ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਕਰਈ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਤੇਰੇ ਸਾਚੇ ਭੇਦ। ਸੱਤ ਕਾਲੇ ਸੱਤ ਸਫੇਦ। ਉਤਰ ਪੱਛਮ ਡੰਕ ਸਮੇਤ। ਚੌਦਾਂ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਭ ਅਸਮੇਤ। ਸੋਲਾਂ ਕਲਾ ਸਮਰਥ ਪ੍ਰਭ ਸਦਾ ਅਭੇਤ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰਾ ਕੋਏ ਨਾ ਪਾਵੇ ਭੇਤ। ਕਲਜੁਗ ਜੀਵ ਭੇਦ ਨਾ ਜਾਣੇ। ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਪਛਾਣੇ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਰਬ ਸਮਾਣੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦਰ ਆਈ ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਪਰਵਾਨੇ। ਜਨ ਭਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਦਾ ਸਹਾਈ। ਨਿਤ ਨਵਿਤ ਪ੍ਰਭ ਆਵਣ ਜਾਵਣ ਖੇਲ ਰਚਾਈ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਪਿਤ, ਪਿਤਾ ਪੂਤ ਪ੍ਰਭ ਮੇਲ ਮਿਲਾਈ । ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਕਲ ਜਾਏ ਜਿੱਤ, ਜੋ ਜਨ ਆਏ ਨਿਹਕਲੰਕ ਤੇਰੀ ਸਰਨਾਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਤੇਰੀ ਆਤਮ ਬੂਝ ਬੁਝਾਈ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਬੂਝ ਬੁਝਈਆ। ਪ੍ਰਭ ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਈਆ । ਸਤਿਜੁਗ ਸਾਚੀ ਪ੍ਰਭ ਸੋਹੰ ਚਲਾਏ ਨਈਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪੈਜ ਰਖਈਆ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਭ ਤਾਰਨਹਾਰਾ। ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਦੀ ਸਾਚੀ ਕਾਰਾ। ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਵਿਚ ਮਾਤ ਲਏ ਅਵਤਾਰਾ । ਦੁਸ਼ਟ ਦੁਰਾਚਾਰ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਕਰੇ ਖੁਆਰਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਏਕਾ ਜੋਤ ਨਿਰੰਕਾਰਾ। ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਪ੍ਰਭ ਮਾਤ ਵਿਚ ਆਏ। ਜੋਤ ਸਰੂਪੀ ਜਾਮਾ ਪਾਏ। ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਦੀ ਬਣਤ ਬਣਾਏ। ਵੇਲੇ ਅੰਤ ਹੋਏ ਸਹਾਏ। ਵਿਚ ਮਾਤ ਪ੍ਰਭ ਵਡਿਆਏ। ਹੰਕਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਭ ਹੰਕਾਰ ਗਵਾਏ। ਨਿਮਾਣਿਆਂ ਸਿਰ ਹੱਥ ਟਿਕਾਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਜੁਗੋ ਜੁਗ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਮਾਤ ਪਰਗਟਾਏ। ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰਸਿਖ ਕਮਾਣਾ। ਮਦਿਰਾ ਮਾਸ ਮਨੋਂ ਤਜਾਣਾ। ਰਸਨਾ ਰਸ ਆਤਮ ਰਸ ਪਾਣਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਾਚਾ ਮੁਖ ਚੁਆਣਾ। ਰਾਹ ਸਾਚਾ ਦੱਸ ਪ੍ਰਭ ਭੇਵ ਚੁਕਾਣਾ। ਦਰ ਆਏ ਨੱਸ, ਪ੍ਰਭ ਦੇਵੇ ਮਾਣਾ। ਹੋਏ ਜਾਏ ਵਸ, ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਜਿਸ ਰਸਨਾ ਗਾਣਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਅਗਿਆਨ ਅੰਧੇਰ ਮਿਟਾਣਾ । ਗੁਰਚਰਨ ਪ੍ਰੀਤੀ ਸਾਚਾ ਜੋਗ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਆਤਮ ਰਸ ਭੋਗ। ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਪ੍ਰਭ ਅਮੋਘ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਤਮ ਕੱਟੇ ਹਉਮੇ ਰੋਗ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ। ਭੈ ਭਿਆਨਕ ਹੋਏ ਸਹਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਲੱਗੇ ਨਾ
ਤੱਤੀ ਵਾਏ। ਰਸਨਾ ਜਪ ਜਪ ਏਕਾ ਓਟ ਰਖਾਏ । ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਆਤਮ ਸਾਚੀ ਜੋਤ ਜਗਾਏ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਜੋਤ ਜਗਾ। ਝੂਠੀ ਦੇਹੀ ਪ੍ਰਭ ਜਾਏ ਭਾਗ ਲਗਾ। ਹਉਮੇ ਮਮਤਾ ਰੋਗ ਪ੍ਰਭ ਜਾਏ ਦਾਗ਼ ਮਿਟਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਹਿਰਦੇ ਜਾਏ ਵਸਾ। ਸੋਹੰ ਸ਼ਬਦ ਜਿਸ ਜਨ ਜਾਣਿਆ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਸਤਿ ਕਰ ਮਾਨਿਆ। ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਚਾ ਚਲੇ ਪ੍ਰਭ ਕੇ ਭਾਣਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਬਿਰਧ ਬਾਲ ਅੰਞਾਣਿਆ। ਕਰ ਦਰਸ ਮਨ ਭਏ ਅਨੰਦਾ। ਆਤਮ ਉਪਜੇ ਪਰਮਾਨੰਦਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸਾਚੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖੰਦਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵੇ ਦਰਸ ਗੁਣੀ ਗਹਿੰਦਾ। ਗੁਣਵੰਤ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰ। ਦੇ ਦਰਸ ਸਾਂਤ ਕਰੇ ਸਰੀਰ। ਗੁਰਸਿਖ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚਾ ਕੱਟੇ ਭੀੜ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਤਮ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਜਿਉਂ ਬਾਲਕ ਮਾਤਾ ਸੀਰ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਤਮ ਆਤਮ ਰਸ। ਸਾਚਾ ਪ੍ਰਭ ਹੋ ਜਾਏ ਵਸ। ਗੁਰਚਰਨ ਪ੍ਰੀਤੀ ਸਾਚੀ ਨੀਤੀ ਸਾਚਾ ਰਾਹ ਪ੍ਰਭ ਜਾਏ ਦੱਸ। ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰਸਿਖ ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਸ।